27 Ιουλίου 2016

Έχω διαλέξει το βραχάκι μου το απόμερο..της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Έχω διαλέξει το βραχάκι μου το απόμερο..μέσα από το όμορφο και το πολύχρωμο το πλήθος της γνωστής μου παραλίας ..που χρόνια τώρα επισκέπτομαι...έτσι για λίγη ώρα εκεί..τα πόδια μου στο κύμα να ακουμπώ...να ακουμπώ τη σκέψη μου στο απέραντο το πέλαγος..στο απέραντο γαλάζιο...Δεν είναι που δεν αγαπώ το πλήθος μου το γνώριμο πια..ύστερα από τόσα πολλά..είκοσι σχεδόν είναι τα χρόνια...που ξαπλώνω εκεί στη θάλασσα της πόλης μου..που αγαπώ πολύ...που με γεμίζει ενέργεια...δροσίζομαι αφάνταστα στο σώμα μου μα και στο νου μου περισσότερο ακόμα. 

  Απλά..τόσο απλά..μ' αρέσει να αποσύρομαι σε κείνη τη γωνιά..μια ''μύτη'' μες στη θάλασσα που τη γέφυρα κοιτάζει..Είναι το απέραντο εκείνο το βαθύ το μπλε της θάλασσας ..τα αφρισμένα κύματα..ή είναι η γέφυρα που συνειρμούς μου φέρνει στο κεφάλι? Ενώνει πόλεις και χωριά θαρρώ..μα πιότερο ενώνει τους ανθρώπους...Γιατί τι νόημα θα 'χε να περνάς τις γέφυρες ..συχνά να ταξιδεύεις,αν στα καινούρια σου τα μέρη μεταβείς..και είναι άδεια τα χωριά,από ψυχές ανθρώπων?

Πέρυσι καθώς έμπαινε ο Αύγουστος μία ευχή σας έδωσα..σε σας μα και σε μένα..Καλοκαιράκι να ''φυτέψουμε'' μέσα βαθιά αν μπορούμε  στις καρδιές μας..γιατί πολύ μας τις πληγώσανε..όλοι μαζί..δικοί μας μα και ξένοι οι κυρίαρχοι ..μα και του κόσμου οι δυνάστες..Φέτος ένα χρόνο μετά..Αύγουστος πάλι προ των θυρών μας έρχεται..ζεστός ,καυτός...μα και γαργαλιστικός..αληθινά και μεταφορικά..Πάλι τα ίδια θα σας ευχηθώ..γιατί τίποτα πια δεν άλλαξε..τη ζωή μας να καλυτερέψει...Μα δεν εννοώ την ψυχική μας πρόοδο..της τσέπης μας της ''τρύπιας'' λέω την κατάντια..

Είναι όμως τα χρώματα του Αυγούστου τόσο φωτεινά..που για τουλάχιστον τις μέρες  του..το λαμπερό του τούτο φως τις ασχήμιες θα σκιάσει..Έχει ανάγκη το κορμί και περισσότερο η ψυχή..ανάπαυλα να κάνει...έτσι κι ας μην έχει ανάκαρα..που έλεγε η γιαγιά μου..Μπορεί η δύναμη νάναι της τσέπης λιγοστή..μα η καρδιά μας λαχταράει και είναι πολύ μεγάλη..Θα βάλει λοιπόν τα ''πλούτια ''της στην τσέπη μας..και ολιγαρκώς μα όχι μίζερα και φτωχικά... θα μας κάνει να σκεφτούμε...
Το εκατάλαβα από πολύ καιρό,πως δύσκολα μπορώ να μοιραστώ τις σκέψεις τις απλοϊκές,την ευτυχία του ανέμελου του χρόνου μας να μοιραστώ..γιατί οι περισσότεροι από εμάς,ήσσονος σημασίας θεωρούν τις απλές τις απολαύσεις...
Τα παιδικά τα ανέμελα τα Καλοκαίρια μας..είναι ''φυτεμένα''μέσα στις ψυχές..σαν φάρος στέκονται εκεί..και μας καλούν αδιάκοπα..μας γνέφουν και μας κλείνουνε το μάτι...

Να απολαύσουμε τα απλά ..τα καθημερινά..μια παραλία ερημική..και αν ακόμα την ξαπλώστρα δε μπορούμε να ''γευτούμε''.ένα φραπεδάκι από το σπίτι μας...μια πετσετούλα κι είναι όμορφα στα βότσαλα να ακουμπήσουμε..νάρθει το σώμα σε επαφή μας με τη γη..να νιώσει πως υπάρχει..πως είναι δημιούργημα αυτής..ένα λουλούδι που ανθεί επάνω της..να τη χαρεί την ομορφιά της...Ίσως τα λόγια μου να σας φανούν εσχάτως τετριμμένα... Ίσως νομίζετε πως τρέφω αυταπάτες..

Τι θα ήταν όμως η ζωή χωρίς την αυταπάτη...την αυταπάτη αυτή τη δημιουργική...που μέσα στην ψυχή γεννιέται..και που αυτή κινεί τα νήματα...να γίνουν τα όνειρα πραγματικότης...?
Αγκάλιασα πολλές φορές τις αυταπάτες μου και νόμιζα πως είμαι αεροβατούσα και υπερβολική...μα καθώς μελετούσα με μεγάλη προσοχή τις γνώμες και τις ρήσεις έξυπνων και ''ξεχωριστών'' για μένανε ανθρώπων..κατάλαβα πως δεν είμαι μοναχή σ' αυτόν τον δρόμο που φαντάζει ''ουτοπικός''...καθώς σ' ένα βιβλίο εσυνάντησα τη ρήση του σπουδαίου Γάλλου συγγραφέα  Αντρέ Μορουά πως :

<< Μια αιώνια αυταπάτη ή τουλάχιστον μια αυταπάτη που ξαναγιενιέται μέσα στην ανθρώπινη ψυχή,βρίσκεται πολύ κοντά στο να γίνει πραγματικότητα >>.

Μα είναι στ' αλήθεια αποστάγματα του νου..τα λόγια που μοιράζομαι μαζί σας, που αυτός ο ίδιος μας ορίζει και μας κατευθύνει..ίσα πάντα στα θέλω μας τα εσωτερικά..
Αν τον αφήσουμε ανεξέλεγκτο το νου..θα παρασύρει χρόνων διδαχές...που για τη σωτηρία της ψυχής..και την απλή απόλαυση της ζωής..πάντα μας εμιλούσαν..Αν θέλεις μόδα νάν' το Καλοκαίρι σου..κι όχι αληθινό νάναι Καλοκαίρι..ένα Καλοκαίρι άνοιγμα ψυχής και νου..εεε τότε στα τυφλά τη ''μόδα'' της  τεχνητής και ψεύτικης καλοπέρασης..και της φτιαχτής της πολυτέλειας ακολούθα..Πολυτέλεια είναι για σένανε..μια παραλία όμορφη...και ήσυχη..που ο άνεμος αρμύρα να μυρίζει..

Ξαναφυτέψετε λοιπόν αγαπητοί και αγαπημένοι μου Καλοκαιράκι στην ψυχή σας...έτσι καθώς θα τρώτε υπαίθρια..ίσως και καθισμένοι εκεί..σε κάποιο ήσυχο παγκάκι..το παγωτάκι σας το δροσερό..να νιώσετε πως ξαναγίνατε πάλι μικρά παιδιά...Και ναι..και πάλι εγώ..η φίλη σας Σοφία.. θα σας το ανανεώσω σαν πέρυσι και φέτος τούτο τον Αύγουστο το ραντεβού..εκεί εις το βραχάκι μας..τόπο γνώριμο από παλιά και αγαπητό πολύ...Θα επιμένω και σε αυτό το ''ραντεβού''..εκεί στην άκρη που θα σκάει στα πόδια μου το κύμα..πως ίσως είναι ο μόνος τρόπος μας αυτός..στον εαυτό μας και στη φύση να ξανασυναντηθούμε..
Καλό μας μήνα Αύγουστο !!!
Φιλιά σε όλους.. από τον πανέμορφο βαθυγάλαζο Πατραϊκό..
η φίλη σας Σοφία.......

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
............................................................................................................

Υπέροχο μουσικό ταξίδι..γιατί πάντα συνηθίζω να λέω..πως τα ταξίδια του νου.. τα ακριβότερα ταξίδια..με τη μουσική του Γιώργου Ρήγου..και τις υπέροχες φωτογραφίες του Γιάννη Ρήγου..!!!!!!!!!!!
Ταξιδιάρικη μουσική...που δημιουργεί εικόνες και αν και σόλο μουσική...μας μιλάει με χίλια λόγια..
Με αγάπη για σας...
η φίλη σας Σοφία....


 

Της θάλασσας τα βράχια (Μουσική) - Sea rocks (Instrumental) 

..............................................................................................................

26 Ιουλίου 2016

Ο 'Ερωτας και η Ψυχή..

Ζούσε κάποτε μια θνητή, κόρη μιας συνηθισμένης οικογένειας με τρία παιδιά, που την έλεγαν Ψυχή. ΄Ηταν τόσο πολύ όμορφη, που από όλα τα μέρη του κόσμου έρχονταν για να την επισκεφτούν και να θαυμάσουν την ομορφιά της. Είχαν φτάσει μάλιστα στο σημείο, να την τιμούν περισσότερο και από τη Θεά Αφροδίτη.
Η Αφροδίτη όταν αντιλήφθηκε τι συνέβαινε, διέταξε τον Έρωτα να δηλητηριάσει τις ψυχές των ανδρών, ώστε να μην επιθυμούν την Ψυχή.
Ωστόσο όμως, στρέφοντας κατά λάθος το βέλος προς τον εαυτό του, την ερωτεύτηκε και ο ίδιος.
Καθώς τα χρόνια περνούσαν, οι γονείς της Ψυχής άρχισαν να ανησυχούν από την έλλειψη μνηστήρων και υποψιαζόμενοι ότι κάποιος θεός είχε αναμιχθεί, αποφάσισαν να ζητήσουν χρησμό. Στους Δελφούς, ο Απόλλων με την καθοδήγηση του Έρωτα έδωσε το χρησμό.

«Η Ψυχή δεν προορίζεται να γίνει γυναίκα κανενός θνητού. Ο σύζυγός της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος δεν μπορεί να του αντισταθεί».

Αν και η θλίψη έπεσε βαριά μέσα στην οικογένεια, ωστόσο αποφάσισαν να προχωρήσουν στις διαδικασίες του γάμου με το τέρας.
Ο γάμος έγινε αλλά η Ψυχή δεν μπορούσε να δει το σύζυγό της, αφού εκείνος εμφανιζόταν μόνο βράδυ και πάντα μέσα στο σκοτάδι. ΄Όμως ήταν τόσο τρυφερός και καλόκαρδος που η Ψυχή κατάλαβε πως δεν ήταν δυνατόν να είναι ένα αποκρουστικό τέρας, αλλά αυτός που επιθυμούσε για σύζυγο σε όλη της τη ζωή.
Αν και περνούσαν πολύ όμορφα μαζί, εξακολουθούσε να προβληματίζεται, που δεν τον είχε δει ακόμη.
Κάποτε, η Ψυχή αποφάσισε να επισκεφτεί το πατρικό της. Οι αδελφές της ζηλεύοντας την ευτυχία της Ψυχής, την έπεισαν πως όχι μόνο θα ήταν ένα τέρας αλλά και ότι στο τέλος θα την σκότωνε επίσης και ότι το καλλίτερο που είχε να κάνει ήταν να τον σκοτώσει εκείνη πρώτη.





‘Όταν η Ψυχή γύρισε στο παλάτι της, το ίδιο βράδυ και καθώς ο σύζυγός της είχε αποκοιμηθεί, πήρε ένα λυχνάρι και ένα μαχαίρι, αποφασισμένη να τον σκοτώσει.
‘Όταν το λυχνάρι φώτισε το πρόσωπο του πανέμορφου θεού Έρωτα, η Ψυχή σάστισε τόσο πολύ που το λυχνάρι έγειρε και το καυτό λάδι έπεσε πάνω στον Έρωτα, που ξυπνώντας από τον πόνο, πέταξε μακριά από την Ψυχή λέγοντάς της πως η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και πως δεν θα μπορούσαν πλέον να είναι μαζί, αφού αυτή που ήταν μια θνητή, είδε το πρόσωπο ενός θεού.
Μάταια η Ψυχή περιπλανιόταν και αναζητούσε τον Έρωτα . Η καρδιά της ήταν γεμάτη θλίψη. Κάποτε βρέθηκε στο ναό της θεάς Δήμητρας που συγκινημένη από την ιστορία της, της πρότεινε να παρακαλέσει τη θεά Αφροδίτη, να της επιτρέψει να δει τον αγαπημένο της.

Η Αφροδίτη είχε φυλακίσει τον Έρωτα μέχρι να ξεχάσει την Ψυχή και να επουλωθούν τα τραύματά του από το λάδι. Είπε στην Ψυχή ότι θα της επέτρεπε να τον δει, αν περνούσε με επιτυχία τρεις δοκιμασίες.
Στις δύο πρώτες δοκιμασίες, η Ψυχή τα κατάφερε, η τρίτη όμως απαιτούσε να κατέβει στον Άδη και να της φέρει το κουτί της Περσεφόνης. Το κουτί αυτό περιείχε το μαγικό ελιξήριο της ομορφιάς και η Ψυχή απαγορευόταν να το ανοίξει.
Η Ψυχή πήρε το κουτί αλλά δεν άντεξε στον πειρασμό να ανοίξει το κουτί και να πάρει λίγο από το ελιξήριο για τον εαυτό της. Το κουτί όμως δεν περιείχε κανένα ελιξήριο αλλά το Μορφέα, που την έριξε αμέσως σε βαθύ ύπνο.
‘Όταν ο΄Έρωτας έμαθε τι έπαθε η αγαπημένη του, δραπέτευσε από το παλάτι της θεάς Αφροδίτης και πετώντας στον Όλυμπο, παρακάλεσε τον Δία να σώσει την Ψυχή.

Ο Δίας συγκινημένος από τη βαθιά αγάπη του θεού Έρωτα, έκανε αθάνατη την Ψυχή, επιτρέποντας στο ερωτευμένο ζευγάρι να ενωθεί μαζί για πάντα.

ΠΗΓΗ: Ελληνική Μυθολογία.
..............................................................................................................

 Υπέροχο βίντεο !!!
Θαυμάσια μουσική !!!
Εξαιρετικές εικόνες !!!
Για τος υπέροχους φίλους μου..για σας !!!
Η φίλη σας Σοφία...

 Οι μύθοι που εμπλέκουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο τον θεό Έρωτα είναι πολλοί και παλιοί. Η ιστορία, όμως, του Έρωτα και της Ψυχής καταγράφηκε για πρώτη φορά από τον Λούκιο Απουλήιο, λατίνο συγγραφέα του 2ου μεταχριστιανικού αιώνα. Το βίντεο αυτό αποτελεί μια ελεύθερη και σύντομευμένη περίληψη της ιστορίας αυτής. Πλαισιώνεται από 19 έργα τέχνης διαφόρων εποχών με θέμα την ερωτική ιστορία



                            Ο Έρως και η Ψυχή (Eros & Psyche)

...............................................................................................................

25 Ιουλίου 2016

Άλλοι αντίδραση και άλλοι θέληση τη λένε..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


Δεν μου ταιριάζουνε τα μοιρολόγια και τα κλάματα..δεν μου ταιριάζαν οι πλερέζες..Πληγώθηκα και πόνεσα..άλλοτε από το θάνατο που επίσκεψη απρόσμενη μου έκανε..από νωρίς στο σπιτικό μου..κι άλλοτε από την απογοήτευση , που οι ''ζωντανοί οι θάνατοι''αγαπημένων μου προσώπων ,κάπου εκεί στης προδοσίας τα σκαλιά μου έστησαν καρτέρι..Έχει δικό του χρόνο και ωράριο αυτός..ο θάνατος ..ο βιολογικός..μα και ο ''εντός'' και δε χτυπάει ποτέ σχεδόν στην ώρα του εκείνο το κουδούνι..Και βγήκε και μου ζήτησε τα δύσκολα.. τα πολύ δύσκολα..αγαπημένους μου να του ''τρατάρω'' το ζήτησε με επιμονή..Αρνήθηκα πεισματικά εις την αρχή..μα ήταν άνισος ο αγώνας...Νικήθηκα δύο φορές..και η ήττα μου αυτή ήταν μεγάλη...Μα επερπάταγα πάντα μια ζωή..και κόντρα εις τα κύματα κινούσα για να πάω..

Αλήθεια είναι.. που εδιαλύθηκα και έκλαψα πολύ μα όχι ξεφωνίζοντας..τσιρίζοντας και φωνασκώντας.. Έκλαψε η ψυχή μου σιωπηρά μα γοερά...γιατί είναι ο θάνατος ,τον πιο μεγάλο πόνο που αφήνει..Μα ήταν εκείνη η δύναμη η εσωτερική..που άλλοι αντίσταση..άλλη αντίδραση και άλλοι θέληση τη λένε...Είναι η θέληση για τη ζωή..για τη συνέχεια.. που ορθούς μας στήνει εκείνη απέναντι απ' αυτόν..που λύπη ,θλίψη μα και πόνο μας σκορπά..Είναι η δύναμη για τη συνέχεια..για την ολοκλήρωση..το ψάξιμο πάνω στη γη για το ένδον της ψυχής μας..

Μετράει τις αντοχές ο ''θάνατος''..μετράει τη θέλησή μας...Αν αφεθείς είναι το πιο εύκολο για να σε παρασύρει,σ' ένα ποτάμι χείμμαρο και δίχως γυρισμό..Αργά ή γρήγορα θα βρεθείς.στο δέλτα προς τη θάλασσα..Και θα πνιγείς μες στη θολούρα των εκβολών...και θα χαθείς στην άκρια εκεί της θάλασσας..Μα εσύ το αποφάσισες..αντίδραση και θέληση το ονόμασες,αυτό που πάντα προς τα μπρος σε σπρώχνει..Σου αρέσουν οι ανοιχτές οι θάλασσες και λάτρης τους χρόνια τώρα δηλώνεις..και δε σου αρέσει να ''θαλασσοπνίγεσαι'' στις ''εκβολές των ποταμών''..Τα πέρασες τα δύσκολα Κυρά μου εσύ μονάχη σου..κολύμπησες βαθιά..μα ήξερες κολύμπι επαγγελματικό..κράτησες τις ανάσες σου ,ακόμα και στα απρόσμενα τα κύματα..σαν εχρειάσθηκε να κάνεις μακροβούτια..

Ήρθανε καλοθελητάδες και σου τάξανε λαγούς με πετραχήλια..πως τάχα λέει σε καταλάβαιναν...και να απαλύνουνε τον πόνο σου συχνά επροσπαθούσαν..Ήταν στιγμές που τους επίστεψες..κι ας έμοιαζαν τα λόγια τους χάρτινα και λειψά..ίσως να ήταν η ανάγκη σου κι εσύ να τα πιστέψεις..Σίγουρα ένα τους κενό...μια έλλειψη μεγάλη τους γεμίζαν ..με της συμπόνοιας το μαντήλι σαν πλερέζα πένθιμη..τη γύμνια τους ζητώντας, μέσα από τα λόγια τους να κρύψουν..Φταίω κι εγώ.. που ανεβάζω τους ανθρώπους στο βάθρο που εγώ φτιάχνω για 'κείνους..που ανεβάζω τον πήχυ στα ψηλά..γιατί είναι το βάθρο.. που μέσα μου χρόνια πολλά  το ψάχνω..και κυμηγώντας το θαρρώ πως θα το φτάσω.. Δε φταίνε εκείνοι... διόλου δε φταίνε εκείνοι..που είναι απλοί, καθημερινοί...όπως κι εγώ ..όπως  και όλοι άλλωστε...
 Μα η δική σου η φωνή..η θέληση εντός σου σου εμήνυσε να μην πιστεύεις στις Κασσάνδρες..Κι έτσι επροφυλάχτηκες κυρά μου εσύ..και βγήκες δυνατή και ολοζώντανη..μέσα απ' τις συμπληγάδες του ''θανάτου''...

Τους έθαψες όλους τους νεκρούς..νεκρούς και ζωντανούς συνάμα..που ''θάνατο'' θελήσανε να σου τρατάρουν συμπονώντας σε..

Τώρα εβγήκες πια στο ξέφωτο..αγάπησες ξανά από την αρχή τους φίλους τους πραγματικούς...και με περίσσεια θέληση ψάχνεις για της ζωής...τα όμορφα..γεμάτα μυρωδιές τα μονοπάτια...

 Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη 
.............................................................................................................

 Η νύχτα ψάχνει τα παλιά της υλικά
σε μιας αγάπης την παράφορη βιασύνη
θα γίνω πέλαγος και θα ’ρθω τελικά
για να σου μάθω χωρισμό και καλοσύνη...


Από τους υπέροχους στίχους του : Μάνου Τσιλιμίδη...
Σε μουσική του Τάκη Μπουγά με την μοναδική και ευαίσθητη και τρυφερή : Τάνια Τσανακλίδου..
Απολαύστε το !!!! 

                        Για να σου μάθω μοναξιά - 1990
..............................................................................................................  

24 Ιουλίου 2016

Η σατραπεία - Κωνσταντίνος Καβάφης.



Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος
για τα ωραία και μεγάλα έργα
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες,
και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες.
Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις,
(η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα,
και πηαίνεις στον μονάρχην Aρταξέρξη
που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του,
και σε προσφέρει σατραπείες και τέτοια.
Και συ τα δέχεσαι με απελπισία
αυτά τα πράγματα που δεν τα θέλεις.
Άλλα ζητεί η ψυχή σου, γι’ άλλα κλαίει·
τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ’ ανεκτίμητα Εύγε·
την Aγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους.
Aυτά πού θα σ’ τα δώσει ο Aρταξέρξης,
αυτά πού θα τα βρεις στη σατραπεία·
και τι ζωή χωρίς αυτά θα κάμεις.


Κωνσταντίνος Καβάφης .
.............................................................................................................

«Τι ακριβά που με κόστιζαν εμένα οι μικρές μου πολυτέλειες. Για να τες αποκτήσω βγήκα απ’ την φυσική μου γραμμή κ’ έγινα ένας κυβερνητικός υπάλληλος (τι γελοίο), και ξοδιάζω και χάνω τόσες πολύτιμες ώρες την ημέρα (στες οποίες πρέπει να προστεθούν και οι ώρες καμάτου και χαυνώσεως που τες διαδέχονται). Τί ζημιά, τί ζημιά, τί προδοσία.» (Καβάφης)
.............................................................................................................


 Σκέψεις για της '' σατραπείας'' τα δώρα..
της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Τι ζημιά..τι προδοσία..τι ψέμμα ..τι κοροϊδία στον ίδιο σου τον εαυτό...να προσπαθείς μέσα από τη βόλεψη..μέσα απ' τη μιζέρια σου,μέσα από την υπερφίαλη την πίστη σου στα μεγάλα και τρανά..τον κόσμο σου να αλλάξεις..Να εγκλωβιστείς μέσα στη φτώχεια σου την καθημερινή...μες στη συνήθεια την ανόητη,που θαρρείς πως πολυτέλεια ζωής θα σου προσφέρει..κοιτώντας τη γυαλάδα τους και μοναχά..των ''δώρων'' που προσμένεις.Χάνεσαι και τρελλαίνεσαι αργά αλλά σταθερά..δεν την αντέχεις πια τη 
<< τη σατραπεία>>. Σε πνίγει αυτή..τίποτα δεν μπορεί να σου προσφέρει..Κι όμως πηγαίνεις και ξαναπηγαίνεις και ζητανιεύεις εις την πόρτα της ,γιατί να αρνηθείς αυτά που ελογάριασες εσύ πολύτιμα και ζηλευτά...δεν δύνασαι ..δεν έχεις πια τη δύναμη..είσαι ένα πιόνι της καθημερινής συνήθειας, που σούταξε ζωή ταχτοποιημένη ..βολεμένη...φανταχτερή και λαμπερή..με ψεύτικα ''φτιασίδια''..σαν έρμαιο να σέρνεσαι ξοπίσω τους..χάνοντας το αληθινό το νόημα..την ίδια την ουσία







Εποδοπάτησες τα θέλω τα πραγματικά της ίδιας της ιδιοσυγκρασίας σου..της ίδιας της ψυχής σου..για τα υποτιθέμενα μεγάλα και τρανά δώρα της σατραπείας..κι έτσι εκεί προσμένοντας ,καθημερινά αργοπεθαίνεις..γιατί πολλοί εθέλησαν και εκυνήγησαν της 
<< σατραπείας> >.τα δώρα..και ήρθαν αυτά κι όταν τα άνοιξες..αγκίδες εγεμίσανε τα χέρια τα δικά σου..Θλίβεσαι.. κλαις,χτυπιέσαι και αναμαλλιάζεσαι που απέτυχες και τούτη τη φορά..μα είναι που δεν αναλογίστηκες άνθρωπε απερίσκεπτε..πως χωρίς τα δώρα τα αληθινά ζωή δε γίνεται..κι ένα σαράκι θα γεννούνε μέσα σου  
<<της σατραπείας τα δώρα >>.

Σοφία Θεοδοσιάδη - Σκέψεις για της '' σατραπείας'' τα δώρα.
........................................................................................................... 

23 Ιουλίου 2016

Tα κοχύλια μου τα μέτρησα - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


 Πήρα τις γυάλες απ' το μπάνιο του παλιού σπιτιού να τις μετακομίσω και αυτές..μαζί με τα άλλα πράγματά μου...Χρόνια πολλά εμένανε εκεί...γεμάτες από θησαυρούς..που τα όμορφα τα Καλοκαίρια της ζωής μου μου χαρίζαν...Γεμάτα πέτρες ήτανε λευκές...κοχύλια απλά μα και μοναδικά...που μάζευα τα πρωινά...καθώς ο ήλιος έβγαινε...και πέταγε με χάρη..αχτίνες επάνω τους χρυσές...και τάκανε να λαμπυρίζουν..Έρριξα μια γρήγορη ματιά στις γυάλες μου και σκέφτηκα γρήγορα και βιαστικά..πως έχω χρόνο πιο μετά...να τις ταχτοποιήσω και αργότερα στο νέο σπιτικό μου...Μα η ματιά μου έπεσε πάνω σε μία και μοναδική..πάνω σε μια μαύρη πέτρα..Και κοντοστάθηκα με μιας..Κάθησα εκεί σε μια γωνιά του κήπου μου..και εξετύλιξα τη μνήμη μου..λες κι ήταν πάπυρος παλιός...με ένα κορδόνι τυλιγμένος και δεμένος...


Ω!!! το Καλοκαίρι μας στο Μόλυβο...πέρα εκεί στην όμορφη...και τη μοναδική τη Μυτιλήνη...έσκυψες και τη μάζεψες..και σαν μικρό παιδί που βρήκε θησαυρό ανεκτίμητο..ήρθες για να μου τη χαρίσεις..Σπάνια και μοναδικά όλα τα ευρήματα της θάλασσας..άπειρες αναμνήσεις μας γεμίζουν...Μα όσα είναι τα κοχύλια που εφύλαξα καλά από τα ξεχωριστά μας Καλοκαίρια...άλλες χίλιες θάλασσες γεννιούνται εκεί μέσα μου...καθώς κάθε φορά τα αντικρύζω...Τώρα τα κοίταζα ώρα πολλή..τα πήρα και τα ξανατοποθέτησα ..τα έβαλα ξανά στην καινούρια θέση τους ...καθώς χρόνια να τα αποχωριστώ πια δεν μπορώ...γιατί τα κουβαλώ τα Καλοκαίρια μας και τα μοναδικά κοχύλια μας...τα σύναξα καλά μες στην ψυχή μου...

Ακούω μες στον άνεμο τους ήχους τους..έρχεται από μακριά..μέσα από τα πέλαγα η φωνή...σαν  ένα τραγούδι μελωδικό...εικόνες μου γεννά...με παροτρύνει να σε νοσταλγήσω..να σε αγαπήσω για άλλη μια φορά...κι ας πέταξες μακριά μου...Με οδηγεί κατευθείαν στη ζωή τη ζωντανή...που νέες θάλασσες μου υπόσχεται..και νέα όστρακα μπροστά στα πόδια μου σκορπάει..
Άραγε άλλαξε ποτέ κανείς.....τον τρόπο που ονειρευόμαστε ?
Ίσως αυτός να είναι και ο δρόμος ...της Χίμαιρας....
Τρέχουμε πίσω από το απραγματοποίητο...το ανολοκλήρωτο....





Υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν όλη τους τη ζωή ...
<< για ένα και μόνο όστρακο >>...για μια και μόνη τόση δα ''γυαλιστερή'' πετρούλα..κι άλλοι που δεν ονειρεύονται ''όστρακα''...μα ζουν απλά την άγρια ..τη σκληρή, μονότονη την καθημερινότητά τους......δράττοντας και αρπάζοντας την κάθε ευκαιρία...με όποιο κόστος και τίμημα κι αν έχει αυτό επάνω τους   και στην αξιοπρέπειά τους....

Θέμα χαραχτήρα καθαρά και επιλογών ...να κυνηγάς ακτές, να ψάχνεις για ''κοχύλια''...και μια μονάχα τόση δα πετρούλα μπερδεμένη μες στα γυαλιστερά τα όστρακα..μια τόση δα πετρούλα...να πλημμυρίζει αυτή τη γυάλα μου...και θάλασσες να ξεχειλίζει...να πλημμυρίζει για άλλη μια φορά το μπάνιο μου...που μοιάζει σαν ακτή, γαλήνια και μεγάλη !!!


 Τα κοχύλια μου τα μέτρησα - Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................

ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ

 Έπεσα για να κολυμπήσω
κι άφησα την καρδιά μου πίσω

Άφησα την καρδιά μου χάμω
σαν το κοχύλι μεσ στην άμμο

Πέρασαν όλες οι κοπέλες
με τα μαγιό και τις ομπρέλες

Ύστερα πέρασαν οι φίλοι
κανείς δε βρήκε το κοχύλι

Χρόνους και χρόνους κολυμπάω
που να'ναι η  αγάπη για να πάω

Έφαγε η θάλασσα το βράχο
κι έμεινε το νησί μονάχο

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

...........................................................................................................

22 Ιουλίου 2016

.Έβαζα πάνω από τις σελίδες του ημερολογίου μου..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ποτέ μου δεν ταξίδευα μονάχη μου... χωρίς το ''παρεάκι'' μου, με το μικρό μου και πολύτιμο αυτό τετράδιο...εκείνο με το πολύχρωμο εξώφυλλο... εκείνο το ημερολόγιό μου... Έτσι...να καταγράφω μ' άρεσε τα μακρινά ταξίδια της ζωής μου...Όχι γιατί σπουδαία τα ενόμιζα, από των αλλονών καλύτερα ..μα ήτανε ξεχωριστά για μένανε την ίδια...και ήθελα...ήθελα να μην ξέχναγα..τοπία που απλώθηκαν μπροστά μου...Έβαζα πάνω από τις σελίδες του ημερολογίου μου...μια τόση δα μικρή επικεφαλίδα...μια ημερομηνία εσημείωνα ...μην τύχει και τα λησμονήσω...έτρεχα εκεί πολλές φορές...να θυμηθώ στιγμές, που από χαρά με κάναν να πετάξω...κι άλλες που μ' έβρισκαν γονατιστή...να βρέχω μούσκεμα το μαξιλάρι μου...καθώς δεν άντεχα καταστροφές...αναμενόμενες πολλές φορές...γιατί έχει δύο πρόσωπα...το ήξερα αυτό...πάντα δυο όψεις έχουν τα νομίσματα...στα κέρματα και στη ζωή την ίδια...

Σήμερα δυσκολεύτηκα συρτάρια πάλι να αδειάσω...άφησα τις φωτογραφίες  όλες μας..και μιας ολόκληρης ζωής ζησμένης όμορφα και αγαπησιάρικα πολύ .. μες στο παλιό το σεκρετέρ...απείραχτες τις άφησα...και μετακόμισα τα συναισθήματα...μες στα συρτάρια της ψυχής μου...Θα ταξιδεύουνε ολονυχτίς αυτές...με το μεγάλο φορτηγό...στις εθνικές θα σεργιανούν...τα ξεχασμένα εκεί τα όνειρα απ' τα παλιά...γιατί τα μάζεψα εγώ..τα φύλαξα βαθιά μες στην καρδιά... σαν εταξίδεψα...στο δρόμο μου το γνώριμο.. της ίδιας μου διαδρομής..30 χρόνους τώρα...

Να το κρατάτε πάντα το ημερολόγιο αυτό...είναι το πιο από όλα χρήσιμο τετράδιο...και μη φοβάστε για να το γεμίζετε...αφήστε το μυαλό και τον κοντυλοφόρο σας..να ζωγραφίσουν και να καταγράψουν.. τα πλούσια..τα αναπάντεχα και τα ξεχωριστά τα συναισθήματά σας...Μη ντρέπεστε να τα ομολογήσετε αυτά..αυτά κρατούνε τις μνήμες ζωντανές...και  ξαναφέρνουνε στα μάτια μας..εικόνες σκονισμένες...Είναι ο χρόνος από μόνος του ένας αγέρας..που συχνά σηκώνει μια ανεμοθύελλα και στροβιλίζει γύρω μας άμμους και μας θαμπώνει...

Μες στο κατακαλόκαιρο που άλλοτε με έλουζαν οι ανάσες από ιδρώτες και έρωτες..ηδονικά φτιαγμένους..μες στο κατακαλόκαιρο ετούτη τη φορά...εμετακόμισα όλη την πραμάτεια μου και πάλι...και να την ακουμπήσω προσπαθώ...όχι σε άλλες αγκαλιές..μα να την ξανακοιτάξω..και να βαπτιστώ...τη λύπη από πάνω μου να διώξω, απ' τα χαμένα Καλοκαίρια.. που με άφησαν να σεργιανώ...που δεν με άφησαν να σκύψω και να δω βαθιά και καθαρά..κιτρινισμένα όνειρα..και φωτογραφίες τσαλακωμένες.. από του χρόνου τα συρτάρια...φωτογραφίες που με πλήγωναν ,από την τόση ομορφιά...από τις αναμνήσεις που ζωντάνευαν και παίρναν σάρκα και οστά... στα μάτια μου μπροστά..

Τούτο το Καλοκαίρι θα γραφτεί..με αλλιώτικες τις λέξεις στο τετράδιο...Όχι δεν είναι μια λύπη αυτή απλή...Είναι μια συνειδητοποίηση..πως οι απώλειες...χρόνια αμέτρητα ακόμα και μετά...έχουν αφήσει ένα σημάδι ανεξίτηλο...όπως στο γόνατο που μένει το σημάδι..απ' τα παιδικά μας τα τρελλά πεσίματα...και πάντα μας θυμίζει...Κάθε φορά που τα αποτυπώματα στιγμών...επάνω σε άψυχες που μοιάζουνε  φωτογραφίες...κάθε φορά που σε καινούρια άλμπουμ τις ταχτοποιείς...σε γρατσουνάνε απαλά και τρυφερά...και ένα δάκρυ σου προσθέτουν που κυλάει...εκεί κάτω από τα βλέφαρα...που εστέκονταν για χρόνια παγωμένο...Τώρα επήρες το κρεββάτι σου και μετακόμισες σε άλλη λίμνη με τα νούφαρα...σαν τη γοργόνα που συνέχεια..λίμνες και θάλασσες αλλάζει...
 Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη...
............................................................................................................ 

Οι μεγάλες οι αγάπες δεν τελειώνουνε...οι μεγάλες οι αγάπες δεν πεθαίνουνε...στον παράδεισο τα βράδια μας πηγαίνουνε....

               

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΟΙ ΑΓΑΠΕΣ-ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΑΡΔΗΣ,ΓΛΥΚΕΡΙΑ

.............................................................................................................. 

21 Ιουλίου 2016

Άδειασαν τα μάτια.....





Άδειασαν τα μάτια.....
Σήμερα σε ξερίζωσα παλιά μου ζωή
 μια γούβα στο χώμα της ανάμνησης πια
έτσι όπως ταξιδεύουν σε ένα φοτρηγό οι φωτογραφίες 
απόδειξης μιας όμορφα ζησμένης ζωής...κοίτα θυμάσαι στο γάμο...
Μόνο σκόνη απόμεινε σκόνη και μερεμέτια της πίκρας
Τώρα που κινάς να τα τοποθετήσεις αλλού
έχοντας αγκαλιά ένα δερματόδετο ακριβό βιβλίο 30 χρόνων
και πως να βρω λέξεις να μιλήσω  και τι να πω
Μονάχα μια ευχή θα κάνω..
Στην πρώτη σελίδα του καινούργιου σου βιβλίου
να είναι και η δική μου αφιέρωση απ' το ακριβό μελάνι των ματιών μου 
και της ψυχής μου την ορθογραφία .

nikos Davios 21 /7 /2016.

Προς Εμένα.
............................................................................................................


Στίχοι - Τηλιακού Σέβη

Ήταν μια γλυκιά εποχή
που μόνο γι’ αγάπη μιλούσες
ζούσες γιατί ζούσα κι εγώ
αγόρι μου λατρευτό

Αναμνήσεις μένουν οι ωραίες στιγμές
τα φιλιά οι όρκοι κι οι χαρές
ο καιρός κυλάει κι οι αγάπες περνούν
κι οι καρδιές μας όλα τα ξεχνούν
Κάποια μέρα φτάνει ένα γκρίζο πρωί
που δε σου γελά ποια η ζωή
και για συντροφιά σου έχεις τη μοναξιά
κι αναμνήσεις μέσα στην καρδιά

Ήταν μια γλυκιά εποχή
γεμάτη με φως και αλήθεια
μέσα στη μικρή μου ψυχή
εικόνα χρυσή εσύ

Αναμνήσεις μένουν οι ωραίες στιγμές
τα φιλιά οι όρκοι κι οι χαρές
ο καιρός κυλάει κι οι αγάπες περνούν
κι οι καρδιές μας όλα τα ξεχνούν
Κάποια μέρα φτάνει ένα γκρίζο πρωί
που δε σου γελά ποια η ζωή
και για συντροφιά σου έχεις τη μοναξιά
κι αναμνήσεις μέσα στην καρδιά


    Ερμηνεία - Βίκυ Λέανδρος.. 

Συνθέτης : Mario panas.

.............................................................................................................                   

20 Ιουλίου 2016

Το λίγο του κόσμου- Κική Δημουλά.

Ζωγράφος- John Lavery ( 1856-1941 )
Πέρασα

Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι δεν είμαι λυπημένη.


Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ’ όλα. Λίγο απ’ όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ’ ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι δεν είμαι λυπημένη.


Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ΄αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.


Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε συντριβάνια
και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.


Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετηστήριο από την Πάτρα
και κάτι χαιρετίσματα
από τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.

Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.







Ταξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από ‘δω, πήγα κι από ‘κει…
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από ‘δω, έχασα κι από ‘κει.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι απ’ την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
απ’ το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημίας.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.


Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μου ‘λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή, με ακόνισε.
Όχι, δεν είμαι λυπημένη.

Όσο μπόρεσα έφερ’ αντίσταση σ’ αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα'


Όχι, δεν είμαι λυπημένη
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

.............................................................................................................

 Άσε με πάλι να σε βρώ...κι ύστερα φύγε κι ας χαθώ...στην αγορά του κόσμου...
Υπέροχος στίχος...βαθιά φιλοσοφημένος...έτσι είναι η 
<< αγορά του κόσμου >>..σου δίνει απ' όλα..Χαρές ,λύπες .απογοητεύσεις..ξαφνιάσματα..εκπλήξεις..αναπάντεχα..
Εκεί έγκειται και η ομορφιά της...

Καλή σας απόλαυση..με το θαυμάσιο τραγούδι του Αλκίνοου Ιωαννίδη..σε στίχους δικούς του...!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
η φίλη σας Σοφία ...

                     Αλκίνοος Ιωαννίδης - Στην αγορά του κόσμου 

...............................................................................................................

19 Ιουλίου 2016

Άξια κόρη έγινες...- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Φεγγάρια δε σου έταξα ολόγιομα μικρή μου...μα σου έδειξα το φέγγος τους...να το γνωρίσεις θέλησα...να γλυκαθούν τα μάτια σου ,απ' το θαμπό και το μελένιο φως τους...Να τα αναγνωρίζεις επροσπάθησα...και νάρχονται στιγμές -στιγμές...οι δυνατές στιγμές...και σε αυτά να καταφεύγεις...Και να τα κυνηγάς...να τα ονειρεύεσαι...και να τα ψάχνεις στα ψηλά..στου ουρανού το θόλο.Την άκουσες καλά εκείνη την ορμήνεια μου...και επορεύτηκες μ' αυτά...τα εκυνήγησες...και κάποια βράδια ειδικά...ξεχωριστά..  ίσως και να τα ακούμπησες λιγάκι..Δεν ξέρω και αναρωτιέμαι ένοχα και βασανιστικά...αν ήμουν άξια εγώ...σε σένα αστέρι μου.. ''φεγγάρια'' να σου μάθω...

Είναι οι μανάδες κάποιες νύχτες σκοτεινές...μες στους αγριεμένους τους καιρούς...που αμφισβητούν συχνά...λεγόμενα που οι ίδιες υιοθέτησαν...λεγόμενα που ίσως προδοθήκαν...Δεν θα 'θελα τη μέρα αυτή την όμορφη..τη μέρα της γιορτής σου...σε ένα όνομα.. σαν ήλιος φωτεινός...Ηλιανή μου ...Ηλιάνα μου...σε απολογισμούς να μεταβώ προσωπικούς δικούς μου...Είναι η μέρα σου αυτή η λαμπερή..κάθε που έρχεται η 20 του Ιούλη..που απόψε η Πανσέληνος του Ιουλίου θα τη φωτίσει...που μ' έκανε στην άκρη να σταθώ της θάλασσας και με του φεγγαριού το θάμπος να σκεφτώ και να μιλήσω...

Αθέτησαν πολλές φορές οι άνθρωποι τριγύρω μας...όσα με τόση αγάπη θέλησα στο νου να σου φυτέψω...Ιδανικά που φάνταζαν στα μάτια σου μεγάλα...μεγάλα όμορφα και δελεαστικά...που οδηγούν σε μια ζωή..σε μια πορεία...άξια για να λέγεται πορεία ενός σωστού ανθρώπου...Τα ακολούθησες πιστά...ποτέ σου δεν τα πρόδωσες και σαν αστέρι λαμπερό,τώρα εσύ το δρόμο μου φωτίζεις..Μεγάλωσα πολύ και τόχω ανάγκη αυτό το φέγγος σου...είναι που ίσως θα 'θελα να δω, αν μέσα στις κρυψώνες της καρδιάς σου..εκεί βαθιά το έχεις κρύψει..Έτσι ονειρεύονται οι μανάδες τα παιδιά..σαν φέρνουνε στον κόσμο αυτό...σαν τα ματάκια τους το φέγγος τούτο αντικρύζουν...όλο το φως που μάζεψαν να τους το μεταδώσουν...Όχι μονάχα από εγωισμό που να θαρρούν..και πως πετυχημένοι να λογιούνται...μα για νάναι ευτυχισμένοι και χαρούμενοι...πως ψήγματα στην αναζήτηση της ουσίας της ζωής...και της ευτυχίας των δικών τους των ανθρώπων έχουνε προσθέσει...

Άξια κόρη έγινες...διαμάντι από τα σπάνια...γιατί έχεις ενσυναίσθηση για τα γενόμενα ,τα όμορφα μα προπαντός, μια ακριβή και πλήρη τοποθέτηση και για τα άσχημα...που τον κόσμο ταλανίζουν...Χαίρομαι που πορεύεσαι με σύνεση...που γεύεσαι και που ρουφάς με ορμή ,τις ομορφιές του μάταιου και άδικου στιγμές- στιγμές..  ετούτου εδώ του κόσμου..
Νάσαι γεμάτη αστέρι μου από το φέγγος της ζωής...εκεί νάναι σαν φωτοστέφανο επάνω στα μαλλιά σου..
Χρόνια σου Πολλά ομορφούλα μου !!
Χρόνια καλά γιαβρί μου !!!
Ένα μικρό μπουμπούκι τριαντάφυλλο...σαν την αγνή σου και καθάρια σου ψυχή...απόψε εγώ θα σου προσφέρω...ένα ροζ μικρό τριαντάφυλλο...μα μεγάλα και ροζ νάναι τα όνειρά σου !!!
Τη θετική σου την ενέργεια ..την καλοσύνη και τη δύναμη..παντού να τη σκορπάς !!!

Άξια κόρη έγινες - Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................ 

Μεγάλωσες καμάρι μου...ωρίμασες...και ομόρφυνες ακόμα πιο πολύ...η γνώση σε ομόρφυνε...Μα εγώ η μάνα σου..πάντα μες στην καρδιά μου τη μικρή...ένα μωρό θα σ' έχω...Ένα μωράκι τρυφερό...ένα κορίτσι αέρινο...ένα μικρό διαμάντι στο δαχτυλίδι της ψυχής μου...
Ένα νανούρισμα...με ένα νανούρισμα που μου 'λεγε η μάνα μου...φερμένο από πολύ μακριά...κι εσέ στο τραγουδούσα...
Μ' αυτό και τούτη την ξεχωριστή βραδιά...που αύριο για σένα ξημερώνει...πάλι κι απόψε με τούτο το νανούρισμα ..πάνω στα πόδια μου νοερά..κι απόψε θα σε νανουρίσω :


                                         Νανούρισμα...♫♫♫ 

 Ερμηνεία-Αρετή Κετιμέ
Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά,
έλα πάρε και τούτο.( ΜΙΚΡΑς ΑΣΙΑς)

.............................................................................................................

18 Ιουλίου 2016

Όλοι είμαστε στο λούκι,μερικοί όμως από μας κοιτάζουν τ' άστρα - Όσκαρ Ουάιλντ.





Το παρακάτω απόσπασμα από τη Βεντάλια της λαίδης Γουίντερμιρ,ένα θεατρικό έργο που ανέβασε πρώτη φορά ο Ουάιλντ στο Λονδίνο το 1892, μας παραπέμπει στη σπουδαιότητα που έχει η δική μας προοπτική,ανεξάρτητα από τις συνθήκες στις οποίες βρισκόμαστε.

  Υπάρχουν άνθρωποι που φαινομενικά έχουν τα πάντα στη ζωή- υγεία ,ομορφιά ,χρήματα ελευθερία- και είναι βαθιά δυστυχισμένοι επειδή επικεντρώνουν την προσοχή τους σ' αυτό που τους λείπει
ή απλώς δεν ξέρουν τι θέλουν στη ζωή.
  Άλλοι αντίθετα ,ζουν σε σκληρές και αντίξοες συνθήκες ,είναι όμως σε θέση να κοιτάζουν προς εκείνη τη γωνιά του σκοτεινού κήπου τους που τη λούζει μια ηλιαχτίδα.
    Μια αγωνίστρια του αδύνατου που δε χρειάζεται συστάσεις, η Έλεν Κέλλερ, εξηγούσε ως εξής το μυστικό της για να μη σταματάει ποτέ να κοιτάζει τ' άστρα :

           Ανοίγω τις πόρτες του είναι μου σε όλα τα 
            καλά και τις κλείνω ερμητικά σε όλα τα κακά.
           Αυτή η όμορφη και πεισματώδης δύναμη μου
           επιτρέπει να αντιμετωπίζω κάθε εμπόδιο.Πο-
           τέ δε νιώθω αποθαρρυμένη από την έλλειψη 
           καλών πραγμάτων.Η αμφιβολία και η δυσπι-
           στία είναι απλώς ο πανικός μιας δειλής φαντα-
            σίας. Μπορεί να κατακτήσει κανείς τα πάντα
            με σταθερή καρδιά και ανοιχτό μυαλό.

Από τα 99 μαθήματα σοφίας του Όσκαρ Ουάιλντ - από το μπεστ σέλερ του Άλλαν Πέρσυ.
..............................................................................................................


ΠΑΜΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ -ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ 

..............................................................................................................

17 Ιουλίου 2016

Ερωτικός λόγος – Απόσπασμα από τον «Ερωτικό Λόγο» του Σεφέρη


Ερωτικός λόγος –  Απόσπασμα από τον «Ερωτικό Λόγο» του Σεφέρη.




«Ρόδο της μοίρας, γύρευες να βρεις να μας πληγώσεις
μα έσκυβες σαν το μυστικό που πάει να λυτρωθεί
κι ήταν ωραίο το πρόσταγμα που δέχτηκες να δώσεις
κι ήταν το χαμογέλιο σου σαν έτοιμο σπαθί.


Λες κι είχα αναστηθεί γυμνή σε μια παρμένη θύμηση
σαν ήρθες γνώριμος και ξένος, ακριβέ μου
να μου χαρίσεις γέρνοντας την απέραντη λύτρωση
που γύρευα από τα γοργά σείστρα του ανέμου


…Μες στον καθρέφτη η αγάπη μας, πώς πάει και λιγοστεύει
μέσα στον ύπνο τα όνειρα, σκολειό της λησμονιάς
μέσα στα βάθη του καιρού, πώς η καρδιά στενεύει
και χάνεται στο λίκνισμα μιας ξένης αγκαλιάς…


Ρόδο άλικο του ανέμου και της μοίρας,
μόνο στη μνήμη απέμεινες, ένας βαρύς ρυθμός
ρόδο της νύχτας πέρασες, τρικύμισμα πορφύρας
τρικύμισμα της θάλασσας… Ο κόσμος είναι απλός ».


Κατηγορία : Ερωτικά ποιήματα
..............................................................................................................

ΚΙΣΜΕΤ,ΜΟΙΡΑ-ΜΑΝΩΛΗΣ ΛΙΔΑΚΗΣ

 Στίχοι: Μάκης Αμπλιανίτης.
Μουσική: Μάκης Αμπλιανίτης.


Στου φεγγαριού τη μοναξιά
ρώτησα την ψυχή μου
μήπως και μάθω μυστικά
που γύρευα καιρό.

Ρώτησα για τους γύρω μου
να μάθω πώς με βλέπουν
κι αν οι ψυχές μας κάποτε
ταξίδευαν εδώ.

Είν`η ψυχή της μοίρας κατάδικος
μες στο κορμί ζεστό φυλαχτό
κι αν μια στιγμή αγγίξει το μάταιο
απ`τη σιωπή του χρόνου θα βγω.

Ρώτησα για τις όμορφες
που γνώρισα κοπέλες
αν κάπου αλλού θα βρίσκονταν
για να τις ξαναδώ.

Ρώτησα και για σένανε
να μάθω εκεί που μένεις
αν λίγο μες στον ύπνο σου
θα μ`άφηνες να μπω.
..............................................................................................................

Ναι αγαπημένη μου - Τάσος Λειβαδίτης.



Ναὶ ἀγαπημένη μου,
ἐμεῖς γι᾿ αὐτὰ τὰ λίγα κι ἁπλὰ πράγματα πολεμᾶμε
γιὰ νὰ μποροῦμε νά ῾χουμε μία πόρτα, ἕν᾿ ἄστρο, ἕνα σκαμνὶ
ἕνα χαρούμενο δρόμο τὸ πρωὶ
ἕνα ἤρεμο ὄνειρο τὸ βράδι.
Γιὰ νά ῾χουμε ἕναν ἔρωτα ποὺ νὰ μὴ μᾶς τὸν λερώνουν
ἕνα τραγούδι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ τραγουδᾶμε

Ὅμως αὐτοὶ σπᾶνε τὶς πόρτες μας
πατᾶνε πάνω στὸν ἔρωτά μας.
Πρὶν ποῦμε τὸ τραγούδι μας
μᾶς σκοτώνουν.

Μᾶς φοβοῦνται καὶ μᾶς σκοτώνουν.
Φοβοῦνται τὸν οὐρανὸ ποὺ κοιτάζουμε
φοβοῦνται τὸ πεζούλι ποὺ ἀκουμπᾶμε
φοβοῦνται τὸ ἀδράχτι τῆς μητέρας μας καὶ τὸ ἀλφαβητάρι τοῦ παιδιοῦ μας
φοβοῦνται τὰ χέρια σου ποὺ ξέρουν νὰ ἀγγαλιάζουν τόσο τρυφερὰ
καὶ νὰ μοχτοῦν τόσο ἀντρίκια
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ λέμε οἱ δυό μας μὲ φωνὴ χαμηλωμένη
φοβοῦνται τὰ λόγια ποὺ θὰ λέμε αὔριο ὅλοι μαζὶ
μᾶς φοβοῦνται, ἀγάπη μου, καὶ ὅταν μᾶς σκοτώνουν
νεκροὺς μᾶς φοβοῦνται πιὸ πολύ.

.............................................................................................................


Όλες του κόσμου οι Κυριακές (Απίστευτη ερμηνεία) - Νάντια Κοντογεώργη.

............................................................................................................. 

16 Ιουλίου 2016

..μα έμεινα μόνη στην ακτή και βράδιασε..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



Να τοποθετηθούμε θάθελα.. μέσα στο χώρο και στο χρόνο..έτσι τόσο απλά...και τούτο δω το Καλοκαίρι..Να ξεκινήσουμε ένα ταξίδι για το μπλε της θάλασσας...χωρίς προορισμό...νάναι απέραντη και ανοιχτή η θάλασσα ..να μην ορίζεται απ' τον ορίζοντα το νοητό..Να μ'αγαπάς και να με θέλεις όπως πρώτα..να στρώνεις τα καλύτερα τα φύλλα της καρδιάς σου..και πάνω εκεί να περπατώ...Μούγραψες πως το άνοιξες το σπίτι σου...το φρέσκαρες...να με υποδεχτείς γιατί το καρτερώ καιρό...Μα έμεινα μόνη στην ακτή...και βράδιασε και σήμερα και το καράβι ακόμα το σινιάλο του δεν κάνει..Μένω μονάχη..σιωπηλή,,εκεί στου φάρου το αντιφέγγισμα καθώς αναβοσβήνει...Έμεινα εκεί αποβραδίς για να σε καρτερώ..ώσπου που ο αυγερινός μου μήνυσε,πως εξημέρωσε και άλλη μέρα ξημερώνει...κι ίσως ετούτη εδώ την ολοκαίνουρια να μπεις ..να ξεκινήσεις...Εφώτισε για τα καλά...πάω να πέσω στο κρεββάτι...να πέσω και να μοιραστώ εκεί εις τα κρυφά στο μαξιλάρι μου...πως όλη νύχτα δεν κοιμήθηκα..γιατί η πούλια με εκοίταγε και μούλεγε πως θάρθεις το πουρνό...

Γέμισε ελπίδα η καρδιά...και με γεμάτη όνειρα που η νύχτα ξέρει να γεννά...θα πέσω στο κρεββάτι μου για να αναπαυθώ...Αν εξεκίνησες να 'ρθείς εγώ θα καταλάβω..Αφήνω την πόρτα μου μισόκλειστη...να σπρώξεις και να μπεις...Να κατοικήσεις δίπλα μου...να νιώσω τα φιλιά σου...και από την μυρωδιά του σώματος..να πλημμυρίσει το δωμάτιο...να ενωθούν τα όνειρα..να ταξιδέψουνε κι αυτά ,μαζί με τον αυγερινό..Εκεί στ' αστέρια κατοικούν ,τα πιο όμορφα τα όνειρα,ανθρώπων που αληθινά ερωτεύτηκαν..ανθρώπων που αγαπιούνται...
Αγάπης νοσταλγίας κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

 Να μ’ αγαπάς να `σαι καλός   
να μ’ αγαπάς να μη με κρίνεις
Ένας μικρός να `σαι Θεός
όταν με τρως κι όταν με πίνεις
Να μ’ αγαπάς να `σαι παιδί
να μ’ αγαπάς σαν τη ζωή σου
Να `σαι φωτιά να `σαι βροχή
όσο κορμί τόσο ψυχή.....


Στίχοι μουσική: Γιώργος Ανδρέου.




     Να μ'αγαπάς - Ελένη Τσαλιγοπούλου.

.............................................................................................................

Είναι η μαγεία του πρωινού...τα όμορφα Σαββατοκύριακα..

Είναι η μαγεία του πρωινού...είναι οι σκέψεις που γεννά...σαν βρίσκεσαι με ανθρώπους που λατρεύεις και αγαπάς..είναι η επανεκκίνηση των ονείρων και των καινούριων χαραγμένων δρόμων μέσα σου...Είναι η άντληση της καλοσύνης και της ευγνωμοσύνης για όμορφα Σαββατοκύριακα,στον Πλάστη σου..που βγαίνει αυθόρμητα, από μέσα σου βαθιά..Είναι όμορφα τα Καλοκαιρινά τα πρωινά στις καταπράσινες αυλές...Αυλές που γέμιζαν φωνές παλιά..και τώρα έρχονται τα γέλια τους ..κρυμμένα πίσω από τους θάμνους με τις πικροδάφνες..έρχονται όμορφα μουτράκια από πίσω στα κρυφά...με τα κατσαρομάλλικα τα κεφαλάκια τους...λες και μου παίζουνε κρυφτό ξανά..
Είν' ποθητά τα πρωινά στις εξοχές...έρχονται και ξανάρχονται μες στα Σαββατοκύριακα στο νου μας εμπροστά...ήρθανε πάλι αναπάντεχα οι εικόνες που τις πόθησα..τις πόθησα και τις έζησα και πάλι και ξανά..μέσα απ' τα μάτια των παιδιών που ανάθρεψα..επίσκεψη σαν δέχτηκα ...
Όμορφο τούτο το Σαββατοκύριακο να 'ναι..να το ζήσετε..οικογενειακά...γιατί είναι η οικογένεια που νιώσατε..το παρελθόν σας ..το παρόν και το μετά...Είναι και μοιάζει η οικογένεια  αγάπης όρκος..και συμβόλαιο παντοτινής λατρείας...κάτι σαν ''Ομερτά''.
Σοφία Θεοδοσιάδη.
...............................................................................................................

Ελευθερία Αρβανιτάκη - Μακριά Απ' Την Τρικυμία (Official Video) 

.............................................................................................................

15 Ιουλίου 2016

''Σέπεται η αγάπη''.. στη μέση του ''ζεστού'' Καλοκαιριού.. της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


Μέσα στη μέση του ''ζεστού'' Καλοκαιριού..πρωί - πρωί απ' τη δροσιά του κήπου σου ετοιμάζεσαι όμορφα λόγια να ευχηθείς...καθώς μπροστά σου το Σαββατοκύριακο των μίνι διακοπών...Σαββατοκύριακο ανάσας,κάτι σαν ''ένεσης τονωτικής''για να μπορέσει η ψυχή να συνεχίσει..Μα δε σου βγαίνουν λόγια σήμερα τέτοια όμορφα ευχετικά...κόμπος σταθήκαν  στο λαιμό...φόβος και πάλι εσκορπίστηκε τριγύρω σου και θάνατος ξανά...Μυρίζει ''σαπίλα'''σήψη ιδεών..σήψη μεγαλεπήβουλων σχεδίων...σχεδίων που την ανθρωπότητα να κάνει να χαμογελά...

''Σέπεται η αγάπη''...χρόνια πολλά.. που άρχισε εκείνο το μικρόβιο που έκανε τα όμορφα τα φύλλα της στη σήψη να αφεθούν..Σπουδαίοι μοιάζουν οι ''τρανοί..''όταν συνάζονται πολυτελώς...και σαν παγώνια φορτωμένοι...με φορεσιές που μοιάζουνε σαν νάναι και πάλι πάρτυ μασκαράδων...Έτσι μου φαίνονται εμένανε όλοι αυτοί...που δεν εφόρεσαν σωστά το ρόλο τους επάνω στο πετσί τους...μα μόνο ένα πουκάμισο φορούν..που να πηγαίνει με το ''μούσι''τους και το μαλλί το γυαλισμένο από τη μπριγιαντίνι..

Ναι μη γελάτε...μη γελάτε δεν είμαι κουτσομπόλα εγώ της γειτονιάς..ούτε καθόλου ουτοπική...Για μασκαράδες μου παρουσιάζονται,έτσι τους νιώθω, όταν τα έργα και οι αποφάσεις τους δεν μπόρεσαν αγάπη και γαλήνη να φυτέψουν..Γιατί αν προλάβαιναν το άκρατο το πάθος τους.. που την εξουσία τους εμοίρασε ,σωστά θα το είχαν διοχετεύσει..Μα είναι μεγάλα τα συμφέροντα και μηδαμινή η αξία της ζωής του ανθρώπου....είναι οι άνθρωποι γι αυτούς...για τους πολιτικούς και τους θρησκευτικούς ηγέτες,απλά πιονάκια ενός επιτραπέζιου..που τα ύπουλα και ανήλιαγα τα σχέδια ..αυτά τα οργανογράμματα που ζωγραφίζουν επί χάρτου..είναι αυτά που αιματοκυλούν...και αίμα να σκορπούν καθόλου δεν τους νοιάζει...

Έχουν ασφάλεια αυτοί υψηλή και δε φοβούνται κάποιο φορτηγό να τους σκοτώσει...Είναι υψηλά τα πρόσωπα και τη ζωή τους την εκτιμούν...Μα η κάθε μια ζωή...μικρού σαν είναι αυτή ή και μεγάλου ακόμα..για τον ίδιο που την κουβαλά..γι αυτόν που ανασαίνει..έχει την ίδια τη βαρύτητα ακριβώς...Προσπάθησα να καταλάβω πάλι άλλη μια φορά...γιατί εγέμισε η πλατεία από νεκρούς..Απάντηση δεν πήρα από πουθενά...


Σαν αερικό που τριγυρνά χωρίς σκοπό..επάνω από τα πτώματα η σκέψη μου επέρασε..και θέλησα ,μα δε μου βγαίνανε τα λόγια τα χαρούμενα τα Καλοκαιρινά...θέλησα να σας ευχηθώ για άλλη μια φορά..Δε θέλω νάμαι ένας απελπιστικός προπέτης της ζωής που τρέχει και κυλά.. γιατί πάντα και πάντοτε είναι η ζωή ''κρατούσα''..αυτή έρχεται εμπροστά..και με μια κίνηση ματ..ξέρει για να νικά.. 
Σκεφτείτε..λυπηθείτε...διαμαρτυρηθείτε μέσα σας , μα και φωναχτά..μα αγαπήστε τη ζωή για άλλη μια φορά..και προσπαθείστε να ''φυτέψετε''ξανά το Καλοκαίρι στις καρδιές σας..
Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη. 
............................................................................................................. 

 Τραγούδια μιας άλλης εποχής..μα τόσο σημερινά..τόσο αληθινά !
<< άνθρωπε αγάπα ..τη φωτιά σταμάτα..>>

Ένας στίχος...μια ολόκληρη φιλοσοφημένη παραίνεση...
Ακούμε ...σκεφτόμαστε...αναλογιζόμαστε...

<< Και τη δύναμή σου δώσ' την στο φιλί σου... >>


                                    Poll - Άνθρωπε αγάπα 

...............................................................................................................

14 Ιουλίου 2016

Εγώ για καλοσύνη σας μιλώ.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.




Αναρωτιέμαι ώρες- ώρες πως αντέχουνε οι κάποιοι άνθρωποι,από το χάραμα καθώς τη μέρα αντικρύζουνε..μέσα στην ένταση και στην λεγόμενη ''κουτσομαγκιά'' να την περνούν..Ξυπνούνε ασυγκρότητοι,αλλαφιασμένοι ,αδύναμοι και ελλειπείς...και ψάχνουν να γεμίσουν της ψυχής τους το κενό,με ειρωνεία,με υπονοούμενα..να θίξουν..να σκαλίσουνε πληγές...όχι για να τις διορθώσουνε..ή να τις φέρουν για συζήτηση στην επιφάνεια..αλλά γιατί αυτός είναι ο τρόπος τους...Είρωνες που το παίζουν ''γάτες'' ..έξυπνοι..φτηνοί και πονηροί..Είναι μεγάλο θέμα η συμπεριφορά αυτή...και χρήζει ψυχιατρικής...Μπορεί και να μη φταίνε πάντα αυτοί,ίσως ποτέ τους δε διδάχθηκαν...ή δεν εισέπραξαν ποτέ τους αγάπη αληθινή...Αυτό δεν είναι πρόβλημα μιας συμπεριφοράς που αποχτάς εις την ενηλικίωση..τη φέρεις από μικρό παιδί ,από τα παιδικά σου χρόνια..Κάποιοι γονείς κάτι δεν έκαναν καλά...κάποιοι δε σου διδάξανε.αγάπη τι σημάινει..

Θέλησαν να σε κάνουνε ''μαγκάκι''έξυπνο της γειτονιάς και της ζωής της ίδιας..Και έτσι κατάντησες εσύ λοιπόν,μέσα από μια λανθασμένη άμυνα..να παριστάνεις το ''γατόνι''...Κατάντησε η ίδια σου η ζωή,επάνω στην ειρωνεία νάναι βασισμένη..Μα υπάρχει και το αντίδοτο το φάρμακο που ονομάζεται στοργή..ονομάζεται και αγάπη..ίσως θα σούλεγα εσένα φίλε μου ,που είσαι τόσο θυμωμένος άνθρωπος..και θες να μεταμορφωθείς σε ''γάτο'' να ψάξεις το αντίδοτο αυτό να βρεις και να το αγοράσεις..

Μην ψάξεις μες στα φαρμακεία εκείνα εκεί της γειτονιάς..δεν το πουλάνε ,είναι πολύ ακριβό..ψάξτο κάπου βαθιά..σε μια αποθήκη της καρδιάς...ίσως υπάρχει κάπου εκεί περίσσευμα για σένα..Γιατί έρχομαι εγώ που στα μάτια σου φαντάζω ουτοπική και ονειροπαρμένη και ρομαντική...να σου φωνάξω δυνατά μέσα στο αυτί..πως είσαι λάθος...ένα μεγάλο λάθος..και πως έχεις ακόμα τον καιρό να δώσεις καλοσύνη..Γιατί όση από αυτήν θα μοιράσεις απλόχερα..τριπλάσια καλοσύνη θα εισπράξεις..

Σταμάτα το λοιπόν να ''συνασπίζεσαι''και με άλλους όμοιους με σένα να γυρεύεις...Τους κατστρέφεις και αυτούς..κι όλοι μαζί κατρακυλάτε...σε έναν δρόμο που στα σίγουρα σας οδηγεί..μες στην απελπισία..Αλλόφρονες θα τριγυρνάτε μέσα σε όλους τους χώρους...ακόμα και εδώ που είστε άγνωστοι τελείως μεταξύ σας...
Τι κρίμα που είναι να προσβάλλετε τις άμοιρες τις γάτες..θέλοντας να τις μετατρέψετε σε αιχμηρά και ειρωνικά και γρατσουνιάρικα ''γατόνια''. 
Έρχομαι σήμερα εδώ, να θυμηθώ και να σταθώ στη ρήση αυτή την τόσο σπουδαία του τραγικού αυτού του ποιητή του Σοφοκλή..που από τον πέμπτο ακόμα αιώνα..( γιατί η καλοσύνη δεν καθορίζεται από όρια χρονικά..)να θυμηθώ λοιπόν μαζίμε σας: πως << η καλοσύνη γεννά πάντα μόνο καλοσύνη>>,
έλεγε, για αυτό τσακίστε έγκαιρα τον ''ειρωνικό'' σας εαυτό ,που θέλει να σας μετατρέψει σε 
 ''γατόνια'''σε ''ύαινες'''και σε ''αρπαχτικά''..
 Εγώ για καλοσύνη πάντα, σε σας και σε μένα θα μιλώ !!!
Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιαδη.
............................................................................................................

Πες μου γιατί (τραγούδι για την κατάσταση του κόσμου) 

 τραγουδιστής: Declan Galbraith



Αφιερωμένο στους υπέροχους φίλους μου..που με συντροφεύουν στο δύσκολο και μοναχικό φορές- φορές δρόμο της αναζήτησης της αληθινής ζωής..μα και στους φίλους που ''αλαλιάζοντας'' ψάχνουν το δρόμο..
Κάπου εκεί...κρυμμένος μες στις μουσικές και στα άβατα της ψυχής είναι ο ''αληθινός δρόμος''.....

Ευχαριστώ και τον αγαπημένο μου φίλο Νικόλα..που με τις ιδιαίτερες μουσικές γνώσεις του..μου ανοίγει μουσικούς ορίζοντες...

Καλή σας απόλαυση !!!
η φίλη σας Σοφία...
...............................................................................................................