30 Σεπτεμβρίου 2016

…Με το φεγγάρι στα μαλλιά… της Στεφανίας Βελδεμίρη

…Με το φεγγάρι στα μαλλιά…

Ο Πρίγκιπας έβλεπε τη θλίψη της και σπάραζε η καρδιά του… Την ήθελε κοντά του, όμως δεν ήξερε τι να κάνει. Δεν μπορούσε να ζήσει μακριά από το Νησί και τις λεμονιές του. Δεν μπορούσε και να φανταστεί τη ζωή του χωρίς τη Χρυσάνθη.
Το καταλάβαινε πως νοσταλγούσε την πατρίδα της, τους δικούς της. Θα μπορούσε να τη βοηθήσει και όπως ήρθε, έτσι μέσα σε μια νύχτα να πάει πίσω στη μακρινή της χώρα. Φοβόταν όμως πως δεν θα γύριζε ποτέ πίσω…
Μια βραδιά με Πανσέληνο κατάφερε να κατεβάσει για χάρη της το φεγγάρι από τον Ουρανό. Κράτησε μια μοσχοβολιστή μακριά πλεξούδα της στα χέρια του και με μια χρυσή αλυσιδίτσα κατάφερε να της φορέσει στα μαλλιά το χρυσό στεφάνι του φεγγαριού…

Εκείνη απορροφημένη από το βιβλίο που της είχε δώσει εκείνο το απόγευμα, το Λεμονοδάσος χαμένη στις περιπέτειες μιας δύσκολης αγάπης, αλλά και στη μορφή της ηρωίδας του βιβλίου με το παράξενο όνομα Βίργκω, δεν είχε καταλάβει τίποτε μέχρι που ένιωσε τη λάμψη να πέφτει στις λέξεις.
Σήκωσε τα μάτια της και είδε τα μάτια του Πρίγκιπα φωτισμένα από το φεγγάρι. Δεν ήθελε να βρίσκεται πουθενά αλλού. Φόβος, πίκρα, θλίψη, νοσταλγία έφυγαν σαν ελαφρόπετρες σε γαλανό νερό…
Βρέθηκε σε εκείνη τη μαγική στιγμή που είχε διαβάσει κάπου: παρελθόν, παρόν και μέλλον διασταυρώνονται μέχρι που φτιάχνουν ένα φωτεινό σώμα, μια ηλιακτίδα, μια γραμμή από φως που πέφτει σε ένα μόνο σημείο της γης για μια και μοναδική στιγμή. Η ακτίδα αυτή είχε πέσει τώρα πάνω τους…


…Της έλεγε τραγούδια για το φεγγάρι :
Μαργαριταρένια μου, φεγγαρολουσμένη
Χάρτινο το φεγγαράκι
Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι
Θα πιω απόψε το φεγγάρι
Το φεγγάρι είναι κόκκινο
Με τα φεγγάρια χάνομαι

…Νύχτα ασημένια κι η κάθε μου η έννοια σ’ απόχη μεταξένια από ξανθά μαλλιά. Γλυκοχαράζει…

…Τραγούδια μέχρι την αυγή… Αγκαλιασμένοι με τη θάλασσα να βρέχει τα πόδια τους. Με το αβάσταχτο άρωμα των λεμονανθών να τους σκεπάζει. Αποκοιμήθηκαν…

Τα όνειρα τους ήταν τρυφερά. Εκείνος την είδε μικρή, όπως δεν την είχε γνωρίσει ποτέ παρά μόνο από τις περιγραφές του Κινέζου. Ένα κίτρινο περιστέρι ακουμπούσε απαλά στο χέρι της και ένα άλλο της έφερνε ένα αστέρι να δέσει στο λαιμό της. Ένα κίτρινο μισοφέγγαρο της γελούσε από τον ουρανό…

Η Χρυσάνθη είδε τους δυο τους πάνω σε ένα σύννεφο φτιαγμένο από νότες και μουσική σαν απαλό πουπουλένιο μαξιλάρι… Ήταν κι οι δυο μικρά παιδιά. Η Χρυσάνθη είχε απλώσει στους δυο πύργους του παλατιού τα ρούχα της και φορούσε κόκκινη μπλούζα και πράσινη φούστα. Ρούχα από ένα παραμύθι για φράουλες και φραουλόπουλα… Ρούχα που θα την έκαναν να κλάψει, αλλά στο όνειρό της δεν την ένοιαζε… Δίπλα στα ρούχα της έσταζε υγρό ένα μπλουτζίν του Πρίγκιπα και πιο κει ένα κίτρινο μισοφέγγαρο. Τα νερά από τα απλωμένα ρούχα και το φεγγάρι πότιζαν μερικές γλάστρες. Σύντομα ξεφύτρωσαν πολύχρωμα λουλούδια που άρχισαν να ανεβαίνουν στον ουρανό….

…Πίσω από τις μπανανιές ξεπρόβαλε το μελαγχολικό πρόσωπο του Κινέζου… Μόλις είδε τα πλατιά χαμόγελα των δυο κοιμισμένων φίλων του, η μελαγχολία έσβησε από το πρόσωπό του, λες και φάνηκε μέσα σε μια βαριά συννεφιασμένη μέρα ο πιο λαμπερός ήλιος…
Έπιασε απαλά με τα δάχτυλά του το αυτάκι της Αφροδίτης που είχε κρεμάσει στο λαιμό του με μια πετονιά, το φύσηξε απαλά κι ύστερα το φίλησε σαν φυλακτό. Πριν το εξαφανίσει κάτω από το λευκό του πουκάμισο, το φίλντισι από το κοχύλι έλαμψε από μια ακτίδα του ήλιου.
Η ακτίδα αυτή έφυγε από το κοχύλι και έπεσε απαλά πάνω στο πρόσωπο της Χρυσάνθης. Άνοιξε για λίγο τα μάτια της, είδε τον Πρίγκιπα ξαπλωμένο δίπλα της και κοιμήθηκε πάλι γαλήνια…
  της Στεφανίας Βελδεμίρη
..............................................................................................................

29 Σεπτεμβρίου 2016

Το γράμμα - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Xρόνια μονάχη μου πορεύομουν μες στη ζωή..μονάχη μου εδιάβαινα ανάμεσα στο πλήθος...περιτριγυρισμένη απ' τα βιβλία μου...γλυκειά  η συντροφιά τους μες στα βράδια..Και ξαφνικά ήρθες εσύ.. πάλι με ένα μπουκέτο λόγια και στιχάκια μα και γράμματα..μου θύμισες πως ακόμα μου χρωστάει η ζωή..ή και πως της χρωστώ εγώ ακόμα..Θέλησα να κολλήσω μονομιάς τα τσακισμένα μου φτερά...γιατί η ζωή πολλά μου έδειξε..πολλά μου έφερε..μα και μου πήρε πίσω..Θα έρθω μου είπες μια βραδιά..κι ας είμαι σαν κι εσέ κι εγώ..κι ας είμαι τώρα ραγισμένος..μα θα έρθω..και θα σου χαρίσω μια καρδιά ατόφια ..γιατί η αγάπη σου όλα τα ραγίσματα μπορεί .. και είμαι σίγουρος.. για να τα συγκολλήσει..τα μάτια σου μου μίλησαν..με μάγεψε η καρδιά σου.

Είναι η αγάπη γιατρικό..για τις ραγισμένες τις καρδιές...βάνει φτερά στα πόδια...Κι ήταν οι λέξεις σου αυτές παρηγοριά..σε μια ψυχή που το ''σ' αγαπώ'' εποθούσε...Μα οι λέξεις είναι μπουκέτο ευάλωτο..σαν από γιασεμιά είναι φτιαγμένες..και δεν έχουνε για δέσιμο σφιχτό κορδόνι της καρδιάς..Τις παρασύρει γρήγορα ο άνεμος..και με το πρώτο φύσημα γίνονται αέρας που σκορπάει.. Βγαίνουνε απερίσκεπτα πολλές φορές..και δεν βουτούν τη γλώσσα τους μέσα εις το μελάνι της σοφίας..Μα έχουν ανάγκη οι άνθρωποι κάποια στιγμή..όσο κι αν τη ζωή τους το μαύρο έχει κατακλύσει..να ξεθάψουνε ένα γλυκό κομμάτι τους και να το καταθέσουν...αδυναμία ανθρώπινη και πως να την αγνοήσεις...

Τα λόγια τα μεγάλα είναι του χαραχτήρα τους..δεν κάθονται με ηρεμία να σκεφτούν..αν τα αντέχει η δική τους η ψυχή..που την κατέκτησε  πλέον το κατεστημένο..Θα ' ρθω μου έλεγες γλυκειά μου εσύ..θα 'ρθω μια μέρα να σε βρω...είμαι αλλιώτικος εγώ..δε μοιάζω με κανένα...Σου είπα εγώ.. που είμαι σοφότερη πως το κατεστημένο είναι θεριό που τις ζωές τις καταπίνει...Λίγοι οι τολμηροί και οι ανένταχτοι..λίγοι οι θιασώτες της αγάπης... Ξύπνησες τώρα ένα πρωινό..και κράτησες το κεφάλι σου ψηλά..όπως σε ορμήνευα στους κρύους σου Χειμώνες..

Με αγκάλιασαν τα λόγια σου..και ήτανε ζεστά..γιατί εγώ τα ζέσταινα με τη μεγάλη μου αγκαλιά.. και είναι όμορφο και τρυφερό να εισχωρείς βαθιά..μέσα εκεί στα ταξίδια του νου του αγαπημένου σου..και να ζεσταίνεις αν μπορείς τα παγωμένα όνειρά του..χωρίς καθόλου εσύ να προσπαθείς να τους αλλάξεις την πορεία..Τώρα γεράσαμε πολύ μου λες..παλιώσαν τα φτερά μας...μου φτάνει μου εμήνυσες να περπατώ πάνω στη γη..μέσα εκεί σε ένα κοτέτσι να ' μαι κόκορας..έστω και γερασμένος...το πέταγμα του αετού εμένα πια δε μου ταιριάζει..Μα είναι δύσκολη η πεζότητα ..σκληρή η καθημερινότητα σαν τα αυτιά σου οι μουσικές καθημερινά τα κατακλύζουν..βγαίνεις πετάς..αναζητάς ακόμα νοερά..ένα καινούριο σύμπαν..

 Το γράμμα - Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

28 Σεπτεμβρίου 2016

..βάλσαμο στις ψυχές μας η συγχώρεση ..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη

Zωγράφος : Catrin Welz Stein
Θεός δεν είσαι να μπορείς να δίνεις άφεση αμαρτιών...δεν ξέρω καν αν και Αυτός ακόμα μας τη δίνει...Ένα είναι πλέον βέβαιο μέσα μου.. καθώς τα χρόνια περπατούν επάνω μου...πως είναι λύτρωση τα ''σκιάχτρα'' της ψυχής σου να τα καις...Όχι για να τα τιμωρήσεις εκδικητικά..ούτε και για να πάρεις πίσω πια το αίμα το δικό  σου..Μα για τη δική σου λύτρωση..για να αλαφρώσεις την ψυχή σου απ' τα βαρίδια..για να ''σταλάξεις'' τη συγχώρεση.. επάνω στο θεριό που κρύβεις μέσα σου..που λέγεται μίσος..αγανάχτηση..εκδίκηση και σκοτωμός.. και στη θέση αυτή που οι κάμπιες της ψυχής σου εκατοικούσανε.. τώρα εσύ να τολμάς για να ''φυτέψεις'' πεταλούδες..πεταλούδες συγχώρεσης..και άφεσης αμαρτιών..δικές σου και των άλλων...Ποτέ κανείς στην ανθρωπότητα δεν κέρδισε..δεν ωφελήθηκε από την ρήση αυτή ..την εντολή : 
<< οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος>>..

γιατί αν με ευλάβεια την τηρούσανε αυτήν την εντολή..η μισή ανθρωπότητα ετούτη τη στιγμή ..θα εκυκλοφορούσανε τυφλοί οι ανθρώποι... Γιατί το ευκολότερο το πράγμα απ' όλα είναι η εκδίκηση...τι ευκολότερο να πάρω ένα μαστίγιο και απ' το πρωί ως το βράδυ..εκείνους που με πλήγωσαν ηθελημένα ή άθελα ..να μαστιγώνω..αληθινά...να γίνω βάρβαρος ή και πνευματικό μαστίγιο ..που είναι το χειρότερο και σαν ποτάμι παρασύρει και σε θάλασσα σε ξεβράζει και σε πνίγει...Και η συγχώρεση που είναι ένα βάλσαμο για την ίδια τη δική μας τη ψυχή..είναι ποτήρι δύσκολο για να το πιείς..μα όταν από αυτό την τελευταία τη  στάλα θα ρουφήξεις..θα αλαφρώσεις και θα ξαναγεννηθείς...

Μπορεί να μην το καταλαβαίνουνε οι άνθρωποι και να το θεωρούν υποτονικό...και αδύναμο και μειωτικό να υποχωρείς και να φτάνεις στη συγχώρεση..ακόμα και των ίδιων των εχθρών σου...Δε γίνεται να ζεις με τα σπασμένα τα κομμάτια σου που εφώλιασαν κάποια στιγμή στα μέσα σου..κι εγρατσουνίσανε τα σωθικά σου..Θα αιμορραγείς συνεχώς και ακατάπαυστα..και λίγο - λίγο θα βαδίζεις προς τη νέκρωση του πολύτιμου εαυτού σου...Ήρθαμε να τον περπατήσουμε τον κόσμο τούτο όμορφα σε όλα του τα καλά μα και τα δύσβατα τα μονοπάτια..

Ζωγράφος : Catrin Welz Stein



Δεν ξέρω και αναρωτιέμαι αν άξιζε τον κόπο να γνωρίσουμε την κακία το ψέμμα  και το μίσος..Μα είμαι σίγουρη πως άξιζε να γευτούμε τις καθημερινές μικροχαρές...τις απολαύσεις μια μικρής στιγμής ..μιας παγωμένης μπύρας..τη ματιά και το βλέμμα ενός έρωτα...το κλάμα ενός μωρού που πρωτοαντίκρυσε τον πολλά υποσχόμενο.. τούτον εδώ τον κόσμο τον ''πολύχρωμο''.. Πήγαμε όλοι σίγουρα πολλές φορές ως την πηγή.. μα και νερό δεν ήπιαμε συχνά της ανύψωσης που προσδοκούσαμε και χρόνια κυνηγούσαμε.. οργανώνοντας ο καθείς μοναχικά..και αποτινάζοντας το δυνατόν..το κυνήγι μαγισσών του..Μα εγευτήκαμε..δεν έχουμε παράπονο.. μια μελωδία ουράνια.. ξεχωριστή και μέσα της εβρήκαμε συχνά τον καθρέφτη της ψυχής μας..και εκαθρεφτιστήκαμε..εξαγνιστήκαμε..ήρθε η κάθαρση ..έστω και στιγμιαία...που δρα πολλές φορές και συσωρευτικά...

Όπως και να 'χει όμως μέσα μου εγώ...κάθε φορά που προσπαθώ να συγχωρώ..είναι σαν να αγοράζω γαλήνη σε ποσότητα πολύ - πολύ μεγάλη..όσο κι αν φαντάζει δύσκολη η συγχώρεση στα μάτια μου μπροστά...θέλει χιλιόμετρα πολλά να τρέχω κάθε βράδυ στην ψυχή μου...είναι ένα δύσκολο εγχείρημα..που όμως το τολμώ...

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

..πόσο να αντέξει η ψυχή.. να μείνει κολλημένη στο κορμί μου..- Της Σοφίας Θεοδοσιάδη

Πάλι κι απόψε μέσα εκεί στου πάρκου τις γωνιές..κάτω από τον έναστρο ουρανό..και με τους ήχους τους γλυκούς του Λουδοβίκου..πόσο να αντέξει η ψυχή.. να μείνει κολλημένη στο κορμί μου...Θέλησε να πετάξει και να ονειρευτεί...και κάπου εκεί στης φυσαρμόνικας τον ήχο του δεξιοτέχνη μουσικού...και στο άκουσμα της κιθάρας και της λύρας..και του φλάουτο..έκλεισα για μια στιγμή τα μάτια μου ..τη μουσική  για να ρουφήξω..και ήρθες ξανά όπως παλιά και μου 'σφιξες το χέρι...Με κοίταξες κατάματα ..μου χαμογέλασες και μου 'κλεισες το μάτι συνομωτικά...Μα είχε ψύχρα απόψε στο δασσύλιο και ρίγησα και άνοιξα τα μάτια..όνειρο ήτανε ενός δευτερολέπτου της στιγμής..η παρουσία σου κοντά μου...Θυμάσαι τότε εκεί στην Κρήτη οι δυο μας από παλιά ?

Ήσουν ρομαντικός και μου το έκρυβες..φοβόσουνα να αφεθείς..σου έλεγε η μάνα σου..(έτσι μου έλεγες)..οι άντρες πρέπει να 'χουν στάση σοβαρή..να μην επηρεάζονται από φεγγάρια και αστέρια..Σε έκανε πολύ καλό παιδί..με πειθαρχία και με όνειρα πολλά .. που τα κυνήγησες και τα κατάφερες..μα δεν τα εκατάφερε στο βάθος μέσα της ψυχής.. εσένα να σε τιθασεύσει..Και ναι..μέσα σου ήσουνα ένα ευαίσθητο μικρό παιδί..που σιγοτραγουδούσε στα κρυφά...και με ρομαντισμό αντιμετώπιζε πολλές στιγμές της καθημερινότητάς του...Τι όμορφα που ένιωσα απόψε στην τόσο τρυφερή...γαλήνια και ρομαντική βραδιά..που πάλι εσένα είχα στο μυαλό μου!!!Είναι κάποιες απουσίες τόσο δυνατές..που γίνονται στο τέλος μέσα μας..όχι ανάμνηση παλιά..μα ολοζώντανες ..γλυκές και τρυφερές.. έντονες παρουσίες..που εκτοπίζουνε πολλές φορές ανθρώπους που έχουν ανάσα και κορμί..και που η ματιά τους δεν μιλάει μαζί μας...Πάντα έτσι θα μιλώ για σένα και για μένανε..όταν οι μελωδίες έρχονται και μου χαϊδεύουν το κεφάλι...

Κείμενο -Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................




Λουδοβίκος Των Ανωγείων-Μέρυλ(Στις Λίμνες Των Ματιών Σου) 

.............................................................................................................

27 Σεπτεμβρίου 2016

..είμαι στενάχωρη καμμιά φορά.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ζωγράφος : Catrin Welz Stein
Κάποιοι σου βάζουν τίτλους πάνω σου ,χωρίς να σου ταιριάζουν..Μου 'πε τις άλλες η Μαρίνα η φίλη μου..πως είμαι ευάλωτη συναισθηματικά..και γονατίζω πάντα μπρος στην ανημπόρια των ανθρώπων..Μου κόλλησε και μια ρετσινιά...πως είμαι λέει καλό παιδί..Κι εγώ που με γνωρίζω από όλους πιο καλά..δε δέχομαι να λένε πως είμαι τάχα 'τες καλό παιδί..ή και το παίζω αγία..Ένας άνθρωπος είμαι στενάχωρος στιγμές - στιγμές..σαν όλους τους ανθρώπους..και δεν αντέχω πάνω εις τους ώμους μου.. τις δυσκολίες να κοιτώ και να μη συμμετέχω...Άλλοι το λέγανε όταν ήμουν πιο μικρή αυτό πως είναι αδυναμία..πως δεν τολμάω απ' τα προβλήματα να απομακρυνθώ..γι αυτό και μένω μέσα εκεί και βασανίζομαι..και προσπαθώ να βρω μια λύση..

Περπάτησα πολύ σε δρόμους αδιέξοδους..δρόμους ανθρώπων που μου ζήτησαν από τη δύναμή μου να τους δώσω..Μα εγώ δεν ήμουν σίγουρη αν είχα δύναμη..ή αν η αδυναμία της ψυχής μου με έκανε να μένω εκεί κοντά τους..Έρχονται βράδια που ο θυμός μου για εμέ..χτυπάει κόκκινο στο συναισθηματικό μου το ρολόγι..Θυμώνω που δε μπόρεσα να γίνω ''μάγκας''..και νευρικά τη ζωή.. με τσαμπουκά να την ορίζω...Μα θα μου πεις αλλάζει ο άνθρωπος ..όταν απ' τα μικράτα του γεννιέται για να ακούει..να αφουγκράζεται..να μην εγκαταλείπει ?

 Έρχονται όμως στη ζωή του καθενός στιγμές..που ο ίδιος πρέπει μια απόφαση να πάρει..να σταματήσει κάποτε να αυτομαστιγώνεται..και με πόνο την ψυχή του να τροφοδοτεί..διερευνώντας αν στ' αλήθεια η σκέψη του είναι αληθινή..ή αν η εμμονή στη σκέψη του αυτή..την πληγή του καθημερινά..την ξύνει ..τη ματώνει και την αιμορραγεί...Όμορφα είναι τα συναισθήματα τα πλούσια..μα σαν θα βρίσκουν όμορφο αποδέκτη..Αλλιώς δεν έχει νόημα την ψυχή σου να σκορπάς και να την βασανίζεις...Κι ίσως είναι παράξενες και οι στιγμές που το συναίσθημα γεννιέται μέσα μας..και ίσως σε μια άλλη στιγμή και να γελάγαμε σαρκαστικά..γι αυτό που τώρα δα.. τόσο ξοδέψαμε ακριβά και το σκορπίσαμε απερίσκεπτα...

Κι ενώ εσύ μου έλεγες καλή μου αυτά..κι εγώ σκεφτόμουνα αφηρημένη και απόμακρη από εσάς..πόσες στ' αλήθεια ευκαιρίες έδωσα..σε ανθρώπους που δεν καταλάβαιναν..κι όσο εγώ τις έδινα...για να τους διορθώσω.. να τους έχω εκεί και να τους αγαπώ..γιατί δεν το 'χω για συνήθειο με την ''πρώτη'' για να τους πετάω..τόσο αυτοί αποθρασυνόντουσαν και έβγαιναν μπροστά μου άγαρμπα ..με βλέμμα αγγελικό και αθώο..μα της ''οχιάς''το δάγκωμα ζωγραφισμένο πάνω εκεί στο βλέμμα και στα χείλη...κρατώντας το τεφτέρι τους.. το πρόγραμμα εκείνο του ''τσακίσματος'' της δικής μου της ψυχής..έτοιμοι να το εφαρμόσουν..ίσως με την ελπίδα κολλημένοι στο μυαλό.. οι ίδιοι πως θα γιατρευτούν...

Μα έχει πάντα ο καιρός γυρίσματα..και οι άνθρωποι αλλάζουν..δεν την αντέχουνε την καταχνιά.. ψάχνουν επίμονα και σκίζουν τις σελίδες ..που εγεμίσανε ''μουτζούρες'' το καρνέ τους.Είναι σελίδες δύσκολες μα πρέπει να σβηστούν..Και σκίζεις όλες τις μουτζουρωμένες τις σελίδες σου..και προσπαθείς να τις πετάξεις..Μα όταν καθαρίσεις το ''καρνέ'' και κάθεσαι γαλήνια..ψάχνεις για ''γομολάστιχα'' και τις μουτζούρες της ψυχής σου για να σβήσεις..Μα δεν πουλάνε πουθενά..μια τέτοιου είδους γομολάστιχα μουτζούρες της καρδιάς να σβήνει..Μένουν εκεί αποθηκευμένες οι γκρίζες σελίδες σου ..μαζί με τις μουτζούρες άσβηστες..να σου θυμίζουνε κατά καιρούς..τη λέξη αχαριστία..

Σου μοιάζω μήπως τώρα εγώ σκληρή ?..Όχι ...όχι μη σου φαίνεται..αδύναμη δηλώνω και ευάλωτη..και αυτή είναι η μεγάλη δύναμή μου..κάπου την έχω κρυμμένη μέσα μου βαθιά..κι αν χρειαστεί την ανασύρω...Όχι Μαρίνα μου δεν είμαι ευάλωτη..είμαι στενάχωρη καμμιά φορά..μα πάντα να 'σαι σίγουρη στο τέλος.. μου χαμογελάω..Και αφήνω τώρα εις εσένανε ..ετούτο το χαμόγελο.. εσύ..έναν τίτλο δυνατό αν το μπορείς .. να του προσάψεις...Είμαστε πίστεψέ με εντελώς αλλιώτικες και διαφορετικές...

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................

Δεν έχω λόγια πραγματικά..γι αυτό το μοναδικής ομορφιάς βίντεο.
  Λίνα μου με μαγέψαν οι εικόνες σου...ζωντανές..μας μιλούν !!!

 Όσο για τη μουσική..λατρεμένος Χατζιδάκις είναι αυτός...απαλός και σαν γάργαρο νερό..
δροσίζει τις ψυχές μας με τις νότες του !!!




                                  Οι πινελιές μουஇ Lina╮ 

.............................................................................................................

..είμαι στενάχωρη καμμιά φορά.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ζωγράφος : Catrin Welz Stein
Κάποιοι σου βάζουν τίτλους πάνω σου ,χωρίς να σου ταιριάζουν..Μου 'πε τις άλλες η Μαρίνα η φίλη μου..πως είμαι ευάλωτη συναισθηματικά..και γονατίζω πάντα μπρος στην ανημπόρια των ανθρώπων..Μου κόλλησε και μια ρετσινιά...πως είμαι λέει καλό παιδί..Κι εγώ που με γνωρίζω από όλους πιο καλά..δε δέχομαι να λένε πως είμαι τάχα 'τες καλό παιδί..ή και το παίζω αγία..Ένας άνθρωπος είμαι στενάχωρος στιγμές - στιγμές..σαν όλους τους ανθρώπους..και δεν αντέχω πάνω εις τους ώμους μου.. τις δυσκολίες να κοιτώ και να μη συμμετέχω...Άλλοι το λέγανε όταν ήμουν πιο μικρή αυτό πως είναι αδυναμία..πως δεν τολμάω απ' τα προβλήματα να απομακρυνθώ..γι αυτό και μένω μέσα εκεί και βασανίζομαι..και προσπαθώ να βρω μια λύση..

Περπάτησα πολύ σε δρόμους αδιέξοδους..δρόμους ανθρώπων που μου ζήτησαν από τη δύναμή μου να τους δώσω..Μα εγώ δεν ήμουν σίγουρη αν είχα δύναμη..ή αν η αδυναμία της ψυχής μου με έκανε να μένω εκεί κοντά τους..Έρχονται βράδια που ο θυμός μου για εμέ..χτυπάει κόκκινο στο συναισθηματικό μου το ρολόγι..Θυμώνω που δε μπόρεσα να γίνω ''μάγκας''..και νευρικά τη ζωή.. με τσαμπουκά να την ορίζω...Μα θα μου πεις αλλάζει ο άνθρωπος ..όταν απ' τα μικράτα του γεννιέται για να ακούει..να αφουγκράζεται..να μην εγκαταλείπει ?

 Έρχονται όμως στη ζωή του καθενός στιγμές..που ο ίδιος πρέπει μια απόφαση να πάρει..να σταματήσει κάποτε να αυτομαστιγώνεται..και με πόνο την ψυχή του να τροφοδοτεί..διερευνώντας αν στ' αλήθεια η σκέψη του είναι αληθινή..ή αν η εμμονή στη σκέψη του αυτή..την πληγή του καθημερινά..την ξύνει ..τη ματώνει και την αιμορραγεί...Όμορφα είναι τα συναισθήματα τα πλούσια..μα σαν θα βρίσκουν όμορφο αποδέκτη..Αλλιώς δεν έχει νόημα την ψυχή σου να σκορπάς και να την βασανίζεις...Κι ίσως είναι παράξενες και οι στιγμές που το συναίσθημα γεννιέται μέσα μας..και ίσως σε μια άλλη στιγμή και να γελάγαμε σαρκαστικά..γι αυτό που τώρα δα.. τόσο ξοδέψαμε ακριβά και το σκορπίσαμε απερίσκεπτα...

Κι ενώ εσύ μου έλεγες καλή μου αυτά..κι εγώ σκεφτόμουνα αφηρημένη και απόμακρη από εσάς..πόσες στ' αλήθεια ευκαιρίες έδωσα..σε ανθρώπους που δεν καταλάβαιναν..κι όσο εγώ τις έδινα...για να τους διορθώσω.. να τους έχω εκεί και να τους αγαπώ..γιατί δεν το 'χω για συνήθειο με την ''πρώτη'' για να τους πετάω..τόσο αυτοί αποθρασυνόντουσαν και έβγαιναν μπροστά μου άγαρμπα ..με βλέμμα αγγελικό και αθώο..μα της ''οχιάς''το δάγκωμα ζωγραφισμένο πάνω εκεί στο βλέμμα και στα χείλη...κρατώντας το τεφτέρι τους.. το πρόγραμμα εκείνο του ''τσακίσματος'' της δικής μου της ψυχής..έτοιμοι να το εφαρμόσουν..ίσως με την ελπίδα κολλημένοι στο μυαλό.. οι ίδιοι πως θα γιατρευτούν...

Μα έχει πάντα ο καιρός γυρίσματα..και οι άνθρωποι αλλάζουν..δεν την αντέχουνε την καταχνιά.. ψάχνουν επίμονα και σκίζουν τις σελίδες ..που εγεμίσανε ''μουτζούρες'' το καρνέ τους.Είναι σελίδες δύσκολες μα πρέπει να σβηστούν..Και σκίζεις όλες τις μουτζουρωμένες τις σελίδες σου..και προσπαθείς να τις πετάξεις..Μα όταν καθαρίσεις το ''καρνέ'' και κάθεσαι γαλήνια..ψάχνεις για ''γομολάστιχα'' και τις μουτζούρες της ψυχής σου για να σβήσεις..Μα δεν πουλάνε πουθενά..μια τέτοιου είδους γομολάστιχα μουτζούρες της καρδιάς να σβήνει..Μένουν εκεί αποθηκευμένες οι γκρίζες σελίδες σου ..μαζί με τις μουτζούρες άσβηστες..να σου θυμίζουνε κατά καιρούς..τη λέξη αχαριστία..

Σου μοιάζω μήπως τώρα εγώ σκληρή ?..Όχι ...όχι μη σου φαίνεται..αδύναμη δηλώνω και ευάλωτη..και αυτή είναι η μεγάλη δύναμή μου..κάπου την έχω κρυμμένη μέσα μου βαθιά..κι αν χρειαστεί την ανασύρω...Όχι Μαρίνα μου δεν είμαι ευάλωτη..είμαι στενάχωρη καμμιά φορά..μα πάντα να 'σαι σίγουρη στο τέλος.. μου χαμογελάω..Και αφήνω τώρα εις εσένανε ..ετούτο το χαμόγελο.. εσύ..έναν τίτλο δυνατό αν το μπορείς .. να του προσάψεις...Είμαστε πίστεψέ με εντελώς αλλιώτικες και διαφορετικές...δεν την αντέχω την πεζότητα..μου φαίνεται σκληρή..ψάχνω πάντοτε στη ζωή μου το όνειρο..μ' αγγίζει το ιδεατό..και να το προσαρμόσω προσπαθώ..ανάμεσα εκεί.. σε μια σκληρή πραγματικότητα..που η καθημερινότητα προσφέρει...

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................

Δεν έχω λόγια πραγματικά..γι αυτό το μοναδικής ομορφιάς βίντεο.
  Λίνα μου με μαγέψαν οι εικόνες σου...ζωντανές..μας μιλούν !!!

 Όσο για τη μουσική..λατρεμένος Χατζιδάκις είναι αυτός...απαλός και σαν γάργαρο νερό..
δροσίζει τις ψυχές μας με τις νότες του !!!




                                  Οι πινελιές μουஇ Lina╮ 

.............................................................................................................

Με όσα γελούσαμε μαζί..- Μάρω Βαμβουνάκη.

Διαβάζω το ημερολόγιο της γυναίκας που μου το εμπιστεύθηκε.Γνωρίζω πως είναι ειλικρινής σε βαθμό ακρίβειας.

Μόνο όταν έμαθα πως πέθανε,παραδέχθηκα πόσο τον είχα αγαπήσει,πόσο τον αγαπούσα,πόσο αξεπέραστος σημάδεψε τη ζωή μου,το χαραχτήρα μου με την παρουσία του τότε,με την απουσία του μετά.Πόσο μου έλειπε μετά το χωρισμό μας,επί τριάντα χρόνια μετά.Υπήρξε το κέντρο μου που αρνιόμουν να κοιτώ.Τώρα πέθανε,που ως νεκρός έγινε επιτέλους για την καρδιά μου ακίνδυνος,αφέθηκα στην αποδοχή του.Έπεσα κάτω και έκλαψα πικρά όπως οι προδότες, γοερά ,με κραυγές,με στόμα μπουκωμένο ρούχα ασιδέρωτα,αφημένα στο κρεβάτι.Θρήνησα για την ανοησία και τη δειλία μιας ζωής.Ο κόσμος ήδη ήταν άλλος με το φευγιό του από τον κόσμο.Το ένιωθα ήδη στο πονεμένο μου σώμα,στα πονεμένα μου κόκαλα.Εκείνος μετά το χωρισμό μας δεν παντρεύτηκε ποτέ.Εγώ παντρεύτηκα τρεις φορές και χώρισα,που σημαίνει το ίδιο.Η ίδια προσκόλληση στη σχέση μας,με πιο φασαριόζικο τρόπο η δικιά μου.

      Το μόνο που χαίρομαι τώρα είναι οι αναβιώσεις εκείνες που είχαμε ζήσει. Σκηνές του έρωτά μας,ελευθερωμένες απ' τις αρνήσεις μου,επιστρέφουν ολοζώντανες.Κάνουμε διαλόγους,γελάμε μαζί.Όχι δεν είναι θλιβερές ψευδαισθήσεις ετούτα,είναι ό,τι πιο αληθινό έχω,συνέβησαν τόσο αυθεντικά τότε που συνέβησαν, ώστε μπορούν να επιστρέφουν και να επαναλαμβάνονται παντοτινά.Τώρα επιστρέφουν που εγώ τολμώ να τα αντέξω,να τα χαρώ.Βαδίζουμε πλάι πλάι στους δρόμους που περπατούσαμε ,στο κέντρο της πόλης απόβραδα Κυριακής,στις βουβές στοές των κτιρίων, βάζω το χέρι μου στην τσέπη της καμπαρντίνας του και πιάνω το δικό του,με σφίγγει.Μαζί πάλι ,πλάι πλάι,εγώ φαίνομαι,εκείνος δε φαίνεται,όμως είμαστε πάλι ζευγάρι υπαρκτό.Τον ρωτώ ,μου απαντάει.Η ζωή μου ξαναβρήκε τη μαγεία του μεγάλου,μοιραίου έρωτα,μακριά από τους φόβους και τα πάθη των ζωντανών.

Μάρω Βαμβουνάκη - 
( Ο χορός των μεταμφιεσμένων- απόσπασμα )

Επεξεργασία κειμένου - Σοφία Θεοδοσιάδη. 
............................................................................................................. 

26 Σεπτεμβρίου 2016

.Μπήκε για τα καλά ετούτο το Φθινόπωρο.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ζωγράφος : Μαίρη Κασάτ- Museum de petit Palais ,Paris.
Κρύωνα απόψε εκεί στα ξημερώματα...δε μου 'φτανε το Καλοκαιρινό σεντόνι μου για σκέπασμα...κάτι ζεστότερο  το κορμί και η ψυχή μου αναζητούσε...Πετάχτηκα και έψαξα στα γρήγορα μια κουβερτούλα για να σκεπαστώ...Πρέπει να βγάλω τα ζεστά...να αλλάξω τις κουρτίνες...να βγω στον κήπο μου να τον περιποιηθώ...Μπήκε για τα καλά ετούτο το Φθινόπωρο...που πάντοτε πολύ κρατά...δε λέει να τελειώσει...στέκει εκεί αιώνες τώρα λυπημένο και προάγγελλος θαρρείς...του κρύου που έρχεται και επιζητά για να παγώνει τα όνειρα μαζί και την καρδιά μας...
Μα μόλις εχουχούλιασα και εζεστάθηκα εκαθάρισε ξανά η σκέψη μου..την άφησα για να πετάξει μακριά.. και μου 'φερε μέσα εκεί στη ζέστη μου..ρήσεις για την όμορφη ζωή επάνω εις τη Γη και τα πολύτιμα τα δώρα της..συνάμα με τις πίκρες...

Ναι.. έρχονται μέρες δύσκολες του ''ξεριζώματος''...της καταστροφής...του θάνατου...όπως είναι το Φθινόπωρο επάνω εις τη Φύση το τέλεμα της άνθησης και της καρποφορίας...μα έρχονται και ακολουθούν και μέρες του ''οργώματος''.. της προετοιμασίας του χώματος...έρχονται μέρες του ''φυτέματος'' και της αναμονής...έρχονται μέρες μέσα στο ίδιο το Φθινόπωρο σπαρσίματος...που τους καρπούς θα φέρουν προς το Καλοκαίρι πάλι και ξανά...Και ναι...έρχονται και αλλάζουνε και φεύγουνε οι εποχές...και σπέρνουμε ..θερίζουμε...αγαπάμε και μισούμε...και λυπόμαστε..χαιρόμαστε... και καταστρέφουμε..μα και δημιουργούμε.

 Δεν πιστεύω στα λυπητερά μονάχα τα Φθινόπωρα..ούτε ''ακούω'' πάντα τις ρήσεις τις διάσπαρτες..που μου πετούν εδώ κι εκεί..σαν όλοι κι ο καθείς ξεχωριστά..ειδήμονες θελήσουν να το παίζουν...Πάντα τη λύπη.. η χαρά εκεί στη γωνία να την πολεμήσει την προσμένει...Κλαις.. γελάς...λυπάσαι.. χαίρεσαι..μα είσαι ζωντανός και πάντοτε το χρόνο σου να τον εκμεταλεύεσαι ...μην αναλώνεσαι στους δρόμους..  σαν τα λιθάρια εκεί τα σκορπισμένα...Κι εγώ που πάντα σέβομαι..γιατί καλά τώρα το ξέρω..πως όσα εκατομμύρια είναι οι άνθρωποι..τόσα και τα Φθινόπωρα .. τόσοι οι Χειμώνες οι σκληροί...τόσες οι Άνοιξες ..τόσα τα Καλοκαίρια..πρέπει τώρα να σηκωθώ από το ζεστό το κρεβατάκι μου..την καθημερινότητά μου για να στρώσω...

Να στρώσω κουβερτούλες μαλακές και απαλές ..για να ζεστάνω τα κορμιά μας..καθώς θα σκέφτομαι και θα αναπολώ..και τούτο δω το Καλοκαίρι που 'φυγε κι έφερε το Φθινόπωρο..με έναν άνεμο υγρό και δροσερό...που σπρώχνει απαλά..μα και περίτεχνα σε άλλο ''χειμαδιό'' τούτο το γελαστό το Καλοκαίρι ..Ως να το ξαναφέρει πάλι μπρος μου και σα μια φυσαρμόνικα..σα κάποια μουσική...να συμφωνεί και να προειδοποιεί..πως ο κόσμος μας δεν '' ετελεύτησε'' γιατί εχάθη ένα Φθινόπωρο και ένα Καλοκαίρι!!!

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
..............................................................................................................
.
Με την εξαιρετκής ποιότητας μουσική του Leo Delibes...στο παρακάτω βίντεο..ταξιδέψτε...στις όμορφες πραγματικά εικόνες..που διάλεξε ο φίλος.. Aimilios..και έντυσε μ' αυτήν την υπέροχη μουσική τούτο  το βίντεο...
Απολαύστε το !!!
η φίλη σας Σοφία ....



Κυκλάμινο - Τόσα φθινόπωρα και δεν γνωρίσαμε ακόμα την ψυχή μας_

(Τ. Λειβαδίτης) - by Aimilios 

                                The Flower Duet - Leo Delibes

.............................................................................................................

25 Σεπτεμβρίου 2016

..μας φτάνει μια μικρή σχεδία τελικά..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ταξίδια μακρινά..ταξίδια κοντινά..ναυάγια και ξέμπαρκοι επιβάτες..η ζωή μας...Μα πάντα εκεί παρούσα η ζωή και η ψυχή συχνά τα θέλω της να μην μπορεί να τα αγγίξει...Δύσκολες πάντα οι θάλασσες και ξεγολιάστρες γίνονται.. όταν τα θέλω  της ψυχής βγαίνουν να επιπλεύσουν μέσα στις τρικυμίες της..Είναι πολύ δύσκολοι οι καιροί...μα ναυαγοί δεν ονειρεύτηκαν ποτέ τους οι άνθρωποι να γίνουν... Κι όταν ναυάγησαν ενίοτε..από την αρχαιότητα ακόμα και έως τώρα στις μέρες μας τις δύσκολες..οι άνθρωποι οι περισσότεροι..εκτός μονάχα ελαχίστων εξαιρέσεων.. μετέτρεψαν ετούτο το ναυάγιο..σε δύναμη και μια τεράστια  μεταστροφή...και φιλοσόφησαν τα τεκταινόμενα..και βγήκανε από τα άγρια τα κύματα..σε ξέρες άγνωστες γι αυτούς..μα που αποδείχθηκαν αφετηρίες για την νέα τους ζωή... 

Φτάνει μια μικρή σχεδία ..αυτοσχέδια τελικά...για να μπαρκάρει η ψυχή...την τρικυμία να αντιμετωπίσει...και στο ταξίδι της.. για της ψυχής το φως να οδηγηθεί...Είναι η δική μου η ματιά για τα ναυάγια..που δεν τα θεωρώ ποτέ για ''τέλος'' μιας αληθινής ζωής και ουσιαστικής..μα για μια καταστροφή προσωρινή...και μια καινούργια αφετηρία ..ένα λάκτισμα και μία ώθηση ψυχής..για μία δημιουργική μεταστροφή..ενός ξεχωριστού πλέον ανθρώπου.

 Σκέψεις - Σοφία Θεοδοσιάδη.. 
..............................................................................................................

 Μια υπέροχη εκτέλεση του τόσο αγαπημένου τραγουδιού για τη Θάλασσα από τον Φίλιππο Πλιάτσικα...και τι όμορφοι στίχοι...της αγαπημένης Λίνας Νικολακοπούλου.....

Θάλασσα μάνα αρμύρα μου εσύ
γαλάζια μοίρα
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα
θάλασσα μνήμη μαύρο μου ασήμι
πάρ’ την καρδιά μου και κάν’ την νησί
του ανέμου αγρίμι.....



                                  Φίλιππος Πλιάτσικας - ΘΑΛΑΣΣΑ
.............................................................................................................







24 Σεπτεμβρίου 2016

Ίσως να' ναι κι έτσι......

Έτσι που τα θυμάμαι κείνα τα χρόνια και τα ξαναζώ και τα ξανά είμαι,πολύ θα 'θελα να τα 'λεγα με τον Αλέκο ή έστω με τον Τέλη και να μου λεν κι αυτοί τα δικά τους,σα να 'μαστε ακόμη παιδιά,σα να μην πέρασαν τα χρόνια,σα να 'ναι να μην πεθάνουμε ποτέ.Μα ο Αλέκος παντρεμένος τώρα , η γυναίκα του όπου να'ναι θα γεννήσει,ο έρωτας σταμάτησε και κατάκατσε,κι ο Τέλης τσιμπημένος για τα καλά με την Αλέκα,όλο με δαύτην γυρνά καβάλα στο γάιδαρό του,- πάει κι αυτός- που αυτί ν'ακούσει, που μάτι να δει άλλο απ' τα βυζιά της κοπελιάς του,κολλημένος στο τώρα,ούτε πίσω ούτε μπρος.Αμ ο Λευτέρης ? - με δυο παιδιά-μπας κι εφτιαξε και κάνα τρίτο?- να λέει:
<< πού καιρός να βλέπεις όνειρα στον ύπνο σου ή στον ξύπνιο σου ? που καιρός ? >> 

.Έτσι κάθομαι εδώ πέρα μόνος , χαρούμενα μόνος  και τ'αραδιάζω στο χαρτί και δεν ξέρω αν κάποιος τα διαβάσει και πως θα τα διαβάσει..Μα πάλι εγώ είμαι χαρούμενος,γιατί όταν μιλάς με κάποιον λες μονάχα εκείνα που ενδιαφέρουν αυτόν,που έχουν κάποια αντιστοιχία με τα δικά του βιώματα και βρίσκουν εύκολη ανταπόκριση.Μα όταν μιλάς μόνος τα λες όλα και για όλους και μην έχοντας άμεσο ακροατή μπροστά σου ,λες και πράματα ανήκουστα,<< παράξενα πράματα>> με άφοβες λέξεις που δε θα τις ξεστόμιζες ποτέ ούτε μπροστά σ' ένα φίλο σου ,ούτε σε γιατρό,ούτε σ' έναν ποιητή.Σαν να μιλάς σ' άχρονο,άπειρο και κουφό κενό ,που σ' ακούει σωστά...Ωστόσο ,μέσα μου βαθιά ,νιώθω πως δε φτάνει...................................................................................................
άλλωστε η μοναξιά ( εσύ το 'λεγες) μια ασφυκτική ευρυχωρία είναι και χρειάζονται στενές επαφές με τα πράγματα ,με τους ανθρώπους ,με την ιστορία,ερωτικές επαφές,φιλικές επαφές,συντροφικές επαφές,για να είσαι...να γίνεσαι.....

Γιάννης Ρίτσος.
 (Ίσως να' ναι κι έτσι- απόσπασμα)

Επιμέλεια κειμένου : Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

23 Σεπτεμβρίου 2016

Το πεισματάρικο νούφαρο - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό..ένας βαρκάρης ..που ολημερίς εψάρευε..σε μια λίμνη όμορφη ..γεμάτη νούφαρα μια λίμνη...Ποτέ του δεν τα επλησίαζε αυτά..φοβότανε μην τύχει και τα ξεριζώσει.. Μην τύχει κι άθελά του τα κουπιά της βάρκας του..πέσουνε βίαια επάνω σε αυτά..και τα γεμίσουν  τραύματα..μη τύχει και τα  πληγώσουνε ..ποτέ του δε θα ήθελε αυτά να  τραυματίσουν.. Μα κάποια μέρα ο ψαράς δεν άντεξε..και μπήκε μόνος του στον πειρασμό..ένα απ' αυτά τα όμορφα τα νούφαρα..να το πλησιάσει να το χαϊδέψει θέλησε και να το ξεριζώσει...Ήθελε να το πάρει σπίτι του..να το φυτέψει σε μια γλάστρα..να το ποτίζει κάθε πρωινό και κάθε βράδυ να το καμαρώνει..Μα δεν ήξερε ο δόλιος ο ψαράς..πως τα φυτά αυτά τα νούφαρα με τα όμορφα και τα ξεχωριστά τους άνθια..δε ζούνε ποτέ σε γλάστρες τόσο πολύ μικρούλες και στενές..ούτε σε χώματα τις ρίζες ακουμπάνε.. Έχουνε  ρίζες μόνο μέσα στο νερό..κινούνται ελεύθερα και δεν περιορίζονται ποτέ..κι αν τόλμησε ποτέ κανείς για να τα ξεριζώσει..εκείνα εμαράθηκαν ευθύς...και χάσανε τη λάμψη τους..και ποτέ δεν ξανανθίσαν..

Μα ο επίμονος ψαράς..δεν άντεχε χωρίς αυτό και επάτησε τον όρκο του που έλεγε..πως εκεί..μέσα στα καθαρά νερά της λίμνης του μοναχά.. θα το χαϊδεύει και θα το κοιτά..και ποτέ του δεν θα το ξεριζώσει...Επάτησε τον όρκο του και το ξερίζωσε..Το εξερίζωσε..το πήρε σπίτι του..το φύτεψε στην πιο όμορφη τη γλάστρα του...κι ολημερίς το πότιζε μην τύχει και χαλάσει..Δεν άντεξε πολύ καιρό εκεί..το όμορφο.. το μεταξένιο νουφαράκι..Λες και κατάλαβε από μοναχό..πως ο ψαράς δεν νοιάζονταν γι αυτό..παρά μονάχα για τη δική του την καρδιά..για το δικό του εγωισμό..για τη δική του ευχαρίστηση..τις ρίζες του διέλυσε..κι όταν αυτό εμαράθηκε..το πέταξε ακόμα παραπέρα..

Εθύμωσε πολύ o ψαράς.. που αυτό δεν άντεξε..μέσα στο ξένο.. το εχθρικό και το αφιλόξενο το  περιβάλλον...Πως να αντέξει ένα φυτό που λούζεται καθημερινά μέσα σε λίμνες και νερά απέραντα.. μέσα σε ένα κουβαδάκι...? Μα ούτε και τον ένοιαξε..την άλλη μέρα άλλο εξερίζωσε..και  το 'φερε ξανά στο σπίτι του μπροστά..Κανένας δεν του μίλησε για τον ξεριζωμό αυτό..κανένας δεν του έμαθε να σκύβει και να αφουγκράζεται..τη μουσική της λίμνης και τα τραγούδια που έλεγαν εκεί..τις φεγγαρόλουστες βραδιές.. σαν καθρεφτίζονταν στης λίμνης τα νερά..τα μεταξένια νουφαράκια..

Του μοιάζαν ταπεινά και ασήμαντα τα λούλουδα αυτά..μα κανένα από τα άνθια του κήπου του δεν είχανε την εμορφάδα τους και συνεχώς τα ζήλευε και να τα κόψει ..απερίσκεπτος καθώς εφαίνονταν δεν σκέφτονταν ποτέ ..τον πόνο που τους προκαλούσε...Εμοιάζανε πολύ ευαίσθητα αυτά..μα ήτανε πολύ ανθεκτικά..και αιώνες τώρα απ' τα παράριζα ..που έμεναν στης λίμνης τα νερά..επολλαπλάσιάζονταν..και φύτρωναν ξανά..Λατρεύτηκαν και ζωγραφίστηκαν από όλους τους λαούς...γιατί εκρύβαν μέσα τους..πάνω στα ανθεκτικά τους φύλλα..και στα πέταλα του άνθους τους..μια εμορφάδα ξεχωριστή...και μια αγνότητα μεγάλη..που στους ανθρώπους πολύ άρεσε..γι αυτό και αυτά τα λούλουδα τα νούφαρα..εσυμβολίζανε και Νύμφες..και της αγνότητας και της Παρθενίας της ψυχής..λογίζονται φυτά...

Τώρα εγέρασε πολύ ο ψαράς..έμεινε η βάρκα έρημη στη μέση εκεί της λίμνης..Κανένας δεν την μάζεψε..εσπάσανε και τα κουπιά.. Μα το μικρό το νουφαράκι είχε ένα μυστικό...είχε απλωτές τις ρίζες του.. έτσι το έφτιαξε ο Πλάστης του..για να μη χάνεται ποτέ..επέπλεαν πάντα οι ρίζες του  μέσα εις το νερό..και εταξίδευαν σε όλες τις γωνιές της...Κι έτσι το νουφαράκι ξαναφύτρωσε εκεί στης λίμνης τη γωνιά.. και στέκει πάντα λαμπερό...βρήκε ξανά τη λάμψη του..όταν τις ρίζες του εξαναμάζεψε και τις ξαναάπλωσε στα καθαρά νερά.. Ήταν πολύ επίμονο και πεισματάρικο..επέμενε την ομορφιά του να σκορπάει..





Κι αυτός..ο ονειροπόλος..ο βαρκάρης..ο ψαράς...που την ομορφιά ελάτρευε και αγάπαγε ιδιαίτερα.. βαθιά...ήταν αλλιώτικος βαρκάρης και ψαράς... γιατί ήτανε και ο ίδιος όμορφος πολύ..την ομορφιά την είχε φυτεμένη στην καρδιά του..κάποια απόβραδα που εκατέβαινε εκεί τρικλίζοντας.. αναπολούσε ..κοίταζε τώρα θλιμμένα πια.. μα δεν  τολμούσε..πάλι τις ρίζες του να βγάλει..ίσως σοφός ..καθώς εμεγάλωσε και έγινε..να εκατάλαβε..πως νουφαράκια αυτός στην πόρτα του μπροστά ..ποτέ του δεν μπορεί για να φυτεύει και να έχει..γιατί μέσα στις γλάστρες του μονάχα τα  γεράνια ευδοκιμούν...

Μα πάντα μες στην καρδιά του θα 'χει και θα αναπολεί..το μεταξένιο χρώμα που εζωγράφιζε τ' ασήμαντο.. μα τόσο λαμπερό...το πεισματάρικο και επίμονο.. που φύτρωνε χρόνια ατέλείωτα στης λίμνης τον αφρό..και στης ψυχής του εκεί τις ρίζες..εκείνο το ξεριζωμένο νουφαράκι...που μοναχό του εφυτεύτηκε στα σπλάχνα του βαθιά... !!!

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................

Αρλέτα - το τραγούδι της λίμνης (ο γλάρος)

                                                                 

Μεσ’ στο νερό ψάρι χρυσό γλιστράς
κι εγώ ψαράς με δίχτυ αδειανό
Θάλασσα εσύ κι εγώ ο ναυαγός σου
Στην αγκαλιά σου πεθαίνω και ζω

Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
Κι ύστερα μ’ ένα φιλί ψηλά με πας

Κρατάς εσύ τιμόνι και πανιά
Κι εγώ παιδί χαμένο μοναχό
Μάγισσα εσύ κι εγώ ακόλουθός σου
Χωρίς εσένα δεν ξέρω να ζω

Είσαι νοτιάς κι εγώ πουλί χαμένο
Εκεί που θέλεις με πηγαίνεις, με πετάς
Είσαι βοριάς, παγώνεις τα φτερά μου
Κι ύστερα μ’ ένα φιλί ψηλά με πας.

Στίχοι:  
Αρλέτα
Μουσική:  
Ελένη Καραΐνδρου

1.Αρλέτα

............................................................................................................. 

22 Σεπτεμβρίου 2016

Oι δαντελένιοι μου άνθρωποι.. κεντίδια στα μαλλιά μου - της Σοφίας Θεοδοσιάδη..


Μιλάς για κερδισμένους.. ηττημένους και ανταγωνιστές ..κι εγώ απορημένη σε ακούω..Γνωρίζω από μικρό παιδί τις λέξεις απ' το λεξιλόγιο που εσημείωνα..όταν οι δάσκαλοί μου μου τονίζαν..Τις φύλαξα και δεν τις χρησιμοποιούσα εγώ συχνά..ίσως γιατί δίπλα σ' αυτές..και κάποια υποσημείωση κρατούσα..Μεγάλωνα  προχώραγα..  δυσκολευόμουν άλλοτε και άλλες φορές πετύχαινα τα ακατόρθωτα και με τον εαυτό μου απορούσα..Μα όταν ερχόταν η ώρα του απολογισμού..ανέσυρα εκείνο εκεί το λεξιλόγιο και για να καταλάβω προσπαθούσα..ποιές λέξεις μου σημειωμένες και έννοιες εγώ εχρησιμοποιούσα για να ανέβω..στα σκαλοπάτια του εαυτού μου...

Τη λέξη πόλεμο πάντα την είχα στο κεφάλι μου..αλλά από μια άλλη προσέγγιση..από μια άλλη εκδοχή..Πάντα θυμόμουνα τη ρήση του λαού στο λήμμα αυτό : το Θέρος - Τρύγος- Πόλεμος..και έλεγα αυτή είναι η ζωή ..κι ό,τι φυτέψεις θα θερίσεις..Μου αρέσουνε οι παραλληλισμοί..πολύ μες στη ζωή μου σε εκτίμηση τους είχα..Μου μίλησες και για το κέρδος μου..μου φώναξες πως κέρδισα..Μα εγώ δίπλα στη λέξη αυτή..είχα για υποσημείωση..μια άλλη λέξη όχι συνώνυμη..μα είχε μεγάλη σημασία για τη διαδρομή ως το κέρδος.Ήταν σημειωμένη δίπλα η λέξη μου -κατάκτηση..ναι..ναι ή λέξη μου κατάκτηση..μεγάλης γκάμας κι έννοιας αυτή..κι ας έχει τόσο λίγα γράμματα..Τι ωραιότερο να κατακτάς τα σκαλοπάτια της ζωής..μα περισσότερο τα σκαλοπάτια της καρδιάς..εκείνης των ανθρώπων?

Όχι δε θέλω να με λέν' νικήτρια και κερδισμένη να με θεωρούν..αν φτάνουνε σε τούτο το συμπέρασμα για με..μέσα από πολέμους αιμοβόρους και αιμοχαρείς..ούτε και από μονοπάτια πονηρά..που ο νους τους για εμέ εσκέφθη..Θέλω να σπέρνω..να τρυγώ..και να 'ρχεται η ώρα να θερίζω..καρπούς μονάχα ώριμους και μοσχοβολητούς και μυρωδάτους στο πανέρι μου..πάντα να τους συλλέγω..Σταμάτα να με λες νικήτρια λοιπόν..αν δεν κατόρθωσα μια θέση εκεί στον κήπο σου να πιάσω..Αν δεν εκατόρθωσα δαντέλα να σου πλέξω εγώ και την ωραιότητα την αληθινή..την εσωτερική μου ωραιότητα..να σου χαρίσω ..να σε καταχτήσω..δε θέλω να με λες νικήτρια...οι τίτλοι αυτοί σε μένα δεν ταιριάζουν...
Μετρώ καθημερινά και ακούω και μετρώ..μετρώ τις βελονιές που στο αυτί μου ψιθυρίζεις..τις πλέκω ..μα λαθεύω και καμμιά φορά..και γίνεται η δαντέλα λαθεμένη..Μα εκείνο το λαθάκι είναι εκεί..δε θέλω διόλου για να το ξηλώσω..γιατί η χειροποίητη η δαντέλα μου..που είναι αυθεντική..έχει και μέσα λάθη μικροσκοπικά..που η μηχανή η εμπορική..δεν τολμάει για να κάνει... γιατί είναι ρυθμισμένη και κουρτισμένα τα γρανάζια της..και δεν έχουν ψυχή... 

Δε θέλω να 'μαι νάρκισσος..ή ένα βασιλικό λουλούδι..
Θέλω πολύ και το επιθυμώ..ένα απλό και μοσχοβολητό να 'μαι εκεί σε μια γωνιά.. ένα μικρούλι γιασεμί..μία μικρή λεβάντα κι όταν περνάς από κοντά..με τον αέρα σου τη μυρωδιά μου να σου στέλνω..Δε μου αρέσουνε τα υφάσματα που ποτέ δεν σκίζονται.. δεν τα διαλέγω εγώ τα νάυλον..και δεν τα επιλέγω...μου αρέσουν ιδιαίτερα οι ''δαντέλες''..Μου αρέσουν γιατί είναι ευάλωτες..κάπου εκεί στο ένωμα..στο βελονάκι της γιαγιάς..κάπου εκεί που πλέκονται ..λαθεύουνε καμμιά φορά..και ενώνονται λιγάκι αδύναμα..με φόβο να κοπούν..Είναι δαντέλες ανεκτίμητες οι άνθρωποι οι πλεγμένοι από χέρια ευαίσθητα..πολύτιμες δαντέλες...Είναι αυτοί οι αγαπημένοι μου..που περπατούνε δίπλα μου ακριβώς..χωρίς ποτέ τους να μετρούν το ύψος μου κι εμένα το δικό τους αν απολύτως μου ταιριάζει..Ισότιμα μ' αρέσει πάντοτε να με κοιτούν..με βλέμμα τρυφερό και κατανόησης..παραδοχή να δείχνει μες στο βάθος της η ξεχωριστή και τρυφερή ματιά τους... 

Οι δαντελένιοι μου οι άνθρωποι..!!!
Θέλω να' μαι κομμάτι  απ' τη ''δαντέλα'' τους..κι εγώ...αυτούς που έχουν την ικανότητα ..τη δύναμη..πίσω από το πέπλο μου..να σκύβουν..να κοιτούν..Να τους φορώ επάνω μου..σαν το μικρό μου γιακαδάκι..εκείνο εκεί το δαντελένιο και κατάλευκο..σαν τότε που εστόλιζε την σχολική μας την ποδιά...
Πολύ τους ψάχνω ακόμα και πάντα θα τους ψάχνω μεσα στο πλήθος και το βουητό..και πάρα πολύ..ιδιαίτερα.. αυτούς..με έναν τρόπο αλλιώτικο..πάντα τους αγαπώ !!!

 Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................


✿ ♡ ✿ ERNESTO CORTAZAR - Sentiments (Relaxing piano music)

.............................................................................................................. 

21 Σεπτεμβρίου 2016

Ειρήνη λοιπόν και σήμερα..ξεκίνα απ' το μέσα σου.. της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



Το παιδί και το περιστέρι - Pamblo Picasso

Δε μου αρέσει και βαθιά απεχθανόμουνα της μιας ημέρας τις γιορτές..που επετείους και για Ειρήνη και για Πόλεμο μιλούσαν..Όχι που δεν πιστεύω στη μνημοσύνη τη Θεά, που κρατά τη μνήμη ζωντανή..και την καρδιά πάντοτε σπαρταρούσα..Ο τρόπος δε μου ταίριαζε ποτέ ..γι αυτό και δεν ''εκραύγαζα'' ούτε μες στο σχολειό μου..μέσα από γιορτές τυποποιημένες.. και κακομασημένες..Μέσα στις θύμησες και τις ιστορίες τις διδακτικές..πάντοτε ήταν τα γεγονότα που κρυβόντουσαν για εμένανε καλύτερα .. παρά πίσω από τις μεγαλόστομες τις λέξεις ..Είναι σου λέει Παγκόσμια σήμερα για την Ειρήνη..Κι εσύ ..κι εγώ..θα πρέπει τώρα εγώ.. να αρχίσω μες στην ποίηση πάλι να ψάχνω και να λέω..αυτά που πέρυσι σου υπενθύμισα : αν θέλεις άνθρωπος να λέγεσαι του Τάσου Λειβαδίτη..που πολύ τον αγαπώ και πολύ τον σέβομαι..κι έχω ρουφήξει τα στιχάκια τα δικά του..ή να σου υπενθυμίζω πάλι τους ξεσηκωμούς..πως: η Δέσπω κάνει Πόλεμο με νύφες και μ'αγγόνια..

Και τι θα γίνει φίλε μου που εσύ θα τα διαβάσεις γρήγορα για άλλη μια φορά και θα τα καταπιείς σαν καραμέλλα..κι όταν θα λιώσει η γλύκα των λόγων τους στο στόμα σου..πάλι θα πας να σεργιανίσεις..σε ένα μουσείο για να δεις πως όπλα απ' την αρχαιότητα κατασκευάζαν οι ανθρώποι...Θα δεις και θα θαυμάσεις και τα σημερινά και τα σύγχρονα ''ντουφέκια'' που τις καρδιές τις σημαδεύουνε και έλεος κανένα..Θα μου ''κοτσάρεις'' και δυο φωτογραφίες εντελώς ''ψυχοπονιάρικες'' στο θυμικό μου να χτυπήσεις..να κλάψω ίσως στιγμιαία και ρηχά..κι ύστερα θα 'σαι ήρεμος πως μίλησες κι εσύ για την Ειρήνη..Και για την Ειρήνη αυτή στην καθημερινότητα..στο γίγνεσθαι..εσένα ποιός θα σου μιλήσει ?

Ποιός θα σου πει να μη γίνεσαι Δέσπω με ντουφέκια κι άρματα τον Τούρκο για να πολεμήσεις..Ποιός θα σου πει πως ειρήνη είναι το ζεστό και το γαλήνιο φαγητό..το βράδυ που στο σπίτι σου θα φας..που λέει και ο μεγάλος μας ο Ρίτσος ?
Δε μου αρέσει διόλου να γιορτάζω εγώ ''ξυστά'' ..μοδάτα ..κραυγαλέα.. επιδερμικά..και επιφανειακά..αλλά με πράξεις..Πράξεις στην κάθε μέρα ολωνών..γαλήνη για να προσπαθώ..ουσία ειρήνης να δημιουργώ..και μες σ' αυτό το ειρηνικό και γαλήνιο τοπίο..να αφήνω τον άνθρωπο να αυτενεργεί και παραπέρα τον εαυτό του να πηγαίνει...

Σωρεία αναρτήσεων..και πληροφοριών..που μες σ' αυτές ενίοτε χάνεται η ουσία..Αν έχεις κάτι ουσιαστικό να κάνεις και να πεις..για την Ειρήνη γύρω σου σημάδι για να βάλεις..καν' το και σιώπα και ησύχασε..και πάψε να αλαλλάζεις ..σαν ένα φερέφωνο που θέλουνε οι κατασκευαστές των όπλων και εργοστασίων ντουφεκιών..εσένα να σε μετατρέψουν..
Ειρήνη λοιπόν και σήμερα..ξεκίνα απ' το μέσα σου..στο σπίτι σου..στο γείτονα ..στο χωριουδάκι και στην πόλη σου..κι έτσι θα επεκτείνεσαι σε όλον τον πλανήτη..

Σου μοιάζω ουτοπική και υπερφίαλη ?
Είδαμε και τα ''μπερεκέτια '' ( προκοπές ) σου.. που έλεγε η γιαγιά μου..που συντασσόσουν και επήγαινες με τα κοπάδια του εμπορίου..γι αυτό..έχω ένα τραγούδι μέσα μου και σιγοτραγουδώ..
Ειρήνη.......Δημιουργία...όρκος..καθημερινός ..υπόσχεση σε μένα για να δίνω.. να μην ξανανάψει φωτιά..πουθενά..και το ''θηρίο'' ο άνθρωπος μέσα του να νικήσει...

Σοφία Θεοδοσιάδη - για την Ειρήνη
............................................................................................................. 

 Στίχοι: Πάνος Τζαβέλας
Μουσική: Πάνος Τζαβέλας
Ερμηνεια: Νατάσα Παπαδοπούλου



                                Τραγούδι για την Ειρήνη. 

.............................................................................................................

Πάλι κι απόψε στάθηκε απέναντί μου το φεγγάρι..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


Πάλι κι απόψε στάθηκε απέναντί μου το φεγγάρι..Είναι σχεδόν μισό..δεν έχει πανσέληνο απόψε..μα έχει καθαρό ουρανό και φέγγει ξάστερα..γαλήνια.. πάνω στις κορυφές του Αη- Γιώργη..
Θαρρώ πως μου χαμογελά...και παίρνω δύναμη και νιώθω δυνατή..Τις σκέψεις μου επικροτεί..δε με αφήνει πάλι να μελαγχολήσω..μοιράζεται απόψε το φορτίο μου ..της ανακάλυψης..του φανερώματος της προδοσίας των ανθρώπων.. Πόσο λειψοί μοιάζουν απόψε οι άνθρωποι..πόσα κομμάτια τους δεν τα αναγνωρίζω... πόσο λίγο είναι το φως που δέχονται..υποκρισίας απαύγασμα το φως του πάλι απόψε μου μηνάει....Μα εγώ θα ψάξω το άλλο του μισό..γιατί αυτό εμέ με συμπληρώνει...Το ξέρω πια τώρα καλά..πως αν του γυρίσω την πλάτη θα θαμπώσω..

Δε με αφήνει να το αποχωριστώ..και μένω στο παράθυρο να το κοιτώ..μη τύχει και η σκέψη μου θαμπώσει..Είναι βαρύ αποβραδίς να κατεβαίνεις μαζεμένα τα σκαλιά...Σκοντάφτεις..σε τυλίγει η σκοτεινιά..αν από το φέγγος του απομακρυνθείς..Πόσο μου μοιάζει απόψε το φεγγάρι !!!
Λες και του κόψανε επίτηδες το φέγγος του και έμεινε μισό..λες και το ξεγελάσανε οι ουρανοί και τα αστέρια..όχι δε θέλω να το αποχωριστώ...Θα το αφήσω και απόψε ανοιχτό ολονυχτίς..εκείνο το παραθυρόφυλλο ..να' ρχεται μέσα ολάκερο κι ας μοιάζει και  μισό..να τρυπώνει..να μ' αγκαλιάζει με τις αχτίνες του.. να μου φωτίζει το μέτωπο...κι ας κλείνουνε τα βλέφαρα..είναι ο σύντροφος του καθενός μας το φεγγάρι.. που νοιάζεται για σε..ποτέ το φέγγος του δε σε εγκαταλείπει..

Σοφία Θεοδοσιάδη
..............................................................................................................

20 Σεπτεμβρίου 2016

Πως μου μιλάς για τα φιλιά καρδιά μου εσύ.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη

 Πως μου μιλάς καρδιά μου εσύ εμένανε για ερωτικά φιλιά..φιλιά του έρωτα που γέμιζαν τον άνεμο με πάθος..αφού ποτέ σου έρωτα αληθινό δε γνώρισες..αφού εστέγνωσες εδώ και χρόνια ..παν πολλά από τότε..στεγνή πηγή κατάντησες..βουνού που πια στους βράχους του..έπαψε το νερό να τρέχει..να κυλά..χαθήκανε μες στα ξερόκλαδα τα χνάρια τ' αυλακιού μαζί μ' αυτά τα χνάρια της ψυχής σου..Κάθεσαι τώρα  και να αναλύσεις προσπαθείς..να μου εξηγήσεις τις αρρώστειες που φοβάσαι πως κολλάς ..αν το δικό σου στόμα το χαρίσεις εις το στόμα κάποιου άλλου..Μα η αρρώστεια σου είναι ήδη ''ανίατη''..έπαθες ''αφυδάτωση'' και να ποτίσεις την αφυδατωμένη σου ψυχή  και τη ''στεγνή '' δεν το μπορείς..Κι εγώ που τόσο στη ζωή μου.. έρωτες και αγάπες και φιλιά εγεύτηκα..δεν δύναμαι πια να σε συμβουλέψω...Ήθελα μόνο τούτα να σου πω...μήπως και καταλάβεις...

Άκου λοιπόν με προσοχή...
Και να μαζέψεις πες μου εσύ πως γίνεται..εσύ που δε λυπήθηκες.. και σκόρπισες απλόχερα ..πες μου πως γίνεται να πάρεις πίσω την αγάπη...Ζεστό ψωμί..που ο φούρνος''εξεφούρνισε'' πρωινό.. που σκόρπισε μοσχοβολιά στις γειτονιές του κόσμου.. η αγάπη σου καρδιά μου...Γυναίκα σε βαφτίσανε...να δίνεις πάντα εσύ και να σκορπάς..μέλι απ' την κηρύθρα σου..εργατική σαν μέλισσα..ποτέ να μη στερεύεις..Έρχονται μπρος μου καθημερινά..ανόητες και επιφανειακές..και υπερφίαλες..συχνά διαβάζω κάποιες ρήσεις..για το πιο διάσημο φιλί...που εγράψαν ψυχολόγοι...

Και ένα χαμόγελο έρχεται και κάθεται στα χείλη μου..ένα μειδίαμα ''ειρωνικό'' και περιπαιχτικό συνάμα...ένα χαμόγελο ανοησίας περισσής που ανθρώπων νους εσκέφθη...Γιατί πως να αξιολογήσεις εσύ ''ειδικέ'' το δικό μου το φιλί...που η καρδιά μου και η ψυχή αποτυπώσανε στα χείλη της αγάπης μου..Τι να καταλάβεις και να γράψεις τώρα εσύ...από το μέλι που η καρδιά μου έχει στάξει...Άσε τα φιλιά του καθενός..τα χείλη που αναζητούν... εκείνα μόνο ξέρουν και να το περιγράψουν..Χίλια κομμάτια γίνονται οι καρδιές...όταν μπορούν και σκύβουνε ..φιλιά για να τρυγήσουν...Τότε μιλούνε μόνο τα κορμιά...συγγράμματα εκείνα δε γνωρίζουν να διαβάζουν...

Είναι πολύ νωρίς αγάπη μου τη γεύση να μετρήσεις... Το δρόμο αυτόν δεν τον περπάτησες..και πως να αξιολογήσεις το άγγιγμα ετούτο των ψυχών που ενώνει το φιλί..το τρέμουλο που φέρνει στην καρδιά..όταν τα χείλη μου δεν μπόρεσες ποτέ σαν μεταξένιο χάδι  εσύ να πλησιάσεις.. να ακουμπήσεις...Είναι ''τροφή'' πανάκριβη του έρωτα ένα φιλί στο στόμα...Είναι ένα έδεσμα ξεχωριστό..θέλει gourmet μαγειρική..να ανακατέψεις μπόλικο συναίσθημα..να μην τσιγγουνευτείς καθόλου την αγάπη...Μα είναι πολύ νωρίς για σένα και για μένα αγάπη μου...που δεν τολμήσαμε ..που δεν τα καταφέραμε..σε μια απλησίαστη ''υψηλή'' μαγειρική...να επιδοθούμε...

Πάψε λοιπόν να μου πουλάς και να μου περιγράφεις το φιλί..σαν να 'ναι συνταγή μαγειρικής καθημερινή... Σου δίνει μια ελευθερία ο έρωτας ο αληθινός..σ' αφήνει να αυτοσχεδιάζεις..  να μαγεύεσαι..και το φιλί να δίνεις μ' έναν τρόπο που μονάχα εσύ τον ξέρεις...Τροφή ψυχής και έρωτα...και τους ''νεκρούς'' τους κάνει να ριγούν..και τους ''νεκρούς''.. των βαθιά..των αληθινά..των δίχως όρια ερωτευμένων το φιλί..κι αυτούς τους ανασταίνει..
Σταμάτα λοιπόν αγάπη μου..τόσο να το αναλύεις..γιατί τη χάνεις την τρικυμία.. που φέρνει η γεύση του φιλιού...εκείνη τη μοναδική στιγμή..όπως μας λέει πολύ σοφά..ο αγαπημένος μας Ελύτης ..εκεί μέσα στο ποίημα...εκεί.. μέσα εκεί ..στους υπέροχους τους στίχους..στων βράχων τη Μαρίνα ......
Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη 
.............................................................................................................

Στίχοι:  
Κώστας Σκαρβέλης
Μουσική:  
Κώστας Σκαρβέλης

1.Ρόζα Εσκενάζη

Γλυκό φιλί ..



Όταν είσαι μεθυσμένη, τότε πιο πολύ
σ’ αγαπάω και το θέλω το γλυκό φιλί.

Μου το δίνεις με ναζάκια και με πείσματα
πέφτεις μες στην αγκαλιά μου με τσακίσματα.


Εξηγιέσαι πολύ φίνα βρε μανούλα μου
με τα κόλπα σου μου παίρνεις την καρδούλα μου.

Έτσι θέλω να το πίνεις, πάντα να μεθάς
να 'ρχεσαι στην αγκαλιά μου και να με φιλάς.

.............................................................................................................
Ένα αγαπησιάρικο..πανέμορφο τραγούδι σε ήχους και βασισμένο  σε ακούσματα Μικρασιάτικα...παραδοσιακά...με την εκπληκτική Ρόζα Εσκενάζυ..με το υπέροχο βιολί του Δημήτρη Σέμση ή Σαλονικιού.....σε ένα άκουσμα για το φιλί ..το ερωτικό φιλί..όλο σκέρτσο και νάζι...αφιερωμένο σε όλους.. που νιώθουν βαθιά.. που αισθάνονται ..που ξέρουν να δίνουν στον έρωτα .. :
η φίλη σας Σοφία..
..............................................................................................................

19 Σεπτεμβρίου 2016

Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας - του Χόρχε Μπουκάι..


Πάντα μου άρεσαν οι συνειρμοί..πάντα μου άρεσε πίσω από τις λέξεις να κοιτάζω..Θαρρώ πως οι ιστορίες..οι μύθοι,τα παραμύθια  της γιαγιάς..όλα μας οδηγούν σε δρόμους και συμπεράσματα που μόνοι μας καλούμαστε να τους διαβούμε..Δεν πάνε πολλά χρόνια που σε μια τάξη σχολική επάσχιζα κι εγώ..μαζί με όλους μου τους συναδέλφους...ιδέες και γνώσεις να ''φυτέψω'' στα παιδιά.. ακολουθώντας πάντα σαν κορμό..το αναλυτικό το πρόγαραμμα που ήμουν υποχρεωμένη να εφαρμόσω...

Κι εδώ αρχίζουν τα ερωτηματικά αρκετές φορές..ποιοί κατευθύνουν την παιδεία...Δεν είμαι στήλη εγώ ''Μικροπολιτική''ούτε και μου αρέσει να τα μλέκω τα λιβάδια της Παειδείας με τους πολιτικούς και Υπουργούς..που πάιρνουνε πότε ''βλακωδώς'' και πότε σκόπιμα τις αποφάσεις για την λεγόμενη και περιβόητη τη ''διδακτέα ύλη''..
Βρισκόμαστε λοιπόν εν έτει......που μόλις φρέσκια αλλάξαμε κυβέρνηση..και ως είθισται  ( στην Ελλάδα ζεις μην το ξεχνάς )..πρέπει να καταργήσουμε..να καταστρέψουμε ..να διαγράψουμε και κάτι..έτσι να κάνουμε εφφέ..και ''κοπαδάκια '' να σαλαγάμε ..να ποδηγετούμε..

Αφαιρούν ύλη λοιπόν από όλα τα αναγνωστικά..και από την τάξη μου..Το μάθημα του Σπάρτακου..γιατί πολύ στη μύτη τους καθότανε ετούτος ο δούλος που την αλυσίδα του έσπασε..και τράβηξε για την Ελευθερία..Μη δίνουμε ''κακό παράδειγμα'' σου λέει στα παιδιά..και διεκδικούνε πράγματα και έχουν δικαιώματα..και τους φυτεύουμε στο νου επαναστάσεις και τα τέτοια..Σήμερα λοιπόν που διάβαζα ετούτη την ιστορία του Μπουκάι αυτό μου 'ρθε στο νου..Εγώ απλά σας την παραθέτω..και τα συμπέράσματα τα αφήνω σε εσάς..που ξέρετε σκλαβιά και ελευθερία σκέψης τι σημαίνει...
Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................
 Ο Σπάρτακος ήταν μονομάχος Θρακικής καταγωγής, που ηγήθηκε μεγάλης επανάστασης δούλων και άλλων κοινωνικώς καταπιεσμένων ατόμων εναντίον των Ρωμαίων. Σχεδόν όλες οι γνώσεις μας για τον Σπάρτακο περιορίζονται στα γεγονότα της επανάστασης που ηγήθηκε (73 π.Χ.71 π.Χ.), γνωστής και ως Επανάσταση του Σπάρτακου ή Επανάσταση των Μονομάχων.[
Πηγή :Βικιπαίδεια 
.............................................................................................................

Ο αλυσοδεμένος Ελέφαντας...Χορχε Μπουκάι.

Ο Χόρχε κάθισε σαν το Βούδα πάνω σ΄ εκείνες τις φριχτές μπλε πολυθρόνες του γραφείου του. Χαμογέλασε, με κοίταξε στα μάτια και, χαμηλώνοντας τη φωνή όπως έκανε κάθε φορά που ήθελε να τον ακούσουν προσεκτικά, μου είπε: 
"Να σου πω μια μια ιστορία..."

Και χωρίς να περιμένει να συμφωνήσω, ο Χόρχε άρχισε να αφηγείται:
Όταν ήμουν μικρός μου άρεσε πολύ το τσίρκο, και στο τσίρκο μου άρεσαν πιο πολύ τα ζώα.
Μου έκανε τρομερή εντύπωση ο ελέφαντας που, όπως έμαθα αργότερα, είναι το αγαπημένο ζώο όλων των παιδιών.
Στην παράσταση, το θεόρατο ζώο έκανε επίδειξη του τεράστιου βάρους του, του όγκου και της δύναμής του...
Όμως, μετά την παράσταση και λίγο προτού επιστρέψει στη σκηνή, ο ελέφαντας στεκόταν δεμένος συνεχώς σ΄ ένα μικρό ξύλο μπηγμένο στο έδαφος.
Μια αλυσίδα κρατούσε φυλακισμένα τα πόδια του.
Ωστόσο, το ξύλο ήταν αληθινά μικροσκοπικό κι έμπαινε σε ελάχιστο βάθος μέσα στο έδαφος.
Μολονότι η αλυσίδα ήταν χοντρή και ισχυρή, μου φαινόταν ολοφάνερο ότι ένα ζώο που μπορούσε να ξεριζώνει δέντρα με τη δύναμη του, θα μπορούσε εύκολα να λυθεί και να φύγει.
Το θεωρούσα αληθινό μυστήριο.
Μα τι τον κρατάει; Γιατί δεν το σκάει;
Όταν ήμουν πέντε ή έξι ετών ετών πίστευα ακόμα στη σοφία των μεγάλων.
Ρώτησα τότε κάποιον δάσκαλο ,τον πατέρα μου ή ένα θείο μου, για το μυστήριο του ελέφαντα.
Κάποιος μου εξήγησε ότι ο ελέφαντας είναι δαμασμένος.


Έκανα τότε την προφανή ερώτηση: 

"Κι αφού είναι δαμασμένος, γιατί τον αλυσοδένουν;"
Δε θυμάμαι να πήρα κάποια ικανοποιητική απάντηση.
Με τον καιρό, ξέχασα το μυστήριο του ελέφαντα με το παλούκι, και το θυμόμουν μόνο όταν βρισκόμουν με κάποιους που είχαν αναρωτηθεί κάποτε πάνω στο ίδιο θέμα.
Πριν από μερικά χρόνια ανακάλυψα - ευτυχώς για μένα - ότι κάποιος είχε αρκετή σοφία ώστε ν΄ ανακαλύψει την απάντηση.


Ο ελέφαντας του τσίρκου δεν το σκάει γιατί τον έδεναν σ΄ένα παρόμοιο παλούκι από τότε που ήταν πολύ, πολύ μικρός.
Έκλεισα τα μάτια και φαντάστηκα τον νεογέννητο ανυπεράσπιστο ελέφαντα δεμένο στο παλούκι.
Είμαι βέβαιος ότι τότε το ελεφαντάκι είχε σπρώξει, τραβήξει και ιδρώσει πασχίζοντας να λευτερωθεί.
Μα, παρόλες τις προσπάθειές του, δεν τα είχε καταφέρει, γιατί το παλούκι ήταν πολύ γερό για τις δυνάμεις του.
Φαντάστηκα ότι θα κοιμόταν εξαντλημένο και την επόμενη μέρα θα προσπαθούσε ξανά, και τη μεθεπόμενη το ίδιο...


...Ώσπου μια μέρα, μια φρικτή μέρα για την ιστορία του, το ζώο θα παραδεχόταν την αδυναμία του και θα υποτασσόταν στη μοίρα του.
Αυτός ο πανίσχυρος και θεόρατος ελέφαντας που βλέπουμε στο τσίρκο δεν το σκάει γιατί νομίζει ότι δεν μπορεί, ο δυστυχής.
Η ανάμνηση της αδυναμίας που ένιωσε λίγο μετά τη γέννησή του είναι χαραγμένη στη μνήμη του.
Και το χειρότερο είναι ότι ποτέ δεν αμφισβήτησε σοβαρά αυτή την ανάμνηση.
Ποτέ μα ποτέ δεν ξαναπροσπάθησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις του...


"Έτσι είναι, Ντεμιάν. Όλοι είμαστε λίγο - πολύ σαν τον τον ελέφαντα του τσίρκου.
Περιδιαβαίνουμε τον κόσμο δεμένοι σε εκατοντάδες παλούκια που μας στερούν την ελευθερία.
Ζούμε πιστεύοντας ότι "δεν μπορούμε" να κάνουμε ένα σωρό πράγματα , απλώς επειδή μια φορά, πριν από πολύ καιρό, όταν είμαστε μικροί, προσπαθήσαμε και και δεν τα καταφέραμε.
Πάθαμε τότε το ίδιο με τον ελέφαντα.
Χαράξαμε στη μνήμη μας αυτό το μήνυμα:
"Δεν μπορώ, δεν μπορώ και ποτέ δε θα μπορέσω."


Ο Χόρχε έκανε μια μεγάλη παύση. Ύστερα πλησίασε, κάθισε στο πάτωμα μπροστά μου και συνέχισε:
"Αυτό σου συμβαίνει, Ντέμι. Ζεις μέσα στα όρια της ανάμνησης ενός Ντεμιάν που δεν υπάρχει πια, εκείνου που δεν τα κατάφερε.
Ο μοναδικός τρόπος να μάθεις εάν μπορείς, είναι να προσπαθήσεις πάλι με όλη σου την ψυχή...Με όλη σου την ψυχή!

..............................................................................................................