30 Αυγούστου 2016

Πάντα θα ταλαντεύομαι..της Σοφίας Θεοδοσιάδη

Είναι συναρπαστικό και δύσκολο πολύ..να έχεις επιλέξει από νωρίς..μειοψηφία να γενείς..μέσα εκεί εις τις ελάχιστες μειοψηφίες..
Να παρασύρεις χωρίς την καταπίεση.. μα με αγάπη άδολη..αληθινή και περισσή σ' αυτό το σύννεφο.. που εσένα σε πηγαίνει..προς την ευτυχία που αναζητάς..και τους δικούς σου τους ανθρώπους..Όχι για νάχεις κέρδος και όφελος εσύ προσωπικό...όχι για να κερδίσεις εσύ..μα έτσι για να νιώσεις να λες ..πως μ' ένιωσαν..πως με κατάλαβαν..κατάλαβαν το άπιαστο ,αυτό που γύρω τους πλανάται..πλανάται γύρω τους και δεν το βλέπουνε..Να ονειρευτούμε μαζί,να ξεφύγουμε από το πεζό...το καθημερινό. Έτσι λουσμένοι ,φευγάτοι ,πετώντας ,να ονειρευόμαστε αντάμα... 

Ο χρόνος τρέχει ..κι εγώ επίσης τρέχω γρήγορα για να τονε προλάβω..όχι δεν τον φοβάμαι..δεν τον φοβάμαι τον θάνατο..γιατί έτσι κι αλλιώς ο θάνατος δεν είναι το πλέον λυπηρό.Έτσι κι αλλιώς δεν τον καταλαβαίνεις ..Θέλω όμως μέχρι νάρθει ,μέχρι τότε, όποτε κι αν είναι,να γεμίσω τόσο πολύ την ψυχή μου,που να μην μπορεί κι αυτός ο Χάρος ο ίδιος.. να μη μπορεί να την σηκώσει.Θα τον νικήσω στο σημείο αυτό,μπορώ ,θα τον χλευάσω,θα τον κοροϊδέψω.Μ' αρέσει ,είμαι σίγουρη πως αυτή τη μικρή κουκίδα που δημιουργώ,θα την κρύψω εκεί,που μόνο αυτοί που με αγάπησαν πολύ θα την εβρούνε..Μόνο αυτοί θα την αναγνωρίσουν..μέσα στα ''σωριασμένα'' φύλλα του ημερολογίου μου..μαζί με ''ξεραμένα λούλουδα''..που πάντα ξέρουν να μιλούν...αφού έτσι και αλλιώς για τους άλλους διόλου εγώ δε νοιάζομαι..και υστεροφημίες δε ζητώ.. και δεν με ενδιαφέρει..καθώς κι εγώ..όπως κανείς.. δεν είμαστε στα άμεσα ενδιαφέροντά τους.

Λατρεύω τα παιδιά μου,όχι απλά γιατί τα γέννησα,αλλά γιατί με κοίταξαν στα μάτια και τα κοίταξα κι εγώ,μου έσφιξαν το χέρι και τους το 'σφιξα κι εγώ..Μειδιάτε..σας βλέπω ναι..γελάτε..μα διόλου πια δε νοιάζομαι γι αυτό..Νομίζετε πως όλοι εσείς εκάνατε το ίδιο..Μα εγώ που χρόνια μες στις αίθουσες σκυμμένη πάνω απ' τα παιδιά..σας γνώρισα κι εσάς..καθόλου δεν παρεξηγούμαι για το γέλιο σας αυτό..Λάθος..κάνετε λάθος κάποιοι από εσάς..Απλώς ίσως τα αγκαλιάσατε..και τα φιλήσατε..και τους μιλήσατε γιατί σας είπανε πως έπρεπε..Δεν περπατήσατε τον ίδιο δρόμο..δε βρεθήκατε και μερικοί ποτέ..στα ίδια βήματα και στο σωστό βηματισμό..κι έτσι απομακρυνθήκατε..και την απόσταση..το χάσμα γενεών εμείνατε να ψάχνετε..και να το μελετάτε..

Σας αφουγκράστηκα..λυπήθηκα αρκετές φορές..Ήταν που διαπίστωνα ενίοτε..ανθρώπους που ετάϊσαν το αρρωστημένο τους εγώ..από τη δόξα που επρόσμεναν..και καταθέτοντας το βάρος εις τις πλάτες των παιδιών τους..που ένιωσαν πως έχουνε οντότητα μέσα από την οντότητα που τους προσέδιδε η επιτυχία των παιδιών τους..γιατί οι ίδιοι ήταν ελλειπείς.

.Σε λίγο θα χτυπήσει πάλι το κουδούνι για τις αίθουσες..και πάλι θα αναρωτηθώ..αν ξεφυλλίζοντας τα βιβλία μου εκατόρθωσα ..εσάς πρωτίστως να επηρεάσω και να πείσω όσο μπορώ..πως η κατάσταση που ζούμε και βιώνουμε..ας μη σας οδηγήσει για άλλη μια φορά..''λιοντάρια'' για να θρέφουμε επιθετικά.. προφασιζόμενοι ..πως πρέπει άμυνα να έχουν τα παιδιά ανεπτυγμένη..Σαφώς κι αυτή είναι απαραίτητη..μα όχι μέσα σε μια ζούγκλα..που εσείς οι ίδιοι θα δημιουργήσετε..μες στον πολιτισμένο κόσμο..''καταβροχθίζοντας'' παιδιά και νέους..που καινούριους δρόμους..και σωστούς αναζητούν..κι όχι τα μονοπάτια.. της.. με κάθε τρόπο ''αναρρίχησης'' των εγωιστικών σας θέλω..που ''μπούμερανγκ'' γυρνούν και σκάνε επάνω σας..όταν θα είναι πλέον αργά...

Πάντα θα ταλαντεύομαι..και θα μου μένει το ερώτημα..τι είναι προτιμότερο..λιοντάρια να δημιουργώ...ή αν πρέπει το συναίσθημα νάναι ο ''οδηγός'' μου ?

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

Ο κήπος μου - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

 Έχω δυο κήπους όμορφους..να ''βγαίνω'' .. να φυτεύω ...να τους ποτίζω για να ανθούν..να τους κλαδεύω σαν θα χρειασθεί.. 'καρπούς '' για να μαζεύω..Ναι..ναι..δυο κήπους πάντα εγώ χρειάζομαι..τον έναν για να κάθομαι εκεί ,στον ίσκιο και των δέντρων του να ξαποσταίνω .. να μπορώ να γαληνεύω την ψυχή μου.. και τον άλλον τον κήπο της ''καρδιάς'' καρπούς.. σαν να 'ναι συγκομιδής καιρός...καρπούς ώριμους και ζηλευτούς πάντοτε  να συλλέγω..Δεν είμαι εγώ ποιήτρια σε ξένα περιβόλια για να σεργιανώ..λεβάντες και βασιλικούς και δυόσμους να μαζεύω..Τους φυτεύω μες στον κήπο μου..ποτίζω καθαρό νερό..ξεβοτανίζω και μυρίζω ευωδία αληθινή...κι έπειτα στης ψυχής μου τα αρώματα σε κείνο το συρτάρι το ζωγραφιστό..τρέχω .. τ' αποθηκεύω..





Μ' αρέσουνε οι ασυμβίβαστοι..κι ας με θαρρούν οι φίλοι μου αλλόκοτη,που στα γρανάζια τους δεν μπαίνω..Πίσω απ' τα χαμηλά φώτα του ''κήπου'' μου μ' αρέσει να δημιουργώ..και με το φως της μέρας τα ανθισμένα μου ''παρτέρια'' να αγναντεύω..Μου μήνυσαν πως είναι λέει ασύμφορο..και πως κανείς δε θα γνωρίζει πίσω από το φράχτη μου τι λούλουδα φυτεύω..Σας το ξανάπα πως οι μυρωδιές από τα ''βότανα''του κήπου μου..φτάνουνε μακριά απ' τα κάγκελα..που οι φράξιες και οι οφθαλμοφανείς ..οι καιροσκόποι αδυνατούν για να τα βλέπουν.. Φορούν καπέλα με φτερά..βάζουνε και λουστρίνι παπουτσάκια..μα είναι ανυποψίαστοι συχνά..πως τα ''λουστρίνια '' τους συχνά..είναι παπούτσια που γλυστράνε..Αγαπάνε οι άνθρωποι απ' την αρχή.. το ..που γυαλίζει αυτό..και λαμπερό φαντάζει..μα μένει εκεί ξεσκέπαστο..αν με του λόγου του πνευματικού..φόρεμα δεν κατόρθωσε ..τη γύμνια του κορμιού του να σκεπάσει..

Βγαίνω συχνά τα βράδια μες στον κήπο μου..εκεί κάτω από τη ροδιά που εφύτεψα χρόνια πριν..κι ακόμα οι αγέρηδες δεν την εξεριζώσαν..Έμεινε ανέγγιχτη εκεί..μονάχα λίγους ''ρόζους'' στον κορμό της εφορτώθη.. έχω και δυο φοίνικες πανύψηλους..χρόνια ορθώνονται εκεί εμπροστά..και τώρα τον κορμό τους εσκεπάσανε..δυο κισσοί μεγάλοι..Ζούνε κι αυτοί εις βάρος τους..μα δες το αλλιώς λέω συχνά..σαν μια αλληλεγγύη..Μονάχα πρόσεξε εσύ..σκύβω και λέω μέσα μου..μη λιμπιστείς το ψήλωμα αυτών...και το πράσινο το δέλεαρ..που η όψη τους προκλητικά και σου προτάσσει..

Μ'αρέσει πάντα ο ''κήπος '' μου να 'ναι περιποιημένος..μα έρχονται και κάποιες εποχές που ''ζιζάνια'' μέσα του φυτρώνουν..Η λέξη στη γραμματική από μόνη της..είναι ''το ζιζάνιo'' και γένους ουδετέρου..Μα εγώ το εντόπισα στον κήπο μου συχνά..και το συνάντησα και γένους θηλυκού συνήθως..και αρσενικού ενίοτε..έχει απ' όλα ο ''μπαχτσές'' αρκεί να ξέρεις να ''ξεβοτανίζεις''..''Παλιά μου τέχνη κόσκινο'' από τα παιδικά μου χρόνια..όταν απ' τα παρτέρια του καπνού.. εξεριζώναμε ζιζάνια..Εεε.. τι να κάνουνε κι αυτά..μας έλεγε η μάνα μου..κάπου να βρούνε τόπο να ''φυτρώνουνε'' ..πρέπει να ζούνε μια εποχή..τα δύστυχα..ως να τα ξεριζώσουν.. 




Φοβήθηκα βράδια που ήταν σκοτεινά..εκεί στην άκρη ..στη γωνιά..δίπλα στους ''κάκτους '' που δεν άνθιζαν πολύ συχνά..ούτε και κάθε εποχή..και κάθε Καλοκαίρι..Μα ότανε ανθίζανε..εγέμιζαν από ομορφιά..οι γλάστρες ..τα πιθάρια..Σπάνια ήτανε και είν' τα λούλουδα αυτά..αργούν πάντα να ανθίσουνε..μα δικαιώνουν σαν έρθει η ώρα τους..τον δικαιώνουνε αργά ..αλλά σταθερά..πάντοτε  τον ''περιβολάρη''..Είναι ''σπάνια'' τα άνθια της καρδιάς..και δεν ανθούνε σε ''παρατημένους'' κήπους..Είναι η φροντίδα και η δροσιά..το πότισμα αποβραδίς..που της ημέρας ομορφιά.. στους κήπους θα προσφέρει....









 Τους αγαπώ τους κήπους μου τους δυο..τον καθέναν για τα άνθια τα ξεχωριστά..που ακόμα μου προσφέρει..εκείνον τον κήπο τον αληθινό ψυχής..που μέσα μου τα αρώματα από τις παιδικές φωνές..κάτω από τα δέντρα ..τα φυτά..και τα ζουμπούλια μου μου φέρνει..μα και τον άλλονε..αυτόν που κείτεται στο χώμα καταγής..χρόνια τώρα πολλά..τα μάτια μου ευφραίνει..Ανθίζει ακόμα ο καθείς..αδιάκοπα..σαν το νερό που απ' το πηγάδι το ανασύρεις δροσερό !!!

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη 
............................................................................................................

 Εδώ στον κήπο των ευχών.. 
Μυρίζει ακόμα ..
Από τον ύπνο των ποιητών
 Νωπό το χώμα...

 

                    Μάριος Φραγκούλης-Ο κήπος των ευχών 

............................................................................................................

«Σιρανό ντε Μπερζεράκ»..στο κηποθέατρο Παπάγου..

Αυτόν το Σιρανό ντε Μπερζεράκ με τις τόσες αρετές και το μεγαλείο ψυχής είχαμε την τύχη να δούμε χτες βράδυ, σε μια  παράσταση υψηλών προδιαγραφών, με την υπογραφή  του Γιάννη Κακλέα.Ήταν μια ''γεμάτη βραδιά..με λίγα χρήματα στο εισιτήριο - επένδυση..μα τεράστιο το κέρδος...ψυχής φόρτιση !!!
Εκεί στην όμορφη γωνιά αυτής της χαώδους μεν..αλλά υπέροχης πόλης, που παρά την κρίση..προσπαθεί και επιμένει πολιτισμικά..στο Κηποθέατρο Παπάγου..

 Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, ενσαρκώνοντας τον ομώνυμο ήρωα, δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας, σε ένα απαιτητικό έργο, που συνδυάζει την κωμωδία με το δράμα. Αεικίνητος και γεμάτος πάθος, "οργώνει" τη σκηνή, καθηλώνοντας τους θεατές και γίνεται κυριολεκτικά ένα με το χαρακτήρα που υποδύεται.

 Η Δήμητρα Ματσούκα, ως εκπάγλου καλλονής, Ρωξάνη, εκπέμπει το ήθος, τη σεμνότητα και την "αποστασιοποιημένη" ομορφιά που ταιριάζει σε αριστοκράτισσα εκείνης της εποχής. Ερωτεύεται  στην αρχή με τα μάτια, το νεαρό, γοητευτικό Κριστιάν (Γιώργο Παπαγεωργίου), αλλά η άμετρη αγάπη της, που την οδηγεί δίχως δεύτερη σκέψη κοντά του, ρισκάροντας ακόμα και τη ζωή της, είναι απόρροια του λαμπρού πνεύματος που ερωτεύεται μέσα από τα ποιήματα και τον λόγο του.







Τελικά, ο θεατής φεύγει από το Σιρανό ντε Μπερζεράκ με ανάμεικτα συναισθήματα. Με εκείνη τη γλυκόπικρη γεύση του ανεκπλήρωτου και το θαυμασμό για την αυτοθυσία. Το ίδιο το έργο δεν δίνει μια ξεκάθαρη κατεύθυνση. Καλούμαστε να σκεφτούμε πάνω στο ζήτημα της αγάπης, να αποφασίσουμε μόνοι αν αξίζει να διακινδυνεύσουμε για τον έρωτα ή αν είναι προτιμότερο να μείνουμε σιωπηλοί παρατηρητές, δέσμιοι των αναστολών μας. 



Μια όντως ''μαγική''βραδιά..εκεί στο κηποθέατρο του Παπάγου..''Γέμισα''την ψυχή μου εικόνες και συναισθήματα...
Σας τη συνιστώ ανεπιφύλακτα..Παίζει και απόψε στο κηποθέατρο στις εννιά..21.οο / 8/ ημέρα Τρίτη..
Και θα παίξει σε πάρα πολλά θέατρα της Αθήνας καλοκαιρινά..μέχρι της 15 Σεπτεμβρίου που θα παιχτεί στο Ηρώδειο..
Εξαιρετική παράσταση.. δεν έχω λόγια..!!!
Σε γεμίζει σκέψεις και φέρνει στην επιφάνεια ξεχασμένες αξίες !!

η φίλη σας Σοφία Θεοδοσιάδη .
.............................................................................................................

28 Αυγούστου 2016

Επιστροφή στην πόλη..της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Μάζεψα τα σανδάλια μου..δίπλωσα τις πετσέτες μου..πήρα τα βάζα με τις πέτρες ,τα κοχύλια μου..και ό,τι άλλο μάζεψα απ' την παραλία μου..και βγήκα πάλι μες στο δρόμο..Είχα περίεργο συναίσθημα ετούτη τη φορά..Πάει καιρός πολύς που άφησα την πόλη την πολύβουη..και λες και ήτανε η πρώτη η φορά..που στους ρυθμούς της έπρεπε από ετούτη τη στιγμή..έστω και νοερά να συνηθίσω...Να πω πως ένα σφίξιμο μες στο στομάχι μου δεν είχα? ψέμματα θάναι αυτό αν το ισχυριστώ..κι εγώ τα ψέμματα τα απεχθάνομαι οικτρά..Μπήκα στο δρόμο μου το γνώριμο..και ψιλοτραγουδώντας ..άνοιξα το παράθυρο και νόμιζα ακόμα ο βασιλικός και ο δυόσμος απ' τον κήπο μου ερχότανε μπροστά μου..

Παράξενο συναίσθημα..αλλά διόλου μελαγχολικό..Σε πιάνει μια μανία φυγής..εις την αρχή..μα προς το τέλος της επιστροφής σαν πλησιάζει η ώρα..βιάζεσαι πίσω πάλι στις συνήθειες που ήξερες..στους φίλους σου..στα καφενεδάκια τα μικρά για τον καφέ..σε κείνα να γυρίσεις..Δεν είμαι από αυτούς που τα μυαλά μου παίρνουνε ''αέρα''και ψάχνουν πάντα τόπους ξωτικούς για να ''φορτίσουνε''τις μπαταρίες..Αν τις εικόνες ομορφιάς μέσα σου εσύ ποτέ δεν τις κουβάλησες..μην περιμένεις ούτε εκεί..και μες στους τόπους που υπόσχονται ''τα μαγικά τα βράδια''ούτε εκεί και θα τις βρεις..Πήγα στα μέρη που αγάπησα και με αγάπησαν..γέμισε από τις αναμνήσεις τις παλιές..και τις καινούριες που κι αυτό το Καλοκαίρι ''εζωγράφισε''η ψυχή μου..Ακούμπησα τη σκέψη μου στα όμορφα..σε όμορφους ανθρώπους.





.Πεθύμησα τους φίλους μου λοιπόν..και ήρθε η ώρα να τους απολαύσω..Μου αρέσουν οι εναλλαγές..και οι επιστροφές..και γκρίνια για την πόλη δε με πιάνει..Έχει και η πόλη χάρες εντελώς ξεχωριστές..κι ας τη βοή της την εξέχασα για λίγο στο κεφάλι..Δεν ήρθε δα και με το τέλος αυτό των διακοπών και η συντέλεια του κόσμου..Οργάνωση χρειάζεται κι εδώ..έχει γωνιές ανεξερεύνητες και η πόλη..Και ο ήλιος και ο Αύγουστος ακόμα δεν μας χαιρετίσανε..και οι μικρές οι αποδράσεις ..όσο..για λίγο ακόμα..μέχρι για νάρθει το φθινόπωρο..μας κλείνουνε το μάτι.

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη..
.............................................................................................................

Περνούν τα χρόνια..πάμε κι ερχόμαστε..και πάλι από την αρχή...αλλάζουνε οι άνθρωποι..λίγοι οι φίλοι που απομείναν..μα είναι αληθινοί...Γνωστοί σωρηδόν..μα η ψυχή κάθε φορά κοντοστέκεται στους εκλεκτούς..
Του χρόνου πάλι...το Καλοκαίρι...που θάρθει ελπιδοφόρο να μας γεμίσει εικόνες..
η φίλη σας Σοφία....


ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΡΗ ΘΑ ΞΑΝΑΒΡΕΘΟΥΜΕ.


.............................................................................................................

27 Αυγούστου 2016

.✿..απόψε τα γοβάκια μου...τα φόρεσα για σένα...✿. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη..

Bράδυ Σαββάτου...καλοκαιριάτικο βράδυ από τα  λιγοστά του φετεινού που μείναν...Και να που το προλάβαμε και τούτο δω το Καλοκαίρι..Πάει  και πέρασε γλυκά..είχε αέρηδες πολλούς απ' την αρχή..μα εγαλήνεψε εδώ στην άκρη του που φτάνει.. το φετινό το Καλοκαίρι...μας γέμισε εικόνες...και συναπαντήματα γλυκά και τρυφερά...ήλιου ανάσες..Ναι ..και μας καλεί κι απόψε να το ζήσουμε...Δε μας ζητάει πολλά...εκεί στο θερινό σινεμά...ένα γλυκό κρασάκι παγωμένο δροσερό..και μετά..εκεί στην άκρια της θάλασσας ,καθώς θα ρίχνει η νύχτα η φωτεινή τις δέσμες της ,μες στα νερά τα καταγάλανα..Ναι ..εκεί το ραντεβού μας θάναι πάλι απόψε φίλοι μου..για να ''γευτούμε'' τη χαρά...το άγγιγμα του αγαπημένου μας...το χέρι που μας σφίγγει ζεστά και την ψυχή μας τη ζεσταίνει...Γι απόψε ίσως μόνο..για αύριο..ποιός το ξέρει ?
Έχουν τα Καλοκαίρια αποχαιρετισμούς γλυκούς..μα υπόσχονται ξανά ..ζεστά και τρυφερά.. Άνοιξες και καινούρια Καλοκαίρια !!!

Γι αυτό το αποψινό..του αποχαιρετισμού Καλοκαιριού..το αποψινό το δείλι και το βράδυ.. εσύ θα λαχταρήσεις πάλι σαν το μικρό.. με το φλοράλ φουστάνι.. κοριτσάκι..Είναι που θα βάλεις πάλι την ψυχή σε μια τροχιά...αναζήτησης χαράς..και έρωτα...με τα ψηλά τα κατακόκκινα γοβάκια σου...όπως το χρώμα του έρωτα καλεί..


Μη φοβηθείς και τόλμησε..και πάλι απόψε την καρδιά σου να χαρίσεις...Μοιράσου εσύ καρδιά μου ταξιδιάρικη και μοίρασε..δώσε χαρά πάλι απόψε και πάρε..με όποιο τρόπο επέλεξες εσύ..με αυτόν.. που στην ''λάγνα'' σου ψυχή ταιριάζει..

Εκεί στης ''Όστριας'' δίπλα στα κύματα της θάλασσας.. καθώς όστρια σημαίνει νότιος ήπιος άνεμος και γλυκός..στείλε με μουσική υπόκρουση.. την καρδιά να ταξιδέψει και το επανιδείν να ευχηθεί..για το άλλο Καλοκαίρι να μας έβρει...
Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

Όταν η μουσική δεν έχει σύνορα !!!!!!!!!!!!!!
 Άκρως ερωτικόν !!!

 Εξαιρετικό κομμάτι κι απ' ό,τι διάβασα γράφτηκε από τους Calexico στην Ελλάδα με τη συνδρομή του παραδοσιακού συγκροτήματος "Τακίμ". Φοβερό πώς συνδυάζεται το λάτιν ύφος του τάγκο με την καθαρά ελληνική ή γενικότερα ανατολίτικη παραδοσιακή μουσική! 
Απίστευτο κράμα!
Εμπνευσμένο από τον Ελληνικό μπάλο!!

Ερωτευθείτε κι απόψε ξανά..τη ζωή ..το Καλοκαίρι..''τον''που σας εμπνέει και σας ''μοιράζει''χαρά...

η φίλη σας Σοφία..
Καλό Σαββατόβραδο !!!!!!!!!!!!!!



Calexico - Roll Tango (feat. Takim & Eric Burdon)[Bonus Track] 

..............................................................................................................

.. την ''τσιγγουνιά της ψυχής σου..διώξε''..της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


 Αγάπα τον τον εαυτό σου..σεβάσου τον..διάλεξε γι αυτόν τα καλύτερα..αυτά που σου αξίζουν...που σου ταιριάζουν..που πηγαίνουν την ψυχή σου στα ανοιχτά...Δυσκολεύεσαι να αποστασιοποιηθείς από εσένα..να κοιτάξεις και να σκύψεις μέσα σου βαθιά..ντρέπεσαι ίσως και να τον χαϊδέψεις..Μα είναι ώρα να το πράξεις για να νιώσεις πιο καλά..γιατί αξίζεις νάσαι εσύ καλά..και τότε μόνο και οι γύρω σου θα είναι..Μη λυπηθείς..φέρσου απλόχερα και μια φορά εις τον ''πολύτιμο'' και τον ξεχωριστό για σένα εαυτό σου.. και χάρισέ του τους ανθρώπους που ''οσμίζονται'' τα ίδια με εσένα ..Πέταξέ τους μια κόκκινη κλωστή..που θα σας δένει με μια αόρατη δύναμη..άκου τις μουσικές που θα σε ταξιδέψουν..κλείσε τα αυτιά σου στο κάλεσμα του ''ψεύτικου'' του λίγου..του μίζερου...γέλα ..ή κάνε πως γελάς για να τους μάθεις..ίσως και να τους συνετίσεις..

Διώξε από μέσα σου την ''τσιγγουνιά της ψυχής'' των ανθρώπων..των αχάριστων.. που απλόχερα τους μοίρασες..αγάπη ..χρόνο..έδιωξες την ανία τους..βοήθησες τη μοναξιά τους...

Αγάπα το όμορφο αυτό κομμάτι του εαυτού σου..και προσπάθησε ..βελτίωσε αν μπορείς...αυτό που προσπαθεί να σε ''βουλιάξει''..τις σκοτεινές σου νύχτες..που το γκρίζο απλώνεται τριγύρω σου..το κακό κομμάτι του εαυτού σου...που το ανακαλύπτεις μέσα από τα μάτια των ανάξιων..μα είσαι τυχερή φορές- φορές..που στην επιφάνεια το βγάζουν..


Γίνονται ο καθρέφτης σου..διότι η αγνότητα ή και η ''βρωμιά'' ενός προσώπου και της ψυχοσύνθεσής του, αποτυπώνεται σε αντιδιαστολή..επάνω στα πρόσωπα των άλλων γύρω του..
Αγάπα τον λοιπόν  τον εαυτό σου..είναι όλα αυτά μαζί..είσαι εσύ...ο ''υπέροχος'' μες στις στιγμές ο εαυτός σου..μα και ο ''γκρίζος''που στην επιφάνεια οι άλλοι σου ανασύρουν..
Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

Με τη μαγική μουσική της ''μοναδικής'' Loreena Mc Kennitt ταξιδέψτε κι αυτό το Σαββατοκύριακο τα όνειρά σας... 

Η φίλη σας Σοφία Θεοδοσιάδη...


Loreena McKennitt - NIGHTS from the ALHAMBRA Full 

..............................................................................................................

26 Αυγούστου 2016

Μέθα...Σαρλ - Πιερ Μπωντλαίρ.

Μέθα

Αν κάποτε στα σκαλιά ενός παλατιού ,στο πράσινο γρασίδι
μιας τάφρου, στη μουντή μοναξιά του δωματίου σου,
ξυπνήσεις ξεμέθυστος πια,ρώτα τον άνεμο,ρώτα το κύμα,
το πουλί το ρολόι,κάθε τι που φεύγει,
κάθε τι που στενάζει ,κάθε τι που κυλάει, που τραγουδάει,
που μιλάει'
ρώτα τι ώρα είναι? 
Κι ο άνεμος ,το κύμα ,το άστρο,το πουλί ,το ρολόι,
θα σου απαντήσουν: Είναι η ώρα της μέθης!


Για να γίνεις ο μαρτυρικός σκλάβος του χρόνου,
μέθα' μέθα αδιάκοπα!
Αλλά με τι?Με ρακή,με κρασί,με ποίηση,με αρετή...
Με ό,τι θέλεις ,αλλά μέθα!... 
 Σαρλ Μπωντλαίρ. 
.................................................

 Να είστε πάντα μεθυσμένοι! 

Να είστε πάντα μεθυσμένοι! Αυτό είναι όλο! Επιτακτική ανάγκη! Για να μη νιώθετε το φριχτό βάρος του Χρόνου,να συντρίβει τους ώμους, να σας γέρνει στη γη. Μεθύστε και μείνετε μεθυσμένοι.. Αλλά με τί; Με κρασί..με ποίηση..με αρετή..με ό,τι σας αρέσει..Όμως μεθύστε! Κι αν τύχει κάποιες φορές και ξυπνήσετε στα σκαλιά ενός παλατιού..στο γρασίδι ενός χαντακιού..μέσα στη βαρύθυμη μοναξιά του δωματίου σας..με το μεθύσι σας χαμένο ή ελαττωμένο..Ρωτήστε τον άνεμο..το κύμα..το πουλί..το ρολόι..Ρωτήστε οτιδήποτε φεύγει..οτιδήποτε βογκάει..ή κυλάει..ή τραγουδάει..οτιδήποτε μιλάει..Ρωτήστε τί ώρα είναι; Και ο άνεμος..το κύμα..το αστέρι..το πουλί..το ρολόι..Θα σας απαντήσει: Είναι ώρα να μεθύσετε! Για να μην είστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του Χρόνου..Μεθύστε..Μείνετε μεθυσμένοι.. Με κρασί..με ποίηση..με αρετή..Με ό,τι σας αρέσει!
Σαρλ Μπωντλαίρ 

Ο Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ (Charles Pierre Baudelaire, Παρίσι, 9 Απριλίου 1821 - 31 Αυγούστου 1867) ήταν Γάλλος ποιητής, ένας από τους σημαντικότερους της γαλλικής αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

Κατά την διάρκεια της ζωής του, ο Μπωντλαίρ υπέστη δριμεία κριτική για τις συγγραφές του και την θεματική του. Ελάχιστοι από τους σύγχρονούς του τον κατανόησαν. Η εφημερίδα Le Figaro της 5ης Ιουλίου 1857 έγραψε τα εξής σχετικά με την πρόσφατη εμφάνιση των Ανθέων του Κακού:

 «Σε ορισμένα σημεία αμφιβάλλουμε για την πνευματική υγεία του Κου Μπωντλαίρ. Όμως ορισμένα άλλα δεν μας επιτρέπουν περαιτέρω αμφιβολίες. Κυριαρχεί, ως επί το πλείστον, η μονότονη και επιτηδευμένη επανάληψη των ίδιων πραγμάτων, των ίδιων σκέψεων. Η αηδία πνίγει την αχρειότητα—για να την καταπολεμήσει σμίγει με το μόλυσμα».

Ο Μπωντλαίρ σήμερα αναγνωρίζεται ως μέγας ποιητής της γαλλικής και της παγκόσμιας Λογοτεχνίας και συγκαταλέγεται μεταξύ των κλασικών. Χαρακτηριστικά, ο Μπαρμπέ ντ' Ορεβιγί τον αποκάλεσε «Δάντη μιας παρηκμασμένης εποχής».
ΠΗΓΗ: ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ.
.............................................................................................................

Αγάπα τη ζωή...μέθα με τις ομορφιές της..ρούφα τους χυμούς της..άφησέ την να σε παρασύρει..να σε συνεπάρει...
Είναι από μόνη της μια ιστορία αγάπης..δωρισμένη από το Θεό προς τον άνθρωπο...Να μεθάς ..να χάνεσαι με τις μουσικές..με την τέχνη..με την ομορφιά ..με τους έρωτες...
Να γεύεσαι !!!!!!!!!
Και με την αφιερωμένη μουσική ..μοναδική σε βιολί και πιάνο..
Ένας ύμνος στη ζωή...στον έρωτα ..μοναδική ..θαυμάσια εκτέλεση..
Να μεθάτε !!!
Όσο υπάρχει καιρός..όσο θα περπατάτε πάνω στη Γη...όσο...

<< Μια αστραπή η ζωή μας ,μα προλαβαίνουμε..>>
η φίλη σας Σοφία.... 



Love Story (Piano & Violin Duet) 

............................................................................................................

25 Αυγούστου 2016

<< Υπάρχουνε πολλοί που ναυαγήσαν μέσα στο κουστούμι τους >>.






Ω ναι! Ξέρω καλά πως δε χρειάζεται καράβι για να ναυαγήσεις..πως δε χρειάζεται ωκεανός για να πνιγείς.. Υπάρχουν πολλοί που ναυάγησαν μέσα στο κοστούμι τους..μέσα στη βαθιά τους πολυθρόνα..πολλοί που για πάντα τους σκέπασε το πουπουλένιο τους πάπλωμα..
Πλήθος αμέτρητο πνίγηκαν μέσα στη σούπα τους..σ' ένα κουπάκι του καφέ..σ' ένα κουταλάκι του γλυκού..
Ας είναι γλυκός ο ύπνος τους εκεί βαθιά που κοιμούνται..
Ας είναι γλυκός κι ανόνειρος..
Κι ας είναι ελαφρύ το νοικοκυριό που τους σκεπάζει..


Αργύρης Χιόνης

............................................................................................................. 


Alkinoos Ioannidis - Oneiro Htane 

............................................................................................................

24 Αυγούστου 2016

<< Ο έρωτας είναι σαν το τανγκό >>...George Vidakis


<< Ο έρωτας είναι σαν το τανγκό... αισθησιακός.. μαγικός..σε συνεπαίρνει..σε εξιτάρει.. θέλει συντονισμένες κινήσεις....ρυθμό και χάρη... πρέπει να γνωρίζεις τα βήματα.. να κρατάς το μέτρο για να αποφεύγεις τα λάθη..>>

Η ιστορία του Τάνγκο Το ταγκό, όπως είναι γνωστό στην Ελλάδα, είναι μουσική και χορός, που αποτελεί τη συνεισφορά της Αργεντινής στον παγκόσμιο πολιτισμό, μαζί βεβαίως με τους αστέρες της μπάλας, που αφθονούν στη χώρα των πάμπας και των γκάουτσος. Το ταγκό το γνωρίζουμε στην αστική του εκδοχή, αφυδατωμένο από τις κοινωνικές του αναφορές, έτσι όπως το διέδωσαν στον υπόλοιπο κόσμο οι Παριζιάνοι στη δεκαετία του '20.

 Κυρίες με ολόσωμες τουαλέτες και κύριοι με φράκα να χορεύουν βαριεστημένα στη δεξίωση του κυρίου πρέσβη είναι μία εικόνα, που έχουμε στο μυαλό μας, κυρίως μέσα από τον κινηματογράφο. Στη μικροαστική του εκδοχή το ταγκό θα το συναντήσουμε στη χώρα μας όλο και σε κάποια γαμήλια δεξίωση, με την ετικέτα του «Ευρωπαϊκού», λίγο προτού ηχήσουν τα κλαρίνα. Όμως, το ταγκό είχε άλλες κοινωνικές αναφορές στην αρχή της ιστορίας του. 

Γεννήθηκε κάπου στα τέλη του 19ου αιώνα στις λαϊκές γειτονιές του Μπουένος Άιρες, κάτω στο λιμάνι της πόλης με τα μπαρ και τα πορνεία, εκεί που εδρεύει η θρυλική Μπόκα Τζούνιορς και έμαθε μπάλα ο Μαραντόνα. Στην περιοχή αυτή κατοικούσαν μαστροποί και πόρνες, αλλά και άνθρωποι της εργατικής τάξης, μετανάστες, τόσο από τα ενδότερα της Αργεντινής, όσο και από την Ευρώπη. Αρχικά ήταν καθαρά αρσενικός χορός... για άνδρες με τα όλα τους. Το ταγκό, σύμφωνα με τον μεγάλο αργεντινό συγγραφέα Ερνέστο Σάμπατο, είναι προϊόν επιμειξίας μουσικών και χορών, που έφερναν οι μετανάστες από τις πατρίδες τους, με έντονο το ερωτικό στοιχείο. Είναι το τραγούδι του μοναχικού άνδρα, του «πορτένιο», που εκφράζει την επιθυμία και τη νοσταλγία του για μία γυναίκα και σε πολλές περιπτώσεις το ανικανοποίητο του έρωτά του:

 «Στη ζωή μου είχα γκόμενες και γκόμενες, μα ποτέ μου μια γυναίκα» λέει το δίστιχο ενός τάνγκο τραγουδιού. Είναι ένας χορός ενδοστρεφής και ενδοσκοπικός, αντίθετα με άλλους χορούς που είναι εξωστρεφείς και χαρωποί. «Ο γερμανός πίνει μπίρα, μεθοκοπάει και χορεύει αφελώς, ο «πορτένιο» χορεύει ένα τάνγκο για να σκεφθεί την τύχη του, που δεν του φέρθηκε ευνοϊκά» συμπληρώνει ο Ερνέστο Σάμπατο. Μεγάλη ώθηση στο ταγκό έδωσε το μπαντονεόν, που αποτελεί το σήμα κατατεθέν του. Είναι ένα είδος ακορντεόν που έφτασε από τη Γερμανία, με ήχο συναισθηματικό, βαθύ και δραματικό, που εκφράζει τέλεια τους καημούς του «πορτένιο». Ο συνθέτης και βιρτουόζος του μπαντονεόν Άστορ Πιατσόλα (1921-1992) ήταν ο αυτός, που έβαλε το ταγκό στις αίθουσες συναυλιών, ενώ μεγάλη ήταν και η συνεισφορά του κορυφαίου τραγουδιστή του είδους Κάρλος Γκαρντέλ (1890-1935).
..............................................................................................................

 HASTA SIEMPRE AMOR tango
Αντίο, αγάπη (1953)
Στίχοι: Federico Silva


Στο επανειδείν, αγάπη μου


 .............................................................................................................

To πέρασμα της κόκκινης γραμμής.....- της Σοφίας Θεοδοσιάδη

Ρωτάς και με ξαναρωτάς να σου αποκριθώ..πόσο μεγάλωσα να σου ομολογήσω..Μα εγώ λυπάμαι να σου πω.. πόσο περάσανε τα χρόνια τα δικά σου.Άγχος μεγάλο σε κυρίευσε..καθώς τη γέρικη..μες στη νεανική καρδιά σου αναγνωρίζεις..Εξεχαστήκαμε εμείς οι τολμηροί..οι περιπατητές της πλήρους της διαδρομής...στου χρόνου τα κιτάπια..Απορείς ..συνοφρυώνεσαι..μετράς..και δε σου βγαίνει ηλικιακά στο μέτρημα..το σφρίγος και η ζωντάνια ..που αναγκάζεσαι να δεις και να παραδεχτείς..μες στη μεγάλη λύπη σου..και να συνειδητοποιήσεις ξαφνικά..πως η ζωή δε μετριέται με τα χρόνια..

Και ναι..σε σένα μιλάω φίλε μου..σε σένα που ενόμισες πως πρέπει να κάνω αγώνα δρόμου τα χιλιόμετρα..και όχι τα χιλιόμετρα που με οδηγούν στην ευτυχία..Ναι..ναι στην ευτυχία τη δική μου ,που εσύ την αγνοείς..και δείχνεις την ταυτότητα και προσπαθείς δροσιά απ' τα αναγραφόμενα τα χρόνια να αντλήσεις..
Τι κρίμα που εμαράζωσες νωρίς πουλάκι μου..και άφησες  στην ψυχή σου τη ρυτίδα να εισχωρήσει !!!
 Αναρωτήθηκες στ' αλήθεια εσύ τι σου συμβαίνει ..εσκέφτηκες μήπως το πνεύμα σου το σκότωσες πριν η ζωή η ίδια σε σκοτώσει ?Γιατί το λένε επιστήμονες και σπουδαίοι ψυχίατροι..ερευνητές και ψυχολόγοι..πως πεθαίνει το πνεύμα κι η ψυχή μας πολύ πριν το βιολογικό μας θάνατο. Ανάμεσα στο δρόμο που οδηγεί σίγουρα στο γκρεμό και στο άγνωστο μονοπάτι, που ίσως οδηγεί στο ξέφωτο και στην απελευθέρωσή μας, επιλέγουμε το πρώτο ελπίζοντας-αυτή η ελπίδα είναι μια δεύτερη φυλακή- σε ένα θαύμα που ξέρουμε ότι ποτέ του δε θα γίνει...

Κι όμως εξακολουθούμε να ελπίζουμε.Κι έτσι ''αποκοιμισμένοι'' πια και συντηρητικά σκεπτόμενοι ακολουθώντας τους κανόνες γύρω μας του καθωσπρεπισμού..αφήνουμε τα θέλω μας..και τη ζωή που μας αρμόζει..εκεί σε μια γωνιά..μόνη και παραγκωνισμένη..μέχρι που να ξυπνήσουμε ένα πρωί..κι απ' τις αράχνες που δίχτυ εσχηματίσαν γύρω μας..να μην μπορούμε από μέσα για να βγούμε..Διαλαλείς τάχα πως είσαι ελεύθερος πουλάκι μου..στο πνεύμα και στην ψυχή σου ακόμα,μα στρουθοκαμηλίζεις σίγουρα ..όταν την κόκκινη γραμμή φοβάσαι να περάσεις..

Μα πως να παραμείνεις νέος μέσα σου ...αν τη γραμμή εις το ξεκίνημα δεν τόλμησες και το σχοινί να κόψεις..Έχασες άπειρες φορές εις την εκκίνηση ..έχασες και δεν μπόρεσες στο ξέφωτο να βγεις..έμεινες να κοιτάς και να μετράς τα χρόνια σου ..που πήγανε χαμένα..κι ήταν αλήθεια από τόσο πολύ νωρίς..που ακόμα η ταυτότητα τα νιάτα σου μετρούσε..Ήτανε τότε  που δεν τόλμαγες ,από μικρό παιδί ..να ακολουθήσεις τα της ηλικίας σου ..φοβούμενος ,σεβόμενος τα πρέπει των κυρίαρχων γονιών σου.Και έτσι εμαραίνοσουν σιγά- σιγά..σαν το λουλούδι που το οξυγόνο του στερείται..Είναι ευαίσθητο και άκρως επικίνδυνο το πέρασμα της κόκκινης γραμμής του συντηρητισμού,που αν τη διαβείς απότομα και απερίσκεπτα στο γήπεδο του παλιμπαιδισμού μπορεί και να σε βγάλει..Μα από την άλλη είναι άδικο να εθελοτυφλείς..και να καταπιέζεσαι ..μπρος στα ωραία δώρα της που η ζωή μονάχα μια φορά σου τα προσφέρει..
Έστω και αργά..ζήσε όσο μπορείς και δύνασαι τη ζωή που επιθυμούσες και δεν έζησες..
Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................


Πολυμέρης Φώτης - Άσ' τα τα μαλλάκια σου 

..............................................................................................................

Μια νύχτα είδα ένα όνειρο..

Μια νύχτα είδα ένα όνειρο..
Ήμουν..λέει..στην άκρη του γιαλού και κοίταζα..
Η θάλασσα ήταν κατάμαυρη..όλο τρόμο και χοχλακούσε..
Κι από πάνω της ο ουρανός..κατάμαυρος κι αυτός..όλο φοβέρα..κατέβαινε
όλο και πιο χαμηλά..λίγο ακόμα και θ' άγγιζε τη θάλασσα..
Αγέρας δε φυσούσε..νέκρα φρικτή..πλάνταζα..δε μπορούσα να πάρω ανάσα..
Κι άξαφνα..στη στενή χαραμάδα που απόμενε λεύτερη..ανάμεσα ουρανού και θάλασσας..άστραψε ένα άσπρο κατάφωτο πανί..
Ήταν μια μικρή-μικρή βαρκούλα..αυτόφωτη..και μέσα στην πλανταγμένη
απανεμιά..φούσκωνε κάργα το πανί της και προχωρούσε γοργά..βίαια..
ανάμεσα στα σκοτάδια..
Άπλωσα κατά πάνω της τα χέρια.."Η καρδιά μου" φώναξα και ξύπνησα..
Βοήθεια μεγάλη στάθηκε τ' όνειρο ετούτο στη ζωή μου..
Σε δύσκολες στιγμές..όταν όλα γύρα μου σκοτείνιαζαν..κι οι πιο ακριβοί
μου φίλοι..και οι πιο σίγουρες ελπίδες με παρατούσαν..πόσες φορές δεν
έκλεινα τα μάτια..και δεν έβλεπα μέσα από τα ματοτσίνουρά μου τη βαρκούλα αυτή..κι η καρδιά μου έπαιρνε κουράγιο..τινάζουνταν απάνω..
"όρτσα και μη φοβάσαι" μου φώναζε.. κι έσκιζε το σκοτάδι..!
"Αναφορά στο Γκρέκο" Ν. Καζαντζάκης

............................................................................................................


Β.Παπακωνσταντινου - ΦΕΥΓΟΥΝ ΚΑΡΑΒΙΑ

.............................................................................................................. 

23 Αυγούστου 2016

Βράδυ Καλοκαιριού - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


Βράδυ Καλοκαιριού..δροσιά που φέρνει απόψε το αεράκι !!!Εκεί κάπου σε κείνη τη γωνιά του κήπου μου..που οι μυρωδιές από το γιασεμί του φράχτη μου..γίνονται ένα με το δυόσμο και το βασιλικό..κι έρχονται  να ερεθίσουν έναν κόσμο αέναο..που κάθε Καλοκαίρι με επισκέπτεται στης μνήμης και στης λήθης μου το δρόμο..Δεν είναι βράδυ απολογισμών,καθώς κι αυτό το Καλοκαίρι κλείνει τον κύκλο του σιγά -σιγά..Όχι δεν είναι βράδυ απολογισμών..μα μιας βαθύτερης αναζήτησης..αν πρόλαβες όλες τις υπερβάσεις σου να κάνεις..κι αν εκατόρθωσες ..αν μπόρεσες ολοκληρωτικά,από το στόχο σου ποτέ να μην ξεμάκρυνες...αν το ευτύχησες

<< να αγαπήσεις και να αγαπηθείς >>..γιατί αυτό είναι που στη ζυγαριά σου της ζωής..πάντα βαρύτερο θα γέρνει..

Γιατί τι τάχατες είναι πλέον βαρυσήμαντο.. από τη σπουδαία αυτή..τη δημιουργική σου τη διαδρομή..το λόγο ύπαρξής σου...από την ίδια τη διαδρομή εκείνη της αγάπης ?Μέτρησες πάλι απόψε άνθρωπε τα κατορθώματά σου...τα ταξινόμησες ,τα ελογάριασες ,τα βαθμολόγησες και πάντοτε στο μέτρημα ίσως λειψά και να τα βρήκες..καθώς το βλέμμα έστρεψες σε κείνο το σακίδιο , που έκρυβε την αγάπη..Για άλλους ίσως νάταν αρκετή..αν μέσα στα τετριμμένα πλαίσια..και μέσα σε συμβατικούς δρομίσκους την αγάπη αυτή αναζητούσαν..Μα εσύ που πήρες μπόλικη από αυτή.. άλλη ακόμα πιο ιδανική,απ' τη ζωή αναζητούσες..

Υπάρχουν άραγε αγάπες πια ιδανικές...ανιδιοτελείς..με δώρα φορτωμένες ?Αναρωτιέσαι και μόνη σου απαντάς..τόσο που εμεγάλωσες.. πως όχι..δεν υπάρχουνε πολλές ανιδιοτελείς τέτοιου είδους αγάπες..Τις πιο πολλές φορές..''αλισβερίσι'' γίνεται ακόμα και στις δυνατές τις χαραχτηρισμένες τις μεγάλες τις αγάπες..''αλισβερίσι'' ανταγωνιστικό και εγωιστικό και μέσα στις καρδιές..Υπάρχουνε όμως στη ζωή και αγάπες όμορφες και καθαρές σαν κρύσταλλο ακριβό...εκείνες που εδιάλεξες.. όταν γονέας αποφάσισες να γίνεις...Ναι..γι αυτές τις μόνες τις αληθινές ..τις μητρικές..τις πατρικές..και τις αδελφικές αγάπες..και για τη μια που σου'τυχε στο διάβα σου..άξιζε της ζωής σου το σεργιάνι..Τώρα.. δεν ξέρω αν είσαι τυχερός μες στη ζωή..ίσως και μια και δυο από τις άλλες..τις μεγάλες και τις όμορφες..ίσως να εσυνάντησες..τις ιδανικές.. που λένε στα βιβλία οι συγγραφείς και οι ποιητές..και με ''στολίδια'' περισσά τις περιγράφουν..



Είναι σπάνιο ''λουλούδι'' η αγάπη η ανιδιοτελής και η ιδανική...για να την τραγουδάς μεγάλη..έτσι και να λογίζεται από σε.Μα οι άνθρωποι βολεύονται..έτσι ίσως πρέπει και να γίνεται για να επιβιώνουν..για να μπορούνε να πορεύονται στο διάβα της ζωής..Τι κι αν δεν μπόρεσες το λούλουδο το ακριβό..το γιασεμί σου να μυρίσεις..Έχει το βάζο τόσα λούλουδα..έχουν και κείνα μυρωδιά..Φορές - φορές σαπίζει το νερό στο βάζο σου αυτό και η μυρωδιά του.. ποτίζει και τα λούλουδα και την πετάς την ανθοδέσμη..Τίποτα στη ζωή δεν είναι αιώνιο..όλα και πάντα έχουνε αρχή -μέση και τέλος..εκτός από αυτούς.. που επένδυσαν σε φράχτες σταθερούς..φράχτες αγάπης δυνατής και αληθινής συνάμα αγάπης..


Ίσως πολλοί να θεωρήσουν και να με κατηγορήσουνε με
''τη καρδία ελαφρά''.. πως πολυτέλειες ζητώ στις σκέψεις μου και ''φανφαρονισμούς'' ρομαντικούς σας καταθέτω..Γιατί ενώ ο κόσμος έξω ''καίγεται'' εγώ μιλώ για την αγάπη..
Μα πως να γίνει φίλοι μου αγαπητοί..δεν είμαστε όλοι δυνατοί να αρπάζουμε την καθημερινότητα ..με μια ορμή ακράτητη και επιθετική..υπάρχουν πάντα στον κανόνα και εξαιρέσεις.. που ψάχνουνε στην καθημερινότητα... την  πεζότητα να διώξουν..και σε αγάπες σταθερές..χέρι να απλώνουν για να στηριχθούν..

Mα εγώ που χρόνια τώρα έμαθα..μοναχικό το δρόμο της αγάπης για να ψάχνω..και κάθε που εβράδιαζε ''ταμείο'' για να κάνω μιας ουσιαστικής αν έζησα κι όχι ανούσιας ζωής..κλείνω τα αυτιά μου στις σειρήνες τις αρνητικές..και πλένω με σαπούνι αγνό.. από πάνω μου τους ''τοξικούς'' είτε είναι φίλοι ,είτε και γνωστοί που προσπαθούν να με ''μολύνουν''.. Έτσι κι αλλιώς όπως κι εσείς φαντάζομαι..τις εξετάσεις μου τις έδωσα πολλά αριθμώ.. εδώ και χρόνια..και ούτε και βαθμολογώ με αυστηρότητα τα ''κακογραμμένα'' τα γραπτά..απλά ..τους παραπέμπω έτσι και για να μορφωθούν λιγάκι..στους υπέροχους τους στίχους.. του λατρεμένου μου και φιλοσοφημένου μου  Καβάφη:
 << Οι ελαφροί ας με λέγουν ελαφρόν >>.
<< Aυτή η ορθότης, πιθανόν, είν’ η αιτία της μομφής.>> 
( ΒΥΖΑΝΤΙΝΌς ΆΡΧΩΝ -ΚΑΒΆΦΗς)

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................



ROMANTIC LOVE SONGS - INSTRUMENTAL MUSIC 

.............................................................................................................


Βρε πως έχεις μεγαλώσει μπέμπα.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


Βρε πως έχεις μεγαλώσει μπέμπα..μπέμπα..τραγουδάς και μειδιάς..Για σκέψου πως ξεκίνησες μικρή μου...με βήματα δειλά..κοιτούσες ντροπαλά και χαμηλοβλεπούσα έμοιαζες..εκείνα εκεί τα Καλοκαίρια..εκεί στην Κατασκήνωση που σε 'στελνε η μάνα σου..να πάρεις λέει τον καθαρό αέρα..Μα εσύ κι όταν ακόμα ήσουνα μικρότερη..εικόνες  στο μυαλό σου μάζευες γλυκές και τρυφερές...Λένε οι ειδικοί και οι επιστήμονες,πως τίποτα μες στη ζωή ,από την αρχή μέχρι το τέλος της δε γίνεται τυχαία..Σχέσεις από παιδιά και φιλικές και ερωτικές επιδιώκουμε..από τόσο δα παιδιά..

Μα τίποτα εδιάβαζα στα βιβλία μου τα παιδαγωγικά δεν είναι τόσο αθώο και αστείο όσο μας φαίνεται εμάς των γονιών..όταν καμαρώνουμε για τα βλαστάρια μας..όταν κοιτάμε πως ''φλερτάρουν''.Στέκομαι εκεί στην παραλία και κοιτώ την ''τσαχπινιά εκείνης της μικρής..και έρχονται διάσπαρτα στο νου μου..εκείνα που εδιάβαζα για να καταλάβω τα παιδιά..Μου 'λέγαν τα συγγράμματα λοιπόν,πως ο άνθρωπος σε κάθε του μεταίχμιο αλλαγής..κάθε που θα αλλάξει μια περίοδο ή ηλικία της ζωής του,ψάχνει για έναν άλλο άνθρωπο επάνω του έναν έρωτα να ακουμπήσει..και μέσα από αυτόν για να μεταλλαχτεί..να ολοκληρωθεί..και την προσωπικότητά του να την συγκροτήσει και να την ολοκληρώσει..

Έτσι εξηγείται που κάθε φορά ..σε όλα μας τα στάδια ψάχνουμε μια σχέση για να βρούμε..Ανάγκη λέει οργανική και ψυχική..Και  ανάλογα με τη στενότητα της σχέσης, τις συνθήκες μέσα στις οποίες συναντώνται τα δύο παιδιά,ή και οι ενήλικες  και κυρίως την ιδιοσυγκρασία του κάθε παιδιού ή και του ενήλικα, ο σύνδεσμος αυτός μπορεί να εξελιχθεί, έστω και για ένα μικρό χρονικό διάστημα, σε μια σχέση γεμάτη πραγματική αγάπη, αφοσίωση, τρυφερότητα. 

Το κλισέ της «αγνής παιδικής αγάπης» δεν είναι λοιπόν και τόσο κλισέ, αν σκεφτεί κανείς πως η έλξη που αισθάνεται ένα παιδί για ένα παιδί του άλλου φύλου, τουλάχιστον μέχρι την εφηβεία, δεν έχει κίνητρα και σκοπιμότητες, όπως τη σεξουαλικότητα, τη «δημιουργία σχέσης» και τις πιο πολλές φορές ούτε καν τη διεκδίκηση μιας επιβεβαίωσης από τον άλλον.( Μας λέει η συμβουλευτική ψυχολόγος Λουίζα Βογιατζή.)

Μα εγώ μπερδεύομαι με όλα αυτά..και ένα μονάχα πάντα έχω στο μυαλό μου..πως η ανάγκη της ψυχής να επικοινωνώ..δεν μπαίνει σε κανόνες και σε νόμους και σε γράμματα..Είναι αυτή η επαφή η κοντινή..αυτό κι εκείνο το ''πλησίασμα''..εκείνο εκεί το άγγιγμα..που όλα μέσα μου τα αλλάζει..
Κείμενο Σοφία Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................

 

Μπέμπα --- Α. Παπαδημητρίου & Μ. Βελισσάριος & Θ. Πολύδωρας.

........................................................................................................... 

22 Αυγούστου 2016

Μοιάζεις της θάλασσας - της Σοφίας Θεοδοσιάδη..

Προσπάθησα να θυμηθώ...καθώς κοιτούσα τα σημάδια που άφηναν τα βήματα..απ' τα βρεγμένα πόδια σου στην άμμο..Άτιτλο το ονόμασες ..τους στίχους που μου χάρισες..εκεί στην παραλία την ερημική...την καταγάλανη που απρόσβατη έμοιαζε από ψηλά...μα την επερπατήσαμε εκείνο το πρωί..
<< Μοιάζεις της θάλασσας>> μου μήνυσες γλυκά ..ψιθυριστά στο αυτί...κι έσκυψες και με φίλησες δειλά και ντροπαλά...Μοιάζεις θαρρώ της θάλασσας.. που με ανοιχτή την αγκαλιά με καλοδέχτηκε..αγκάλιασμα σφιχτό..βαθύ για να μου κάνει...Με κράτησε ολάκερο ...βυθίστηκα βαθιά...δε μούκρυψε απ' τα βάθη της.. ούτε ένα τόσο δα μικρό - μικρό κοχύλι..Απλόχερα με δρόσισε ολάκερο..ώσπου απόκαμα ...γυναίκα έμοιαζε ..που στην αγκάλη της αποκοιμήθη..Πόσο στ' αλήθεια θάλασσα -γυναίκα εσύ της μοιάζεις...Μου το ξαναψιθύρισες και πάλι απ' την αρχή..γιατί ενόμισες πως δεν το άκουσα κι απόκριση δεν πήρες..
<< Ναι.. σου απάντησα καλέ μου εγώ..το άκουσα καλά..σου αποκρίθηκα ευθύς: η θάλασσα κάθε φορά παίρνει το χρώμα της αυτό..από τον ουρανό που τη σκεπάζει..>>
. Αν θέλησες να γίνεις ουρανός για εμέ..εεε..τότε ναι..γίνομαι θάλασσα γαλάζια και ήρεμη..που ο άνεμος ο ούριος σε έφερε για άλλη μια φορά κοντά μου..


Συγχώραμε που δε μπορώ να θυμηθώ ακριβώς τους στίχους σου καλέ μου..Είσαι ένας ήλιος που ανατέλλει το πρωί...κι εγώ στα χρώματα της δύσης μέσα χάνομαι..Λένε πως η δύση με τα χρώματα στους ευαίσθητους και τους ρομαντικούς...λένε πως φέρνει δάκρυ..Μα εμένα δάκρυα δε μου έφερε η δύση μου ποτέ...καθώς μου ομολόγησες κρυφά..
<<πως μοιάζεις με τη θάλασσα κυρά μου εσύ..και οι θάλασσες δεν κλαίνε.. >>
Μονάχα την αλμύρα γεύονται κορμιών..που αγκαλιαστήκανε σφιχτά...αιώνες τώρα τα σφιχταγκαλιάσματα κρατούν αυτά.. εκεί σιμά στην άκρη της..που εξεστομίσανε για άλλη μια φορά τη λέξη : Ολοκλήρωση !!!


Θα το φυλάξω το ''κοχύλι'' σου..εκεί στη συλλογή μου τη μικρή..στων κοχυλιών μου της καρδιάς τη συλλογή...ήταν ξεχωριστή η δική μας ''μυστική'' η παραλία..
Δώρο απρόσμενο και ανεκτίμητο το ''όστρακο''ετούτο το μοναδικό..θα το κοιτώ ..θα προσπαθώ να οριοθετώ εκείνη τη γραμμή..της Ανατολής σου με τη Δύση τη δική μου...

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................



Πες μου θάλασσα-Άλκηστις Πρωτοψάλτη~Pes mou thalassa

 ............................................................................................................. 

21 Αυγούστου 2016

Καλοκαιράκι έχει η καρδιά μου... - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



Καλοκαιράκι της φυγής και της ανάτασης..ψυχής τε και σώματος συγχρόνως...Είναι αλλιώτικες οι Κυριακές το μήνα Αύγουστο...σαν διάπλατα ανοίγεις το παράθυρο στην πρωινή δροσιά..Δε σε κρατάει το στρώμα σου ..ούτε το μαξιλάρι..λέει το παλιό καλό λαϊκό άσμα..Πόση αλήθεια κρύβει...Οι κοντινές ή μακρινές οι παραλίες που σχεδιάζεις και μοιράζεσαι με φίλους κι όχι μόνο...Σου κλέινει το μάτι η ζωή πρωί- πρωί κι εσύ πως να της αρνηθείς?...

Τι είναι το Καλοκαίρι άραγε ? Μια μουσική σε ένα κατάστρωμα..που σε κόσμους άλλους ..ονειρικούς σε ταξιδεύει...μια μπύρα παγωμένη στης ψυχής σου την αναζήτηση..καθώς βρεγμένο απ' την αλμύρα το σώμα σου..γεύεται τις χαρές της θάλασσας...τα γέλια τα αληθινά των φίλων σου..το μοίρασμα του βλέμματος.. με τον που αγαπάς και λαχταράς...τα ιδρωμένα τα σεντόνια σου του έρωτα..που η φύση γύρω σου σε προκαλεί να τον γευτείς.. 
 
Είναι Καλοκαίρι φίλοι μου και η ζωή ρουφά και παίρνει τις σωστές της διαστάσεις..δεν αντέχει η ζωή τα ψέμματα..είναι άπλετο το φως που πέφτει του ήλιου επάνω της και διαπεραστικό..και τα φωτίζει όλα αληθινά..χωρίς φωτοσκιάσεις..
Να περνάτε δροσερά !!!

η φίλη σας Σοφία Θεοδοσιάδη. 
............................................................................................................ 

Και με την υπέροχη Αφροδίτη Μάνου:
<< Καλοκαιράκι έχει η καρδιά μου...>>


Αφροδίτη Μάνου - Καλοκαιράκι 

............................................................................................................

20 Αυγούστου 2016

Συνεπιβάτες σε ένα πλοίο της γραμμής.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



Συνεπιβάτες σε ένα πλοίο της γραμμής..που χρόνια τώρα δρομολόγια χαράζει..Εκεί επάνω στο κατάστρωμα συνάντησα πολλές φορές..συχνά κι απρόσμενα επιβάτες μιας διαδρομής..χαμένης για τους ίδιους.. μες στο πλήθος..Είναι στ' αλήθεια ένα συναίσθημα αλλόκοτο αυτό να συναντάς να συγχρωτίζεσαι ανθρώπους άγνωστους που στο ''κατάστρωμα'' βρεθήκανε μαζί σου...Εσένα δε σου άρεσαν ποτέ τα μακρινά ταξίδια...σου φέρναν ζάλη στο μυαλό...και πάντοτε σου άρεσαν οι μικρές οι αποδράσεις και οι εκδρομούλες..Αυτές που σε γεμίζανε εικόνες απλές ..που οι άλλοι δεν τις πρόσεχαν..μεγαλεπήβολα εσχεδιάζαν κι ενεργούσαν..

Πάντα ανέβαινες στο πλοίο το χαρούμενο ετούτο της γραμμής..πολλοί επαραξενεύονταν..ειρωνικά χαμόγελα σκορπούσαν στον αέρα..Κοιτάγανε με απορία που δεν τους έμοιαζες..ήταν περίεργο το πόσο οι άνθρωποι θέλουνε στα καλούπια τα δικά τους να σε βάλουν..Μα είναι απερίσκεπτοι οι άνθρωποι που στο κατάστρωμα ευρέθηκαν μαζί σου...Δεν αναρωτηθήκανε ποτέ...αν ήθελες μαζί τους στο ''παγκάκι '' να καθίσεις..Αυτοί παρατρεχάμενοι..απελπισμένοι και ασυνεπείς με τα δικά τους όνειρα ,ψάχνανε νόημα απ' τις ζωές των άλλων να απομυζήσουν.

Πόσο στ' αλήθεια ανομοιόμορφο φαντάζει το κατάστρωμα στο πλοίο της γραμμής...πόσες χαμένες και απροσάρμοστες μοιάζουνε οι ζωές.. Και ξαφνικά τις σκέψεις μου φωνές ..κραυγές τις διακόπτουν..Τρέχουν αλλαλιασμένοι άνθρωποι..καθώς''ποντίκια'' από μπρος του πέρασαν..κάτι σαν αρουραίοι..Μα δεν τρομάζω εγώ ποτέ στο θέαμα αυτό..ξέρω από μικρή πως οι ''αρουραίοι''στο σκότος και στα αμπάρια κατοικούν..Θα φύγουν σκέφτομαι σε λίγο και μέσα στις υγρές κρυψώνες τους θα μπουν για να κρυφτούν..Δεν το αντέχουνε το φως..γιατί είναι ''τυφλοπόντικες''αυτοί...μόνοι τους θα χαθούν..
Άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι και διαφορετικοί..εντάσσονται σε ομάδες ..σαν να επιζητούν διακαώς να μπουν σε ένα ''μαντρί''.Ακούς παράξενα τα λόγια στα αυτιά σου...Είρωνες ..αναζητητές..μιας μοναξιάς που τους κατέτρωγε..σε ξένα χέρια την εναποθέτουν..

Όχι δεν θέλω νάμαι ένα πρόβατο ή και αρνί..εις το κοπάδι το χαμένο αυτό..ούτε και ''αρουραίος'' να γενώ..σε αμπάρια να τρυπώνω..που τα αμολήσανε στο πλοίο το δικό μου..Το πλοίο μου είναι της χαράς...της αναζήτησης..των εικόνων και της έρευνας..μιας ζωής αλλιώτικης..που εσάς δε σας αρέσει..γιατί δεν την καταλαβαίνετε..Ζητάτε να σταθώ μες στην καμπίνα σας...και να αποκοιμηθώ εκεί..τον εαυτό μου να τον χάσω..Μα εγώ χρόνια ολόκληρα δε βολεύομαι στο ''ξέφραγο'' το ανοιχτό και το βρεγμένο σας κατάστρωμα..δε θέλω απ' τη μιζέρια να ''βραχώ..'' Πάντα το πλοίο μου στις ανοιχτές τις θάλασσες ,πάντα το οδηγούσα...Δεν το εμπάταρα ποτέ...ούτε στα αμπάρια του ποτέ εκατοικούσα..

Μου άρεσε πάντα το φως..μα τα ''ποντίκια'' του αμπαριού..το φως δεν το αντέχουν..Άρα συγκάτοικος του ένοικου του αμπαριού..δεν επιλέγω για να γίνω..Αφήνω πάντα αυτούς που σαν τους ποντικούς εδιάλεξαν,αμπάρια πλοίου νάχουν κατοικία..εκεί και να θαλασσοπνίγονται...γιατί εδιάλεξαν κοπάδι ποντικών...για φίλους τους να έχουν..Γέμισε ο κόσμος μάγκες και κουτσόμαγκες..που έπαψαν το θάρρος νάχουνε στα μάτια να κοιτάζουν..Γεμίζουνε την άδεια τους ζωή,γεμίζοντας με τα άδεια τους τα σχέδια..που επάνω στο κατάστρωμα το ξένο σχεδιάζουν..

Γελώ και μειδιώ μέσα μου τρανταχτά..όχι ..ούτε αυτό το γέλιο μου δεν θέλω να σας το χαρίζω..Είστε ανάξιοι συνεπιβάτες καταστρώματος..όσοι με τη φτώχεια του μυαλού..συνεπιβάτες μου θαρρείτε εσείς πως είστε..και σαν παρατρεχάμενοι ψάχνετε συμμαχίες...μέσα στ' αμπάρια αυτού του πλοίου της γραμμής..
Γελώ και μειδιώ συχνά..επάνω εις το πλοίο αυτό του ταξιδιού..που εκίνησα στης Γης τα μονοπάτια για να κάνω...
Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη..
.............................................................................................................

 Μοναδικός Νίκος Παπάζογλου !!!
Σε καινούρια βάρκα μπήκα.....


Σε καινούρια βάρκα μπήκα-Νίκος Παπάζογλου (Παραδοσιακό)


19 Αυγούστου 2016

Χρόνια που ''βάφτηκαν'' λευκά..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Χρόνια που ''βάφτηκαν'' λευκά..που κρύψαν μέσα στο λευκό της αθωότητας...τα μύρια εκείνα χρώματα..που ακόμα δυνατά στα μέσα μας φαντάζουν..Ένα φουστάνι αυτά ..πολύχρωμο...γεμάτο από λούλουδα αληθινά...το ''πλαστικό'' δεν τους εταίριαζε...δεν στέκονταν..ήταν σκληρό και δύσκαμπτο.. δαντέλα για να γίνει...Είχε με σταυροβελονιά κεντίδια το σιρίτι μας που ράβαμε επάνω στον ποδόγυρο...κεντίδια που εβγαίνανε απ' της ψυχής τα χέρια...τα χέρια τα αληθινά...Αποτυπωμένα μες στη μνήμη μας...και τούτο εδώ το Καλοκαίρι ...βγήκαν σεργιάνι μες στις γειτονιές..φίλους για να τα μοιραστούν αναζητούσαν...

Αλλάξανε οι γειτονιές...αλλάξανε οι άνθρωποι..αλλάξαμε κι εμείς...Αλλάξανε και κάποια αποφθέγματα..που τα αποστηθίζαμε ..τον ορισμό της φιλίας να αποδώσουμε σωστά...Αναρωτήθηκες στα σοβαρά κι εσύ ποτέ..μίλησες με τον εαυτό σου?
Έσκυψες πάνω στη δική σου τη ''δαντέλα'' ?...εσκέφτηκες γιατί ξεθώριασε και δεν την αναγνωρίζεις πια ?..Μη γίνεσαι γκρινιάρα τώρα εσύ..δε φταίνε μόνο πάντα οι άλλοι...Φορτώθηκες στους ώμους σου...όλα τα βάρη που σου περισσέψανε...χρόνια τώρα και τα σώριασες στο παλιό σου το σεντούκι...Ήταν αβάσταχτα πολλές φορές και σου ξεσκίζαν τη ''δαντέλα'' .Μα οι φιλίες οι επιφανειακές...δεν τις αντέχουνε τις ''ξεσκισμένες'' σου δαντέλες..Σε θέλουν πάντα φρέσκια ..γελαστή...και καλοφορεμένη...

Υπάρχουν όμως και οι φιλίες οι αληθινές...που το ''κατάλευκο'' φουστάνι τους ακόμα το φοράνε...Δε ''γάριασε''. και δεν κιτρίνισε...μες στο μπαουλοντίβανο ..εκεί στην άκρη φυλαγμένο...Είναι οι φίλοι οι υπομονετικοί...που σε κοιτούν στα μάτια...και σου αποκρίνονται χωρίς να τους μιλάς...γιατί επιάσαν το σφυγμό σου...Ναι ...υπάρχουνε..είναι ελάχιστοι..πολύτιμοι..και όχι απλά και μόνο ''χρηστικοί''.Πάντα σ' αυτούς να επενδύουμε...και είναι η πιο επισφαλής επένδυση...στο διάβα μας των χρόνων..Εδώ μονάχα θα σταθώ...και θα το μοιραστώ αυτό το υπέροχο και διαχρονικό το σκεπτικό...του φιλόσοφου Αριστοτέλη:

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη υπάρχουν τρεις τύποι φιλίας:
H φιλία που βασίζεται στη χρησιμότητα.
Η φιλία που βασίζεται στην ευχαρίστηση.
Η φιλία που βασίζεται στην αρετή.

Πιο συγκεκριμένα:

Η φιλία που βασίζεται στη χρησιμότητα είναι η φιλία που δύο άνθρωποι χρησιμοποιούν ο ένας τον άλλον για ένα συγκεκριμένο σκοπό. Για παράδειγμα, οι μαθητές έχουν συχνά αυτό το είδος της σχέσης. Δύο μαθητές μπορεί να καθίσουν δίπλα ο ένας στον άλλο στην τάξη, και να μοιράσουν τις σημειώσεις τους ή να βοηθήσει ο ένας στον άλλο στη λύση ενός προβλήματος . Σε μια τέτοια σχέση, όταν τελειώνει η χρησιμότητα, τελειώνει και η φιλία. Δεν υπάρχει τίποτα λάθος με αυτό το είδος της φιλίας εφ' όσον υπάρχει σεβασμός .
.
Η φιλία που βασίζεται στην ευχαρίστηση, είναι η φιλία στην οποία ο ένας απολαμβάνει τη παρέα του άλλου. Ίσως βρίσκουμε κάποιον αστείο και χαριτομένο και μας αρέσει να τον έχουμε γύρω μας. Όταν παύει να μας ευχαριστεί η παρουσία του, τελειώνει και η φιλία.

Η φιλία που βασίζεται 
στην αρετή, είναι η φιλία στην οποία και οι δυο φίλοι αγαπάνε πραγματικά ο ενας τον αλλον και είναι ηθικά ενάρετοι και οι δυο. Σε αυτή τη φιλία, και οι δυο αγαπάνε τον εαυτό τους για αυτό που είναι και κατ’επέκταση αγαπάνε και το φίλο τους για αυτό που είναι. Αυτό το είδος θεωρείτε ως την υψηλότερη μορφή φιλίας . Δεν θεωρείτε ως η τέλεια μορφή φιλίας καθώς θα υπάρξουν και προβλήματα, αλλά επειδή βασίζεται στη καλοσύνη και σε αληθινά αισθήματα είναι η πιο ανθεκτική φιλία.

Σαφώς και επιλέγω πάντα στη ζωή...την τρίτη αυτή των περιπτώσεων...τη φιλία που βασίζεται στην αρετή..γιατί θαρρώ πως αυτή είναι δυνατή...και αντέχει το ''φουστάνι'' της κατάλευκο ακόμα να φοράει...

Κείμενο - Σοφία Θεδοδοσιάδη.
.............................................................................................................

 Και με το υπέροχο τραγούδι για τους φίλους μου....
η φίλη σας Σοφία...




ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΜΟΥ!!!!!!!!!!!!!!

.............................................................................................................