30 Ιουνίου 2016

Μια φορά κι έναν καιρό..των μασκαράδων τον καιρό - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



Μια φορά κι έναν καιρό..όχι και πολύ μακρινό καιρό..τον τωρινό καιρό..αυτόν τον παμπόνηρο και εξευτελισμένο τον καιρό..που λέτε.. ζούσαν ψηλά στον ουρανό δυο ''μασκαράδες''. Είχαν ξεφύγει από το καρναβάλι που 'ναι τις Απόκριες..και κρύφτηκαν εκεί ψηλά στα αστέρια ...και στο θολό τον ουρανό..Κανένας δεν τους πήρε είδηση πως ξέκοψαν απ' το κοπάδι αυτό των κλόουν..και ούτε που φανταστήκανε ποτέ, πως αυτοί θα εξανακατέβαιναν στη Γη..για να αρχίσουν πάλι τα χοροπηδήματα..και τα καμώματα..και τις καρναβαλικές τις συμπεριφορές τους..

Μα εγελάστηκαν οικτρά οι άλλοι καρναβαλιστές..και οι αρχηγοί των γκρουπ..Αυτοί το είχανε σκοπό...και μία νύχτα με φεγγάρι αποφάσισαν ερωτευμένοι να το παίξουνε...και να κατέβουνε στη Γη για να συναντηθούν...έτσι και έκαμαν μια νύχτα όμορφη...με τις στολές του '' μασκαρά'' και βρέθηκαν στο φως του φεγγαριού..αποφασισμένοι για να παίξουνε σωστά το ρόλο του ''ερωτευμένου''..Μα ο ένας κλόουν ήτανε στα αληθινά γεμάτος συναισθήματα ,που ήθελε στον άλλον να τα ακουμπήσει.. O άλλος όμως ήταν και παρέμεινε ένας κακοβαμμένος  μασκαράς...με το μπογιατισμένο πρόσωπο..που δε θέλησε ποτέ του να ξεβάψει..
Κι έτσι ''παιχνίδι'' αρχινίσανε τρελλό και έξυπνο και πονηρό..και ο καθένας τους ό,τι είχε και εδύνατο,επροσπαθούσε να το καταθέσει ...Ήτανε ένα άνισο παιχνίδι αυτό...γιατί παιχνίδι και κουβεντολόι με τη μασκαρεμένη την αλήθεια.. ποτέ δεν εθυμήθηκα να γίνηκε ..καθώς η αλήθεια παραπονεμένη πάντα μες  στο παιχνίδι μένει... 

Και τότε ο κλόουν ο ''αληθινός'' που ήξερε το βάθος της ψυχής του..ήξερε ποιός είναι  τι ζητά..και το γιατί εμεταμφιέστηκε εγνώριζε...άρχισε δάκρυα να ρίχνει επάνω του καυτά...να λιώσει τις '' μπογιές'' του μασκαρά...να δει τι κρύβεται στο δέρμα του το ανθρώπινο και το αληθινό από κάτω..Δεν ξέρω αν το κατάφερε 
 την αποκάλυψη ετούτη να αντέξει...γιατί εξαναφόρεσε φτερά...επήρε και τη μουσική που έπαιζε μονάχος του συχνά...και επροσπάθησε εκεί ψηλά...στους ουρανούς για να πετάξει...ξανά και πάλι να κρυφτεί...στα σύννεφα να κατοικήσει...Κι εκρέμασε ξανά το ολόλευκο το φόρεμα..της αγνότητας του έρωτα...που αυτός επιζητούσε...το κρέμασε εκεί ψηλά...να το στεγνώσει απ' την αρχή..να το ξαναφορέσει...άβρεχτο και ατσαλάκωτο...λευκό και καθαρό..και αληθινό συνάμα...κι ας πόνεσε πολύ...
 
Κανείς δεν έσκυψε να δει...εκείνο εκεί το δάκρυ του..που πάγωσε στο μάγουλο σιμά...μπροστά εις τον καθρέφτη του σαν κοίταξε εκείνο το πρωί...κι εκοίταξε κατάματα ..ζωγραφισμένη με άλλα χρώματα ...τη ροζ του την αλήθεια...

Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................. 

      

                          ΒΟΥΛΑ ΣΑΒΒΙΔΗ "για χάρη σου" 

..............................................................................................................

29 Ιουνίου 2016

''αληθινούς Παράδεισους..μακριά από την τύφλωση'' - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


Ψάχνουμε ..αγωνιούμε...τρέχουμε ξοπίσω από υποσχόμενες γεμάτες ''δώρα παραδείσου'' παραφιλολογίες..ωραιοποιημένες και ανόητες..χωρίς επιχειρήματα σωστά και σοβαρά...για τον Παράδεισο αυτό..που σε πλαίσια τεχνικά και χρονικά...με το σκοταδισμό της η θρησκεία μας ''δωρίζει''. Ναι είναι σκοταδιστικά τα λόγια τα μεγάλα...και δεν το περιορίζω μοναχά στην Ορθόδοξη και τη Χριστιανική Θρησκεία...γιατί και άλλες θρησκείες υπόσχονται μετά το Θάνατο...λαγούς με πετραχίλια...πιλάφια ..ρύζια και γλυκά...του κάτω κόσμου τα πεσκέσια...

Κανένας σοβαρά δεν θέλει να ασχοληθεί...και τον Παράδεισο να ψάξει και να δώσει αφορμές...στη ζώσα τη ζωή  να τον αναζητήσει...Δεν ξέρω τι είναι αυτό..που βάζει λόγο πολλές φορές στρεβλό..στα στόματα των κληρικών.. της κάθε μιας θρησκείας να προχωρήσει..και το λόγο του να εκσυγχρονίσει...δεν τολμά κι έτσι υποστηρικτικά..από τη σύγχυση τον άνθρωπο που αγωνιά...για το μετέπειτα ...για εκείνον που πιστεύει..πως θα υπάρχει και όταν νεκρωθεί..απάντηση μια πιο φιλοσοφική για να του δώσει..χωρίς να αφανίζει την προσωπικότητα του καθενός ισοπεδωτικά...να τον αφήνει ελέυθερος για τις επιλογές του για να είναι...Δεν είναι ''κοπάδια'' οι άνθρωποι...και ο καθείς από εμάς είναι μοναδικός με την ατομικότητά του...Θάταν πολύτιμο το έργο τους..αν λέγαν στους ανόητους που ''πιλάφι'' δεν έχουν στην αληθινή ζωή....να πάψουν πια να ψάχνουμε πιλάφια στη νεκρή τους..Έτσι φοβιστικά και απερίσκεπτα...στους απερίσκεπτους μιλούν...γιατί είναι και τούτη μια ταχτική...τους ανθρώπους που κοντόφθαλμα δύνανται να σκεφτούν.. σε πειθαρχία τάχα να κρατούνε...

Μα ποτέ ο φόβος δεν εκαλυτέρεψε τον κόσμο από φόβο μοναχά...αν δεν μετεξέλιξε το νου και την ψυχή του...Υποκρισία γέμισε τον άνθρωπο ο φόβος μπόλικη...και καθωσπρεπισμό...κουκούλωμα των προβλημάτων και των καταστάσεων..και κρύψιμο κάτω από το τραπέζι...Ψάχνουμε τον Παράδεισο..μέσα στα σκοτεινά του Άδη αυτά τα μονοπάτια...κι όχι στην τόσο όμορφη ζωή που ο Θεός τους τους εδώρισε κι αυτοί τον εγεμίσαν ενοχές..από τη μέρα που αποφάσισαν ακόμα και τους Πρωτόπλαστους να τους φορτώσουν αμαρτία...
Αδύναμοι και μοιάζοντας θρασύδειλοι..στυγνοί εκμεταλλευτές και συμφεροντολόγοι με μεγαλοστομίες με τυμπανοκρουσίες και ψαλμούς...αποκοιμίζουν το ''κοπάδι'' τους γιατί έτσι πιο εύκολα τα πρόβατα τα ''σαλαγάνε''...

Ποιός είπε πως οι άνθρωποι δεν θα άντεχαν να ακούσουν και να ψάξουνε ..αληθινούς παράδεισους...που απλώνονται τριγύρω τους..και να τους εντοπίσουν μακριά από την ''τύφλωση'' και το σκοταδισμό...σε λάθος τόπους ψάχνοντας..τους ανθισμένους και τους δροσερούς τους Παραδείσους ? Έτσι εσκέφθηκα μια μέρα να μη φοβηθώ...γυρνώντας από το ''κατηχητικό'' μικρό ακόμα εγώ παιδάκι και ακούγοντας μια φίλη μου...που έτρεμε ολάκερη...πως στην Κόλαση της είπε ο παπάς πως θα βρεθεί...γιατί ετόλμησε '''ενα διάολο'' να ξεστομίσει...και πως θα χάσει τον Παράδεισο..αν δεν κάνει καμμιά πενηνταριά μετάνοιες...να εξιλεωθεί..και νάναι υποψήφιο παιδί ,κι αυτή του Παραδείσου...





Εικόνες τραγελαφικές εκτυλίσσονται παντού ..για τη σωτηρία της ψυχής μας...Είναι να γελάς τρανταχτά και δυνατά..αν νόμισες ..αν έστω για μια στιγμή σου πέρασε απ' το νου...πως θα σωθείς γονυπετώντας...Αν η ψυχή σου δε μαστιγωθεί εσωτερικά και δεν σκεφτείς...και δεν αληθινά μετανοήσεις...πως περιμένεις γδέρνοντας επιφανειακά τα γόνατα...Παραδείσους να ονειρευτείς.και να κερδίσεις..ακόμα κι εσύ..εσένα που σε πείσανε πως υπάρχει αυτό το γεωγραφικό το διαμέρισμα..κάπου εκεί στον Άδη...που η πινακίδα του σου δείχνει που να πας..και που να συναντήσεις τον Παράδεισο...εκεί λέω εγώ που κατοικούνε νοερά...της Γης οι καταπιεσμένοι...γιατί δεν το κατόρθωσαν με αυτό το σκεπτικό..τους επίγειους Παράδεισους για να τους περπατήσουν...

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

Ο παράδεισος ήταν ένα δικαίωμα, από τον Οδυσσέα Ελύτη .


Ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία...

Άργησα πολύ να καταλάβω τι σημαίνει ταπεινοσύνη και φταίνε αυτοί που μου μάθανε να την τοποθετώ στον άλλο πόλο της υπερηφάνειας.

Πρέπει να εξημερώσεις την ιδέα της ύπαρξης μέσα σου για να την καταλάβεις.

Μια μέρα που ένιωθα να μ’ έχουν εγκαταλείψει όλα και μια μεγάλη θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα, κει που περπατούσα, μες στα χωράφια χωρίς σωτηρία, ένα κλωνάρι άγνωστου θάμνου. Το ‘κοψα και το ‘φερα στο απάνω χείλι μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι αθώος.

Το διάβασα σ’ αυτή τη στυφή από αλήθεια ευωδιά τόσο έντονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ’ ελαφρύ βήμα και καρδιά ιεραπόστολου. Ώσπου, σε μεγάλο βάθος, μου έγινε συνείδηση πια ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.

Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ περισσότερο, μια ανταμοιβή. Ήταν ένα δικαίωμα.

Ο. Ελύτης, Μυρίσαι το Άριστον [XXVII] – «Ο Μικρός Ναυτίλος».
..............................................................................................................


                        Τάνια Τσανακλίδου - Παράδεισος 

.............................................................................................................

 

28 Ιουνίου 2016

..ένα καρβέλι ανήμπορο την ''πείνα της ψυχής'' τους να τη θρέψει..- Της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ζωγραφική: Αντιγόνη Π.


Έχτιζε εκεί μονάχος του στην άκρη του μυαλού του...ολημερίς τις έχτιζε αγάπες στολισμένες...μυρωδάτες με αγνά υλικά...με δυόσμο με βασιλικό...με τον αμάραντο.. που στα βουνά φυτρώνει...ήταν που δεν την άντεχε...δεν τη βαστούσε πια την καθημερινότητα  ...που σαν το συρματινο-σφούγγαρο...του έξυνε σκληρά...να καθαρίσει τη σκουριά...απ' της ψυχής  τα κατακάθια..
.Ολημερίς την έχτιζε...μα σαν το γιοφύρι το ετοιμόρροπο ...της Άρτας το γιοφύρι...το βράδυ εγκρεμίζονταν στα μάτια του μπροστά..

Το κοίταγε και δεν το πίστευε...πως αφού το 'χτιζε τόσο γερά...με τέτοια ''λόγια- υλικά'' πανέμορφα...στο πρώτο ταρακούνημα ερχόταν και τα γκρέμιζε...σαν νάτανε καταμεσίς του ποταμού  μονάχος μες στη''βάρκα'' του.. τον ποταμό του το θολό να διασχίσει  κωπηλατώντας δύσκολα...ήταν σκοτάδι γύρω του..πυκνό σκοτάδι..μαυρίλα και του φαίνονταν βαθιά και απροσπέλαστα ετούτα τα ''νερά''..
Εξεγελούσε αυτός συχνά τον εαυτό του και το νου...και έλεγε πως είναι ένας γερός πρωτομάστορας και γνώριζε θεμέλια για να βάζει...Ποτέ του δε λογάριαζε τις άγριες...τις απρόβλεπτες και τις σαρωτικές πολλές φορές...της φύσης τις δυνάμεις...

Ποτέ του δεν...(ήταν αυτή η αυτοπεποίθηση και αυτή η σιγουριά)...που δεν τον άφηναν ελεύθερο να μοιραστεί...τη σκέψη του την αληθινή...τα θέλω τα πραγματικά...να βάλει την πραγματική τη '' μαστοριά'' αγάπης γέφυρα να κατορθώσει για να χτίσει...κι έρχονταν βράδυα που δεν άντεχε το οικοδόμημα που ολημερίς το έχτιζε...έρχονταν βράδυα που εξάπλωνε ..μες στα σκορπισμένα γύρω του...εκείνα τα χαλάσματα ...τα διαλυμένα υλικά...
Καθόταν και τα κοίταγε...και ψέμματα έλεγε συχνά...στον εαυτό του το ομολόγαγε...πως θα τα γυαλίσει απ' την αρχή...και θα τα ξαναχτίσει πάλι εις τη βάση τους...γιατί αυτός δεν άντεχε...ήταν αδύναμο ανθρωπάκι...καινούρια πια θεμέλια να ανοίξει...και μια καινούρια γέφυρα να επιχειρήσει να στεριώσει...Είναι παράξενοι φορές- φορές οι άνθρωποι ...βολεύονται..φοβούνται.. .μετράνε με ένα μέτρο τη ζωή...και όχι με μια κορδέλλα αμέτρητη..που δρόμους απέραντους..φτιάχτηκε να μετράει..

Έμπαινε πάλι ο ήλιος σήμερα..και τούτο το πρωί..έριχνε τις αχτίνες του εκεί στην άκρη πια της κάμαρας..που ήταν στοιβαγμένα,όλα μαζί  τα όνειρα ,μέσα σε μια βαλίτσα...αποσκευή ολόκληρης ζωής...με τα ξεθωριασμένα και αποξηραμένα της τα αγριολούλουδα...επάνω της ριγμένα..Όχι καθόλου δεν επιθυμεί τα κιτρινισμένα του σχεδιάγράμματα που έκανε επί χάρτου...να ξεδιπλώσει μέσα από τη βαλίτσα και να δει...Το ξέρει τώρα και χαμογελά...ο χρόνος πως κυλάει αμείλικτος...μα αποφάσισε ξανά...να αγκαλιάσει τη ''δροσιά'' την πρωινή...περιμένοντας και πάλι το καλύτερο..όπως και χρόνια τώρα κάνει...

Άνθρωποι και άνθρωποι !!! άλλοι δειλοί και άλλοι ονειροπόλοι ...άλλοι απλά καθημερινοί...πεζοί και ανούσιοι συνάμα... Φοβούνται και εγκλωβίζονται ...εκεί που διόλου δεν
αντέχουνε...εκεί που φτύνουνε τα βράδυα...Κι όμως ζούνε έτσι εκπτωτικά...και μίζερα...γεμάτοι από πληγές αιμορραγούσες...Κι έτσι ξεγελασμένοι αποκοιμιούνται ήσυχοι ...πληγωμένοι μεν βαθιά.. μα εφησυχασμένοι με τη σιγουριά...πως πέρασαν και σήμερα τη μέρα τους...με ένα καρβέλι ξεροκόμματο ...ένα καρβέλι ανήμπορο την πείνα της ψυχής τους να τη θρέψει...Μα τι να κάνουνε οι φτωχοί...αυτό τους πρόσταξε ο μικρός και ο άβουλος και ο αναποφάσιστος...ο μη ονειροπόλος εαυτός τους..

.Θα χτίζουν θα γκρεμίζουνε γιοφύρια σαν της Άρτας...μα αυτό από μονάχο δεν αρκεί και θέλει ''θυσία'' να γενεί...γιοφύρι στέρεο να χτιστεί..θέλει θυσία αληθινή...ωσάν καθώς και έπεσε..  ωσάν του Πρωτομάστορα την όμορφη γυναίκα...

Σοφία Θεοδοσιάδη
............................................................................................................

Αφιερωμένο : στους φίλους μου που μπόρεσαν...ερωτεύτηκαν αληθινά...γιατί μόνο την αλήθεια αντέχει ο έρωτας...γι αυτούς που τόλμησαν...πικράθηκαν...έγιναν χίλια κομμάτια...μα βγήκαν νικητές..νικητές στο βαθύ αυτό συναίσθημα...το μόνο αληθινό...που ξεγυμνώνει τις ψυχές των ανθρώπων...
Μια ερμηνεία ανεπανάληπτη...με την αισθαντική φωνή της αγαπημένης μου ..Aρλέτας σε μια μουσική υπόκρουση μαγική του Μάνου Χατζιδάκι...

Και ναι...μέσα σε αυτή τη ''βάρκα''που λέγεται έρωτας...που λέγεται αγάπη...που λέγεται ζωή...κάπου εκεί τα βράδυα με το μαξιλάρι μας σφιχταγκαλιασμένο...ομολογούμε στον εαυτό μας στα κρυφά...πως είμαστε μόνοι μας...κι ας μοιάζει να μας έχουνε μια σφιχτή αγκαλιά...κι ας μοιάζει να μας ψιθυρίζουνε λόγια αγάπης και  υποσχόμενους παράδεισους...Αν μοναχός σου δεν τον φτιάξεις τον Παράδεισο εσύ...κανείς δεν είναι διατεθειμένος να στον δώσει...γιατί απλούστατα ο απέναντι φροντίζει για τους ''κήπους''τους δικούς του..Αίσθημα αυτοσυντήρησης να το πω ?
Δύναμη για τη συνέχιση της ζωής να το πω?
Μένει μετέωρο το ερώτημα αιώνες τώρα....

Ας σιγοτραγουδήσουμε λοιπόν...γιατί μες σ' αυτή τη βάρκα λέει και το άσμα πούμαι μοναχή...έχω συντροφιά μου κάτασπρο πουλί...και ρίχνω σημάδια ...για να μη χαθώ....
η φίλη σας Σοφία...

....................................................................................................................................................................



Αρλέτα - Μες σ' αυτή την βάρκα - Official Audio Release

............................................................................................................ 

27 Ιουνίου 2016

Η προδοσία είναι αξεπέραστη......

Ζωγράφος : Ron Hicks





Tον δικό μου αγαπημένο άντρα τον ερωτεύτηκα ολάκερη.Θα ξέρετε σίγουρα τι θα πει ολάκερη,το είδα στα μάτια σας πως το ξέρετε,στους κύκλους κάτω απ' τα μάτια σας που πότε πότε σκουραίνουν.Ολάκερη ,λοιπόν ,τον ερωτεύτηκα..έως θανάτου..κυριολεκτικά..όπως άλλοι δηλώνουν << ελευθερία ή θάνατος>>..εγώ ένιωθα  << εκείνος ή θάνατος >>.Και το εννοούσα όταν χρειάστηκε.έτσι διάλεξα...άλλο ζήτημα τώρα αν ζω...

    Το ότι επιζώ - κάποια βραδιά κάποιοι με έσωσαν- πότε το θεωρώ θαύμα ,πότε ατύχημα,δεν έχω καταλήξει.
  Κι εκείνος ολάκερος μ' ερωτεύτηκε ,το γνώρισα βαθιά.Δεν ξεγελιέσαι με τον έρωτα,όταν συμβαίνει..άλλο αν αλλάζουν αύριο οι συσχετισμοί αδυναμιών που σχηματίζουν ένα ζευγάρι.Άλλο αν επεμβαίνει ένας δαίμονας πλεονεξίας.Άλλο αν εμείς αλλάζουμε γιατί είμαστε ρευστοί και υγροί..οι δυνάμεις της σελήνης μπορούν κι αντιστρέφουν τη ροή του πορθμού.

     Όμως όταν συμβαίνει ο έρωτας ,το ξέρεις καλά.Στον κοινό σπασμό αστράφτουν όλα..και τα βλέπεις .Ας σκοτεινιάσουν μετά.Εκείνο όμως που τότε αντίκρισες ,χαράσσεται αληθινό,το πιο αληθινό, της αποκάλυψης.Ο δικός μας έρωτας κράτησε σαν διαρκής κοινός σπασμός.Το ξέραμε και οι δυο τι ήταν εκείνο που συνέβη..........................................................................................
.....................................................................
Μέχρι τη νύχτα που εκείνος άλλαξε...Η πανσέληνος αντέστρεψε τα νερά του πορθμού....
    Η αγωνία όταν ρωτάς 
 << Για πάντα? πες μου πως είναι για πάντα !>>.είναι αγωνία φυσική και μεταφυσική.Και η βέβαιη απάντηση <<Για πάντα!>>. είναι μια απάντηση ειλικρινής.Εννοεί : 
 << Τώρα μόνο,για πάντα >>.Πρέπει να είναι κανείς προετοιμασμένος.Γίνεται ?Κάθε ερωτευμένος περιφρονεί τον κανόνα,είναι σίγουρος πως ζει τη μόνη εξαίρεση..........................
............................................ 
<< πάντα >>...........................................................
Το δικό του το  ράγισε λοιπόν...έπειτα από χρόνια ενωμένοι,από παιδιά μαζί,μπήκε στο σπίτι μια νύχτα κατάχλωμος και δυστυχής να ομολογήσει πως αγκαλιάστηκε με μια άλλη γυναίκα...........................

Μάρω Βαμβουνάκη - απόσπασμα- Χορός μεταμφιεσμένων. 
..............................................................................................................

Γιατί κι οι έρωτες μου φάγανε τα χρόνια................


                                 Τάνια Τσανακλίδου - Πάτωμα
..............................................................................................................

 

Καινούρια πάλι εβδομάδα ξεκινά και τα όνειρα αχαλίνωτα...της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Καινούρια πάλι εβδομάδα ξεκινά και τα όνειρα αχαλίνωτα.. τρέχουν να φτάσουνε το τέλος της διαδρομής...που οι ελπίδες όλες τους ατόφιες περιμένουν...Τρέχουν σαν άτια τα όνειρα μέσα στα δύσκολα τα χρόνια αυτά της οικονομικής παγκόσμιας κυριαρχίας...Μα αυτά διόλου δεν νοιάζονται,καθόλου δεν πτοούνται...και αδιαφορούν...μου το μηνάει έξω στην αυλή μου η ροδιά...που άνθια γέμισε ξανά και προσπαθεί καρπούς για να γεμίσει...

Κι εκεί ,μέσα στην πρωϊνή σιωπή..που σπάει τη μοναξιά..ήρθε και επίσκεψη η αγάπη μούκανε..έτσι απρόσκλητη απ' το ρολόι της μνήμης μου ...κι απ' τα παλιά...να μου μιλήσει πάλι αυτή...και να γεμίσει με άνθη τα κενά...που άφησαν στα ράφια της ψυχής...τα χρόνια μας τα δύσβατα..που άλλοι για μας τα ζωγραφίσαν...Κι εγώ την καλωσόρισα...γιατί μου φάνηκε μεστή...ελπίδες έφερνε μες στο πανέρι το γεμάτο της...και αυτές τις είχε ανάγκη η ψυχή...Έτσι να διώξει θέλησε το γκρίζο από τα ράφια και χρώματα να βάλει..να στολίσει..ακόμα και το σύννεφο απ' τη βροχή που συχνά μας απειλούσε...πως θα ξεσπάσει έλεγε απότομα και θα μας παρασύρει σαν χείμμαρος ορμητικός στα βρώμικα νερά του...Ήρθε η αγάπη ορμητικά να διώξει τους Χειμώνες που μας απειλούν καταμεσίς το Καλοκαίρι...

Μου θύμισε ξανά και πάλι και ξανά...και μου το είπε φωναχτά...μα και ψιθυριστά μέσα στο αυτί...πως πέρα και μακριά από τις μίζερες και καταστροφικές και ποδηγετικές τις σχέσεις τις πολιτικές μέσα εις τη ζωή μας...υπάρχουν και οι άλλες οι ανθρώπινες...οι ζεστές και οι αγαπησιάρικες...αυτές που σαν την ένεση την τονωτική και μυοχαλαρωτική...σε ανακουφίζουνε ...σου δίνουν δύναμη ...σου προσθέτουν ενέργεια και σε τραβούν μπροστά... Μούπε και για την ''ύλη'' και για την αξία της...πως γι αυτήν η αξία της είναι μηδαμινή..μα εγώ δεν την επίστεψα..και πάλι μου άφησε χιλιάδες απορίες και αναπάντητα τα ερωτηματικά.
 
Απορημένη την εκοίταξα πολύ τούτο το πρωϊνό...εκεί καθώς το βλέμμα μου εκλέβανε τα νυχτολούλουδα, που μες  στη νύχτα ανθίσαν..και λίγο πριν τα άνθια τους μαζέψουνε μες στο χωνί κλειστά...για να τα ξαναπλώσουνε τη νύχτα πούρχεται και η δροσιά...η δροσιά που αγαπούν και γεύονται ...μόνο τα νυχτολούλουδα ...αυτά τα ασήμαντα χωνάκια πότε μωβ και πότε άσπρα ..πότε ροζ...στους φράχτες, όπου μόνα τους πολλές φορές φυτρώνουνε...στα αραχνιασμένα σπίτια της αγάπης...
Σοφία Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................

26 Ιουνίου 2016

Τα λόγια ήσαν της θάλασσας......




Τα λόγια ήσαν της θάλασσας,
γυρίσαν στο βυθό τους,
σαν τους μεγάλους έρωτες
που σβήνουν στον ανθό τους.

Σαν τον καπνό στον άνεμο
οι μέρες ταξιδεύουν,
θολώνουν τον ορίζοντα,
τα σύνορα στενεύουν.

Μα εγώ ξυπνώ κάθε πρωί
και λέω δε με νοιάζει,
μα η νύχτα ακόμα με κρατά
κι η μέρα με τρομάζει.

Τα λόγια είναι γράμματα
από παλιά σφραγίδα,
μα τα διαβάζω μέσα μου
κι ας άλλαξαν σελίδα.

Σαν τον καπνό στον άνεμο
οι μέρες ταξιδεύουν,
θολώνουν τον ορίζοντα,
τα σύνορα στενεύουν.

Μα εγώ ξυπνώ κάθε πρωί
και λέω δε με νοιάζει,
μα η νύχτα ακόμα με κρατά
κι η μέρα με τρομάζει.


Στίχοι : Ηλίας Κατσούλης.
Μουσική:Δημήτρης Παπαδημητρίου 
Ερμηνεία: Φωτεινή Δάρρα.


Δάρρα Φωτεινη -Τα λογια ησαν της θαλασσας

...............................................................................................................

..............................................................................................................




''Εξουσιαστικές''επάνω σου.. οι ουσίες των Ναρκωτικών - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.





Είναι αλήθεια πως πονάνε και οι ψυχές...πολύ πονάνε και λυγίζουνε φορές-φορές...έρχονται μες στα βράδυα οι λαλιές που σου μιλούν και σου θυμίζουν μνήμες ...αναμνήσεις πότε όμορφες και άλλοτε πικρές...Δυσκολίες και προβλήματα επιβίωσης, ..προσαρμογής..  ''ανυπέρβλητα'' φαντάζουνε για τον αδύναμο τον δικό σου τον ''κορμό''. Προβλήματα προσωπικά,ενδοοικογενειακά, εργασιακά..κοινωνικά..απογοητεύσεις συναισθηματικές..Και τότε χάνεσαι ..πονάς...στενεύουν τα παράθυρα του νου..και αναζητάς να απαλύνεις τους τριγμούς...Θέλεις να γιάνεις τις πληγές...με ''αλοιφές'''και γιατρικά ανήμπορα τον πόνο να σου γιάνουν...Αλοίβεις προσωρινά τις ματωμένες σου πληγές...με φάρμακα που ανακούφιση και λήθη προσδοκάς πως θα σου φέρουν...

Τρέχεις σε ουσίες δυνατές...ουσίες που σε κάμνουν να ξεχνάς πως οι πληγές σου είναι βαθιά σκαμμένες από κάτω...και με αλοιφές απλές και υποδόρειες δε θεραπεύονται ...δε γίνονται καλά...Γιατί προσωρινές και ανίκανες μοιάζουνε αλοιφές και τα ''ναρκωτικά'''που την ψυχή σου ''πασαλείβουν''..Τρέχεις για να σωθείς από τον ''πόνο το βαρύ'' και ξεκινάς ..αυτή την αδυναμία σου για  να καλύψεις ...και να την σκεπάσεις...και να ξεχαστείς..το νου σου δεν τον ενεργοποιείς μονάχος σου και με τα φάρμακα να στηλωθείς κοπιάζεις...Κι έτσι μέρα τη μέρα χάνονται οι δυνάμεις οι αληθινές...οι δυνάμεις οι δικές σου...και γίνονται κυρίαρχες και ''εξουσιαστικές ''επάνω σου οι ''ουσίες'''των χαπιών...που σου ναρκώνουν την ψυχή προσωρινά...για λίγο και με δόσεις...

Δύσκολη είναι η γιατρειά της ψυχής σου μάτια μου και εγώ μαζί σου συμφωνώ ,πως θέλει πολύ δύναμη πληγές ψυχής για να γιατρέψεις...Μα δεν είναι η λύση η προσωρινή ...που γίνεται ''εθισμός'''η λύση των ναρκωτικών ψυχής...Γιατί κι αν θα γλιτώσεις για προσωρινά...για μιας ημέρας γιατρειά...θα τυραννιέσαι για τα φάρμακα αυτά ...ίσως και τη ζωή σου όλη...και μέχρι και να καταλήξεις εις το θάνατο...Δύσκολο να δώσεις συμβουλές για τις ψυχές...και θέλει δύναμη και αγάπη μπόλικη να καταθέσεις...Να απλώσεις χέρια αληθινά...και να αγκαλιάσεις ...να τυλίξεις ζεστά...μα και σωστά...τις πληγωμένες τις ψυχές...Δεν ξέρω πόσοι στ' αλήθεια έχουν την διάθεση...τη δύναμη...να βοηθήσουν φίλους του και γύρω συνανθρώπους...Δεν ξέρω καν στ' αλήθεια αν φταίει η αδιαφορία μας για το διπλανό...που τις ψυχές τσακίζει και στο περιθώριο τις οδηγεί...τις βγάζει αργά- αργά και βασανιστικά...στην αναζήτηση ελπίδας...με λάθος τρόπο σίγουρα και καταστροφικό...συχνά και τελειωτικό και ίσως και θανατηφόρο...

Είναι μια μέρα η σημερινή για τα ναρκωτικά Παγκόσμια...μα οι μέρες όλες είναι μέρες γιατρειάς ψυχών...αλληλεγγύης,προσφοράς και σκυψίματος...νοιαξίματος αληθινού από άνθρωπο σε άνθρωπο...Γιατί αυτό θα πει εξέλιξη...αυτό θα πει πολιτισμός...να νοιάζεσαι καθημερινά...και τη χαρά και την ευτυχία να μοιράζεσαι...την όποια να προσφέρεις δύνασαι...μέσα από υην ταραγμένη απ' την καθημερινότητα και αντρισμένη και συχνά...από τις όμορφες τις πεταλούδες της ψυχής σου...Τα υπόλοιπα τα γιατρικά για τα ναρκωτικά...είναι των ''ειδημόνων'''η δουλειά...εσύ μονάχα αγάπη έχεις για να καταθέσεις....Δώσε αγάπη αληθινή και μη θελήσεις να γενείς εσύ ..'''στερητικό το σύνδρομο εκείνο της αγάπης''...που θα οδηγήσει αργά -αργά και βασανιστικά...αδύναμους και ευαίσθητους συνανθρώπους σου σε στερητικό σύνδρομο ηρωίνης και χαπιών....
Σοφία Θεοδοσιάδη..
..............................................................................................................

24 Ιουνίου 2016

Έστησε πάλι την ''εξέδρα'' του το Καλοκαίρι..της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ζωγράφος: Παύλος Σάμιος.

Έστησε πάλι την εξέδρα του το Καλοκαίρι..ετοιμασίες μπλε...στα απέραντα τα κύματα...έβαλε πια για τα καλά τα γιορτινά του...και μας καλεί χορό να αρχίσουμε τρελλό...ξανά και πάλι κυνηγώντας τις ουτοπίες και τις νύχτες τις πανσέληνες...τις φωτισμένες του Αυγούστου...γιατί κι ο Αύγουστος προ των πυλών...μας κλείνει πονηρά το μάτι...Πολλά υποσχόμενο και τούτο δω το Καλοκαίρι...άλλοτε εσημείωνα και εκατέγραφα ..φωνές και ήχους του μεσημεριού...που προσπαθούσα τη δροσιά να βρω κάτω από τις μουριές του όμορφου χωριού μου...
Τώρα αλλάξαν οι καιροί...μεγάλωσα και άλλαξα συνήθειες και θέλω πια καινούρια και πιο γεμάτα και πιο καρπερά τα πράγματα να κάνω...έρχονται επιθυμίες μέσα μου πολλές...απλές...και μοιάζουνε ασήμαντες με μια ματιά.. μα είναι σπουδαίες και σημαντικές...Να σε κρατήσω από το χέρι θάθελα ...έτσι αναπάντεχα ένα πρωϊνό...χωρίς καν να το περιμένεις...χωρίς να προετοιμαστείς...να περπατήσουμε μαζί σε θάλασσες γαλάζιες ...δροσερές...να βουτηχτούμε στα νερά...να γίνουμε ξανά παιδιά...να κοιταχτούμε πονηρά...σαν τότε που έφηβοι σαν ήμασταν τα βλέμματα μιλούσαν...
Να ψάχνουμε ανέμελοι...έστω για μιας ημέρας ώρες...να ψάχνουμε κοχύλια μες στα βότσαλα...και να μετράμε την αγάπη μας...μετρώντας τις ξεχωριστές και τις λευκές τις σμιλεμένες πέτρες...τα βοτσαλάκια τα ξεχωριστά που τόση μνήμη κουβαλούν απ' τη δροσιά και την αρμύρα της μάνας γης και της γόησσας της θάλασσας.. που ετάχθη για να τα δροσίζει και να τα σμιλεύει...

Κράτα το χέρι μου σφιχτά...ζεστά και τρυφερά...γιατί η ψυχή μου το ζητά και το καταλαβαίνει...Σου απαντά...το βλέπω στο ζεστό σου το κορμί...που γέμισε από πόθο και να το κρύψει αδυνατεί...Έλα κοντά μου αγαπημένε μου...μη ντρέπεσαι εσύ για να ξεγυμνωθείς μπροστά μου...Είναι το πιο όμορφο απ' όλα τα ξεγυμνώματα ετούτο της ψυχής σου...Έτσι σαν δυο μικροί Θεοί στου κύματος την αύρα...Κράτα το χέρι μου σφιχτά...ψιθύρισέ μου ..έστω για σήμερα τη λέξη αυτή τη μαγική...που λέει το ''για πάντα''...Είμαστε μεγάλοι θα μου πεις...και ξέρουμε για πάντα τι σημαίνει..Είναι και που η ''συννεφιά ετούτων των καιρών'' Κατακαλόκαιρο ,,στάζει βροχές σταγόνες και μας βρέχουν..
Κι ύστερα σιώπησε ...και θάρθει το απόβραδο...στην πορφυρή ακτή για να μας βρει...εκεί αποκαμωμένους...με ένα ηδονιστικό...γλυκό και αναπάντεχο παιχνίδι...Είναι το Καλοκαίρι φυτεμένο μέσα μας...χρόνια και χρόνια στήνει την εξέδρα του πεισματικά...και μας καλεί να το εξερευνήσουμε...πριν το Φθινόπωρο το σκυθρωπό εμφανιστεί και βρέξει τις ψυχές μας...
Σοφία Θεοδοσιάδη..
.............................................................................................................


                                     Δάκης - Αυτό το καλοκαίρι 

............................................................................................................. 

22 Ιουνίου 2016

Πόσες φορές ταξίδια δε μου έταξες ..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη



Πόσες φορές ταξίδια δε μου έταξες για να με πας...ταξίδια μακρινά...ταξίδια που θα άγγιζαν του ουρανού το θόλο...κι εγώ τα ονειρεύτηκα και τα ταξίδευα.. στην αγκαλιά σου εκούρνιαζα ..πριν η ομίχλη γύρω απλωθεί και να σε διακρίνω δεν μπορούσα...Κι ύστερα πάλι και ξανά.. ερχόσουν σαν πάχνη πρωϊνή στου κάμπου το τοπίο..και πάλι με εγέμιζες δροσιά για να σε ξαναχάσω...εκεί στο πρώτο λιώσιμο...στου ήλιου τις αχτίδες...Κι ήταν η άγρια αυτή η δύναμη.. που το μυαλό μου κυβερνούσε..ήταν αυτή που με ανάλωνε συχνά...και το μυαλό μου εθόλωνε...και έχανα τον έλεγχο, γιατί ενόμιζα χωρίς εσέ πως δεν μπορώ να συνεχίσω...

Μα ξεγελάστηκα πολλές φορές...καθώς γυρνούσα να σε δω και είχες κιόλας φύγει..πριν από τον πρώτο σου ερχομό...Και ούτε που με ένοιαζε..που μόνη μου ξανά τα βράδυα ονειρευόμουν  στην αγκαλιά σου να βρεθώ..κι ας το πρωί ξανά από την απουσία σου στο παίδεμα η ψυχή μου ..παραδομένη εκεί και σκονισμένη από τον κουρνιαχτό...της άμαξας του ονείρου...Δεν ξέρω αλήθεια αν σ'αγαπώ ..ή αν η καρδιά μου σε γυρεύει...τώρα που κάνει ψύχρα το πρωί κι ας είν' κατακαλόκαιρο,μα όχι μέσα στη δική μου την  καρδιά ...

Πάλεψα με τα κύματα, που η θάλασσα η ψυχή μου...να κολυμπήσει επροσπάθησε στη δόλια σου ακτή...Τώρα σαν ένα ξεχασμένο στην ακτή ναυάγιο,προσμένω να με βρουν...Ίσως να μην τσακίστηκε όλο το σκαρί...ίσως και στο καρνάγιο της ψυχής...να βρουν σανίδες σωτηρίας..Είν' τα καράβια ονειροπόλα.. ταξιδιάρικα...κι έχουν και κουβαλούνε μνήμη απ' την αλμύρα αυτή  της θάλασσας ...έχει ποτίσει το σκαρί τους...και να την αρνηθούν αδυνατούν...Μένουνε εκεί...αθόρυβα...μες στη σιωπή του ξεχασμένου λιμανιού...μέχρι που κάποιος καπετάνιος έμπειρος το τιμόνι τους ξανά.. στα χέρια του να πιάσει...
Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

 Φύγε! Εσέ σου πρέπει στέρεα γη...Ήρθες να με δεις κι όμως δε μ'είδες..έχω απ' τα μεσάνυχτα πνιγεί...χίλια μίλια πέρ' απ' τις Εβρίδες................



                                  Τo πούσι - Νίκος Καββαδίας.Μαρίζα Κωχ.

..............................................................................................................

Διάλεξε το δρόμο της ζωής....








Διάλεξε το δρόμο της ζωής.Διάλεξε το δρόμο της αγάπης.Διάλεξε το δρόμο του ενδιαφέροντος.Διάλεξε το δρόμο της ελπίδας.Διάλεξε το δρόμο της πίστης στο αύριο.Διάλεξε το δρόμο της εμπιστοσύνης.Διάλεξε το δρόμο της καλοσύνης.Από σένα εξαρτάται .Εσύ θα διαλέξεις.Μπορείς να διαλέξεις την απελπισία,την δυστυχία.Μπορείς να κάνεις τη ζωή δύσκολη για τους άλλους.Μπορείς να διαλέξεις τη θρησκοληψία.Γιατί όμως?
Δεν έχει νόημα.Είναι και πάλι αυτομαστίγωμα.Σε προειδοποιώ όμως ότι,αν αποφασίσεις να πάρεις την πλήρη ευθύνη για τη ζωή σου,δεν πρόκειται να είναι εύκολο πράγμα και θα πρέπει να μάθεις ξανά να ρισκάρεις.Το ρισκάρισμα - αυτό είναι το κλειδί για την αλλαγή.
<<Όταν ελπίζεις κινδυνεύεις να πονέσεις >>.
Και << όταν δοκιμάζεις ,κινδυνεύεις να αποτύχεις >>.
Κι όμως πρέπει να ρισκάρεις ,γιατί η μεγαλύτερη ατυχία στη ζωή είναι να μη ρισκάρεις τίποτε.Όποιος δε ρισκάρει τίποτε δεν κάνει τίποτε,και δεν είναι τίποτε.Μπορεί ν' αποφεύγει τον πόνο και τη λύπη,αλλά δε μαθαίνει ,δε νιώθει,δεν αλλάζει,δεν αναπτύσσεται,δεν ζει και δεν αγαπά.Είναι δούλος αλυσοδεμένος με τις βεβαιότητες και τους εθισμούς του.Έχει ξεπουλήσει το μεγαλύτερο αγαθό του την ατομική του ελευθερία.Μόνο ο άνθρωπος που ρισκάρει είναι ελεύθερος.Η μεγαλύτερη υποχρέωσή σου είναι να γίνεις όλα όσα είσαι όχι μόνο για δικό σου όφελος,αλλά και για δικό μου.

Λεό Μπουσκάλια- να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις.
.............................................................................................................

Σχεδόν στο τέλος του κόσμου ξεστράτισε η βάρκα μου....
Γιουκάλι ..είναι η χώρα των πόθων μας...
Γιουκάλι...είναι η χώρα που μοιράζονται από κοινού αγάπη...
όμως είναι ένα όνειρο ..μια τρέλλα...
είναι η ελπίδα ,που υπάρχει σε κάθε ανθρώπινη καρδιά....
Αξίζει λοιπόν το ρίσκο...του ταξιδιού της ζωής μας η περιπλάνηση...αξίζει να το ψάξουμε...το Γιουκάλι... 
Ένα συναρπαστικό τραγούδι...κι ένα ανεπανάληπτο...ονειρεμένο ...ταξιδιάρικο Βίντεο.!!!!!
Καλή απόλαυση !!!!!!!!!!!!!!
η φίλη σας Σοφία... 

                        Youkali - E. Paspala (greek subs) 

...............................................................................................................

21 Ιουνίου 2016

Να χάνεσαι στις μουσικές του κόσμου..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ο γερμανός συγγραφέας, ο Ζαν-Πολ Ρίχτερ, είχε δηλώσει -με άλλα λόγια- ότι 
 << Ημουσική είναι το φεγγαρόφωτο στη σκοτεινή νύχτα της ζωής >>.

Ζωγράφος: Bayram Salamo

Ήρθανε απογεύματα και δειλινά..μα περισσότερο τα βράδυα..και να μου συστηθούνε θέλησαν οι μουσικές...εκεί σιμά μου άπλωσαν τη χειραψία τους στα συναισθήματά μου...Και μου συστήθηκαν ...τις αναγνώρισα απ' τα στιχάκια τους με μιας με σημαδέψαν κατ' ευθείαν στην καρδιά.....σηκώθηκα μονάχη μου και χόρεψα...πότε λυπητερά κι άλλοτε πεταχτά...κι άλλοτε μερακλίδικα...να γιάνω το μεράκι της ψυχής μου..Πολύ αγάπησα τους στίχους τους συνταιριαστούς ...των τραγουδιστάδων που με μαεστρία περισσή...αράδα βάζουνε τις σκέψεις τους ..τη φλόγα τους..και μας χαρίζουνε εκχύλισμα από της δικιάς τους της φωτιάς τις πύρινες τις γλώσσες που καίει το κορμί και την ψυχή τους...

Γι αυτό αγάπησα πολύ τους μουσικούς...που από το στιγμιαίο τους συναίσθημα...που άλλοι ''ψυχανέμισμα'' το λένε...οδήγησαν το χέρι τους να γράψει νότες μαγικές...αυτές που μόνο αυτοί μέσα στα αυτιά τους τις ακούνε...Τους θαύμασα ..και πάντα τους θαυμάζω...τους άνθρωπους που μπορούν...και τη λύπη και τη χαρά να καταγράφουν και να την τραγουδάνε...Είναι όμορφο...και γιατρικό ψυχής..να χάνεσαι στις μουσικές του κόσμου..να γεννιέσαι μέσα από αυτές..να βγάζεις τα ''φτερά σου'' και να πέφτεις κάτω στα πατώματα από τα στιχάκια και τις χορδές ενός βιολιού...και από τους ήχους που τα πλήκτρα ενός και μόνου πιάνου..να ανεβαίνεις στα ουράνια ...και στον ''Άδη'' να κατεβαίνεις..έρωτα να σε γεμίζει η μελωδιά..ρίγος και μούδιασμα σε όλο το κορμί σου..εκεί πάνω στις νότες να λυγοψυχάς ..να νιώθεις και να χάνεσαι...


Να χάνεσαι για μάτια που σε κοίταξαν...σε κοίταξαν και σου 'κλεψαν καρδιά ..κορμί και νου...Έτσι να γεύεσαι τις μουσικές...να αφήνεσαι στα σκαλοπάτια τους...γιατί είναι αυτές πιο δυνατές κι από της καρδιάς τους χτύπους...Σε ξεσηκώνουν και τρελλαίνουν τις ψυχές...και στον παράδεισο της Γης τις στέλνουν κατευθείαν..Κλείσε τα μάτια και αφέσου στην απέραντη σχεδία τους...και κάνε στρώμα μαλακό τις νότες τους για να κοιμάσαι ήσυχα τα βράδυα...Είναι σκληρή η ζωή μικρούλα μου...ρίξε το ''στρώμα'' σου στη θάλασσα της μουσικής...που σύνορα και χώρες δε γνωρίζει..Αυτή με το καράβι της ταξίδεψε ...όλες της Γης τις χώρες...Μιλούν την ίδια γλώσσα όπου κι αν πάν..οι ''μουσικές'' την ίδια γλώσσα της καρδιάς...σε παρασέρνουνε στα κύματα..και σε ακτές ονειρεμένες σε πηγαίνουν...Πως να  μη γιορτάσεις για τις μουσικές...που την καρδιά μας την χαϊδεύουν...
Ποιός είν΄αυτός που αρνήθηκε ποτές το χάδι της καρδιάς του ?

Χαίρομαι που τα κηποθέατρα και σήμερα θα γεμίσουν για άλλη μια φορά..από τους ήχους των βιολιών... ήχους καντάδων...νανουρίσματων...ήχους που θα γεμίσουν τους αέρηδες με συναισθήματα...βγαλμένα από μέσα από των ανθρώπων την κραυγή...από την ομορφιά που κρύβεται συχνά..καθώς αυτή ανήμπορη να πολεμήσει την ασχήμια.. στα πόδια το βάζει ..να κρυφτεί...εκεί σε μια γωνία της ψυχής..μονάχη της και τρομαγμένη...
(Να χάνεσαι στις μουσικές του κόσμου)-της Σοφίας Θεοδοσιάδη...
.............................................................................................................



                 Τέτοια παράξενη ομορφιά - Μόρφω Τσαϊρέλη 

..............................................................................................................

20 Ιουνίου 2016

Άμα δείτε το Φεγγάρι - της Σοφίας Θεοδοσιάδη...

Πόσες φορές δε στάθηκα μπρος στο παράθυρο και κοίταξα βαθειά και έσκυψα στο φινιστρίνι της ψυχής μου...Έψαχνα μια απάντηση να βρω για τη δική μου αλήθεια...Μα την ετοίμαζα καλά ,την αναγνώριζα και ήμουν έτοιμη με ενθουσιασμό να σας την καταθέσω...Μα ερχόσασταν εσείς από την άλλη την πλευρά..και ο καθένας σας μου έλεγε πως άλλη είναι η δική σας οπτική η γωνία για την αλήθεια μου αυτή...και για τα πράγματα που εγώ με τάξη μέσα μου επροσπαθούσα να ταχτοποιήσω...Εθύμωνα πολύ εις την αρχή, για την τόσο αναπάντεχη και βίαιη ανατροπή, που προξενούσατε  στη δική μου την αλήθεια..όχι γιατί ήμουν εγωϊστρια ..μα γιατί την αγαπούσα ...ίσως και να με βόλευε..ή και να αγνοούσα..ελλειπώς.. 

Μα έπειτα μια δεύτερη σκέψη έρχονταν και με συναντούσε μονομιάς..και μου προσέθεται μια γοητεία εντελώς ξεχωριστή..για τη διαφορετικότητα όλων εσάς των γύρω μου ανθρώπων..και τις αλήθειες μεταξύ τους...Μα αυτό που ήταν ακόμα πιο γοητευτικό και συναρπαστικό ...ήταν το ''πάντρεμα'' της αλήθειας του ενός και πόσα όμορφα χρώματα και διαστάσεις έπαιρνε ..επάνω στην δική μου την αλήθεια σαν ακουμπούσε...Πολλές φορές εστάθηκα απορημένη και ανήμπορη στο ερώτημα να απαντήσω...Τι βλέπω από το παραθύρι της ψυχής?... καθώς σας φώναζα μαζί να σεργιανίσουμε...και βλέπατε άλλα από τις δικές μου τις εικόνες...
Δε θέλατε και επιμένατε να βλέπετε τη θέα μόνοι σας απ' το δικό σας παραθύρι...ούτε και να το μοιραστείτε ετολμάγατε...έναν τοίχο επροβάλλατε μπροστά μου...Δεν ξέρω να το ονομάσω αυτό αν είναι εγωϊσμός ή αν λέγεται προφύλαξη ξεχωριστής προσωπικότητάς σας...

Υπάρχουν άνθρωποι ευάλωτοι..και ευαίσθητοι ..που εύκολα μοιράζονται την θέα τους ,γιατί θαρρούν πως θα αντικρύσουνε ανοιχτά παράθυρα και θέα που στη δική τους την εικόνα θα προσθέσει...Μα βρίσκουν ''τοίχους'' και πυκνά συχνά..από μπετόν και τσιμεντόλιθους φτιαγμένα...που η θέα είναι αδύνατη...και ο θόρυβος του ''ανοίγματος''..ποτέ σε αυτούς δε φτάνει..Υπάρχουν άνθρωποι πάνω στη Γη...που βγαίνουν στο σεργιάνι σου από βραδύς...κι αφού απολαύσουν μια πανσέληνο από το παραθύρι της ψυχής..της δικής σου της ψυχής...φεύγουνε βιαστικά και κλείνονται ξανά στον τοίχο από μπετόν...εκεί τραβώντας και μια πινελιά..στη δική τους ζωγραφιά..εντελώς εγωϊστικά ..μονόπλευρα και συμφεροντολογικά...ξεχνώντας για να μοιραστούν ..έστω και τόση δα.. μια ασήμαντη από το παραθύρι τους εικόνα...Δεν τους κακίζω...όχι γιατί εδήλωσα ποτέ καλή ,ούτε και ελεήμων..Είναι που εκατάλαβα από νωρίς πως πρέπει να αντέχεις στη διάγνωση...να δέχεσαι πως θα δίνεις περισσότερα  από αυτά που παίρνεις...έτσι είναι στημένο το παιχνίδι της ζωής...να αλληλοσυμπληρώνεις τις αλήθειες σου...κι έχει αυτό μεγάλο κόστος...

Ο χρόνος φθείρει...είναι ανίκητος ..εχθρός της όποιας της αλήθειας..εχθρός χωρίς όπλα αντίστοιχα..και ναι θαρρώ πως είναι λυπηρή η διαπίστωση..μα πάντα το καταλάβαινα όταν η αλήθεια ορθωνότανε στα μάτια μου μπροστά..ερχόταν ήσυχα και ύπουλα και αθόρυβα και μου ψιθύριζε..Απόψε πάλι εσείς για πανσελήνους θάρθετε  να μου μιλάτε...μα εγώ που έχω ένα κακό προαίσθημα...και το ένστικτό μου σχεδόν ποτέ δε με γελά..ναι την ακούω τη ρωγμή απόψε ..στην όμορφη αλήθεια σας ..που έμοιαζε με ψέμμα...Είναι άδικο πάντα μέσα στην ψυχή αυτού που καταλαβαίνει πάραυτα την ουσία της αλήθειας...Είναι κρίμα..είναι όντως κρίμα και άδικο.. αν από νωρίς ακόμα δεν πρόλαβαν να συστηθούνε οι αλήθειες μας ..με την αλήθεια των απέναντί μας..Χάθηκαν από μπροστά μας μονομιάς..αλήθειες και ευαισθησίες ..μουσικές..εικόνες κάλλους..μια ασχήμια προσπαθεί να απλωθεί τριγύρω και στα μάτια μας μπροστά...άνθρωποι κλαίνε και αφηγούνται τις ζωές και τα κατεστραμμένα τους τα όνειρα ..χαθήκανε τα ευαίσθητα τα ''νούφαρα''που εφυτρώνανε τις νύχτες μες στης λίμνης τα νερά...Κι έρχεστε εσείς μαζί με μένανε ...συνένοχοι...να τραγουδάτε για τις πανσελήνους...και φεγγάρια μαγικά..Δεν μπόρεσα απόψε την αλήθεια της δικής μου της ψυχής...για να την μεταλλάξω...και να σας την σερβίρω ''πορφυρή'' και ευχάριστη  ξανά...

Πάλι κι απόψε μελωδικά θα προσπαθήσετε την αλήθεια σας και τα όνειρά σας  να μου τραγουδάτε...έτσι από συνήθεια, γιατί σας είπανε να τραγουδάτε την πανσέληνο...κι εσείς  θα μπερδευτείτε...και θα με ψάχνετε μέσα στο φως του φεγγαριού...μα εγώ εκεί δε θάμαι.. εγώ ίσως και να 'χω μες στον μπετονένιο μου τον τοίχο να κρυφτεί...και να μην κατορθώνω πια να σας  ακούω...ίσως γιατί δεν εκατόρθωσα ..δεν τα κατάφερα..την αλήθεια σας να ενστερνισθώ.. να την κατανοήσω...είναι που δε μου ταίριαζε φορές -φορές?...αλλόκοτα καθώς απόψε το φεγγάρι το κοιτούσα...

Άμα δείτε το Φεγγάρι-Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................


                   Το κορίτσι στο φεγγάρι -Ελένη Τσαλιγοπούλου  
.............................................................................................................

Η Θάλασσα .....

Μου το ’λεγε εμένα και μου το ξανάλεγε ο μακαρίτης ο πατέρας μου:
– Μακριά, γιε μου, από τη θάλασσα κι απ’ τα καλά της. Δεν έχει μπέσα αυτή. Εκεί που σε καλοπιάνει με τις μπουνάτσες της, εκεί σηκώνει ξαφνικά βουνά τα κύματά της να σε τραβήξει στη σκοτεινή αγκαλιά της για πάντα, άψυχο κουφάρι στο υγρό της βασίλειο. Εσύ να κοιτάξεις να βρεις μια στεριανή τέχνη, καλή και σίγουρη.

Πάππου προς πάππου ναυτικός ο πατέρας μου, ξόδεψε τη ζωή του στα καράβια, ώσπου τον πήρε κι αυτόν στην αγκαλιά της η άπιστη και ησύχασε. Αλλά κι οι άλλοι ναυτικοί, ακόμα κι οι καραβοκυραίοι, χίλιες φορές ναυαγισμένοι στα πέλαγα κι άλλες τόσες γλιτωμένοι απ’ τον τάφο τον υγρό, όλοι τους τα ίδια μου λέγανε:
– Μακριά, παιδί μου, από τη θάλασσα…
Όμως, τις συμβουλές τους τις είχανε μόνο για μένα, αφού αυτοί με την πρώτη ευκαιρία ξεχνούσαν τις φουρτούνες και τα ναυάγια και ξαναμπαρκάριζαν.
– Μυστήριο πράγμα, έλεγα μέσα μου. Δε βλέπουν την ώρα να φύγουν! Λες και η θάλασσα τους έχει κάνει μάγια.


 




Με τούτα και με κείνα περνούσαν οι μέρες κι οι μήνες, τα χρόνια της παιδικής ανεμελιάς, όλο κολύμπι και παιχνίδι. Πού με έβρισκες πού με έχανες, για κολύμπι στα γαλάζια νερά και βουτιές με τους φίλους. Κι εκείνη, η θάλασσα, δεν έχανε ευκαιρία: όλο με χάιδευε και με γλυκοφιλούσε. Μύριους ψιθύρους έφερναν τα κύματα στ’ αυτιά μου για λιμάνια και χώρες μακρινές και για περιπέτειες ανείπωτες, που δε βάνει ο νους του ανθρώπου.


Ανδρέας Καρκαβίτσας, Η θάλασσα, διασκευή: Κώστας Πούλος, εικονογράφηση: Έφη Λαδά,
εκδ. Παπαδόπουλος, Αθήνα, 2000 (απόσπασμα)
............................................................................................................../

Η αξιοπρεπής ταπείνωση...

Πάλι και σήμερα ημέρα της Πεντηκοστής ήχησαν από τα ξημερώματα και πάλι οι καμπάνες...Καλούν τους πιστούς στις εκκλησιές...έτσι εκεί μέσα από τις ψαλμωδίες της ημέρας και μελωδικά...να τους μιλήσουν για το Πνεύμα του το Άγιο και για την επιφοίτησή του..Χρήσιμο πράγματι πολύ << Το Άγιο το Πνεύμα>> το ποιό όμως το πνεύμα ? Όχι- όχι δεν είμαι εγώ αυτή που θα ταράξω και αμφισβητήσω τον τρόπο που ο καθένας ψάχνει και μπορεί να ανυψωθεί...κι αν αυτό τον τρόπο της εκκλησίας επιλέγει...και καθόλου δε με αφορά...έτσι κι αλλιώς ο καθένας μας έχει το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης σώματος και ψυχής συνάμα...

Κι αν την ταπεινοσύνη επροσπάθησαν τη μέρα αυτή και οι μαθητές του Χριστού...μέσα από την επιφοίτηση να προσπαθήσουν να διδάξουν...και να φωτίσουνε το νου...που πάντα παρεκλίνει...σίγουρα πλην των μη σκεπτόμενων...αυτών που φορούνε τις Χριστιανικές φανατικά τις παρωπίδες...σίγουρα θα εκατάλαβαν τη διαδρομή...στην ταπεινοφροσύνη για να φτάσεις...και το δρόμο της αυτογνωσίας θα ακολούθησαν στα σκαλοπάτια της να φτάσουν...Έτσι απλά ...με λίγα λόγια...με ένα μικρό απόσπασμα...μαζί σας θα το μοιραστώ και σήμερα...το νόημα του ταπεινού...και τι αυτό σημαίνει :
 Σκέψεις-Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................ 


Η αξιοπρεπής ταπείνωση.

Η ειλικρινής ταπείνωση, όμως, είναι η ύψιστη αξιοπρέπεια .Γνωρίζεις από φυσική διαύγεια το πότε μένεις και πότε φεύγεις μακριά,πόσα δέχεσαι και με ποιό τρόπο δεν τα δέχεσαι,γνωρίζει αυτά που δε λένε τα εγχειρίδια ψυχογνωσίας και επιτυχίας,τα ξέρει σαν από χαρισμένο πνευματικό ένστικτο.Για να φτάσεις στην ταπείνωση σημαίνει πως έχεις διασχίσει πολλά βαλτονέρια και ερημιές ,πολλούς καυτούς αμμόλοφους και παγωμένες στέπες εντός σου...έχεις μάθει καλά τον εαυτό σου ,ώστε να μην εξαρτάσαι σαν νευρόπαστο από την κάθε γνώμη του καθενός, να μη θίγεσαι με το ελάχιστο και να μετατρέπεσαι γελοία σε φούρνο του Χότζα.Προσέξτε πόσο οι ταπεινοί άνθρωποι ,που συναντήσαμε στη ζωή μας ,λάμπουν από μιαν αρχοντιά που μας θέτει όριο,απόσταση σεβασμό.Μας κρίνει βουβά.

Η ταπείνωση είναι κάστρο,γράφει στη διάσημη αλληλογραφία του ο Ρώσος Θεοφάνης ο Έγκλειστος.Κι αν κάποιος ηλίθιος ή αναίσθητος δεν μπορεί να πάρει το μήνυμά του και προσπαθήσει να προσβάλλει μιαν αξιοπρεπή καρδιά,δεν έγινε τίποτα,είναι δικό του το πρόβλημα.Ας θυμόμαστε την ιστορία του Βούδα ,όταν ταξίδευε στους δρόμους μιας μεγαλούπολης :
Περπατούσε ,λέει ανάμεσα στο πυκνό πλήθος και κάποιος βγήκε από το μαγαζί του και άρχισε να τον βρίζει πρόστυχα.Εκείνος, νηφάλιος και ανέγγιχτος ,βάδιζε πάντα ειρηνικός χωρίς να δώσει καμμιά σημασία.Όμως οι μαθητές του αναστατώθηκαν .<< Μα δεν ταράζεσαι ,Δάσκαλε ?Δεν τον βάζεις στη θέση του τον αχρείο ?>>.ρωτούσαν αγαναχτισμένοι.Εκείνος όμως χαμογέλασε μαλακά και απάντησε : 

 << Δεν έγινε τίποτα.Για να ολοκληρωθεί μια δωρεά ,πρέπει να αποδεχτείς το δώρο που σου προσφέρουν .Κι εγώ δεν αποδέχομαι τα άσχημα λόγια αυτού του ανθρώπου >>

Μάρω Βαμβουνάκη -
( Ο χορός των μεταμφιεσμένων - απόσπασμα.)
..............................................................................................................  

17 Ιουνίου 2016

Ήταν ένα μικρό καράβι..της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ήταν ένα μικρό καράβι ,που ήταν αταξίδευτο..οέ..οέ..οέ...
Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι μέσα εις τη Μεσόγειο......

Ήταν ένα μικρό καράβι και ήτανε και ίσως και μεγάλο..και δεν μπορώ και να το αξιολογήσω αυτό εγώ..ήτανε ένα..ωσάν πετράδι μοναχό αυτό.. αυτό και μη σου πω..που πάλευε αιώνες τώρα πια να ταξιδέψει και σε μεγάλες θάλασσες να ρίξει το σκαρί του και να ξανοιχτεί...Και κάθε που σχεδίαζε εις το νερό να πέσει...να βραχεί.. και το ταξίδι του με χάρη να αρχινίσει...κάτι ερχότανε  και το εμπόδιζε...κάτι σαν κόμπος μπεντεμιών ...και το ταξίδι εσταμάταγε...το άφηνε μέσα σε λιμάνια βρώμικα και ξεχασμένα να κοιμάται...Εκεί...μαζί με το όνειρο των ''ανοιχτών των θαλασσών'' που έρχονταν και έσκαγαν στα πλάγια του και στην καρίνα του μπροστά..προκλητικά του εζητούσαν...να ξεκινήσει το ταξίδι του αυτό ...να φτάσει στους ωκεανούς που ακουστά τους είχε ..απ' το καρνάγιο του ακόμα σαν εφτιάχνονταν..και ήταν το όνειρο του κατασκευαστή του...σκαρί αυτό μεγάλων θαλασσών....

Μα πάντα μόλις ξέδενε και εσήκωνε την άγκυρα..καθώς τραγούδι αρχίναγε..παρέα με του γλάρους...πάντα το εσταμάταγαν αέρηδες τρελλοί...να το αναγκάσουνε και βίαια στους κάβους πάλι για να δέσει...Και τότε ο καπετάνιος του ,αυτού του καραβιού εσκέφτονταν...τι νά 'φταιγε και το δικό του το καράβι..χρόνια πολλά και ατελείωτα δεμένο έμενε ...μες στο λιμάνι να ''σαπίζει''...
Τραγούδι έρχονταν στο νου του εκεί συχνά -πυκνά εκείνου του καραβοκύρη :

<< Κι έκανε ένα μακρύ ταξίδι..μέσα εις τη Μεσόγειο..και σε πέντε έξι εβδομάδες σωθήκαν όλες οι τροφές...και να αγοράσουνε άλλες δεν είχαν...γιατί κι αυτές που είχαν για προμήθειες με δανεικά τις αγοράσαν...Και τότε ρίξανε στον κλήρο...να δούνε ποιός θα φαγωθεί...Κι ο κλήρος πέφτει στα ''ανθρωπάκια''τα μικρά κατά τη γνώμη του καραβοκύρη...Αν είναι κάποιοι για να φαγωθούν εσκέφτηκε...ας είναι τούτοι οι ασήμαντοι...ετούτοι οι ''μούτσοι''οι φτωχοί... ας είν' και οι ποιητάδες..ας είν' και οι γραμματιζούμενοι ...για όλους αυτούς καθόλου εμάς πια, δε μας νοιάζει..είν' ευκαιρία να πνιγούν...και να μην ξεσηκώνουν ...με κείνα εκεί τα λόγια τους που συνειδήσεις αφυπνούν...και ενάντια στους καραβοκύρηδες τους στρέφουν..

Ας τους ''βουλιάξουμε''όλους τους  με μιας...να βγούμε εμείς μονάχοι στη στεριά...νάναι πλουσιοπάροχη η ''μοιρασιά'' που απομένει...Mπορεί κι αυτοί όλοι τώρα οι γραμματιζούμενοι μες στο καράβι ετούτο το μικρό νάναι τρομαγμένοι και σαστισμένοι και ανήμποροι με βία να αντιδράσουν.Μα είναι η πένα τους εκείνη που καραδοκεί...είναι σαν όπλο δυνατή, κι αν τους βουλιάξουν και τους ''πνίξουνε''ακόμα..η σφαίρα που εκτοξέυτηκε από το ''όπλο ''τους αυτό..μέσα στους χρόνους συνεχώς και θα τους σημαδεύει..κι αργά ή γρήγορα ,,με σιγουριά στη φτέρνα θα τους βρει....

Σοφά τα λόγια και οι ρήσεις του του μπάρμπα - Λιά - του αλησμόνητου πατέρα μου :
 << Μη με κοιτάς με τα μεγάλα μάτια σου απορημένα και θλιμμένα..αν το καράβι αρχίσει μεσοπέλαγα να μπάζει από παντού νερά πουλάκι μου...σε όποιο διάζωμα κι αν βρίσκεσαι ..καθώς βουλιάζει θα βραχούν τα πόδια σου και σένα..όσο ψηλά κι αν βρίσκεσαι ..επάνω στο τιμόνι.. >>.

Κι έγινε αλληλοφάγωμα τρανό επάνω εις τη σκούνα..και στο μικρό- μεγάλο το καράβι...κι έτσι εβούλιαζε αργά - αργά και κανένας δεν ενοιάζονταν πραγματικά ,τα κουπιά για να αρπάξει...
Κι αφού ετραγουδήσατε όμορφα..χαρούμενα και παιδικά νομίσατε ..ετούτο εδώ το τραγουδάκι...για τούτο δω.. το μικρό το καραβάκι που έγραφε στο πλάϊ του με γαλανά τα  γράμματα <<Ελλάς >>.. ελάτε τώρα να ''σοβαρευτούμε'' αν θέλετε κι εσείς να μάθετε...πως δεν είναι ένα απλό μικρό και παιδικό και χαρωπό αυτό το ασματάκι..Ακούστε με λοιπόν:

Το "Ήταν ένα μικρό καράβι" (στα Γαλλικά: Il était un petit navire) είναι ένα παραδοσιακό γαλλικό ναυτικό τραγούδι που πλέον θεωρείται παιδικό, πάρα τον μακάβριο τόνο του.
Η ελληνική έκδοση του τραγουδιού, διηγείται την ιστορία ενός μικρού καραβιού που παραμένοντας επί αρκετό καιρό στη Μεσόγειο θάλασσα δεν έχει πλέον άλλα τρόφιμα. Τότε οι ναύτες τραβώντας κλήρο αποφασίζουν ότι ο μικρότερος ανάμεσά τους θα φαγωθεί.
Στην γαλλική του έκδοση, το τραγούδι συνεχίζει την εξιστόρηση και εκεί οι υπόλοιποι ναύτες συζητούν για το πώς θα μαγειρέψουν τον νεαρό άντρα και τι ''σως'' θα χρησιμοποιήσουν. Τότε εκείνος προσεύχεται στην Παναγία και σώζεται από ένα θαύμα.

Έρχομαι τώρα εγώ μαζί σας να σκεφτώ και να προσευχηθώ...να μη το φάνε και το καταπιούν τα κύματα το μικρό το καραβάκι... όσο κι αν μοιάζει νόστιμη η << σως >>...που ετοιμάζουν..Είναι μεγάλη θάλασσα η Ευρώπη μας εμπρός...και η πατρίδα μας ένα μικρό και τόσο δα καράβι....άραγε λέω ..άραγε φτάνουν οι προσευχές ?
 
Εικάζεται ότι το τραγούδι μπορεί να αναφέρεται στο διάσημο ναυάγιο της γαλλικής φρεγάτας Μέδουσα (1810).

 Η τραγική ιστορία πέρασε ακόμη και σε παιδικά τραγούδια... «΄Ηταν ενά μικρό καράβι...και τότε ρίξανε τον κλήρο για να δούνε ποιος θα φαγωθεί...» 

Κείμενο - σκέψεις -επεξεργασία - Σοφία Θεοδοσιάδη.

(Πληροφορίες για το τραγούδι από Βικιπαίδεια )

.............................................................................................................


Ήταν ένα μικρό καράβι - χορωδια Σπύρου Λάμπρου

( Il était un petit navire)

 

 

 

                 


 

..............................................................................................................

.

Παλιά καλοκαιριάτικα μεσημέρια...

Τότε ήταν αλλιώς.Ο χρόνος κυλούσε με μιαν εξαίσια βραδύτητα ( μονότονη,είναι αλήθεια ,και βαρετή -έτσι το νιώθαμε κείνα τα χρόνια )πάντως εξαίσια στην αναπόλησή της.Άδειος από θορύβους ο χώρος κι ο αέρας.Κάθε φωνή,κάθε ήχος είχαν την ιδιαιτερότητά τους,το χαραχτήρα τους με άπειρες προεκτάσεις, όχι μόνον μουσικές αλλά και εικαστικές.Το χτύπημα του τροχού ενός κάρου στο καλντερίμι,το χλιμίντρισμα του αλόγου,πέντε νότες πέφτοντας απ' το παράθυρο στα πανέρια του ιχθυοπώλη, απογευματάκι,καθώς ένα κορίτσι παίζει αδέξια στο πιάνο μια μαθητική σονατίνα,το κακάρισμα μιας κότας στην αυλή,ένα βότσαλο που πέφτει στη θάλασσα, το άναμμα ενός σπίρτου στη μέσα σκάλα ,το πέσιμο ενός φίλου στον ώμο σου,το δυνατό χτύπημα με τα φτερά των περιστεριών,η φωνάρα του ντελάλη ((φτάνει το βαπόρι)),η εσπερινή καμπανοκρουσία μπαίνοντας μ' ευλάβεια στα μικρομάγαζα της αγοράς ,όπου κρέμονται τα πλατιά φύλλα του μπακαλιάρου,το ντιντίρισμα των ποτηριών στην κουζίνα για την ετοιμασία του δείπνου,

 __ μνήμες και μνήμες ,να λες και να μη σώνουνται, γιατί τότε ο κάθε ήχος συνεχιζόταν κάπου αλλού,πιο βαθιά και πιο ψηλά,στα πρόθυρα ενός  μυστηρίου, κι όλα δείχναν απλά,αραιά κι ευανάγνωστα μα πιο μυστηριώδη _ φθόγγοι και εικόνες και άστρα και νερά,χαώδη πηγάδια ,λυχνίες τριφύλλια κι ένα μανταλάκι μονάχο γαντζωμένο στο σκοινί της πλύσης, έρημο και πολυπληθές, δοξάρι παιδικού βιολιού κι αμίλητο πουλί κι ευεργεσία.

Κι εκείνες οι διψασμένες αισθήσεις ,προπάντων οι προαισθήσεις για κάτι που ήδη γίνεται, για κάτι που εσύ γίνεσαι με μια στυφή μυρωδιά από άγουρο σύκο μόλις κομμένο απ' τη συκιά του πάνω κήπου.Κι άλλες ανατριχίλες σ' όλο το κορμί πάνω στο δέρμα και
 κάτω απ' το δέρμα που δεν ήξερες από που ξεκινάνε και τι γυρεύουν,ναι, σ' όλο το κορμί, όπως σε κείνη την εικόνα του σχολείου, ένας άντρας γδαρμένος,ζωσμένος από πάνου ως κάτου ,ζουνάρια ,ζουνάρια,μυώνες ,τένοντες,αρτηρίες κόκκινες ,κι άλλα ζουνάρια _ ούτε θυμάμαι τ' όνομά τους_ να τυλίγουν τη μούρη ,το λαιμό,τα στήθια ,τα μπράτσα, την κοιλιά ,τα σκέλια,το φαλλό, τους όρχεις ( έτσι τα λέγαν, κι εμείς γελάγαμε που οι δασκάλοι ήταν βλάκες του καλού καιρού και δεν ξέρανε τις σωστές λέξεις)..

Γιάννης Ρίτσος - Ίσως νάναι κι έτσι - απόσπασμα.

( Επιμέλεια κειμένου - Σοφία Θεοδοσιάδη )  
.............................................................................................................

15 Ιουνίου 2016

Στο μοναχικό ταξίδι σου..και πέτα και κολύμπα..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



Σε τούτο το μοναχικό ταξίδι σου και πέτα και κολύμπα...γιατί δεν είσαι μόνος...Κοίτα μπροστά σου πως απλώνεται το απέραντο γαλάζιο...έρχεται ο ήλιος από ψηλά και καθημερινά σε γλυκοξημερώνει...Δες ..κοίταξε ψηλά...γλάροι φανήκαν ξαφνικά στο σύντομο το πέρασμά σου..και άκου τους πως τραγουδούν εκεί στον ουράνιο θόλο που είν' το σπίτι τους...στο απέραντο  το σπίτι τους...πάνω από τα αφρισμένα κύματα τις περισσότερες φορές...και που δεν τους φοβίζουν...

Κι εσύ που σκιάχτηκες και τρόμαξες...από τα ποδοβολητά, που οι αγροίκοι και οι πολεμοχαρείς εστείλανε στ' αυτιά σου...απορημένος τους κοιτάς...και παγωμένος μένεις..
Ορθώσου κοίτα γύρω σου..όλα για
 σένα είναι διαθέσιμα από το Δημιουργό...για τη γαλήνη της ψυχής σου..και πάψε να κλείνεις τα μάτια και τα αυτιά στο μεγαλείο το πλούσιο της φύσης.. που σου προσφέρθηκε απλόχερα ..στον δικό σου τον παράδεισο τον προσωπικό για να σε οδηγήσει..Υπομονή και προσμονή..συνεχής και ανεξάντλητη προσπάθεια..αυτά είναι τα μυστικά της κατάχτησης του δικού σου Παραδείσου...Ξημέρωσε και σήμερα και πάλι θα βραδιάσει...δε σταματά καθημερινά ο κύκλος τούτος της ζωής...Κι εσύ να μένεις πάντα εκεί στον κύκλο ''γαντζωμένος'' πότε πατώντας σταθερά κι άλλοτε τρικλίζοντας να ισορροπείς.. γιατί η μεγάλη και απρόσμενη συχνά η ιλιγγιώδης η ταχύτητα ...ίλιγγο και ναυτία να σου φέρνει..

Θαρρώ πως το ταξίδι αυτό αξίζει ιδιαίτερα της δικής σου προσοχής...Είναι στιγμές που σκέφτεσαι αν άξιζε τον κόπο... καθώς γύρω - τριγύρω σου οι άναρθρες κραυγές πολλές φορές των φίλων σου σε αποπροσανατολίζουν...Κάνουνε τους ειδήμονες..και με σωρεία ''σκουπιδιών''και πληροφοριών..ασχέτων μεταξύ τους..λόγω της ημιμάθειας..να σου σερβίρουν προσπαθούν την ''ψυχοπονιάρικη ''την αίσθηση και την αντίληψή τους... προσπαθώντας να γεμίσουν το κενό της άμοιρης λειψής ψυχής τους..και να στραφούν τα βλέμματα επάνω τους...για να μπορέσουν άλλη μια φορά να νιώσουνε σπουδαίοι..μέσα από την ''λαοπλανίστικη''αντίληψη και του συρμού την γνώμη... Μην κάνετε δώρο στην μίζερη και την ανούσια την  αφεντιά τους..που φοβάται τη χαρά..και δεν έμαθε να διαχειρίζεται την ευτυχία...τις όμορφες στιγμές που μάθατε να ρουφάτε και να αντιλαμβάνεστε και υπόγεια σας τις καταστρέφουν..κρατείστε το ''δωράκι'' καλά  όπως εσείς εμάθατε να ζείτε..μόνο για σας..με το δικό σας νου....

Μα ναι ...απαντάς χωρίς περιστροφές...πως άξιζε τον κόπο κι έχεις απάντηση ξεκάθαρη για τον πολύτιμο εαυτό σου...Ναι...ναι.. τον άξιζε τον κόπο.. που ζω εδώ..είναι γιατί εγνώρισα εσένα και το Γιώργο και το Λάκη και το Γιάννη και τη Μαίρη και την Ελένη και την Άννα και την Ηλιάνα και το Φοίβο..και την Κλειώ...όλους εσάς που ήρθατε  πάνω στον κύκλο της ζωής μου και εκεί μαζί στροβιλιστήκαμε..και τραγουδήσαμε από μικρά παιδιά.. μα και μεγάλοι τώρα...ετούτο το τραγούδι της ζωής...που μας εχάρισε αξέχαστα δειλινά και πορφυρά ηλιοβασιλέματα...

''Στροβιλιστείτε'' άφοβα και με  σπουδή περίσσεια αν μπορείτε εσείς ,γιατί ο χρόνος σας δεν είναι άπειρος και καθημερινά στενεύει..  
 ''στο βαλς ετούτο της ζώής''...γιατί είναι η ίδια η ζωή μας και  έτσι και αλλιώς... και όσο ένα όμορφο και αγαπησιάρικο βαλς κρατάει...γεμάτο πάθος και συναισθήματα βαλσάκι....κι αλλοίμονο σ'αυτόν που δεν το εκατάλαβε.. και στάθηκε αφελής απέναντι στο χρόνο.Στο τέλος του στροβιλίσματος...θάναι γεμάτη η καρδιά από τους ήχους και τα χρώματα ενός ολόκληρου λευκώματος..γεμάτου από σελίδες μοναδικές πολύχρωμες,γεμάτες με χαρταετούς που επετάξαμε και άλλοτε σκαλώσανε στα δέντρα, μέσα στου χρόνου το τετράδιο..καλά ''καρφιτσωμένες''!!!!!!!
Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη 
.............................................................................................................


                            Το βαλς των ματιών - Σταύρος Λάντσιας 

..............................................................................................................