31 Μαρτίου 2016

Απρίλη μου ξανθέ - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



Όλοι θαρρούν πως είμαι μια αλαφροϊσκιωτη,αλλοπαρμένη ,φευγάτη ,ψυχανεμισμένη  και ουτοπική...ρομαντική σαν τους δηλώνω...Και ναι θα τους φορέσω όλους αυτούς τους χαραχτηρισμούς ,αν όλοι αυτοί μπροστά με οδηγούν και με πηγαίνουν...
Δεν ντρέπομαι να το δηλώσω να το πω...ρομαντική μες στη ζωή μας την πεζή ,μ' αρέσει εμέ να βηματίζω...σ' ένα δρόμο πάντοτε μοναχικό...μα όχι ,και ποτέ του μόνο...

Νάτος και πάλι εις την πόρτα μου μπροστά και πάλι ο Απρίλης ο ξανθός που έστησε με τον έρωτα χορό...νάτο και πάλι στη σκέψη μου μπροστά το Ανοιξιάτικο το Πάσχα μου ,ξανά να ξεπροβάλλει...
Άρχισα πάλι από νωρίς να ονειρεύομαι ,όπως και τότε που παλιά...ήμουν μικρό παιδάκι..
Ετοιμαζόμουνα από πολύ νωρίς, ο Απρίλης μου μηνούσε...οι πασχαλιές της μάνας μου μες στης αυλής της το παρτέρι, μου τόστελναν το άρωμα ..πως η Λαμπρή κι η Ανάσταση εσίμωνε ,μες στον αυλόγυρο της εκκλησιάς...του όμορφου χωριού μου...
Στο μαξιλάρι δίπλα τα εφύλαγα τα όμορφα λουστρίνια μου ...τα παπουτσάκια μου τα κόκκινα. σαν της λαμπρίτσας που  είχαν χρώμα...
Τώρα μεγάλωσα ...δεν θλίβομαι ,που δεν τα κρύβω τα λουστρίνια μου στο μαξιλάρι μου μπροστά,μα το γυαλιστερό μου το καλσόν με τα μικρά γοβάκια μου από τώρα τα ετοιμάζω...καθόλου κι ας μη μοιάζουνε...με τα δαντελωτά μου τα καλτσάκια...εκείνης της όμορφης και αθώας εποχής...
Αλλάξανε οι φορεσιές μα η καρδιά μου ίδια ...μπρος στον καθρέφτη μου ...την Άνοιξη καθώς τη λαχταρώ...και την Λαμπρή καθώς την ετοιμάζω...
Ίσως δεν θα χοροπηδώ μέσα στα κατακίτρινα λιβάδια ...που ξανθό βαφτίζουνε τον μήνα τον Απρίλη ...μα οι εκόνες.. του όλοι μαζί...και του συναπαντήματος ...κάδρα ανεξίτηλα ...μέσα στο νου μου μένουν ζωντανά και όχι λησμονημένα.....

Είναι αυτές οι '''εσοχές'''των εποχών...που αφήνουν χώρο στα λουλούδια της ψυχής μας να ανθίσουν...είναι αυτές οι χαραμάδες στο ανάμεσα των εποχών...από τους δύσκολους χειμώνες,που μας κατακλύζουν, μας χιονίζουνε και μας παγώνουν...είναι αυτές μονάχες τους, που στο πέρασμα της άνθησης...με τον ξανθό  Απρίλη  μας χαρίζουν...
Είναι αυτές οι ''εσοχές'''που με βαθιές ανάσες στη ζωή...με οξυγόνο μας τροφοδοτούν...και ελπίδα και χρώματα μες στην ψυχή σκορπίζουν....

Ίσως και να νομίζετε πως το θρησκευτικό μου το συναίσθημα με συνειρμούς στο Πάσχα με πηγαίνει...Όχι και δεν θα τόλεγα πως έχω μπόλικο απ' αυτό ...μα να.. είναι η ''Ανάσταση '''που καρτερώ...και η αναγέννηση της φύσης..είναι η πορεία προς την ανάσταση- επαννεκίνηση..είναι η σιωπηρή μας συμφωνία ...είναι το άνοιγμα των οριζόντων μας  που η Άνοιξη με τα χρώματα γεννά...καθώς θα πορευόμαστε ...μαζί με τους συνοδοιπόρους μας... τον κάθε μήνα τον Απρίλιο...ίσα στις μνήμες τις ζεστές ...για ένα φιλί αγάπης που με σπρώχνουν ...
Σκέψεις - Σοφία Θεοδοσιάδη...
...................................................................................................................................................................



Έστησε ο Έρωτας χορό με τον ξανθό Απρίλη.
Κι η Φύση βρήκε την καλή και τη γλυκιά της ώρα.
Νερά καθάρια και γλυκά, νερά χαριτωμένα.
Χύνονται μες στην άβυσσο τη μοσχοβολισμένη.
Τα σπλάχνα μου και η θάλασσα ποτέ δεν ησυχάζουν.

Διονύσιος Σολωμός.
.................................................................................................................................................................

 Απρίλη μου....
Τραγουδά η Χορωδία Τρικάλων υπό την διεύθυνση της Τερψιχόρης Παπαστεφάνου.






 Απρίλη μου, Απρίλη μου ξανθέ
και Μάη μυρωδάτε, καρδιά μου πώς αντέ
Καρδιά μου πώς, καρδιά μου πώς αντέχεις
μέσα στην τόση αγάπη και στις τόσες ομορφιές

Γιομίζ’ η γειτονιά τραγούδια και φιλιά
Την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ
Την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ
Την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ, μα το `χω μυστικό

Αστέρι μου, αστέρι μου χλωμό
του φεγγαριού αχτίδα στο γαϊτανόφρυδο
Στο γαϊτανο , στο γαϊτανοφρυδό σου
κρεμάστηκε η καρδιά μου σαν το πουλάκι στο ξόβεργο

Γιομίζ’ η γειτονιά...

Λουλούδι μου, λουλούδι μυριστό
και ρόδο μυρωδάτο, στη μάνα σου θα `ρθω
στη μάνα σου, στη μάνα σου θα `ρθω
να πάρω την ευχή της και το ταίρι που αγαπώ

Γιομίζ’ η γειτονιά...


Στίχοι:  
Μίκης Θεοδωράκης
Μουσική:  
Μίκης Θεοδωράκης
..................................................................................................................................................................
Απρίλη μου, Απρίλη μου ξανθέ

και Μάη μυρωδάτε, καρδιά μου πώς αντέ 
Καρδιά μου πώς, καρδιά μου πώς αντέχεις
μέσα στην τόση αγάπη και στις τόσες ομορφιές
- See more at: http://www.crete-news.gr/%CE%B1%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BB%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CE%B7-%CE%BC%CF%85%CF%81%CF%89%CE%B4%CE%B1%CF%84%CE%B5#sthash.9VJkTVEb.dpuf
Απρίλη μου, Απρίλη μου ξανθέ

και Μάη μυρωδάτε, καρδιά μου πώς αντέ 
Καρδιά μου πώς, καρδιά μου πώς αντέχεις
μέσα στην τόση αγάπη και στις τόσες ομορφιές
- See more at: http://www.crete-news.gr/%CE%B1%CF%80%CF%81%CE%B9%CE%BB%CE%B7-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BC%CE%B1%CE%B7-%CE%BC%CF%85%CF%81%CF%89%CE%B4%CE%B1%CF%84%CE%B5#sthash.9VJkTVEb.dpuf

29 Μαρτίου 2016

Ο Γκρεμιστής - Κωστής Παλαμάς..


 


Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ' εγώ κι ο κτίστης, 

ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης. 

Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι. 

Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι. 

Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας, 

πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας. 

εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης· 

του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης 

και με το καριοφίλι μου και με τ' απελατίκι 

την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι. 

Κάλλιο φυτρώστε, αγριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε, λύκοι, 

κάλλιο φουσκώστε, ποταμοί και κάλλιο ανοίχτε τάφοι, 

και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα, 
παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα. 

Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ' αγρίμια 
ξανάρχεται. Καλώς να 'ρθει. Γκρεμίζω την ασκήμια. 
Είμ' ένα ανήμπορο παιδί που σκλαβωμένο το 'χει 
το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι 
δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει 
το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει. 
Μα το τσεκούρι μοναχά στο χέρι σαν κρατήσω, 
και το τσεκούρι μου ψυχή μ' ένα θυμό περίσσο. 

Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ' ατσάλι 
και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι, 
και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν' ανοίξω, 
και μ' ένα Ναι να τιναχτώ, μ' ένα Όχι να βροντήξω; 
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε 
γκρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!
ΠΗΓΗ: Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας.
.....................................................................................................

Ο Γκρεμιστής ( Κ. Παλαμάς )


Μουσική: Σοφία Λαμπροπούλου Έπαιξαν οι μουσικοί (με αλφαβητική σειρά): Μπάσο: Αλέκος Βασιλάτος, Τσέλο: Σοφία Ευκλείδου, Νέυ: Χάρης Λαμπράκης, Κανονάκι: Σοφία Λαμπροπούλου, Φωνή: Χριστίνα Μαξούρη, Ούτι: Κυριάκος Ταπάκης, Ηχοληψία / Μίξη: Γιώργος Καρυώτης, Κάμερα / Μοντάζ: Κώστας Δαβελάς - Νίκη Μαλλιωτάκη, “Ο Γκρεμιστής' ηχογραφήθηκε στο Studio Sierra τον Ιανουάριο του 2015. 
......................................................................................................... 

Επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε για την Ελλάδα μου την πολυβασανισμένη...
Επίκαιρο και ελπιδοφόρο...κι ας μοιάζει η λέξη ,,γκρεμίστε,, αντιφατική....μόνο έτσι γίνεται η επαννεκίνηση...
Δεν στέκομαι στις αιτίες που πάντα είναι αμφίπλευρες...μα θα σταθώ...στο στίχο :

Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε 

γκρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε την ασχήμια!  
Η φίλη σας Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

28 Μαρτίου 2016

Μες στης καρδιάς μας το σεντούκι... - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.





Ένα μπαούλο πάντα εκεί μέσα στην άκρη του σπιτιού...μέσα στην άκρη της ψυχής μου.. εκεί σε μια ακρούλα φυλαγμένο...μ' ένα αραχνοϋφαντο τραπεζομάντηλο ...γεμάτο άνθη σκεπασμένο....
Εκεί σε μια γωνιά...στην άκρη του σπιτιού και της ψυχής...κρυμμένη εκεί βαθιά και φυλαγμένη η ευτυχία μου....τα περασμένα και τα τωρινά...αραδιασμένα μέσα εκεί...μες στο σεντούκι της καρδιάς..
Εδίσταζα συχνά - πυκνά να το ανοίξω και το χέρι μου βαθιά να χώσω...να σκαλίσω και να ψάξω...
ήθελα πάντα ένα μυστήριο ...μέσα του να υπάρχει...κρυμμένο εκεί στα σκοτεινά...
Έρχονταν όμως κάτι απογεύματα γλυκά...μπορεί και νάτανε τα  κρύα του Χειμώνα...μα και Ανοιξιάτικα απογεύματα...και του Καλοκαιριού...την περιέργεια μου κέντριζαν...μέσα του για να σκύψω...να το ψάξω...πάλι ξανά.. από την αρχή να το ανακαλύψω...
Έλα κοντά μου λέει πλησίασε...σήκωσε το καπάκι...
Πω πω στο πρώτο αντίκρυσμα...και νά μπροστά μου το τσιλίκι...των παιδικών των χρόνων μου...εκεί στο μονοθέσιο σχολειό μες στην αυλή...και η Ελένη από δίπλα...αχ να τα μποτάκια μου τα βυσσινιά...τα πλαστικά....στις λάσπες για να τρέχω...ωωωω...και η πρώτη μου η τσάντα η σχολική...από τραπεζομάντιλο φτιαγμένη...η ροζ μου η τσάντα...η πανέμορφη...με τα τριανταφυλλάκια...από τα χέρια της γιαγιάς...αχ...να να ...νάτα και τα γράμματα από το πρώτο μου αγόρι...τι όμορφα τα γράμματα...ταξίδια μου γεννούσαν...κι ούτε του πρώτου του φιλιού τη  γεύση δεν επήρα...ωωω...οι πλατωνικοί μας έρωτες...με τη χρυσόσκονη πασπαλισμένοι !!!!
Σήκωσε ...σήκωσε το τραπεζομάντιλο...θα δεις το μπουκαλάκι με το άρωμα...του αγοριού που ερωτεύτηκες παράφορα...κι έτρεχες ξοπίσω του...κι ας μην το μαρτυρούσες...
Μα και του άντρα το άρωμα που ευτυχία σε γέμισε...ακόμη άδειο εκεί το μπουκαλάκι...ακόμα κι αν το φόρεσες κατάσαρκα...στην τελευταία του σταγόνα...μυρίζει ακόμα δυνατά...γιατί τα '''ακριβά''' τα αρώματα δύσκολα ξεθυμένουν...

Αχ αναμνήσεις μου πολύτιμες...μοναδικές...όμορφα φυλαγμένες....
Και τότε έτρεχα εις το σεντούκι αυτό μπροστά...δε δίσταζα καθόλου... ανακάλυπτα...εθυμόμουν και εσκέφτομουν...τις μέρες των αναμνήσεων...που έκλεινα εκεί μέσα ...κι ας με μαλώνανε οι φίλοι μου οι σοφότεροι από εμέ...κι ας με εγεμίζαν με ρητά και ρήσεις φιλοσόφων και λογοτεχνών και ποιητών...και των  γραμματιζομένων...πως οι αναμνήσεις θλίβουν και πονούν...και πίσω μας πηγαίνουν...
Εγώ ποτέ μου δεν τους πίστεψα...με όλη την εκτίμηση στο πρόσωπό τους και αν είχα..γιατί ήταν οι αναμνήσεις στο μπαούλο μου ...δικές μου ολότελα ...και να τις διαχειριστώ...μοναχά εγώ το εμπορούσα....
Ποιός θα μπορούσε να σκεφτεί για εμέ, τα απογεύματα ετούτα τα γλυκά...τους έρωτες...τα λάθη μου...τις ανοησίες που διέπραξα...το χρόνο που εσπατάλησα τεμπελιάζοντας για τα ανούσια...τις στιγμές της ευτυχίας που άφησα να μου ξεφύγουν...μονάχα εγώ μπορώ να σκύψω και να θυμηθώ...μέσα απ' το σεντούκι μου αυτό και να τις ανασύρω...

Η ζωή είν' Θείο δώρο και του καθενός τα πεπραγμένα...γίνονται αναμνήσεις δημιουργικές...κι εγώ δεν τις φοβάμαι...να γονατίσω αποφάσισα πολλές φορές...και το μπαούλο αυτό...των αναμνήσεων...τα πάνω κάτω να το φέρω...γιατί έτσι μονάχα θα αναλογιστώ...ποιά είμαι και που πάω...
Χάνεις συχνά '''τη μπάλα'''από το γήπεδο...και άθελα πολλές φορές...σε άλλους την πετάς...και την αξία σου τη χάνεις...μα να θυμάσαι πάντα πως οι αναμνήσεις έχουν άρωμα...μεθυστικό και δυνατό...κι εκεί στην πρώτη μας αγάπη...στις πρώτες μας φιλίες..και στους ανεκπλήρωτους τους έρωτες...πολλές φορές μας σεργιανάνε...
Αγάπα το σεντούκι σου.. αυτό με τις παλιές φωτογραφίες και τις αναμνήσεις σου...κι ας σου θυμίζει
 πως τα χρόνια επεράσανε...και οι ρυτίδες σου αυλακώσανε το μέτωπο.. το πρόσωπό σου αυλακώσαν το μαράναν.....
Κάθε ρυτίδα και μια λύπη..κάθε ρυτίδα και μια  ευχαρίστηση...μες στην ψυχή σου χαραγμένες...
Τα νεανικά σου χρόνια...τα πετάγματα...τα ώριμα τα δημιουργικά σου χρόνια...μα και αυτά της ενδοσκόπησης...αχνές...και σιωπηρές...και εκκωφαντικές πολλές φορές...όμορφα κλειδωμένες μέσα στην ψυχή...σε ένα μπαούλο κλειδωμένες μας αναμνήσεις......

Να γλιστράς....στα όνειρά σου....να μην το φοβηθείς..ποτέ σου μη δειλιάζεις...
Ξέχασες και να τις δημιουργείς...δημιούργησε αναμνήσεις....γιατί αυτές,είναι ζωή που έζησες...
ζωή που γεύτηκες...αρώματα σου μοίρασαν κι ακόμα δυνατά μυρίζουν....
Στρώσε λουλούδια στο τραπεζομάντηλο...και το σεντούκι να προσέχεις...είναι από ατόφιο ξύλο αυτό φτιαγμένο ...κι από μάστορα ειδικό...και σκόρος δεν το πιάνει....
Κείμενο - Αναμνήσεις - Σοφία Θεοδοσιάδη
...................................................................................................................................................................

27 Μαρτίου 2016

Τα απογεύματα της Κυριακής...- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



Πάντα τα απογεύματα της Κυριακής γεμάτα ήσαντε από μια γλυκειά μελαγχολία...Θες γιατί τέλειωνε ο ορίζοντας των δυο ημερών ...του πολύτιμου χρόνου αυτού του εγαζόμενου...θες γιατί οι ελπίδες μείναν ανεκπλήρωτες...και τούτη δω την εβδομάδα...ίσως θα μπορούσαν νάναι και αλλιώς...κι άλλη αξιολόγηση τους πρέπει...γιατί είναι το εφαλτήριο...μιας άλλης πολλά υποσχόμενης...καινούριας εβδομάδας...ελπιδοφόρας προσμονής...μέχρι το άλλο απόγευμα ...μιας άλλης Κυριακής...

Όμως είναι όμορφη η φύση γύρω μας...κι ας μη μελαγχολούμε...κι εκεί το βλέμμα μας ας στρέφουμε...από αυτήν δύναμη ας αντλούμε...χωρίς τα υπερφίαλα και τα φανταχτερά τα μεγαλεπίβολα τα σχέδια...να μας πτοούν ...να μας πονούν και να μας γονατίζουν...
Το βλέμμα μας λίγο πιο κει ...ακόμα και από μια άχαρη ...συνηθισμένη πολυκατοικία...εκεί που αρχίζουνε πότε - πότε κάποιοι χώροι ...σαν λιβαδάκια μέσα στο τσιμέντο αυτό των πόλεων...εκεί φυτρώνουν άνθη ταπεινά...μα τόσο ελπιδοφόρα...που σου θυμίζουνε μεθυστικά το άρωμα της Άνοιξης..εκεί ας εστιάσουμε...ίσως να θυμηθούμε τις αλλαγές που έρχονται από μόνες τους...για να μας συναντήσουν...

Πόσες φορές αναρωτήθηκα τι είναι αυτό που μ'εκανε για μια ζωή...τα αγριολούλουδα να τα λατρεύω...
Άλλοτε έδινα απάντηση...και έλεγα στη σκέψη μου πόσο πολύ μας μοιάζουν...γιατί απλά ...μικρά και ταπεινά...και λούσα δεν προβάλλουν...
Πολύχρωμα ...άσπρα και κίτρινα και κόκκινα...και μώβ και χρυσαφιά...μα πάντα εκεί στης παπαρούνας το κόκκινο το μάτι μου εσταμάταγε...λες και λέξεις μούστελνε...λες και μου εμιλούσε...
Σαν ξεχασμένο αίμα που εστάλαξε από παλιά...τα φύλλα της εχρωμάτισε...και να θυμίζει τον πόνο που επέρασε...επάνω της εκουβαλούσε...έτσι κι αλλιώς ο μύθος λέει ...πως από το αίμα του Χριστού εβάφτηκε κι εφύτρωσε...κάτω απ' το σταυρό του μαρτυρίου...
Κι αναρωτιέμαι εγώ συχνά...τα σιωπηρά τα απογεύματα της Κυριακής...πόσα λιβάδια παπαρούνες αντίκρυσαν τα μάτια μου...καθώς η Άνοιξη φουντώνει ?
Είναι τόσος πολύς ο πόνος εις τη Γη...που εκοκκινίσαν τα λιβάδια ?

Απάντηση μου δίνουν γύρω μου...μέσα στον εξελιγμένο τον αιώνα...οι χιλιάδες που καθημερινά...τους δρόμους διασχίζουνε...την τύχη και την ευτυχία αναζητώντας...
Μα αύριο μια καινούρια εβδομάδα ξεκινά...και μες στο νου μου εκαρφώθη...πως θάναι αύριο πιο πολλά τα λούλουδα.. οι μαργαρίτες...τα ζουμπούλια ...τα κυκλάμινα, μες στα λιβάδια και στα ξέφωτα ανθισμένα...
Σκέψεις - Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη....
................................................................................................................................................................

Η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΓΟΡΓΟΝΑ | ΣΤΡΑΤΗΣ ΜΥΡΙΒΗΛΗΣ..


  (Πως περιγράφει ο Στρατής Μυριβήλης τον ερχομό της άνοιξης στην αιγαιοπελαγίτικη Σκάλα)

Στα ακρογιάλια του Αιγαίου ,η Άνοιξη βγαίνει από τη θάλασσα.
Ένα πρωί ο αγέρας φέγγει πιο γαλάζιος, τα κύματα ξεδιπλώνουν στον άμμο το νέο ρυθμό με κοντές αναπνοές.
Το πέλαγο μυρίζει φρεσκάδα, παντού το κεντάνε σύντομες απανωτές αστραψιές.
Τότες ανοίγουν πάνω στα τρεμουλιάρικα νερά κύκλοι ασημένιοι, μ'  ένα χρώμα σαν το στήθος του παγονιού.
Είναι αμέτρητοι, ο ένας μέσα στον άλλον, ο ένας κυνηγά τον άλλον.
Έτσι ως τον ορίζοντα 
Από τη μέση,από την καρδιά του ανθού της θάλασσας ,βγαίνει η άνοιξη του Αιγαίου.
Η Αναδυόμενη. Παντού πεταρίζουν άσπρες, γαλανές φτερούγες. Γιορτάζει ο αγέρας, η στεριά, τα λαφριά σύννεφα κι ο μεταξωτός ουρανός.
 Τα καράβια μέσα στο λιμάνι ισάρουν όλα τα πανιά να στεγνώσουν, κ’ είναι να κάθεσαι να τα βλέπεις. Στις ρηχοπατιές σειούνται, πιασμένα από τις μαλλιασμένες πέτρες του βυθού, λιγνά, μακριά τσουνιά από νερολούλουδα.

 Τα φύλλα τους είναι ζωντανά, είναι ξανθιά. Απλώνουν ράθυμα κάτι νήματα από μαλακό μάργαρο, και κρεμάζουν αρμαθιές από μικρούς καρπούς, χρώμα άγουρο κερασί.
Παντού είναι το πανηγύρι της νέας νιότης, που ξαναβαφτίστηκε στην αιώνια χαρά του Θεού.

Χιλιάδες μικρά χρωματιστά ψάρια συνθέτουν, και πάλι στη στιγμή τσακίζουν τα μωσαϊκά του βυθού.
Αμέτρητα σαλιγκάκια, μικρά σα σπόροι του ροδιού, σηκώνουν στο φρέσκον ήλιο το σουβλερό καφκί τους, ψιλοδουλεμένο με πορτοκαλιά πλουμίδια.
 Έχουν τριανταφυλλιά νυχάκια, βγαίνουν και βοσκίζουν λαίμαργα το χνούδι από τις μουσκλιασμένες γιαλόπετρες.

Απλώνεις να τα πιάσεις, και κείνα, μόλις νιώσουν από πάνω τους τον ίσκιο του χεριού, αφήνουν μπόι και βουλιάζουν, αμμοκούκουτσα ανάμεσα στ’ άλλα του βυθού. Τρέχα να τα βρεις.
Έτσι βγαίνει η Άνοιξη από το Αιγαίο , βγαίνει από τα νερά και προχωρεί.

 (Στράτης Μυριβήλης) 
Πηγή http://stratis-myrivilis.weebly.com/index.html

............................................................................................................

26 Μαρτίου 2016

Γιάννης Ρίτσος «Εαρινή Συμφωνία».





Τις νύχτες αφουγκραζόμουν τους θρόους της σιγής
Κ’ ήρθες εσύ.
Έτσι σεμνός ανθρώπινος ακέριος έτσι πασίχαρος κι αθώος
Θα περάσω  κάτω απ’ τις ανθισμένες ακακίες των χαδιών σου
και θα ραμφίσω το πάμφωτο τζάμι του έαρος…
Μη με καλέσεις ακόμη.
Ας παρατείνουμε αυτές τις ώρες τις θαμπές τις υπερπληρωμένες που δυο κόσμοι
Ανταμώνονται που δυο βαθιές φωνές  ζυγιάζονται πάνω σε μια χορδή αργυρή
και μια σταγόνα δρόσου σκιρτά και ταλαντεύεται στ’ άνθος της νύχτας…

Αγαπημένη
τι προετοιμάζεται για μας μέσα στο βλέμμα των θεών πίσω απ’ αυτή τη φωταψία;
Βηματίζεις
μέσα στα σκονισμένα δώματά μου μ’ ένα πλατύ ανοιξιάτικο φόρεμα που ευωδιάζει πράσινα φύλλα
φρεσκοπλυμένο ουρανό και φτερά γλάρων πάνω από θάλασσα πρωϊνή.
Μέσα στο βλέμμα σου ηχούν κάτι μικρές φυσαρμόνικες από κείνες που παίζουν
τα πολύ εύθυμα παιδιά στις εαρινές εξοχές.
Ξεκρέμασε και πέταξε απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο τις μελαγχολικές κορνίζες.
Εσύ μου ’φερες τον καινούργιο καιρό, το φως της αυγής και το αίμα μου.

Πιασμένοι απ’ το χέρι
θα κατεβούμε τη μαρμάρινη σκάλα που έχει φθαρεί απ’ τα βήματα των φθινοπωρινών σκιών.
Πάμε στους αγρούς να φορέσουμε στα δάχτυλα τις παπαρούνες και τον ήλιο και την καινούργια χλόη.
Στα μάτια σου δε λιμνάζει
μήτ’ ένας κόκκος ίσκιου.
Να ο ήλιος που τρέχει μέσα στα δάση.
Δεν έχουμε αργήσει.
Άκου τα σήμαντρα
των εαρινών εκκλησιών…

Αγαπημένη
κόβοντας χαμομήλια και βλέποντας τη θάλασσα θα ξαναπούμε  την παιδική μας δέηση
μαζί με τα πουλιά και με τα φύλλα.
Κι από βαθιά κι από μακριά τα σήμαντρα των παιδικών εκκλησιών θα τραγουδούν το τραγούδι
της τρυφερής Ναζαρέτ πάνω απ’ τους πράσινους κάμπους.

Αγαπημένη
όλη η ψυχή μου τρέμει φύλλωμα ευγνωμοσύνης.
Γονατισμένος προσεύχομαι.
Θεέ μου Θεέ μου
η αγάπη μου ’χε λείψει για να χαρώ και να νοήσω το μεγαλείο σου.
Τυλιγμένος εγώ το κορμί σου
γυμνός
δίχως άνθος φωνή και τραγούδι.
Κανένα φως άλλο να μην ισκιώνει το φως που ανατέλλει απ’ τη σάρκα σου.

Η αγάπη
πιο μεγάλη απ’ τη σιωπή γεφυρώνει το θεό με τον άνθρωπο και γεμίζει το απέραντο χάσμα
με φτερά και λουλούδια.
Κλείνω τα μάτια.
Ζω κι αγαπώ.
 Ένας γόος ευτυχίας ανεβαίνει απ’ τα σπλάχνα της γης απ’ τα σπήλαια του δάσους
μες στην έκθαμβη νύχτα διαπερνάει το χρόνο και το διάστημα.
Μέσα του σφαδάζει όλη η ζωή κι όλος ο θάνατος.

Αγάπη Αγάπη
δε μο ’χες φέρει εμένα μήτ’ ένα ψίχουλο φωτός για να δειπνήσω…
Τα τρυφερά λυκόφωτα οι πράες καμπύλες των βουνών και τα λαμπρά βράδια του θέρους
με ρωτούσανε πού είσαι ω Αγάπη.
Μα εγώ δεν είχα τι ν’ αποκριθώ κ’ έφευγα σιωπηλός ρίχνοντας χάμω τη μορφή μου
για να καλύψω την ταπείνωσή μου.
Οι ωχρές αυγές ακουμπούσαν στο περβάζι μου το διάφανο πηγούνι τους
κάρφωναν στο πλατύ μου μέτωπο τα μεγάλα γαλάζια τους μάτια και με κοιτούσαν με πικρία ζητώντας ν’ απολογηθώ…
Τις νύχτες του έαρος που η γύρη των άστρων  και των λουλουδιών αγρυπνούσε στο δέρμα μου
μια λυπημένη ανταύγεια σερνόταν στην απέραντη ψυχή μου γιατί αργούσες να ’ρθεις Αγάπη…
Ζητώντας το θεό ζητούσα εσένα.

Γιάννης Ρίτσος.
....................................................................................................................................................................

 ...................................................................................................................................................................

 ΕΑΡΙΝΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ..





Στίχοι:  
Γιάννης Ρίτσος
Μουσική:  
Γιάννης Μαρκόπουλος
ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΘΕΤΗ
 
Χίλια εννιακόσια τριάντα οκτώ. Ο Ρίτσος τελειώνει την εαρινή συμφωνία.
Η εαρινή συμφωνία είναι ένα ποίημα κοινωνικό ερωτικό, γεμάτο με όλα
τα χρώματα της ίριδος. Ο ποιητής δίνει ένα παγκόσμιο μήνυμα εναντίον
του επερχομένου πολέμου, αντιπαραθέτοντας την ομορφιά της ζωής.
"Ανοίχτε τα παράθυρα να μπει το σύμπαν ανθισμένο μ’ όλες τις παπαρούνες
του αίματός μας",
μερικές φράσεις. Και.......

Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο στον ήλιο
και τραγουδάμε και τραγουδάμε.
Το φως κελαηδάει, άιντε κελαηδάει
στις φλέβες του χόρτου και της πέτρας.
Άξιζε να υπάρξουμε για να συναντηθούμε.

Αγαπούμε τη γη, τους ανθρώπους και τα ζωα.
Τα ερπετά, τον ουρανό και τα έντομα.
Είμαστε, είμαστε κι εμείς όλα μαζί.
Μαζί κι ο ουρανός και η γη.

Απλώνουμε τα χέρια στον ήλιο στον ήλιο
και τραγουδάμε και τραγουδάμε.
Ο ήλιος με φωνάζει, ο ήλιος με φωνάζει.
Χαρά, χαρά. Δε μας νοιάζει τι θ’ αφήσει

..............................................................................................................

25 Μαρτίου 2016

Τάσος Λειβαδίτης «Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο» (απόσπασμα)






Τάσος Λειβαδίτης «Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο» (απόσπασμα)

[...] Τραγουδάω εσάς που πέσατε κάτω απ’ τις σφαίρες
και βουτηγμένοι στο αίμα σας σηκώνατε το χέρι και δείχνα-
τε στους άλλους να προχωρήσουν
κι αφού είχαν όλοι προσπεράσει πια κ’ είχατε μείνει καταμό-
ναχοι πεσμένοι στο δρόμο
ακούγοντας τη βουή και τα ντουφέκια του πλήθους που προ-
χωρούσε
σφίγγατε πάνω στο στήθος σας μια χούφτα χώμα απ’ την
αγαπημένη πατρίδα
και πεθαίνατε. Τραγουδάω εσάς.
Τραγουδάω όλους εσάς που αντισταθήκατε
τραγουδάω τους άσπρους, τους μαύρους, τους κίτρινους
τραγουδάω την ελπίδα που δεν έχει χρώμα
τραγουδάω το αίμα που σ’ όλα τα γεωγραφικά σημεία είναι
κόκκινο.
Με το λαρύγγι μου πεταμένο έξω φαρδύ, σαν προκυμαία
τραγουδάω την παγκόσμια αδερφοσύνη.
Μα απόψε, αδέρφια, δεν είμαι ποιητής.
Απόψε δε θέλω να ’μαι ποιητής.
Απόψε είμαι ο τυμπανιστής μιας απέραντης στρατιάς
με δύο δισεκατομμύρια μαχητές ακροβολισμένους
μές στη
νύχτα.
Και προχωράμε.
(Από τη συλλογή Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο, Αθήνα, Κέδρος, 1956)

ΠΗΓΗ : Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας - Κωνσταντίνος Μάντης.
.................................................................................................................................................................. 


Νάνα Μούσχουρη ~ Το παιδί με το ταμπούρλο

 ....................................................................................................................................................................

24 Μαρτίου 2016

Τιμή σ' αυτούς.. όπου στη ζωή τους όρισαν να φυλάγουν Θερμοπύλες !!! - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.





Δε θα ήθελα να σταθώ σε μια απλή εξιστόρηση των γεγονότων της Επανάστασης του 1821, όχι γιατί είναι μικρότερης σημασίας ,αλλά γιατί πιστεύω πως ο απόηχος αυτού του αγώνα είναι κάποια σημαντικά μηνύματα στα οποία θα ήθελα να αναφερθώ.Μηνύματα που ακόμα και σήμερα , ίσως περισσότερο σήμερα σ' αυτή την εποχή που ζούμε ,έχουν μεγαλύτερη αξία.
  Αξίες και ιδανικά που χαρακτήριζαν τους αγωνιστές εκείνους - μιας άλλης εποχής- αγωνιστές που ξεπέρασαν τον ίδιο τους τον εαυτό και στάθηκαν φωτεινά παραδείγματα στην ιστορία της φυλής μας.

  '' Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς '' θα πει ο Κολοκοτρώνης και κάποιος άλλος απλός άνθρωπος θα πει : ''με τους τρελούς πάει μπροστά η ζωή '', τους τρελούς που αψηφούν την πείνα ,τις κακουχίες ,τον πόνο ,τον θάνατο κι αγωνίζονται σ' έναν αγώνα, που για πολλούς ήταν από πριν άνισος και καταδικασμένος.
Κι όμως ''η δύναμή σου πέλαγο κι η θέλησή σου βράχος '''θα γράψει ο Διονύσιος Σολωμός .
Οι υλικές δυνάμεις ,οι πειρασμοί θα υποκύψουν για άλλη μια φορά μπροστά στην ηθική και συγχρόνως τολμηρή προσωπικότητα του κάθε αγωνιστή.
    Του κάθε αγωνιστή αλλά και όλων μαζί.
Το θαύμα της ελληνικής ομοψυχίας.
''Το πρώτο χρόνο της Επανάστασης είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι '',
θα πει ο Κολοκοτρώνης και πάλι  : '' Ο ένας επήγε εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε ,το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβουλα εις το στρατόπεδον :
Κι αν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμα δύο χρόνους , ηθέλαμε κυριεύσει και τη Θεσσαλία και τη Μακεδονία και ίσως εφθάναμε έως την Κων/πολη. Τόσο τρομάξαμε τους Τούρκους ,όπου ακούγαν Έλληνα και φεύγαν χίλια μίλια μακρά''. 

'' Είμαστε στο εμείς'' θα πει ο Μακρυγιάννης στα απομνημονεύματά του  :
''Είμαστες στο εμείς και όχι εις το ''Εγώ''.
''ο αγώνας για το μέσα μας,να αυτό πρέπει να κερδίσουμε '' λέγει ο Μιαούλης στο μικρό μπουρλοτιέρη ''Σε μια λεύτερη πατρίδα η σκοτεινιασμένη ψυχή δεν έχει τόπο''.
Κι αναφερόταν στη διχόνοια , στις φαγωμάρες μεταξύ των Ελλήνων.
''Ο αγώνας με τα όπλα θα τελειώσει κάποτε .Σκλαβιά που φαίνεται και πολεμιέται είναι καλύτερη από τη σκλαβιά του μυαλού και της ψυχής''.

     Η υπέρβαση από τα προσωπικά πάθη και φιλοδοξίες του καθενός στον κοινό αγώνα ,στον κοινό σκοπό ,στο κοινό όραμα.Μιαν ελεύθερη πατρίδα κατοικημένη από ελεύθερους ανθρώπους.
Ελεύθερους όχι μόνο από τον ξένο ζυγό ,αλλά και εσωτερικά ελεύθερους.
''Ελεύθεροι Πολιορκημένοι'' Μεσσολόγι = πανανθρώπινο σύμβολο , σύμβολο αντίστασης ,σύμβολο του μεγαλείου της ψυχής.
Διονύσιος Σολωμός ο ποιητής των Ελεύθερων Πολιορκημένων - που ξεκινώντας από το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός- ανάγεται στον αγώνα του ανθρώπου για την ηθική,την εσωτερική του ελευθερία.

Η ηθική ελευθερία είναι το πιο ισχυρό καταφύγιο της ανθρώπινης ψυχής που πολιορκείται από τη φυσική βία.Στη δύναμη της πολιορκίας ,στην πίεση των Τούρκων ,στην εξάντληση της πείνας, στην ομορφιά της Άνοιξης , σε όλες τις επιθέσεις οι πολιορκημένοι κράτησαν την ψυχή τους ορθή,αντιστάθηκαν,άρα έμειναν ελεύθεροι.
Αυτό όμως δεν αφορά μόνο το Μεσολόγγι και τους Μεσολογγίτες,αλλά κάθε άνθρωπο σε όλα τα πλάτη και τα μήκη της γης, που αντιμετωπίζει με καρτερία και θάρρος ,με γενναιότητα και ηρωισμό τη δύναμη του Κακού ,ορθώνοντας την ψυχική του αντοχή ,τη θέλησή του να μείνει ελεύθερος, εσωτερικά ελεύθερος.
Τιμή και δόξα στους αγωνιστές της επανάστασης του 1821.
''Τιμή σ' εκείνους όπου στη ζωή τους όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες!!! ''.

Σκέψεις - Κείμενο για την επανάσταση του 1821
Σοφία Θεοδοσιάδη - εκπαιδευτικός.
..................................................................................................................................................................

23 Μαρτίου 2016

Φεγγάρι μου Ολόγιομο..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



 Σκοτείνιασε κι απόψε από νωρίς..εδώ στον Αχα'ι'κό.. τον βροχερό ...γεμάτο σύννεφα ουρανό...
Τετάρτη απόβραδο..ανοιξιάτικο...βαδίζει ολοταχώς προς την Ανάσταση...μυρίσαν γύρω τα ζουμπούλια...κι ο ουρανός από νωρίς τα χρώματα αλλάζει και τα μαβιά του φόρεσε ξανά...
Γρήγορα εκατοίκησε κι απόψε μπρος στο παραθύρι μου το ολόγιομο φεγγάρι...
 Σελήνη μου ολόγιομη να σε αποφύγω προσπαθώ .. μα δεν τα καταφέρνω....
Πάλι κι απόψε στάθηκες αντίκρυ μου ...με πήρες το κατόπι.

.Παράξενα ...ασάλευτο από ψηλά μου γνέφεις ...μου γελάς..φεγγάρι μου..ανοιξιάτικο κι  ολόγιομο.. και περιπαιχτικά να μου μιλήσεις προσπαθείς...Τόσες φορές με γέλασες ...με νίκησες και μ'έστειλες  σε ψεύτικους παράδεισους ,τα άνθια τους εκεί να συναντήσω..
Θέλησα να ξεγελαστώ κι ας έλεγα συχνά, πως το φως σου με εμάγεψε και με έφερε κοντά σου.
Τόχε ανάγκη η ψυχή για να ξεγελαστεί ...δεν άντεχε το γκρίζο ...που τα σύννεφα εσκόρπιζαν εκεί ψηλά στον ουρανό... Τι...έχει η καρδιά ανάγκη από ξεγέλασμα ..τα χρώματα κοιτά ...δεν τα αντέχει να φορά τα ρούχα τα θαμπά και τα λερά απάνω της...η ήρεμη, η γλυκειά η λάμψη σου η ασάλευτη αυτή ...την προσκαλεί ...την ξεγελά...

Από μικρή είχα πάντα ένα όνειρο ..κοντά μου να σε φέρω...δίπλα εκεί στο μαξιλάρι μου σιμά...να σου μιλώ και να μου υπόσχεσαι πως τ' όνειρο είναι ζωντανό ...κι ούτε ποτέ θα σβήσει ....
Αλήτισσα λεν πως ήταν και είναι η δική μου η καρδιά...τρελή και μαγεμένη...μα εγώ ποτέ μου δεν κατάλαβα...μαγεία ...τρέλα κι '''αλητεία'' 'τι θα πει...εξήγηση δεν πήρα...
Ένα μονάχα ήθελα κάθε που εσουρούπωνε και νύχτωνε τα βράδια ...μην και ξεχάσεις πάλι να με επισκεφτείς...και άδειο το μαξιλάρι μου απ' το όνειρο αφήσεις...
Σε κοίταξα ξανά φεγγάρι μου κι απόψε ολόγιομο κατάματα ...για να καθρεφτιστώ...
Με πήρες πάλι από το χέρι όπως παλιά , εκεί μακριά ...μες στα λιβάδια που τριγύρναγες  της μακρινής πατρίδας μου της Θράκης...εκεί με εταξίδεψες γλυκά...και γέννησες νέες ελπίδες στην καρδιά μου...

Τα παιδικά μας όνειρα ..τα νυχτοπερπατήματα που κάναμε μαζί...εσύ...εγώ .. το φέγγος σου παρέα ...τα όνειρά μου πάλι και ξανά...απόψε μου θυμίσαν...
Να μεγαλώσω ήθελα ..να γίνω...για να φτάσω...
Και εμεγάλωσα και επερπάτησα και όλο να φτάσω προσπαθώ...σε σένα για να φτάσω εκεί ψηλά ...εκεί μέσα στο φέγγος σου να μπω...να τρυπώσω εκεί σε μια γωνιά...και από αυτό να φωτιστώ...
Τι...είν' τα φεγγάρια τα ολόγιομα και της καρδιάς μας τα φεγγάρια ..είν' άπιαστα τις περισσότερες φορές...μα το κυνηγητό τους.. μας πηγαίνει....
Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
....................................................................................................................................................................

 Παράφορα φεγγάρια !!!


      Απόψε ζήτησες να σε λατρέψω
μύθους ζωγράφισα να σε πλανέψω
παράφορα φεγγάρια να σου τάξω
το δρόμο της ζωής μου να αλλάξω

Χίλια φεγγάρια φως με μάγεψες
νύχτες και ηδονές μου χάρισες
μεθάει ο πόθος μου αφήνομαι
στο λάγνο σου χορό να παραδίνομαι
Χίλια φεγγάρια φως με μάγεψες
νύχτες και ηδονές μου χάρισες

Αρχαία μνήμη του κορμιού σαγήνη
ρυθμός ανάσα μου θα έχεις γίνει
τους δρόμους σου μου δείχνεις να περάσω
ποτά και μουσικές να σε κεράσω.

    
Στίχοι:  
Μαρία Θάνογλου
Μουσική:  
Νότης Μαυρουδής

1.Μαίρη Έσπερ
....................................................................................................................................................................                                          

22 Μαρτίου 2016

Όταν οι ηγέτες σπέρνουν ανέμους, οι λαοί θερίζουν θύελλες - της Χρύσας Ταβουλάρη.


Κοντόφθαλμοι ηγέτες, ερασιτέχνες στρατηγοί ρημάζουν την Ευρώπη, αφού ρήμαξαν πρώτα το ζωτικό της χώρο. Τη βόρεια Αφρική, την Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου και λίγο πριν τα Βαλκάνια. Οδύρεται για το μακελειό στο Παρίσι ο Μπαράκ Ομπάμα, θρηνούν ο Ολάντ και η Μέρκελ, κλείνουν τα σύνορα και υπόσχονται στους φοβισμένους Ευρωπαίους εκδίκηση.
Δεν θέλουμε εκδίκηση.Θέλουμε Ειρήνη.

Ποιος εξόπλισε και χρησιμοποίησε τους Τζιχαντιστές; Ποιος τους «έφτιαξε»; Ποιος τους εξόπλισε για να ρίξουν το καθεστώς Άσαντ; Ποιος, ποιοι έβλεπαν τη Βηρυτό να καίγεται και ασχολούντο με το ελληνικό χρέος, ποδοπατώντας και εξευτελίζοντας τη χώρα -ασπίδα της Δύσης; Ποιος, ποιοι ακόμα κι όταν κατάλαβαν ότι τα  σχέδιά τους ξέφυγαν από κάθε έλεγχο, το μόνο που έκαναν ήταν να χαϊδεύουν τα αυτιά του πιστού  τους Ερντογάν, περιμένοντας τι;
Τι περίμεναν, σπέρνοντας φανατικούς στη Λιβύη, την Αίγυπτο, τη Συρία και λίγο πριν στο Κόσοβο και την Αλβανία; Και ποια είναι τα σχέδιά τους τώρα; Μήπως να ρίξουν στο παιχνίδι το Ιράν, προκαλώντας γενική ανάφλεξη;

Να κλείσουν τα σύνορα της Ευρώπης και να ονοματίσουν εχθρούς τους πρόσφυγες που αυτοί δημιούργησαν;
Να τους εγκλωβίσουν στα εύφλεκτα Βαλκάνια για να πεθάνουν από το βαρύ χειμώνα, πουλώντας σε όλους εμάς ότι έτσι μας προστατεύουν από τους Τζιχαντιστές; (στο Παρίσι γεννήθηκαν οι μακελάρηδες)…
Θα επιχειρήσουν αφελώς να «περιορίσουν» το πρόβλημα στις πύλες εισόδου της Ευρώπης, εγκαταλείποντας στη τύχη της την Ελλάδα και τις γύρω Βαλκανικές χώρες;

Θα γκετοποιήσουν την Ευρώπη, πουλώντας στους τρομοκρατημένους Ευρωπαίους ότι την προστατεύουν;
Και για όποιον αφελή υποστηρίζει ότι δεν είναι ώρα για «απολογισμούς», ότι τώρα η Δύση πρέπει να εμφανίζεται ενωμένη, ότι η κριτική στην επικίνδυνη βλακεία του Λευκού Οίκου και την ακόμα πιο επικίνδυνη άγνοια των Ευρωπαίων ηγετών, ενισχύει την Ακροδεξιά, έχω να πω τούτο: Αν η Δύση δεν αναθεωρήσει άμεσα τους παράλογους γεωπολιτικούς της ακροβατισμούς, αν η Ευρώπη δεν αντιταχθεί στις λογικές της Ουάσινγκτον τα επόμενα χρόνια, το παράλογο θα είναι η καθημερινότητά μας: Τζιχαντιστές και Νεοναζί…
ΠΗΓΗ : aixmi .gr.
.................................................................................................................................................................... 

 << Αν ανέμους έσπειρες, θύελλες θα θερίσεις >>


Και τώρα έρχεσαι και με τα μάτια τρομαγμένα απορείς...κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις...
Αίμα και θάνατο ...καπνούς εγέμισε η ατμόσφαιρα τριγύρω σου...σκοτώνουν τραυματίζουν και εξολοθρεύουν εν ψυχρώ...έτσι σε συμφέρει να λες εσένα '''εν ψυχρώ'''....
Είσαι Ευρωπαίος πολίτης και μεγάλη βαρύτητα στο κουστούμι σου και στη γραβάτα σου σ' αρέσει να προσδίδεις...και πρώτης κατηγορίας άνθρωπος σ' αρέσει να δηλώνεις...
Κι αφήνεις στη μοίρα τους, τους απολίτιστους...αρπάζεις ό,τι βρεις από μπροστά τους...
Θυμωμένους ανθρώπους ...μίσος γύρω σου φυτεύεις και αγανάχτηση σκορπάς...
Διαλέγεις ηγέτες αιμοβόρους και ανίκανους...σωστά αρπαχτικά...που τον κόσμο καταπατούν και κυριεύουν...εξαθλιώνουν...και πονούν...τις φτωχικές τους τις ψυχές...με μίσος τις γεμίζουν...
Μην απορείς λοιπόν και μην εκπλήσσεσαι και σήμερα...που γέμισε στο κέντρο Της Ευρώπης θύματα...και άπειρους τραυματίες...
Πρώτος εσύ ετραυμάτισες ψυχές ...καρδιές...ζωές...στον κάδο των αχρήστων πεταμένες...
Έσπειρες άνεμους πολλούς και άνοιξες μονάχος σου τους Ασκούς του Αιόλου...
Από τη μυθολογία και από τα παλιά τη ρήση τούτη τη θυμάσαι...
<< Αν ανέμους έσπειρες, θύελλες θα θερίσεις >>
Της Σοφίας Θεοδοσιάδη.
..................................................................................................................................................................
 

21 Μαρτίου 2016

Μαρία Πολυδούρη : Σεμνότης.

 ╔═════════✽ ೋღ๑✽๑ღೋ ✽═════════╗
Την ομορφιά που κλείνω μέσα μου
κανείς δε θέλω να τη νιώσει.
Δε θα μπορούσε να τη σίμωνε
χωρίς γι`αυτό να τη πληγώσει.

Έχω ένα κρίνο, κρίνο ολάνοιχτο
χωρίς καμιά σκιά στη όψη.
Καμιά ηδονή δεν επεθύμησε
να το φιλήσει, να το κόψει.

Έχω ένα ρόδο που ζυγιάζεται
πάνω στην ίδια του τη φλόγα
κ`είναι σαν να`γινε ολοκαύτωμα
και να σιωπούσε και να ευλόγα.

Μια μαργαρίτα που`ναι αμφίβολη
μ`όλο το ναι που λέει η καρδιά της.
Μόνον αφήνει να λικνίζεται
παθητικά την ομορφιά της.

Κι άλλα λουλούδια που`ναι σύμβολα
κι άλλα μονάχα που μεθούνε,
μα τόσο είναι όλα λεπτοκάμωτα,
φανταστικά μόνον ανθούνε.

Την ομορφιά που κλείνω μέσα μου
κανείς ποτέ δε θα τη νιώσει.
Κι αν την πληγώσει θα`ναι ανίδεος
κι ούτε γι`αυτό θα μετανιώσει.

Μαρία Πολυδούρη : Σεμνότης.
.................................................................................................................................................................

 Αφιερωμένο σε όλες εσάς....
 Για σας  το ποίημα αυτό που δένει απόλυτα...για την όμορφη γυναίκα που κρύβετε μέσα σας ....
Γιατί η αξία και η ομορφιά μας.. δεν έγκειται ...στην εξωτερική μας ομορφιά....αλλά σ' αυτό που χρόνια σμιλεύουμε μέσα μας...
Το σμιλεύουμε...τις γωνίες του μαλακώνουμε...και σαν διαμάντι αυτό το παραδίδουμε...το ακουμπάμε...στους ...που πολύ αγαπάμε....
Στους ...που πολύ μας αγάπησαν...μας κοίταξαν μέσα μας βαθιά...και απαλά ακούμπησαν...μη τύχει και θαμπώσουν τη γυαλάδα...τη γυαλάδα αυτή της μιας ...της ξεχωριστής...της δικής μας της κρυμμένης μας ομορφιάς...
Σοφία Θεοδοσιάδη..
.................................................................................................................................................................. 

Κωνσταντίνος Καβάφης «Τείχη» .




Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. 




Ο Κωνσταντίνος Καβάφης δημιουργεί εδώ ένα ιδιαίτερο ποίημα με το οποίο εκφράζει την αίσθησή του πως βρίσκεται εγκλωβισμένος από μια σειρά περιορισμών και ορίων -τείχη-, που του επιβλήθηκαν χωρίς ο ίδιος να καταλάβει το πότε και το πώς. Ο ποιητής συνειδητοποιεί πως η ελευθερία που πίστευε ότι έχει στη ζωή του, δεν είναι πια δεδομένη. 

Αναλυτικότερα:
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Ο ποιητής αναφέρει πως χωρίς να το σκεφτούν, χωρίς να τον λυπηθούν και χωρίς να ντραπούν, έχτισαν ολόγυρά του μεγάλα και ψηλά τείχη, εγκλωβίζοντάς τον σε μια ασφυκτικά περιορισμένη ζωή. Μ’ ένα εξαιρετικά παραστατικό συμβολισμό, ο Καβάφης παρουσιάζει τους περιορισμούς που τίθενται στη ζωή μας ως τείχη, καθιστώντας έτσι εναργέστερη την εικόνα του εγκλωβισμού.

Το ποίημα είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, δίνοντας την αίσθηση πως πρόκειται για μια προσωπική εξομολόγηση του ποιητή, αλλά στην πραγματικότητα αφορά όλους τους ανθρώπους, καθώς οι περιορισμοί αυτοί που κρατούν δέσμιο τον ποιητή είναι υπαρκτοί και δεδομένοι για όλους μας.
Τα τείχη που φυλακίζουν τον ποιητή είναι οι διάφοροι περιορισμοί που επιβάλλονται στους ανθρώπους και ενδέχεται να είναι είτε κοινωνικοί περιορισμοί είτε θρησκευτικοί είτε ακόμη και οικονομικοί. Οι άνθρωποι δεν είναι ποτέ τόσο ελεύθεροι όσο θα ήθελαν ή όσο πιστεύουν ότι είναι, καθώς κάθε μας πράξη υπόκειται σε κοινωνικό έλεγχο ή φιλτράρεται από τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις, ενώ δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουμε το γεγονός ότι συχνά η ελευθερία μας φτάνει μέχρι εκεί που επιτρέπει η οικονομική μας κατάσταση.

Η αίσθηση, επομένως, του ποιητή ότι είναι πλέον δέσμιος ψηλών και ως εκ τούτου αναπόδραστων τειχών, είναι ένα γεγονός που αφορά την πλειοψηφία των ανθρώπων είτε το αντιλαμβάνονται είτε όχι. Θα πρέπει πάντως να τονιστεί πως παρά την προσπάθεια του ποιητή να αποδώσει τη δημιουργία των τειχών σε άλλους ανθρώπους, πολύ συχνά στη ζωή μας περιοριζόμαστε και δεσμευόμαστε από τα όρια που οι ίδιοι θέτουμε στον εαυτό μας. Η αδυναμία του ανθρώπου να εμπιστευτεί τις δυνάμεις του, ο φόβος του να θέσει υψηλότερους και ουσιαστικότερους στόχους, τον κρατούν στάσιμο ακόμη κι αν κανείς άλλος δεν επιχειρεί να τον εμποδίσει ή να τον «εγκλωβίσει».

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Η συνειδητοποίηση του εγκλωβισμού που του έχει επιβληθεί δημιουργεί απελπισία στον ποιητή, ο οποίος σκέφτεται πως είχε πολλά πράγματα να κάνει έξω από τα τείχη, έξω από τα στενά όρια όπου τον έχουν «φυλακίσει». Η εικόνα που δημιουργεί ο ποιητής, η εικόνα ενός φυλακισμένου, παρουσιάζει με εξαιρετικά εμφατικό τρόπο, το πώς βιώνει ο ποιητής το γεγονός ότι πρέπει να ζει λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη του, τους διάφορους περιορισμούς που του έχουν τεθεί.
Ο Καβάφης εκφράζει εδώ τη σκέψη ότι θα μπορούσε να ζήσει τη ζωή του πληρέστερα, αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι κοινωνικοί, θρησκευτικοί αλλά και προσωπικοί περιορισμοί, που τον δεσμεύουν και τον κρατούν μακριά από την πραγμάτωση των επιθυμιών αλλά και των επιδιώξεών του.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω. 

Το υποβλητικό αυτό ποίημα κλείνει με τη διαπίστωση του ποιητή πως το χτίσιμο των τειχών έγινε χωρίς ποτέ ο ίδιος να ακούσει ή να καταλάβει κάτι. Εντελώς ανεπαίσθητα βρέθηκε δέσμιος ενός πλέγματος περιορισμών το οποίο δημιουργήθηκε ερήμην του. Οι περιορισμοί αυτοί, άλλωστε, ή καλύτερα η συνειδητοποίηση της ύπαρξής τους, έρχεται σταδιακά και καθώς οι άνθρωποι αποκτούν συναίσθηση της προσωπικής τους θέσης στο κοινωνικό σύνολο. 

Ο ποιητής δεν άκουσε ποτέ τους χτίστες γιατί απλούστατα τα τείχη αυτά δεν δημιουργήθηκαν ξαφνικά, τα τείχη προϋπήρχαν, εκείνο που επήλθε τώρα για τον ποιητή είναι η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι δεν είναι ελεύθερος να πράττει και να επιθυμεί οτιδήποτε θέλει. Ο ποιητής συνειδητοποίησε αυτό που πολλοί προτιμούν να αγνοούν, ότι δηλαδή είτε το θέλουμε είτε όχι, δεν είμαστε και δεν υπήρξαμε ποτέ πραγματικά ελεύθεροι. 

Σημείωση: Το σύντομο αυτό ποίημα, που ανήκει στην πρώτη ποιητική περίοδο του Καβάφη (1897), είναι γραμμένο με πλεχτή ομοιοκαταληξία. Αργότερα, ο ποιητής θα χρησιμοποιεί την ομοιοκαταληξία κυρίως ως μέσο ειρωνείας.  

Το ποίημα αυτό μαζί τα: «Η πόλις» και «Τα παράθυρα» συνθέτουν μια ενότητα όπου ο ποιητής παρουσιάζει τις σκέψεις του για τον εγκλωβισμό που κυριαρχεί στη ζωή του. 
ΠΗΓΗ: Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας - Κωνσταντίνος Μάντης....
..................................................................................................................................................................

18 Μαρτίου 2016

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου, «Πρόσφυγες στην άμμο» .

Νύχτωνε στην Ελ Μίνα και πυκνή
σιωπή ανέβαινε απ’ τη μεριά της θάλασσας
κι αντάμωνε το κάστρο· ολημερίς
ξαπλώνονταν αμίλητο και σκυθρωπό 
σα μουδιασμένο ζώο.

Τότε ξεχώρισα ήχο πνιχτό καθώς το φύλλο
που τσαλακώνεται μέσα σε χέρια ανάρμοστα
γρατσούνισμα σε σώμα ακάθαρτο, αρρωστημένο.

Κι είδα έναν Άραβα μικρό, σημαδεμένο
έφεγγαν χέρια, πρόσωπο, μάτια κι ήταν όλος
χιλιάδες που άφηναν τη γη τους κι επιστρέφανε
μέσα στην άμμο, σε σκηνές, στο άσπρο φως.
Κι όταν μιλούσε δάκρυζε η φωνή του και όλο ικέτευε
για κάποια θέση στη ζωή ή έστω αντίσταση
στο θάνατο που ερχότανε αργά και τον ρουφούσε.

Μα εγώ έπλενα τα χέρια μου. Άγρια μοναξιά
τα χρόνια που έφευγαν με είχανε ποτίσει.

(Από τη συλλογή «Ο θάνατος του Μύρωνα», 1960 –συγκεντρωτική έκδοση «Ο δύσκολος θάνατος», εκδ. Νεφέλη, 2007)
ΠΗΓΗ : Ετικέτες Λογοτεχνική γωνιά...
....................................................................................................................................................................

 Νίκος - Αλέξης Ασλάνογλου.

.Ο ποιητής Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου (πραγματικό όνομα Νικόλαος Αρσλάνογλου)
γεννήθηκε το 1931 στη Θεσσαλονίκη και πέθανε το 1996 στην Αθήνα. 
 Στα εφηβικά του χρόνια επέλεξε το ψευδώνυμο 'Αλέξης' απο τον ομώνυμο ήρωα στο έργο Ταπεινοί και καταφρονεμένοι του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Τελείωσε το τετρατάξιο δημοτικό σχολείο των Εκπαιδευτηρίων Βαλαγιάννη, όπου φοιτούσε και ο λίγο μεγαλύτερός του Μανόλης Αναγνωστάκης και η αδερφή του Λούλα. Όπως σημειώνει ο ίδιος στο «Αυτοβιογραφικό σε τρίτο πρόσωπο» (Οδός Πανός, αφιέρωμα στον Νίκο-Αλέξη Ασλάνογλου,  στη συνέχεια, φοίτησε στο Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (με καθηγητή τον Γιώργο Θέμελη), απ' όπου αποφοίτησε το 1949.

 Πήρε το Diplôme d'Etudes Littéraires του Γαλλικού Μορφωτικού Κέντρου (πρώτης μορφής του μετέπειτα Γαλλικού Ινστιτούτου, 1948-1950). Το 1952 εξελέγη Διευθύνων Σύμβουλος της ανώνυμης εταιρείας «Μακεδονική Εριουργία ΜΑΚΕΡ», θέση την οποία διατήρησε μέχρι το 1963. Ένα χρόνο πριν, η επιχείρηση, η οποία ανήκε στον πατέρα του Ασλάνογλου, χρεοκόπησε και πέρασε στα χέρια του Νικόλαου Ιπλικτσόγλου. Το 1964-1965 υπήρξε υπότροφος της αιγυπτιακής κυβερνήσεως στο Πανεπιστήμιο του Καΐρου. Το 1966 πήρε το Diplôme Supérieur d'Études françaises (Sorbonne).

Ο Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου συνεργάστηκε αρχικά με το περιοδικό Χρονικά του Πειραματικού Σχολείου Θεσσαλονίκης (1947). Στη συνέχεια, το 1951 εκδίδει με τον Δ.Κ. Κατσανό, ένα και μοναδικό τεύχος του περιοδικού Σκέψη, όπου δημοσίευσε και το κριτικό του δοκίμιο Θάνατος και γέννηση στην ποίηση του Γιώργου Θέμελη. Επισήμως έκανε την εμφάνισή του στους λογοτεχνικούς κύκλους το 1952, με το μικρό ποιητικό μονόπρακτο Θάλασσα και συγχρονισμός, σε εκατό πολυγραφημένα αντίτυπα. 

Το κείμενο θα δημοσιευτεί αργότερα στο δεύτερο τεύχος του περιοδικού Διαγώνιος, το 1961, αφού πρώτα απόσπασμά του έχει δημοσιευτεί το 1953 στις σελίδες του περιοδικού των Αποφοίτων του Πειραματικού Σχολείου Θεσσαλονίκης Πυρσός, στη συντακτική επιτροπή του οποίου συμμετείχε από 1953 ως το 1955. Στο ίδιο περιοδικό ο ποιητής δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα, Σταθμός Λιτοχώρου, που θα ενσωματωθεί στη συλλογή Δύσκολος θάνατος, η οποία θα τυπωθεί το 1954 στη Θεσσαλονίκη, στις εκδόσεις Κοχλίας και θα περιλαμβάνει ποιήματα της περιόδου 1946 - 1953. Η συλλογή θα κυκλοφορήσει, όπως λέει ο ίδιος στη συνέντευξη στο Βήμα, ανήμερα Κωνσταντίνου και Ελένης. Θα ακολουθήσουν τα ποιητικά:

Ο Θάνατος του Μύρωνα (Θεσσαλονίκη, Διαγώνιος, 1960)
Ποιήματα για ένα καλοκαίρι (Θεσσαλονίκη, Διαγώνιος, 1963)
44 ποιήματα. Επιλογή 1946-1964 (Θεσσαλονίκη, Διαγώνιος, 1970)
Νοσοκομείο Εκστρατείας (ιδιωτική έκδοση, Θεσσαλονίκη, 1972)
Αργό Πετρέλαιο. Ποιήματα 1971-1974 (Αθήνα, Πολύτροπον, 1974)
Ο Δύσκολος Θάνατος (συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων, Θεσσαλονίκη, Εγνατία, 1978)
Ωδές στον Πρίγκηπα (Αθήνα, Ύψιλον, 1981)
Τρία ποιήματα (Αθήνα, Νεφέλη, 1987).
ΠΗΓΗ : ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ.
................................................................................................................................................................... 
...................................................................................................................................................................

17 Μαρτίου 2016

Ίσως νάναι κι έτσι - Ανταλλαγές και διασταυρώσεις..








Ονειρεύεσαι, ονειρεύεσαι .Διαρκώς ονειρεύεσαι.
Εσύ ο αταξίδευτος , ταξιδεύεις ατέλειωτα, με πλοία , αεροπλάνα ,πούλμαν, φορτηγά, νταλίκες, με κάρα , με αραμπάδες, άρματα ,δίφρους, τριήρεις, με μαούνες, κα'ί'κια, βάρκες, με ποταμόπλοια , προπάντων με τρένα.
Πόσες ανακαλύψεις,αναγνωρίσεις,επαληθεύσεις απ' τ' όνειρο στα πράγματα, απ'τα πράγματα στ' όνειρο.
Και εικασίες και προαισθήσεις και μνήμες του ανύπαρκτου μ' ένα εικονικό δέντρο στη διασταύρωση, και κείνο το φουγάρο έβγαζε καπνό στο λιόγερμα βάζοντας σε λειτουργία αρχέγονους μύθους, μια συνομιλία της γερόντισσας με το ψωμί τυλιγμένο σε χωριάτικη πετσέτα, σκληρή, φαντή, όλο γαλάζια τετράγωνα,  και κάθονται τα χελιδόνια στο σκοινί της μπουγάδας και την κοίταζαν με κατανόηση, ενώ ένα χελιδόνι πήγε κουτσαίνοντας κι έπινε νερό απ' το σκουτέλι της κότας.
Μα όλα τούτα θα τα πεις πιο κάτω, με τη σειρά τους, - ποιά σειρά ?- δεν υπάρχει προτεραιότητα, το πριν, το μετά, το εδώ, το εκεί, το πέρα, το εσύ, το εγώ, το αυτός, το εμείς, το εσείς, το εκείνοι, ανάκατα όλα, αλληλοσπρωχνόμενα να μπουκάρουν στο θέατρο ή να βρουν μια θέση στο τρένο ή να πλησιάσουν το μεγάλο φακό του τηλεοπτικού συνεργείου, ν' αποθανατιστούν, - ένας σήκωσε το χέρι του κι έκανε νοήματα σε κάποιον φίλο του ή σε κάποιο σύννεφο ψηλά, έτσι για ν' αποτυπωθεί έστω το χέρι του σ' αυτή  την ουρανομήκη ταινία.
Γιάννης Ρίτσος.- (απόσπασμα).
.....................................................................................................................................................................

Αέναη αναζήτηση.....


Αέναη αναζήτηση το ''ταξίδι της ζωής'''...
Κι εσύ μες στο χορό τα βήματα να μάθεις και να σύρεις...να το χορέψεις προσπαθείς...πότε τα καταφέρνεις ...κι άλλοτε πάλι όχι...τα βήματα μπερδεύεις , μα επιμένεις και δεν σταματάς.
Και ψάχνεις και κοιτάζεις και απορείς...κι όλο στα ίδια και στα ίδια συμπεράσματα πάντοτε καταλήγεις...κι εγκλωβισμένος μένεις μέσα εκεί...στης αναζήτησής σου τα ταξίδια...
Και φτιάχνεις σχέδια και διαγράμματα  ...επί χάρτου τη ζωή σου σχεδιάζεις...
Χρόνος ελάχιστος σου μένει να αναλογιστείς...πως όλοι γύρω οι λαοί τριγύρω σου...σεργιάνι βγήκανε και κυνηγούν το άπιαστο.. της ζωής το πανηγύρι...
Άλλοι το ψάχνουν το ταξίδι αυτό για επιβίωση...κι άλλοι παρασυρμένοι ...στης ματαιοδοξίας τα γρανάζια εκεί παγιδευμένοι...
Χρήματα ..εξουσία...δόξα...προβολή...μα και βούρκος ...λάσπη...φτώχεια και ανέχεια...έχει γεμίσει από χορευτές...ετούτος ο αέναος χορός...
Κι αναρωτιέσαι τώρα πια...στο σταυροδρόμι της ζωής...εσυναντήθηκες ποτές με την αλήθεια ?
Το ''δέντρο '''που εφύτεψες...το εμεγάλωσες...και βλάστησε...αντέχει μες στο δάσος?
Αέναο το ταξίδι της ζωής...αέναος κι ο χρόνος....
 Σκέψεις- Σοφία Θεοδοσιάδη.
................................................................................................................................................................... 


 
 

16 Μαρτίου 2016

Τα παιδικά μας χρόνια - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



Και αν τα παιδικά μας χρόνια είναι αυτά...που στη ζωή μας βάζουν βάσεις και θεμέλια γερά...και αν τα παιδικά μας χρόνια είν' αυτά που τις αποσκευές μας τις πλουτίζουν...και αν τα παιδικά μας χρόνια ένα γέλιο ή ένα μελαγχολικό χαμόγελο κολλούν στο πρόσωπό μας....πάντα καλοδεχούμενα ...νοσταλγικά περιδιαβαίνουν ...μπρος στα μάτια μας μπροστά...
Είμαι μεγάλη πια και πίσω να κοιτώ μου επιτρέπεται να νοσταλγώ...να ξεδιαλύνω καταστάσεις...να μετρώ...να κρίνω με τα δικά μου μέτρα και σταθμά...το κέρδος...τα διαμάντια που φορτώθηκα από αυτά...κι ας μοιάζει αυτό πολύ ουτοπικό, στ' αυτιά των θυμωμένων φίλων μου...που έμαθαν τις καταστάσεις μέσα από το ροζ το συννεφάκι τους να βλέπουν και να κρίνουν...

Διάβασα στη ζωή μου τη μικρή δοκίμια για την καθοριστική την ηλικία μας την παιδική...
Με χρυσόσκονη πασπαλισμένα ήτανε πολλά και άλλα δύσκολα...πολύ και θυμωμένα...φλόγες να βγάζουνε για τους γονείς και τους δασκάλους τους συνάμα...
Βρισιές για τους κακούς δασκάλους τους...που μουσική παιδεία δεν κατείχαν...που ήταν έτσι ...που ήτανε αλλιώς...που ...που...που μόνο αυτοί σαν συγγραφείς και ποιητές ...ελέω του Θεού...και της ταυτότητάς τους μπορούν να τους χαραχτηρίζουν...να τους βρίζουν....
Η πρόθεση σαφώς και κατηγορηματικώς του κάθε γονέα και δασκάλου και παιδαγωγού...δεν είν' να ξεκινήσει ένα πρωί...να ρθει να σε ισοπεδώσει...μα να βοηθήσει τον εαυτό του και εσένα προσπαθεί...έστω κι αν κάποιες φορές αδυνατεί και δεν το πετυχαίνει...
Τα παιδικά μας χρόνια είν' στυλοβάτης της μετέπειτα ζωής...και όμορφα ή άσχημα τα γεγονότα και τα περιστατικά ...μας διαπλάθουν...μας μεγαλώνουν...και μας προστατεύουν με το πέπλο τους...στη θύμησή τους σοφότεροι για να γενούμε...
Τι μ'έπιασε θα λέτε και στα μονοπάτια αυτά να τριγυρνώ πρωί πρωί ξανά...
Σίγουρα δεν νοστάλγησα απλά με τους φίλους μου...μες στην αλάνα να βρεθώ..ποδόσφαιρο ...κουτσό ή και μήλα για να παίξω...
Είναι που κάποια ανγνώσματα συγγραφέων που μέφεραν πάλι εδώ... που δηλώνουν...βρισιές γεμάτα για τα πρόσωπα και του γονιού μα και του δάσκαλου ...γεμάτα θυμό και μίσος να εξαπολύουν...
Είναι ανθρωποι ευάλωτοι και οι γονιοί και οι δάσκαλοι...και λάθη ίσως όπως όλοι κάνουν...
Και σε σένα θα μιλήσω δάσκαλε και σε σένα θα απευθυνθώ με σεβασμό και με αγάπη :

Τράβα πρώτα το δικό σου το '''αυτί'''μέχρι και να πονέσει...και άσε ελεύθερα τα αυτιά των ολόδροσων παιδιών...τους ΄΄ηχους της μάθησης και της ελευθερίας και της φαντασίας να ακούν...και να μεθούν ...με την αυτενέργεια και τη δημιουργικότητά τους...
Μην καταστρέφεις γιατί ίσως σε κατάστρεψαν από παλιά,τα παιδικά σου χρόνια τα εκμεταλλευτήκαν ελλειπώς...και τον λειψό σου εαυτό ..να μεταλαμπαδεύσεις προσπαθείς... 

Πολίτης ολοκληρωμένος και σωστός...άνθρωπος ευτυχής και χαμογελαστός δε γίνεσαι...αν το στραπάτσο της ζωής...στα πρώτα σου τα βήματα ...τόφαγες βίαια και αναπάντεχα ...σαν νάτανε βαγγέλιο με κανόνες... κι ας ήτανε παραπλανητικό εκείνο εκεί.. το τετράδιο των πρέπει....
Άλλαξε δάσκαλε το σκεπτικό...κατέβα από τα '''εδρανα'''έλα στο ύψος του παιδιού...το όνειρο μην ψαλιδίζεις...θυμίσου πως πετυχημένος δάσκαλος είναι μόνο αυτός που άνοιξε ορίζοντες...και στόχο πάντα έβαζε...να τον ξεπερνούν οι μαθητές του...
Σου τα διδάξανε αυτά...στα είπανε εσέ...μεγάλοι και παιδαγωγοί...μα εσύ τα ελησμόνησες πολλές στιγμές...και άρχοντας της έδρας σου θέλησες για να γίνεις... 
Και σαν πολλάκις το ξεχνάς γονιέ και δάσκαλε και πολιτεία ανεύθυνη...θα στο θυμίζω συνεχώς...πως οι παιδικές ψυχές...πάντα τα πάντα καταγράφουν , με μελάνι ανεξίτηλο ..κι αυτό με γομολάστιχες εύκολα από μέσα τους δεν σβήνει...γι αυτό κι εσύ και πάλι φρόντισε την '''εξουσία' σου και σαν γονιός και δάσκαλος και αμείλικτη σε σε μιλάω  πολιτεία...φρόντισε να την περιορίσεις...κι αγάπη δώσε στο παιδί...στον αυριανό σου τον πολίτη...

Μα οι εξαιρέσεις στη ζωή ...δεν ακυρώνουν τον κανόνα...
Κι έρχονται κάποιοι θυμωμένοι άνθρωποι...και με τη γνωστή περίσσεια της μαύρης τους ψυχής...να μουτζουρώσουν τους ανθρώπους προσπαθούν...και με τα γραπτά τους να εντυπωσιάσουν....
Αν πράγματι για τα παιδικά τα χρόνια νοιάζεσαι...προσπάθησε πιο μαλακά και πιο γλυκά...και γύρω σου βλέμμα ρίξε στα παιδιά...όχι μόνο στα δικά σου τα παιδιά...αλλά και στα παιδιά όλου του κόσμου...και εμβάθυνε..ενδοσκόπησε...το κέρδος που αποκόμισες και μέσα από τα κακά...τα παιδικά σου χρόνια....

Κι αυτά που ζουν μέσα στα πούπουλα...παιδιά ..κι αυτά που είναι τυλιγμένα στη χρυσόσκονη...κι αυτά που φαντάζουν στα μάτια σου ''μυξιάρικα'''κι αυτά που θαλασσοπνίγονται...όλα μα όλα την αγάπη ψάχνουν...και πάψε να δικάζεις σαν Πόντιος Πιλάτος γύρω σου δασκάλους και γονείς...τον εαυτό σου να δικάσεις αν τολμάς...που δεν επεξεργάστηκες, όσα σου εχαρίσανε εσέ στην παιδική σου ηλικία και φλόγες βγάζεις μίσους ..θυμωμένες ...φθονερές...και τις μοιράζεις γύρω...

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.....................................................................................................................................................................

                                              Tον εαυτό του παιδί - Μάριος Φραγκούλης.
......................................................................................................................................................................