29 Απριλίου 2016

.ένα Ρέκβιεμ πένθιμο..νοσταλγικό..ψυχών ανάπαυμα θαρρείς - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Μ.Παρασκευής το πρωινό και άκρα του τάφου σιωπή...μες στο νεκροταφείο των ανθρώπων...μα όχι εκεί και των ψυχών...γιατί οι ψυχές τους εταξίδεψαν...ψηλά ...μακριά...και μέσα μας...Και ξαφνικά η μπάντα επαιάνισε...ένα Ρέκβιεμ πένθιμο...νοσταλγικό ...ψυχών ανάπαυμα θαρρείς...κι ό όχλος ακολούθαγε ...αργά και σιωπηλός...είναι παράξενη η μουσική μες στο Νεκροταφείο...Δεν ξέρω αν κάνει τις ψυχές των ζωντανών να ηρεμούν...ή τις ψυχές των αποθανόντων...νάρχονται ξανά...να επανέρχονται για μια μονάχα μέρα ή στιγμή...να οσμωθούν μαζί με τις δικές μας τόσο στιγμιαία και περαστικά...κι ύστερα πάλι να χαθούν...εκεί ψηλά που κατοικούν...ή ξανά στον κήπο της καρδιάς μας...

Κι η μπάντα συνεχίζει με βηματισμό αργόσυρτο...θαρρείς κι αυτή προσμένει μέσα στη σιωπή...οι ψυχές να την ακολουθήσουν...κι εσύ μέσα στο πλήθος ολομόναχη και σιωπηλή...κι ας είσαι περιτριγυρισμένη από πρόσωπα, που τόσο αγάπησες κάποτε κι ακόμα αγαπάς...συγκινείσαι απ' τις μουσικές , που σε ''στέλνουνε'' ψηλά.. εκεί που θαρρείς πως τις ψυχές θα συναντήσεις...εκεί που αυτές δεν έπαψαν στιγμή να κατοικούν...που μυρωδάτες σήμερα μες στον εξαγνισμό τους...μες στα λιβάνια τα αρωματικά...που επίτηδες εδιάλεξες...μες στις βιολέτες που σου αρέσαν...και που στο νου σου μία σκέψη σου καρφώθηκε και τριγυρνά...όχι δεν είναι : << Η ζωή εν Τάφω >>.. είναι το περιτύλιγμα της ίδιας της ζωής...είναι το σώμα το φθαρτό...που δεν κατόρθωσε καλέ μου να το σώσει ουδείς...είναι η ψυχή σου ελεύθερη ...στους ουρανούς μου κατοικεί...εκεί ψηλά...κι εδώ σιμά μες στην καρδιά μου...Μεγάλη είναι λένε η Παρασκευή...για σένανε Χριστέ μου...γιατί δεν ελογάριασες το ανθρώπινο το ''περιτύλιγμα'''και το σαρκίο σου...και ρίσκαρες στο χώμα να ταφείς...έτσι ελευθερώθηκες...εβγήκες απ' το κουτί και το περιτύλιγμα...έλυσες τις σατέν του τις κορδέλλες...

Περιπλανιέσαι και αναζητάς ...βγαίνεις μες στο παζάρι της ζωής...ακούς συχνά τους μικροπωλητές και βγαίνεις για να δεις...να αγοράσεις...νάβρεις εκεί μέσα στην πλούσια πραμάτεια που σου διαλαλούν...μια ψυχή ...μια μοναχά ψυχή ζητάς για να ''αγοράσεις ''.όχι δεν έχεις τάλαντα χρυσά ...ούτε κορδέλλες πλουμιστές ...μεταξωτές για να τις ετυλίξεις...Μα έχεις μονάχα μια καρδιά και να την ανταλλάξεις προσπαθείς ...εκεί στον πάγκο της ψυχής...για να την καταθέσεις...Μα στον καιρό των τάλαντων δεν σου το είπανε ανταλλαγές πως έπαψαν πια να γίνονται ? Πόσο στ' αλήθεια νιώθεις τυχερή απόψε.. που στον καιρό των τριάντα αργυρίων κάλπικων...εσύ ευτύχησες μια μοναχά ...έστω μιά φορά ...βιολέτες που ΄μοιαζαν σαν πεταλούδινες ψυχές να ιδείς...να σε περικυκλώσουνε και μες στον κήπο της καρδιάς σου,σ' ένα βάζο εκεί από ατόφιο κρύσταλλο ...εκεί να φυλαχτούν...Κι η μπάντα επαιάνιζε το πένθιμο το Ρέκβιεμ...κι εγώ έπαψα πια να θλίβομαι μέσα εις το Νεκροταφείο...γιατί ερχόσουν πλάι μου και βημάτιζες σιμά μου...μέχρι που σε άφησα ξανά...εκεί στον Τάφο σου...μα όχι στη ζωή σου εν Τάφω...μα εκεί κάτω από το τετράδιο που σου 'γραψα δυο λόγια εις ανάμνησιν...πόσο πολύ αγαπήθηκε η ψυχή σου η αγνή...τούτο το πρωινό...΄που Μεγάλη λέν' πως είν' Παρασκευή...κι εγώ θαρρώ πως είναι...όταν νικάς το θάνατο...κι έρχεσαι πάλι δίπλα μας μέσα εις τη ζωή...

Γαλήνεψε ψυχή μου εσύ...μείνε εκεί που διάλεξες τώρα να κατοικήσεις...και πάλι θάρθω δίπλα σου εγώ...να σε αγγίξω μέσα σ' ένα Ρέκβιεμ πένθιμο...και θάναι Μεγάλη εκείνη η μέρα που σε άγγιξα ξανά...
Όμορφα που ακούγεται η μουσική στ' αυτιά μου ..σαν αεράκι που απαλοχάϊδεψε την ψυχή σου και ψυχή μου...κι ας λέγανε όλοι γύρω μου πως ήταν πένθιμο το κομμάτι αυτό...που η μπάντα επαιάνιζε...και σκέψεις στον αγέρα εσκορπούσε...τούτη τη μέρα που ήταν Επιτάφιος και τις ψυχές υμνούσανε οι παιάνες... 

.ένα Ρέκβιεμ πένθιμο.... της  Σοφίας Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................


Φιλαρμονική Βαθύλλος - Adagio Albinoni 

..................................................................................

28 Απριλίου 2016

Ω..γλυκύ μου έαρ...της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο( Άσμα μικρό (Νίκος Καρούζος)
Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.


Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.

Είχε συνάξει λίγα φύλλα

ένα κλαδί γεμάτο φως

είχε πονέσει.

Και τώρα χάθηκε...

Αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος

αγγίζει νέους ουρανούς

η προσευχή του μάχη.

Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο.
.............................................................................................................. 

Πάντα τέτοια ανεπανάληπτα ..σημαντικά γεγονότα στην Ιστορία του ανθρώπου,δεν άφησαν ασυγκίνητους  τους ποιητές..με τους στίχους τους γονάτισαν μπροστά στα πόδια Αυτού του μοναδικού ανθρώπου..του μεγαλειώδους επαναστάτη και έχυσαν πολλά ''λυρικά δάκρυα'''με τα ποιήματά τους...Γοητεύομαι κάθε φορά που ηχούν οι καμπάνες...συγκινούμαι ...θλίβομαι...για το :   Η ζωή εν Τάφω...
ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ !!! 
η φίλη σας Σοφία.
................................................................................................................

<< Ω...ΓΛΥΚΎ ΜΟΥ ΈΑΡ>> της Σοφίας Θεοδοσιάδη.
 
Χτυπούν από νωρίς...πρωί- πρωί καμπάνες πένθιμες...για εσέ <<γλυκύ μου έαρ>....η προδοσία σου συντελέσθηκε...κείτεσαι πλέον νεκρός...Ο προδότης νεκρός από τύψεις κι αυτός...τούλαχε δύσκολη στο νου του επιλογή...Οδηγήθηκε μόνος του ?Τον οδήγησαν?Ποτέ κανείς δε θα το μάθει...Σήμερα και πάλι χτυπούν πένθιμα...<<αι γεννεαί πάσαι >>θρηνούν...Δεν το κατόρθωσες Χριστέ μου σε τάξη να τις βάλεις τις γεννεές...και θρηνούν και συνεχίζουν ανηλεώς το σφυροκόπημα σταυρούς κατασκευάζουν...και τους πουλούν '''ακριβά'''στου καθενός το μπόι λαξευμένους...Και το θέατρο του κόσμου συνεχίζεται...κι ο ''Άννας στέλνει στον Καϊάφα'' να βγάλει το '''φίδι από την τρύπα''( κοκορομάχοι πολιτικοί )...και ο Πόντιος Πιλάτος να δικάσει αποφασίζει - έναντι πάντα κέρδους και αμοιβής...( και σήμερα '''λάδωμα'''το λένε εις την Ελληνικήν)...και οι μάνες να οδύρονται...οι μόνες άμοιρες και αθώες...καθώς στα πόδια τους σωριάζονται οι '''γυιοί...της ανεργίας...και των ιδεών τους '''σκοτωμένοι'''...Κι έτσι απλά και ήσυχα μα και συνταραχτικά...οδεύουμε και σήμερα '''πενθούντες'''και μιαν ανάσταση '''νεκρών'''των ιδεών μας των νεκρών...των ιδανικών μας των νεκρών...προσμένοντες...ευελπιστώντες να τις συναντήσουμε...όχι στους ουρανούς εκεί και στη Δευτέρα Παρουσία να αναστηθούμε...μα εδώ κάτω εις τη Γη...προσγειωμένοι την Ανάσταση της ιδέας του Χριστού...του λαμπερού ιδεολόγου και επαναστάτη...εδώ μπροστά μας να συντελεσθεί...κι ας κλαίει γοερά απόψε πάλι η Μαρία η μάνα του Χριστού...και η κάθε Μαρία της ζωής...της διπλανής της πόρτας...

Και ναι η ζωή και πάλι απόψε θα ταφεί προσωρινά και ναι <<Η ζωή εν Τάφω>>...μα οι θρηνούντες πάλι απόψε θε να στυλωθούν...και την καρδιά τους πάλι πέτρα να την κάνουν...να ατσαλωθούν...την πέτρα από τον Τάφο να σηκώσουν...κι έτσι η ζωή από τον Τάφο να ελευθερωθεί και γύρω μας και πάλι,,,ανάμεσά μας για να κατοικήσει...Είναι που είν' τα λόγια Του αξεπέραστα...είναι τα λόγια που τις συνειδήσεις μας τροφοδοτούν...ακόμα κι άρχοντες και βασιλιάδες εις τους θρόνους κι αν βρισκόμαστε...εκεί τη νύχτα της ντροπής και της προδοσίας και του αδειάσματος...επίσκεψη τυραννική.. μες στις ψυχές μας κατοικούν...
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !!!
Σοφία Θεοδοσιάδη - εκπαιδευτικός.
..............................................................................................................

ΓΛΥΚΕΡΙΑ - Ω ΓΛΥΚΥ ΜΟΥ ΕΑΡ 

...................................................................................

<< Σήμερον κρεμάται επί ξύλου>>..μόνο σήμερα ?

Την κορύφωση του Θείου Δράματος με την αναπαράσταση του σταυρικού Μαρτυρίου του Ιησού Χριστού βιώνουν στην εκκλησία οι πιστοί την Μεγάλη Πέμπτη.
<< Σήμερον κρεμάται επί ξύλου>>...μια φράση δυνατή σαν σφαίρα που τρυπάει το νου τ' ανθρώπου...καθώς ακουμπάει τον άνθρωπο...τον κάθε άνθρωπο...το δράμα του Χριστού...που συνεχίζεται από τότε αδιαλλείπτως και μέχρι τις μέρες μας...
Και ναι <<κρεμάται...ο άνθρωπος ...και δεν ξέρω αν είναι απλά επί ξύλου...ή σε κάτι χειρότερο...αφού δεν είναι πλέον ένα μεμονωμένο περιστατικό για παραδειγματισμό και τιμωρία...αλλά << κρεμάται>>ο άνθρωπος...προς αφανισμό όλόκληρων λαών...στο βωμό του πολιτισμού και της ανάπτυξης...
Κάθε που κάποιος ως ένας άλλος επαναστάτης...καθώς επαναστάτης λογίζεται για την εποχή του ο Χριστός...κάθε ένας λοιπόν που  ''ύψώνει'' φωνή...μοιραία πρέπει να Σταυρωθεί.

«Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των αγγέλων βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται, ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.

Ράπισμα κατεδέξατο, ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ. Ήλοις προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας. Λόγχη εκεντήθη, ο υιός της Παρθένου. Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ. Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν».


Λόγια σοφά...δυνατά...αναπάντεχα...διδαχτικά...μέσα στους ψαλμούς της Μ.Πέμπτης...και κάπου εκεί στη μέση των 12 αποψινών Ευαγγελίων που θα ακουστούν,,,θα προβάλλει ο   <<Εσταυρωμένος>> ...γεμίζοντας συγκίνηση..όσους βαθιά σκέφτονται τη θυσία που τελείται στο δράμα του Ενός...του Χριστού...μα και τη θυσία που καλείται ο καθείς να πραγματώσει μέσα του...αν θέλει να πορεύεται με αληθινή αγάπη προς τον άνθρωπο και τον συνάνθρωπό του.
Σήμερα ..κι ενώ το "" ράπισμα '''που κατεδέξατο ο Υιός της Παρθένου...καλούμαστε να σκεφτούμε με μεγάλη περισυλλογή...τα ραπίσματα τα καθημερινά...και τον εξευτελισμό που υπέστην ο Χριστός λίγο πριν τη Σταύρωσή Του...καθώς
έζησε τον απόλυτο εξευτελισμό αλλά και την χλεύη του πλήθους και των Ρωμαίων στρατιωτών (πορφύρα, αγκάθινο στεφάνι, και μαστίγωμα).Είναι ώρες βαθιάς κατάνυξης οι ώρες του Πάσχα...γιατί ο '''εξευτελισμός.. τα ραπίσματα και η Σταύρωση...τείνουν να γίνουν καθημερινά φαινόμενα κατά έναν διαφορετικό ίσως τρόπο..καθώς κάθε εποχή αλλάζει ''σταυρούς''.

Κείμενο και σκέψεις - Σοφία Θεοδοσιάδη- εκπαιδευτικός.
..............................................................................................................

.

Jesus Of Nazareth-Crucifixion "Ιησους-Η Σταυρωση" 

..................................................................................

27 Απριλίου 2016

Τον μυστικό Σου δείπνο Σου.. τον σκέφτομαι....

Πίνακας: Leonardo da Vinci.
Ο ήλιος τρύπωσε στο δωμάτιο και το φώτισε απλόχερα απ' άκρη σ' άκρη...ησυχία εκκωφαντική...μα εμένα ήχοι δυνατοί έρχονται και με βρίσκουν...τούτο το λιόγερμα...τούτο το δειλινό..που οι κάμπάνες χτυπούν ...και καλούν για τον Μυστικό τον Δείπνο...Ένα δείπνο αποφάσεων...ένα δείπνο διαπίστωσης...ένα δείπνο αγάπης ...μα που κάπου εκεί.. κρύβει και την προδοσία...κάπου εκεί φωλιάζει και η αμφισβήτηση...όλα κρυμμένα σ' ένα δείπνο μοναχά...σε καρδιές αλλιώτικες συγκεντρωμένες σ' ένα απλό τραπέζι..., σ' ενα τραπέζι που ο οικοδεσπότης την Αγάπη δίδαξε και σκόρπισε...και την ταπεινοσύνη και τώρα θα βιώσει την καταστροφή...από τους έξω κι από μέσα...Πόσο αλήθεια μας αφήσανε ...πόσο αλήθεια μας οδήγησαν να πλησιάσουμε στην αληθινή εικόνα των λεγόμενων ...του Θεοφώτιστου Χριστού ? 

Ποιός μπόρεσε τόση ταπεινοσύνη που κουβάλαγε στους ώμους του να τηνε νιώσει...να την μεταλάβει και να μην τολμήσει ...να μην διανοηθεί σε προδοσία να την μετατρέψει ? Μα ο Ιούδας πάντα μέσα μας καραδοκεί..είναι τύπος ελλειπής...αδύναμος...κι από διεργασίες δεν νογάει...δεν σκέφτεται ούτε καν και την καταστροφή...που μιας στιγμής ματαιοδοξία του ,μπορεί να προκαλέσει...Βραδιά περίσκεψης κι απόψε...αυτή που η ταπεινοσύνη του Χριστού... μα και η δεχτικότητα και η ανωτερότητα της σκέψης Του...και η προειδοποίηση γα την Προδοσία που θα υποστεί...είναι ασύλληπτα για τον κοινό μας νου..  όλους μας.. πέραν θρησκευτικών στενοτήτων και αγκυλώσεων...σε συναισθήματα και συμπεράσματα διδαχτικά πρέπει να παραπέμπει...διότι και  πάντα πρέπει να θυμόμαστε...και να αναλογιζόμαστε συχνά...που έρχονται στη ζωή στιγμές...που και:
<< οι έσχατοι έσονται πρώτοι >>.

 Τον μυστικό Σου δείπνο Σου.. τον σκέφτομαι -
Σοφία Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................

 Την 1η Απριλίου του έτους 33 π.Χ. και ημέρα Τετάρτη και όχι Πέμπτη όπως μνημονεύεται στα εκκλησιαστικά κείμενα έλαβε χώρα ο Μυστικός Δείπνος, σύμφωνα με έρευνα του πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Κόλιν Χάμφρις, υπάρχουν αντικρουόμενες αναφορές για τον Μυστικό Δείπνο στα Ευαγγέλια του Ματθαίου, του Μάρκου και του Λουκά σε σχέση με αυτό του Ιωάννη, καθώς οι τρεις πρώτοι ιστόρησαν τα γεγονότα χρησιμοποιώντας παλαιότερο ημερολόγιο από το επίσημο εβραϊκό.



Ο καθηγητής υποστηρίζει επίσης ότι η σύλληψη του Ιησού, η ανάκριση και οι δίκες δεν έλαβαν χώρα σε μία μόνο νύχτα. 

Μυστικός Δείπνος";



Η λέξη μυστικός παράγεται από το "μύστης" και αυτό από το "μυώ". Άρα ο Δείπνος αυτός δεν έγινε κρυφά και απομονωμένα, αλλά για να αποκαλύψει, παρουσιάσει και διδάξει στους δώδεκα μαθητές Του ο Κύριος, ότι το μυστήριο της Σταυρικής Του Θυσίας ήδη έχει συντελεσθεί.

...............................................................................................................

Ο ύμνος της αγάπης.


Ελληνιστική κοινή. Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω, γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. Και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί.
Και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντα μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.
Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί, ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία, πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.
Είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται, είτε γλώσσαι παύσονται, είτε γνώσις καταργηθήσεται. Εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται. Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος έλάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. Βλέπομεν γαρ άρτι δι’ εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην. Νυνί δε μένει πίστις, έλπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα μείζων δε τούτων η αγάπη.
Νεοελληνική. Αν ξέρω να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα σαν ένας άψυχος χαλκός που βουίζει ή σαν κύμβαλο που ξεκουφαίνει με τους κρότους του. Και αν έχω το χάρισμα να προφητεύω και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μετακινώ με τη δύναμη της ακόμη και τα βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε απολύτως.
Και αν πουλήσω όλη την περιουσία μου για να χορτάσω με ψωμί όλους τους φτωχούς, και αv παραδώσω το σώμα μου για να καεί, αλλά αγάπη δεν έχω, τότε σε τίποτε δεν ωφελούμαι.
Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι ευεργετική και ωφέλιμη, η αγάπη δε ζηλεύει, η αγάπη δεν ξιπάζεται (= δεν καυχιέται), δεν είναι περήφανη, δεν κάνει ασχήμιες, δε ζητεί το συμφέρον της, δεν ερεθίζεται, δε σκέφτεται το κακό για τους άλλους, δε χαίρει, όταν βλέπει την αδικία, αλλά συγχαίρει, όταν επικρατεί η αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει.Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει
Αν υπάρχουν ακόμα προφητείες, θα έλθει μέρα που και αυτές θα καταργηθούν αν υπάρχουν χαρίσματα γλωσσών και αυτά θα σταματήσουν αν υπάρχει γνώση και αυτή θα καταργηθεί. Γιατί τώρα έχουμε μερική και όχι τέλεια γνώση και προφητεία· όταν όμως έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί. Όταν ήμουν νήπιο, μιλούσα ως νήπιο, σκεφτόμουν ως νήπιο, έκρινα ως νήπιο. Όταν έγινα άνδρας, κατάργησα τη συμπεριφορά του νηπίου. Τώρα βλέπουμε σαν σε καθρέπτη και μάλιστα θαμπά, τότε όμως θα βλέπουμε το ένα πρόσωπο το άλλο πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος από την αλήθεια, αλλά τότε θα έχω πλήρη γνώση, όπως ακριβώς γνωρίζει και εμένα ο Θεός. Ώστε τώρα μας απομένουν τρία πράγματα: η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Πιο μεγάλη όμως από αυτά είναι η αγάπη.

Αποστόλου Παύλου: Α’ Επιστολή προς Κορινθίους, (ιβ´ 27 – ιγ´ 13). Μφρ.: Νεοελληνική Μετάφραση[7] Ανάλυση Ο ύμνος αποτελεί μια έξαρση της αρετής της αγάπης, αναφέρεται ως η διαπρεπέστερη μεταξύ των χριστιανικών αρετών, και μπορεί να διαιρεθεί σε τέσσερα μέρη:

Στο πρώτο μέρος (στίχοι 13,1 έως 3 ) η αγάπη περιγράφεται ως στάση ζωής, σε σύγκριση με άλλες μορφές αρετών, πιο πλούσια από τα υλικά αγαθά, καθώς ο άνθρωπος όταν δεν έχει αγάπη, δεν έχει καμία ηθική αξία. Ειδικότερα, ο Απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί τη λέξη «αγάπη», η οποία εκφράζει το συνολικό δώρο του εαυτού μας στον άλλο, και όχι την σχεδόν ταυτόσημη λέξη «έρως», που περιλαμβάνει την ιδιοκτησία και την ολοκλήρωση.

Στο δεύτερο μέρος (στίχοι 13,3 έως 7 ) περιγράφει τα χαρακτηριστικά της αγάπης. Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί, δεν φθονεί, δεν αυθαδιάζει και δεν επαίρεται. Δεν ασχημονεί, δεν ζητεί κάτι για τον εαυτό της, δεν παροξύνεται και δεν διαλογίζεται το κακό. Δεν χαίρεται την αδικία, χαίρεται την αλήθεια και πάντα ανέχεται, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει και πάντα υπομένει.
Το τρίτο μέρος (στίχοι 13,8 – 12 ), ο Απόστολος Παύλος εστιάζει στην αξία της αγάπης που είναι για πάντα, δεν τελειώνει ποτέ, σε σύγκριση με άλλα υλικά ή θεολογικά αγαθά που μπορούν να χαθούν ανά πάσα στιγμή μέχρι την αιώνια ευδαιμονία, δηλαδή τον παράδεισο.


Στον τελευταίο στίχο (στίχος 13.13 ), ο Απόστολος Παύλος επισημαίνει, ότι σε σύγκριση με τις άλλες θεολογικές αρετές, όπως η πίστη, η ελπίδα και η φιλανθρωπία, η αγάπη ως αιώνια αρετή είναι ισχυρότερη και παντοτινή.


Πηγή:  el.wikipedia.org- Διακόνημα.
...............................................................................................................

Ποιήματα της Αγάπης -Μενέλαος Λουντέμης.


ΚΑΡΦΙΑ
 





Ακούω τα πέταλα, ακούω τα καρφιά.
Γέμισαν οι νύχτες μου καρφιά
κι οι μέρες μου βελόνια.
Παντού ακούονται καρφιά
να καρφώνουν σταυρούς
να καρφώνουν κρεμάλες.

Με καρφιά είναι σπαρμένοι οι δρόμοι.
Καρφιά μου ‘στειλαν στα γενέθλιά μου
αντίς για λουλούδια γιορτινά.
Καρφιά γέμισαν το μαξιλάρι μου
αντίς για πούπουλα απαλά.

Καρφιά μπήξανε στα όνειρά μου
και στον τυραγνισμένο μου ύπνο.
Από άγρια σουβλερά καρφιά
κρέμονται κι οι μέρες μου
με σπάγκους από νερό.

Με τα ίδια καρφιά κάρφωσαν
κι όλους τους ανώνυμους της Ιστορίας
καθώς και τους διαλεχτούς της.

Απ΄ αυτά τα καρφιά κρέμασα κι εγώ
τους μαύρους μου εφιάλτες
και πήρα στον ώμο μου τη σκάλα
για να ξεκρεμάσω τους αθώους
και να καρφώσω τους ληστές.

.............................................................................................................

26 Απριλίου 2016

Από καρδιάς ευχαριστώ!!!...

..τα ακριβότερα και τα πολυτιμότερα τα δώρα γίνονται πάντα σιωπηλά...σεμνά ...αθόρυβα...είναι καταθέσεις της ψυχής...αλλά κυρίως γιατί είναι ατόφια κομμάτια ψυχής...άδολα και αφειδώλευτα δοσμένα...είναι γι αυτό που.. το ευχαριστώ δεν μπορεί να χωρέσει στις οριογραμμές των λέξεων...δεν μπορεί να στοιβαχτεί στις ''φυλακές'' του γραπτού λόγου...

Σας το λέω σιγανά και τρυφερά...με το απλό αυτό και διάφανο λουλούδι...
Από καρδιάς ευχαριστώ για τις ολόθερμες ευχές!!!

η φίλη σας Σοφία ... 
.............................................................................................................

                                               La comparcita
.............................................................................................................

Γεννήθηκα μιαν Άνοιξη ..26 του Απρίλη...

Πάει καιρός , πολύς καιρός ..που είναι το βλέμμα της ψυχής μου , που οδήγησε το χέρι μου...τούβαλε λέξεις μπρος στα δάχτυλα να ζωγραφίσει στο χαρτί ...να τις αποτυπώνει...σκέψεις που γίναν λόγος..
Όλες αυτές οι λέξεις,οι σειρές,τα γράμματα επάνω στα τετράδια,που έχω γεμίσει και που φύλαξα,έγιναν τα καλύτερα ταξίδια μου επάνω στις ημέρες μου.. σε τούτη τη ζωή..
Τα ναύλα της ζωής για τα ταξίδια μου αυτά,πάντα κοστίζανε πανάκριβα...γιατί ήταν ναύλα αυτά του νου...που έπρεπε η ψυχή να τα πληρώνει...
Μα όσο κι αν ήταν ναύλα ακριβά ετούτα της ψυχής...είναι αυτά που αποτύπωσαν την αλήθεια των συναισθημάτων μου  κι επέζησαν και μέσα μου στις χειμωνιές μα και στα καλοκαίρια ...στιγμές που εχαράχθηκαν βαθιά μες στην ψυχή μου...με λύτρωσαν οι λέξεις μου αυτές..και μ' ελευθέρωσαν συνάμα...κι εγίναν η πιο μεγάλη αποσκευή...αυτές που μόνες μου θυμίσαν ανθρώπους που συνάντησα...που εδιδάχθηκα που ερωτεύτηκα που έκλαψα και που αγάπησα βαθιά... 

  Έτσι πορεύτηκα ,ήσυχα ,απλά ,αθόρυβα ,τα μεγαλεία δεν τα έψαξα ,να μυρίσω μονάχα θέλησα και να γευτώ την ίδια τη ζωή...τους καρπούς της όλους να γευτώ και να τους δοκιμάσω...και όλα της τα αρώματα να τα φορώ κατάσαρκα..να με μεθούν ...στο πέρασμά τους να ονειρεύομαι ταξίδια μακρινά,μοναδικά, ξεχωριστά,αλλιώτικα... 

Όχι δεν κάνω απολογισμούς...δεν κλείνω ισολογισμούς τη μέρα τούτη την ξεχωριστή της γέννησής μου...που είναι η πιο τυχερή κάθε χρονιά,γιατί έρχεται.. για να μου θυμίζει όχι μονάχα πόσο έζησα...μα πως είμαι και φέτος εδώ και ζωντανή...ένα μικρό φτερό κι εγώ στον άνεμο μες στην αιωνιότητα..ετούτης της ζωής...που αέναα και συνεχώς πορεύεται και κύκλους ατελείωτους μπροστά στα μάτια των ανθρώπων κάνει...
Είμαι εδώ  και είμαι ζωντανή ...κι ας εμεγάλωσα και φέτος άλλον έναν ακόμη χρόνο πάλι...κι ελπίζω ,όχι στο αιώνιο ,μα στο παρόν και εις το μέλλον μου και στα μελλούμενα και συνεχίζω για να ζω.
Ίσως στο τέλεμα ετούτης δω της ημέρας...ένα ταξίδι πάλι θάχω ζήσει ενδοχωρικό..που θα με οδηγήσει στο ανέβασμα , ενός καινούριου τρένου της ψυχής και της καρδιάς μου...

Γεννήθηκα μιαν Άνοιξη  - Σοφία Θεοδοσιάδη.
...................................................................................................................................................................

Σαν παλιό σινεμά..κινηματογραφική η ζωή του καθενός μας...
περνά σαν εικόνα και χάνεται στα βάθη εκεί του χρόνου....
Τι γρήγορα που περνούν οι Άνοιξες !!!
 
Άστα τα μαλλάκια σου......

     Ήρθε τώρα η άνοιξη, θα `ρθει καλοκαίρι
κι ύστερα φθινόπωρο θα `ρθει σκυθρωπό
Στον τρελό τον ώμο σου σ’ άπλωνα το χέρι
Ήρθε τώρα η άνοιξη, θα `ρθει καλοκαίρι

Θα σου πουν χίλιες φορές χίλια σ’ αγαπώ
κι ύστερα φθινόπωρο θα `ρθει σκυθρωπό
Άσ’ τα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα
άσ’ τα ν’ ανεμίζουνε στην τρελή νοτιά.............        

..............................................................................................................

25 Απριλίου 2016

<< Η αιωνιότητα είναι ποιότητα >>...της Σοφίας Θεοδοσιάδη.




 Μας περιβάλλουν στον περίπατο ετούτο της ζωής μας που λέγεται ''ζωή'' άνθρωποι κι άνθρωποι,επιλεγμένοι άλλοτε από τους ίδιους μας τους εαυτούς...κι άλλοι που ξεπετάγονται εμπρός μας εντελώς τυχαία και απρόβλεπτα και αναγκαστικά πολλές φορές...κι έρχονται εκεί.. την καθημερινότητά μας να αναβαθμίσουν ή να την καταστρέψουν..

Αήτητος δεν είναι μες στα χρόνια του κανείς...πετάει συχνά στα σύννεφα κι άλλοτε πέφτει και σκοντάφτει και σωριάζεται με μιας και καταγής...Μα είναι αυτούσια δική μας η επιλογή...ωσάν περνούν τα χρόνια...κι αφού εμάθαμε στη βόλτα ετούτη τη μεγάλη μας ...συγχρόνως και μικρή επάνω εις τη Γη...κρασιά ωραία κόκκινα να διαλέγουμε...την ψυχή μας να δροσίζουν...και ζάλη μέσα της να φέρνουνε συχνά...είναι δική μας η επιλογή...ανθρώπους να αγαπάμε και να ξεχωρίζουμε...

Γιατί υπάρχουν πάντα και ξινά κρασιά ...καθώς ξινές ψυχές και άπιαστες τριγύρω μας...που το ποτήρι μας λερώνουν...Είναι η ποιότητα της ζωής μας.. τόσο αφηρημένη και άπιαστη έννοια συχνά...που λίγο απ' το ξινό κρασί να πιείς...αν δεν προσέξεις και ποσότητα μεγάλη καταπιείς...δηλητηρίαση του ''αίματος'' καρδοκεί στις φλέβες σου να τρέξει...
Δεν είναι τυχαίο που απεικάσματα ζωής αποσταγμένης.. μεγάλων ανθρώπων γύρω μας και ποιητών και συγγραφέων...μας κάνουν να σκεφτούμε απ' την αρχή...τι αξίζει να επιλέγεις στη ζωή σου τελικά...σαν θες τη διαχρονικότητα της σκέψης και του χαραχτήρα σου ,να μπορέσεις να κρατήσεις και να διαφυλάξεις...Ποτέ μου δεν την ξέχασα τη ρήση αυτή του Καζαντζάκη... 

 «Η αιωνιότητα είναι ποιότητα, δεν είναι ποσότητα, αυτό είναι το μεγάλο, πολύ απλό μυστικό». 

Ψάξτε τους ...μη βαρεθείτε..τους ''ξεχωριστούς''.. αναζητήστε τους...υπάρχουν ,είναι ελάχιστοι ...μα υπάρχουν  και ας μπερδεύονται στο πλήθος γύρω σας...ξεχωρίστε τους...αν θέλετε μια θέση εσείς κι αυτοί...μες στην αιωνιότητα...σαν αεράκι δροσερό...να γυροφέρνετε ,στου χρόνου τα κιτάπια.

Η αιωνιότητα είναι ποιότητα - Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................

..στην σταυρική πορεία, που καταλήγει στη Ζωηφόρο Ανάσταση.

" Ωσαννά ! " ο χαιρετιστήριος παιάνας στον αναμενόμενο Μεσσία, στον προσωπικό Σωτήρα. Η ανεπάρκειά μας Τον επιζητεί. Η ανελεύθερη ελευθερία μας Τον χρειάζεται.
" Ωσαννά! " με εύκολη μετατροπή σε " άρον, άρον, σταύρωσον! ". Και όμως υπάρχει η δυνατότητα της μη αναστροφής. Βρίσκεται στην αληθινή κοινωνία με τον προσωπικό Τριαδικό Θεό, στη διάβαση "δια της στενής πύλης", στη διακονία και όχι στην εξουσία, στην αγάπη και όχι στην εκμετάλλευση, στην ταπείνωση και όχι στην εγωπάθεια, στην υπεύθυνη διαχείριση της ελευθερίας και όχι στη βίωση της ασυδοσίας, στην σταυρική πορεία, που καταλήγει στη Ζωηφόρο Ανάσταση.
..............................................................................................................
 
Μ . Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Α
" Ε Σ Ω Τ Ε Ρ Ι Κ Η Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ι Α "


alt "Τη Αγία και Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ......... μνείαν ποιούμεθα του μακαρίουΙΩΣΗΦ του ΠΑΓΚΑΛΟΥ και της υπό του Κυρίου καταρασθείσης και ξηρανθείσης ΣΥΚΗΣ."

Ο Ιωσήφ πρότυπο ελεύθερου προσώπου. "Τον δουλωθέντα μεν τω σώματι, την ψυχήν δε αδούλωτον συντηρούντα."(Οίκος από Συναξάρι ημέρας.) Δούλος εξωτερικά, ελεύθερος εσωτερικά. Η ψυχή του έμεινε ελεύθερη. Η σκέψη του εκινείτο ελεύθερα. Η καρδιά του παρέμεινε ελεύθερο πεδίο, ελεύθερη από πάθη και παντοειδείς αμαρτίες. Με το βλέμμα εστραμμένο στον Θεο έδωσε τη μάχη της αγνότητας και εξήλθε νικητής και τροπαιούχος. Αντιστάθηκε στις ηδονικές προκλήσεις, στην εφήμερη χαρά και κέρδισε "στέφος άφθαρτον."

Ο Ιωσήφ υπόδειγμα εκκλησιαστικού ήθους. Κατακτητής της εσωτερικής ελευθερίας.
Κι εμείς καλούμαστε να βαδίσουμε στα ίχνη του. Η βίωση της ασκητικής ορθόδοξης προοπτικής, σε συνδυασμό με την Μυστηριακή συμμετοχικότητα, σηματοδοτεί την απαλλαγή από την φιλαυτία και τις πολύμορφες εγωκεντρικές τάσεις και την εμπέδωση της προσφοράς και της θυσίας, της ισορροπίας και της υπαρξιακής ελευθερίας.

  Ελευθερία Α. Κλειδωνιάρη (Εκπαιδευτικός) 
...............................................................................................................

               Ιδού ο Νυμφίος έρχεται  -  Σταμάτης Σπανουδάκης.
..............................................................................................................

24 Απριλίου 2016

Της Πασχαλιάς - λυπητερές και μυρωδάτες μου λεβάντες...


Χρόνια υφαίνει μοναχή και ακούραστα τριγύρω μας η φύση...μια κουρελού...κι ένα χαλί...με χρώματα που η ίδια διάλεξε και ταίριαξε...την ομορφιά στα μάτια μας να απλώνει...Υφάδια ακριβά,πολύτιμα παρήγγειλε,απ' της Ανατολής...μα και της Δύσης της τα μέρη...Άσπρες και κατακίτρινες κλωστές μεταξωτές...να υφάνει μαργαρίτες...και μωβ και σικλαμέν και λεπτεπίλεπτες και διαλεχτές κλωστές...λεβάντες...στο υφάδι να προσθέσει...και το κεντίδι της αυτό εκυριάρχησε...ανάμεσα στα χρώματα τα άλλα ,γιατί θαρρείς η κουρελού και το χαλί,μοσχοβολιά σκορπούσε...Στεφάνια και γιορντάνια έπλεξε......ζωγράφισε...νύχτες ολάκαιρες εδούλευε ακούραστα...εσύ να το κοιτάς...να απορείς και να απολαμβάνεις...ανάσες πάντοτε βαθιές...να παίρνεις και τη ματιά σου από τα χρώματα...να μην μπορείς να στρέψεις...Κι ήρθε κι εσκέφτηκε μονάχη της...η κόρη ετούτη η πλουμιστή...που φύση την βαφτίσανε...κι έτσι πια συνηθίσαν οι άνθρωποι να την φωνάζουν...να τη λένε ...με το χαλί στους ώμους της...με μύρια λούλουδα και μυρωδιές και τούτη την ξεχωριστή και τη ''λυπητερή Εβδομάδα''...να γονατίσει μπρος στα πόδια Του μπροστά...Αυτού του Θεανθρώπου...που άντεξε ...κατάφερε...να αρνηθεί την ύπαρξη τη γήινη...και σε επίπεδα ανάτασης και Ανάστασης...του νου...της εσωτερικής μας της λιγοψυχιάς και της φοβίας των επίγειων ...που εμείς να αρνούμαστε να απαρνηθούμε ... ήρθε στα πόδια του μπροστά να τα εναποθέσει ευλαβικά...

Γιατί ..Αυτός ετόλμησε...αποφάσισε και αντιστάθηκε...και στο Σταυρό του ευθύς...και στη διαδρομή...που πισωγύρισμα δεν έχει...εκεί αποφάσισε ..να περπατήσει να διαβεί...μονάχος του...αψηφώντας μια για πάντα τον ανθρώπινο το φόβο... Κυριακή των Βαϊων σήμερα, σημείο εκκίνησης για την Μεγάλη  Εβδομάδα.. Μεγάλη και αποφαστική...για τα εσώψυχα του καθενός...που θα τολμήσει εκεί να σκύψει και να τα αφουγκραστεί...να μεταλάβει την ''αλήθεια '''μέσα του...να προσπαθήσει να εξαγνιστεί...όσο η ανθρώπινη η ύπαρξη και η αδυναμία της ψυχής του επιτρέπει και μπορεί...κι έτσι ταπεινά...κι αθόρυβα Ανάσταση και μέσα του να '''κοινωνήσει'''αν μπορεί...Πάντα είναι ο καιρός...για μια αληθινή ''μεταλαβιά''...ποτέ δεν είναι αργά... Πόσο στ' αλήθεια σήμερα στο νου μου τριγυρίζει η λέξη << Ωσαννά >>..από την είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα...μα και πόσο αντηχεί λυπητερή και η κραυγή του κόσμου λιγάκι μόνο αργότερα <<Σταύρωσον..σταύρωσον Αυτόν >>..Κόσμος ''παράξενος'''κόσμος που όχλος γίνεται σε μια μόνο στιγμή...και τα καρφιά στις τσέπες του κρυμμένα σαν τα είχε...αρκεί μονάχα μια στιγμή...επάνω σου να τα καρφώσει...Ίσως νάναι η δική μας η σειρά...να αναλογιστούμε...και με περίσκεψη και στωϊκά..Ανάσταση να πρέπει να '''γευτούμε'''...
Καλή Μ.Εβδομάδα !!!

Της Πασχαλιάς..λυπητερές και μυρωδάτες μου λεβάντες..-της
  Σοφίας Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................

23 Απριλίου 2016

« Ομορφιά »… Της Σοφίας Θεοδοσιάδη..

  Την αναζήτησα ...την έψαξα ...την γύρεψα παντού.... Πάνω στα ροδοκόκκινα τα μάγουλα ενός μικρού παιδιού....στα τριανταφυλλένια χείλια ενός αγαπημένου...στη μυρωδιά ενός ζεστού ψωμιού...μες στα χαμόκλαδα ...με ασήμαντη που έμοιαζε..ανεμώνη σαν εσυναντούσα... Την έψαξα παντού...στις μουσικές του πρωϊνού των αηδονιών...την βρήκα στα θροϊσματα των φύλλων...στον παφλασμό του κύματος της αγριεμένης θάλασσας....στον μακρινό τον ήχο του σφυρίγματος του καραβιού....στου τρένου αυτού το κάλεσμα του ταξιδιού τον ήχο ...που υποσχόταν...  

Την βρήκα εκεί..την μάζεψα την ομορφιά...τη γνώρισα...μου μίλησε ...την γεύτηκα ...πότε χαρούμενα και πότε εκεί λυπητερά..στων σκουπιδιών τη θέα και τη μυρωδιά πολλές φορές...και ώρες -ώρες αφημένη..... Μα ήταν εκεί η ομορφιά...με όποια φορεσιά ,από μπροστά μου κι αν περνούσε.... Ήταν εκεί η ομορφιά...ήταν εκεί.. μαζί μου την εκουβαλούσα...να φύγει δεν την άφηνα...και το λερό της το φουστάνι...να το ξεπλύνω προσπαθούσα....
  Ναι ήταν εκεί...αλλοίμονο...αν την άφηνα να φύγει...
Συνεπιβάτης της καρδιάς και μιας ψυχής που ήθελε ...που πάντα λαχταρούσε...πάντα να ζωγραφίζει...
  Να ζωγραφίζει ήθελε ...τοπία ασήμαντα ...που για τους άλλους μοιάζαν...μα ήταν τόσο πλουμιστά...στον ήλιο που καθημερνά αυτά της εγεννούσαν...
Πως θα άντεχε...πως θα βάσταζε αλλιώς...μέσα στα αποκαϊδια ... αν την ομορφιά δεν έψαχνε ...εκεί μονάχη της αυτή να ζωγραφίζει και να ξεφυτρώνει ? Ελπίδα αυτή μοναδική ...ακριβοπλήρωτη και σπάνια ...η ομορφιά ,που το χέρι σου κρατεί ...σε οδηγεί...κι απ' την ασχήμια σου σε βγάζει...  



Κρυφογελάς και μειδιάς...πόσες φορές δεν  σ' είδα...βιαστικά από μπροστά από γραπτά.. που σου θυμίζουν τα γνωστά... τα απλά...εσύ να προσπερνάς...να κάνεις τάχα πως διαβάζεις...άλλα στο νου σου μέσα εκεί να τριγυρνούν....εξουσία και χρήμα... και δύναμη...που τη ζωή σου να γεμίσουν χρώμα ψεύτικο ζητούν.... Άραγε εστάθηκες ποτέ...λογάριασες σωστά...χρώματα κι  ομορφιά στ' αλήθεια τι σημαίνει ? Είναι μεγάλη και βαριά η ομορφιά μέσα στον κόσμο τούτο, τρέξε και πρόλαβε και δες....και στους χαμένους τους σταθμούς...μην παραμένεις άλλο εκεί...ασχήμια να μαζεύεις.... Τώρα είσαι σίγουρος ...κρυμμένη είναι αυτή η ομορφιά τριγύρω σου...στα απλά ..τα ήσυχα τα καθημερινά...ασήμαντα για άλλους κι αν φαντάζουν...

  << Ομορφιά>> - Κείμενο της Σοφίας Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................

Μια φράση που με άγγιξε βαθιά...διαβάζοντας το Γράμμα 1 του Κρισναμούρτι, προς τη φίλη του και τη μοιράζομαι μαζί σας:





Τι υπέροχο μέρος που θα μπορούσε να είναι η γη με τόση πολλή ομορφιά που υπάρχει, τόσο μεγαλείο, τόση άφθαρτη ομορφιά! Είμαστε παγιδευμένοι στον πόνο και δεν νοιαζόμαστε να ξεφύγουμε απ' αυτόν ακόμα κι όταν κάποιος μας δείχνει το δρόμο.


Βιβλιοθήκη Κρισναμούρτι.
.............................................................................................................

Ένα υπέροχο τραγούδι...ύμνος στην ομορφιά ..υπέροχη η ερμηνεία...εξαιρετικό και το βίντεο.

                    Τέτοια παράξενη ομορφιά - Μόρφω Τσαϊρέλη 
.............................................................................................................

Μην αφήνεις την αγάπη να χαθεί..Λεό Μπουσκάλια.

Μην αφήνεις την αγάπη να χαθεί.Είναι ένα απίστευτο δώρο.Μου αρέσει να σκέφτομαι ότι την ημέρα που γεννήθηκες ,ο κόσμος σου δόθηκε σαν δώρο.Με τρομάζει το γεγονός ότι ελάχιστοι άνθρωποι έλυσαν ακόμη και την κορδέλα! 
Σκίσε το χαρτί! Άνοιξε το κουτί! 
Είναι γεμάτο με αγάπη και μαγεία και ζωή και χαρά και θαύματα και πόνο και δάκρυα.όλα αυτά είναι δώρα για σένα ,επειδή είσαι άνθρωπος. Όχι μόνο τα χαρούμενα πράγματα- 
<< θέλω να είμαι πάντοτε ευτυχισμένος >>- αλλά και ο πόνος και τα δάκρυα.Πολλή μαγεία,πολλά θαύματα,πολλή σύγχυση.Όμως αυτό σημαίνει ζωή.Και είναι τόσο συναρπαστική.Άνοιξε το κουτί και ποτέ δε θα πλήξεις.
Λεό Μπουσκάλια - να ζεις ,ν' αγαπάς και να μαθαίνεις.
..............................................................................................................

22 Απριλίου 2016

Απόψε την κιθάρα μου... φεγγάρι μου για σένανε,θε να την εστολίσω...




Πάντα οι ονειροπόλοι και οι ρομαντικοί...οι ατόφιοι και οι αληθινοί...αυτοί που στη ζωή τους ξέρουν να οσμίζονται...αυτοί που στη ζωή τους εταξίδεψαν πολύ...ταξίδεψαν πολύ μέσα στις λεωφόρους του μυαλού τους...πάντα αυτοί θα ''γεύονται''...η ματιά τους επάνω στο φέγγος σου σαν πέσει...την ομορφιά σου θα την τραγουδούν...φεγγάρι μου Ανοιξιάτικο και ολόγιομο...απόψε πάλι σαν τη βόλτα σου θα κάνεις...στις γειτονιές της όμορφης Αθήνας μας...στις γειτονιές του κόσμου....Δεν είναι ο έρωτας ο πεζός, ο καθημερινός...που ίσως ανάξια συχνά,σε λάθος πρόσωπα σε κάνει να ακουμπάς...είναι ο έρωτας για τη ζωή...αυτός που σε κάνει αυτά τα βράδια τα ξεχωριστά...στον έναστρο ουρανό ...και στο φεγγάρι να κοιτάς..

.Έχει πανσέληνο κι απόψε...από νωρίς...και είναι ωραία ...στις γειτονιές της όμορφης της χώρας μου...και μέσα στην καρδιά μου...που η λύπη της για τη ''μικρότητα''' του κόσμου τούτου...δεν τη γονάτισε...μα την εφώτισε ξανά...και κοίταξε ψηλά..σε ένα αστέρι που 'πεφτε...κι έκανε μια ευχή :
Μακάρι να '''βολεύονται''' οι άνθρωποι..απανταχού στη Γη...με αυτό.. που τη βολή και τη συνήθειά τους την καθημερινή δεν τους χαλά...και που χαρά τους φέρνει...τι ...είναι το πιο σπουδαίο για τους περισσότερους...η γνώριμη η συνήθεια...η ατάραχη..η μικρή, η καθημερινή η  ησυχία τους...και η ''βόλεψη'' του νου...αυτή 'ναι η ευτυχία τους...αστέρι μου...φεγγάρι μου απόψε...μην τσιγκουνευθείς...μια τόση δα μικρή ''χαρούλα'''σου ζητούν..για να τους φέρεις...αν μπορείς...κι εμένα άσε με...να ονειροπολώ...τ' αστέρια εκείνα εκεί τα μακρινά...στον ουρανό σου να κοιτάζω...

 Απόψε την κιθάρα μου...φεγγάρι μου για σένανε, θε να την εστολίσω...
Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................

                  Απόψε την κιθάρα μου - Αλίκη Καγιαλόγλου 

. Απόψε, την κιθάρα μου, τη στόλισα κορδέλες
(Απόψε, την κιθάρα μου, τη στόλισα κορδέλες)
και στα καντούνια περπατώ, για τσ’ όμορφες κοπέλες
(και στα καντούνια περπατώ, για τσ’ όμορφες κοπέλες)

Απόψε, να μην κοιμηθείς, παρά να καρτερέψεις
(Απόψε, να μην κοιμηθείς, παρά να καρτερέψεις)
Ν’ ακούσεις την κιθάρα μου, και έπειτα να πέσεις
(ν’ ακούσεις την κιθάρα μου, και έπειτα να πέσεις)

Για σε, τα γιούλια μάζεψα, για σε και τ’ άλλα τ’ άνθη
(για σε, τα γιούλια μάζεψα, για σε και τ’ άλλα τ’ άνθη, )
Απόψε σ’ ονειρεύτηκα, κι ο ύπνος μου εχάθη
(απόψε σ’ ονειρεύτηκα, κι ο ύπνος μου εχάθη)

Ανήφορος κατήφορος, είναι βαρύ σεργιάνι
(Ανήφορος κατήφορος, είναι βαρύ σεργιάνι)
Κι όπου αγαπάει μελαχρινή, ποτέ να μην πεθάνει
(κι όπου αγαπάει μελαχρινή, ποτέ να μην πεθάνει)

Ψαράς θα γίνω στη στεριά, με δίχτυα μπαλωμένα
(ψαράς θα γίνω στη στεριά, με δίχτυα μπαλωμένα)
Για να ψαρέψω μια καρδιά, που δεν πονά για μένα
(για να ψαρέψω μια καρδιά, που δεν πονά για μένα)

Στίχοι:  
Παραδοσιακό
Μουσική:  
Παραδοσιακό
Περιοχή:  
Επτάνησα   ( Ζάκυνθος )

1.Αλίκη Καγιαλόγλου.....................................................................................................................

Αναχωρήσεις σχεδιάζεις ....







Χαμένη πάλι μένει η ματιά, το  πρωϊνό αυτό...μέσα στην απουσία.Δεν έψαχνες εκεί μακριά το σώμα του να βρεις...αυτό είχε κιόλας στη στροφή χαθεί...Την απουσία της ψυχής μετρούσες ...την έψαχνες...να την τοποθετήσεις ,παρουσία να γενεί προσπάθησες ,να δεις αν ταίριαζε στην άδεια σου ψυχή...Κι ήταν εκεί παρούσα ...μια απουσία δυνατή, που άδειαζε το βλέμμα...Και κάθε που ξημέρωνε και που  σουρούπωνε...όλα καταλαγιάζαν μέσα σου...τότε ξεκάθαρα μες στο κενό βουτούσες ...και να χωρέσεις τόλμαγες , μέσα στις ξένες τις ζωές...δικές σου να τις κάνεις...Σαν η απουσία που ονειρεύτηκες ,σαν νάταν παρουσία...μπροστά σου δεν εστάθηκε...ούτε κι αυτό το βράδυ να προσμένεις για να 'ρθεί....μην καρτερείς...
Την πονεμένη άδεια σου ψυχή να την γεμίσουν οι απουσίες δεν μπορούν...Αναχωρήσεις σχεδιάζεις ...να στο θυμίσω πάλι εδώ..πως κάθε αναχώρηση σε άλλο σταθμό μας βγάζει...
Μη λυπάσαι και πικραίνεσαι ...πολλοί είναι αυτοί που λεν' πως σε αγαπούν...μα εσύ έψαχνες τον ένα...τον ένα τον αληθινό...τον ένα που ατόφιο νάν' μαργαριτάρι...Μα τώρα πια τα πρωϊνά και τα βράδια καθημερινά σαν θάρχονται, μια απορία θα σου μένει..Μήπως την απουσία μέσα σου εσύ την τοποθέτησες και την ακούμπησες σε ένα '''μεγάλο''ψέμα ? Είναι άραγε αρκετό...εσύ μονάχη σου κοπιαστικά...μέσα στους κάμπους να ξεχύνεσαι...τους  ανοιχτούς τους κάμπους να περιδιαβαίνεις...κι όλο για ένα σπάνιο..γαλάζιο εκεί... λουλούδι για να ψάχνεις ?Πόση αλήθεια θέλει δύναμη...την άδεια σου καρδιά,με μια απουσία να γεμίζεις ?
Αναχωρήσεις σχεδιάζεις - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................. 
  

21 Απριλίου 2016

Ο ''Ιούδας'' φιλούσε υπέροχα....

Κομμάτια πάλι απόψε η λυπημένη σου η ψυχή... θλιμμένη πάλι απόψε...πέταξε τη χλαμύδα της την κόκκινη ...τη γιορτινή...ξεχύθηκε στους δρόμους πια ξυπόλητη...για να φορέσει πάλι τα πένθιμα ...τα μωβ...τα γκρίζα ...τα μαύρα της, που δίπλωσε καλά μες στο ''μπαούλο'' μην τύχει πάλι και τα χρειαστεί...γιατί πάντα  ο καιρός καραδοκεί, που θα τα χρειαστεί...το πένθος της ενόμιζε πως τόχε αποποιηθεί...πως τόχε πια τελειώσει....

Μα καρδιά μου όμορφη...ψυχή μου τρυφερή...και ευάλωτη και αθώα...πόσο πολύ περπάτησες...μες στα σοκκάκια της ζωής...εγέμισαν τα πόδια σου αγκάθια...μα την ψυχούλα σου τη φύλαξες...σε όμορφη φωλιά...με πούπουλα τη σκέπαζες...μη τάχα και σου πληγωθεί...μην τάχα και κρυώσει...τη φύλαγες , την επροστάτευες...αρνήθηκες το ρούχο το λερό...της προδοσίας το ρούχο να φορέσεις...και του Ιούδα το φιλί να το αποφύγεις χρόνια τώρα προσπαθείς..μα αυτή εδιαμαρτύρονταν κλεισμένη μέσα εκεί στα πούπουλα...και σου ζητούσε λίγο αέρα...Να αναπνεύσει θέλησε...και βγήκε ένα ξημέρωμα στο ξέφωτο...τον ήλιο να αντικρύσει...Μα ήταν ο ήλιος καυτερός...κι αυτή συνηθισμένη μες στα πούπουλα καθώς ζούσε...με μιας ετσουρουφλίστηκε...και καήκαν τα φτερά της...Ήταν ο ήλιος του καυτός πολύ..κι αυτός θαρρεί.. πως σε ξεγέλασε ο ανόητος και μέσα του με μια χαρά ανείπωτη καυχιέται...θαρρεί πως πήρε από εσέ τα κρίνα και τα ρόδα...μα ούτε που εσκέφτηκε στιγμή...πως ένα μικρό υφάδι ...στην πολύχρωμη ...την Ανοιξιάτικη την κουρελού της δικής σου της ψυχής  ήτανε και συμπλήρωσε...το υφάδι να τελειώσεις...

Γελάει καυχιέται και θαρρεί...πως είναι ο ίδιος ένας σίφουνας...άνεμος και ανεμοστρόβιλος που εφύσηξε μπροστά σου...μα εσύ χαμογελάς γλυκά...γιατί τον άφησες γύρω σου να στροβιλιστεί ...ανάγκη του μεγάλη και επιτακτική σου έμοιαζε αυτή και ήτανε θαρρώ ...αυτό το άρωμα των λουλουδιών που η ψυχή σου γύρω του,σαν ακριβή κολώνια εσκόρπισε...και διαρκώς σκορπούσε...Υπάρχουν άνθρωποι ακόμα στη ζωή ετούτη τη μικρή...που την προδοσία του Ιούδα να την εξηγήσουν...να την ερμηνεύσουν προσπαθούν...χωρίς κραυγές...και δίχως δικαστήρια ''ποινικά''...χωρίς ''σταυρώματα''' σε ξύλινους σταυρούς...μα με τα μάτια της ψυχής...στα μάτια της δικής του της ψυχής..του Ιούδα του Προδότη, να σκύψουν το τολμούν...μήπως και την ύστατη στιγμή...από την ταραγμένη του ψυχή...αυτός ο ίδιος ο ''Ιούδας'', θα γιάνει...και αγέρωχος θα πάψει να κοιτά...και ταπεινός...στα πόδια εκεί του προδομένου...  που ελάβωσε...σκύψει και ρίξει ένα δάκρυ του καυτό...για να ποτίσει το άρωμα, μιας ασήμαντης λεβάντας...που προσφέρθηκε απλόχερα να τον ραντίσει με το άρωμα...να νιώσει άνθρωπος  και να ευοδωθεί...

Κείμενο από καρδιάς...για τον ''Ιούδα''..που φιλούσε υπέροχα της
 Σοφίας Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

 

O ioudas filouse yperoxa-Glikeria

..............................................................................................................

20 Απριλίου 2016

Βαδίζοντας από τη '''σταύρωση''' στο ''φως''- Της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Μια σιωπηλή...γεμάτη σκέψεις και εσωτερική κατάνυξη εβδομάδα.Βαδίζουμε στο Πάσχα...κάθε χρόνο εμείς...οι χριστιανοί...Ορθόδοξοι και Καθολικοί και Διαμαρτυρόμενοι...δεν έχει σημασία το πότε και το πως..ο χρόνος δε μετράει...ταπεινοί και υπερόπτες και εγωιστές...όλοι στην ίδια μοίρα.

Πάθος ...πόνος ...αγανάχτηση..εγκατάλειψη καθημερινή.. ''σταύρωση'' του ανθρώπου ''σταυροί ''στους ώμους μας καθημερινά η ζωή προσθέτει και τοποθετεί...σταυροί ζωής...και επιβίωσης...και οικονομικοί...και ψυχολογικοί...σταυροί της προδοσίας...και του έρωτα σταυροί...σταυροί και της αγάπης της τυρρανικής...της εφιαλτικής υποκρισίας οι σταυροί..τον άνθρωπο λυγούν..μα και τον ανεβάζουν προχωρώντας προς το ''Γολγοθά''' της μάθησης ...της κατανόησης και του σκοπού της ύπαρξης επάνω εις τη Γη... και του Θεανθρώπου οι σταυροί και το ''ακάνθινο''στεφάνι που του φόρεσαν...μας φόρεσαν ..κομμάτι αξεχώριστο ο ''Γολγοθάς'' του ανθρώπου..του καθενός από εμάς.Κι ύστερα θάρθει ο θάνατος...και η ''σταύρωση'' και λύπη και θλίψη απέραντη και οδύνη και απόγνωση...κι ύστερα θάρθει η Ανάσταση.Έτσι απλά...να το σκεφτείς ..να το πεθάνεις το κομμάτι σου της ''σταύρωσης'' και μέσα σου ... να τους αφήσεις πίσω τους ''σταυρούς,για λίγο εκεί να ξεθωριάσουν μέσα σου..όλες τις πλάνες και τις ψευδαισθήσεις σου να διώξεις.



Και να βαδίσεις ανηφορικά προς την Ανάσταση...στην κορυφή να φτάσεις...να νιώσεις την αληθινή και άνευ όρων την Αγάπη...να ξεφορτωθείς την εσωτερική σου μοναξιά...να απαρνηθείς το κάθε τι παλιό.. που,ακάνθινο στεφάνι αυτό.. τα καρφιά βαθιά σου μπήγει...και έτσι με πολύ τον πόνο.. σέρνοντας, να ''μεταλάβεις''και φέτος, αυτήν την ίδια την Ανάσταση ...μια άλλη αυτή μεταλαβιά...της Λύτρωσης για σένα...καθώς κομμάτι της ψυχής σου η ''μεταλαβιά'' ...εκεί. καθώς το εγώ σου αυτό το βασανιστικό...θα απαρνιέσαι εσύ λυτρωτικά...

Και θα θελήσεις να μου πεις ίσως εσύ...πως τους σταυρούς που κουβαλάς...ποτέ σου δεν τους είδες...ή πως αγκάθινο στεφάνι μόνο στο πρόσωπο επάνω του Χριστού να στάζει αίμα εσύ θυμάσαι .Τι να σου πω κι εγώ η φτωχή...μπορεί εσύ να ευτύχησες...και μόνο τριαντάφυλλα και γιορντάνια στα μαλλιά...να φόρεσες ...να είδες...και έτσι την Ανάσταση από πολύ νωρίς κατόρθωσες να συναντήσεις...

Βαδίζοντας από τη ''σταύρωση'''στο ''φως''  της
Σοφίας Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

''Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας'' - Τάσος Λειβαδίτης.

 Τάσος Λειβαδίτης  ( Απρίλης 1922- Οκτώβρης 1988 ποιητής ).

<< 'Eζησε στα σύνορα μιας ακαθόριστης ηλικίας και πέθανε για πράγματα μακρινά που είδε κάποτε σε ένα αβέβαιο όνειρο >>

 είχε πει πως ήθελε να γράψουν στον τάφο του ο Λειβαδίτης.Γεννήθηκε το βράδυ της Ανάστασης στις 20 Απριλίου του 1922.Σημαντικός,ξεχωριστός,τρυφερός στον ποιητικό του λόγο,σημαντικότατος Έλληνας ποιητής,με τις αριστερές του ιδέες που του κόστισαν στο σταυροδρόμι της ζωής του,όταν δικάστηκε για το έργο του <<Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου.>> αλλά με την υποστήριξη του κόσμου των γραμμάτων αθωώθηκε...Πολυγραφότατος..οι ποιητικές του συλλογές μας αγγίζουν διαρκώς και ανελλειπώς και σήμερα...27 χρόνια μετά το θάνατό του ...ήταν το 1988 που έφυγε από το μάταιο τούτο κόσμο...αφού όπως ο καθείς φορτώθηκε το ''σταυρό'' του...ανέβηκε το ''Γολγοθά'' του και όδευσε στη δικαίωση και στη λύτρωση μέσα από το έργο του. Και ναι.. διαχρονικός ο λόγος του,ηχεί στα αυτιά μας και σήμερα...και μας γεμίζει σκέψεις με τη φιλοσοφική του διάθεση στη β' φάση του έργου του. Και ποιός δεν στάθηκε μπροστά στη συλλογή ποιημάτων του όπως :
""Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας'' και σας παραθέτω το πλέον αγαπημένο μου...πλήρες νοημάτων ποίημα...πλήρες πολιτικών και κοινωνικών μηνυμάτων και διαπιστώσεων:
Αφουγκραστείτε το :

''Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας'' 
                   iv




Ναὶ ἀγαπημένη μου,
ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε
γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ
ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ
ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.
Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν
ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε


Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας
πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.
Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας
μᾶς σκοτώνουν.




Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.
Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε
φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας
φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ
καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ
μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν
νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.


Τάσος Λειβαδίτης.

.............................................................................................................




                                      Τάσος Λειβαδίτης - ποιήματα   
..............................................................................................................        

19 Απριλίου 2016

''Ούτε πολύ νωρίς,ούτε πολύ αργά''..- Φιλόθεος Φάρος.


Ο ψυχοθεραπευτής Πατήρ Φιλόθεος Φάρος, μιλά στην Κρυσταλία Πατούλη με αφορμή το βιβλίο :

 

 "Ούτε πολύ νωρίς, ούτε πολύ αργά".

 

Η μέση ηλικία είναι μία υπόθεση που απασχολεί ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, αλλά είναι και παραμελημένη.

 

Ο Γιουνγκ, που ασχολήθηκε με το δεύτερο μισό της ζωής, σε αντίθεση με τον Φρόυντ(ο οποίος ερεύνησε τον άνθρωπο κυρίως στο πρώτο μισό της ζωής του), λέει ότι:   «Ο άνθρωπος στο πρώτο μισό της ζωής υπηρετεί τη φύση(Δηλαδή, κάνει παιδιά, παντρεύεται, προσπαθεί να εξασφαλίσει τα προς το ζην). Όμως, στο δεύτερο μισό της ζωής, ο άνθρωπος καλείται να υπηρετήσει τον πολιτισμό.»

 


Κι όταν λέει πολιτισμό, εννοεί την εξερεύνηση του εσωτερικού του κόσμου. Και εγώ θα συμπλήρωνα και τις σχέσεις!


Διότι ο άνθρωπος στο πρώτο μισό της ζωής του, προσπαθώντας για τα εξωτερικά επιτεύγματα, παραμελεί και τον εσωτερικό του κόσμο και τις σχέσεις του, κάτι που είναι τραγικό.


Γιατί, κάθε άνθρωπος ολοκληρώνεται στην ένωση με τον άλλον άνθρωπο. Και όταν λέω ένωση, δεν εννοώ συζυγική μόνον. Όσες περισσότερες ουσιαστικές σχέσεις έχει ένας άνθρωπος, τόσο πλουσιότερος γίνεται.


Διότι ο άνθρωπος τι είναι; Είναι εκείνο που παίρνει από όλους τους άλλους, και το διαμορφώνει με τον δικό του τρόπο.  Η δική του συμβολή δηλαδή, η ατομικότητά του, είναι ο τρόπος που διαμορφώνει, όλα αυτά που παίρνει από τους άλλους. Οπότε η παραμέληση των σχέσεων, σημαίνει και προσωπική φτώχεια του ανθρώπου και της προσωπικότητάς του.

 


Στο δεύτερο μισό της ζωής, λοιπόν, ακόμα και το γεγονός ότι η σωματική του ενέργεια έχει καμφθεί, είναι κάτι θετικό με την έννοια ότι του δίνει την δυνατότητα, την ευκαιρία, για κάποια ησυχία, η οποία απαραίτητη γι' αυτήν την εξερεύνηση του εσωτερικού του κόσμου.


 

Επειδή, ο άνθρωπος μετά το αποκορύφωμα της ενεργητικότητάς του και της δύναμης, αντιμετωπίζει όπως είπα μία κάμψη της σωματικής του ενέργειας, αυτή την κάμψη την αισθάνεται και στο χώρο της σεξουαλικότητας. Κυρίως οι άντρες, που έχουν ζήσει την σεξουαλικότητά τους στο πρώτο μισό της ζωής σαν ένα άθλημα που αγωνίζονταν να αποδείξουν κάτι, όταν συμβεί αυτό, πανικοβάλλονται κυριολεκτικά, και τρέχουν σε ειδικούς για να ανακτήσουν τις χαμένες δυνάμεις τους.

 

Αντιδρώντας, όμως μ' αυτόν τον τρόπο, όπως μια γυναίκα που κάνει λίφτινγκ, χάνει τη μοναδική ευκαιρία να ανακαλύψει τον έρωτα για πρώτη φορά στη ζωή του. Χάνει την ευκαιρία, να ανακαλύψει τον έρωτα που δεν είναι μια υπόθεση σωματική, που δεν προσφέρεται για πρωταθλήματα, που είναι η ανάγκη του ανθρώπου για κοινωνία και ένωση με τον άλλον άνθρωπο, που είναι τρυφερότητα, που είναι στοργή.

 

Αυτά όλα, στο πρώτο μισό της ζωής του ο άντρας κυρίως, αλλά και η γυναίκα με έναν κάπως διαφορετικό τρόπο, δεν έχει υποπτευθεί αυτή τη διάσταση του έρωτα.


Ένα απ' τα πράγματα που μπορεί να διαφύγει από την εμπειρία του μεσήλικα, είναι να καταλάβει ότι η ανάπτυξή του, δεν σταματάει στη μέση ηλικία. Κάθε άλλο! Εάν σταματήσει την εξέλιξή του, τότε θα φτάσει στα γηρατειά ένας άνθρωπος εγωκεντρικός, χωρίς ευαισθησία για τον άλλον, και μ' αυτόν τον τρόπο θα δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο.

 


Δηλαδή,θα είναι δυσάρεστος στους άλλους, ενοχλητικός στους άλλους, οι άλλοι αναπόφευκτα θα τον αποφεύγουν, επειδή θα τον αποφεύγουν θα αισθάνεται μια εσωτερική ερημιά και θα προσπαθεί να την καλύψει με κτητικότητα, με απαιτητικότητα, κάνοντας τη ζωή των νεώτερων ανθρώπων του περιβάλλοντός του πολύ δύσκολη. Και σαν συνέπεια ο κόσμος αυτός του περιβάλλοντός του, θα του γυρίζει την πλάτη.


 


------Και πώς μπορεί να ξεπεράσει κάποιος την κρίση της μέσης ηλικίας, ώστε να μη χάσει τις ευκαιρίες να εξελιχθεί εσωτερικά και στις σχέσεις τους με τους άλλους;


Οπωσδήποτε οι αλλαγές καθώς μεγαλώνει κάποιος, και παγιώνεται η προσωπικότητά του, γίνονται δύσκολα, αλλά ζωή χωρίς αλλαγές δεν είναι ζωή. Ότι δεν αλλάζει είναι νεκρό. Το ζωντανό με κάποιον τρόπο πάντα αλλάζει.

 


Γίνονται, όντως δύσκολα οι αλλαγές όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος, αλλά πάντως δυνατότητα αλλαγών υπάρχει! Αλίμονο για τον άνθρωπο που δεν έχει την δυνατότητα να αλλάζει. Γιατί ο κόσμος γύρω του αλλάζει, κι αν είναι να ζει μέσα στον πραγματικό κόσμο είναι απαραίτητο να αλλάζει και εκείνος, αλλιώς μένει απέξω ...-


 

 

 

 

 

 

Ούτε πολύ νωρίς, ούτε πολύ αργά, Η συσσωρευμένη εμπειρία για μια βαθύτερη κατανόηση της ζωής.

 

 

Πηγή: Στον πηγαιμό για την Ιθάκη.

............................................................................................................ 

                    ΖΑΜΠΕΤΑς ΓΙΩΡΓΟς Πενηντάρης.

...................................................................................