20 Αυγούστου 2017

στα εκκλησάκια της ψυχής σου τα κατάλευκα - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Είναι φορές που τρομαγμένος τρέχεις να κρυφτείς..στα εκκλησάκια τα κατάλευκα που χτίζεις πρώτα στην ψυχή σου..κι έπειτα σκαρφαλώνεις να τα βρεις..σ' αγίων τάματα..σπιτάκια.. Αγιοσύνη σου υπόσχονται..εξιλέωση..ελπίδας άγγιγμα σου τάζουνε εκεί στα ύψη και στις κορυφές..που είν' σκαρφαλωμένα..

Ψηλά τα χτίζουνε τα ελπιδοφόρα τα εκκλησάκια τα μικρά..ψηλά την περπατούν και ανεβάζουνε και τη μικρή τους την ελπίδα..μα πάντα αναπάντητο ερώτημα ετούτο θα αιωρείται και θα μένει.. Άραγε είναι και κατορθωτό..είναι ο χρόνος αρκετός επάνω εις τη γη..άγιος για να φτάσεις για να γένεις ?Είναι η θέληση αρκετή τα πάθη και τα λάθη ..απ' τα σκαλιά του εγώ να τα κατρακυλήσει..?

 Kι έρχεσαι εσύ φίλη γλυκειά και μου μιλάς γι άγιους και αγίες ..και μου μηνάς και σε  αυτούς την δόλια μου ψυχή να εναποθέσω..μα έχω μια φίλη απ' τα παλιά..εκεί κάτω απ' τον πλάτανο..συμπόσιο θαρρείς των φιλενάδων..που όλη απορία μου μηνά..πως γίνεται μου λες..τόση τυφλότητα..τόση ηλιθιότητα.. τόσος κοπαδισμός ..περί υποκρισίας το ανάγνωσμα..κατευθυντήρια δύναμη αόρατου θρησκευτικού χεριού..σε λάθος πίστη να οδηγεί ενίοτε.. κι αγίους για ανθρώπους ..γονυπετής να προσκυνά και μεγαλόσταυρους ο ''δόλιος'' να κάνει?

Κι από την άλλη μένει αίωρο το δικό σου το ερώτημα φίλη σοφή μου Βούλα..μήπως μου λες..μήπως ετούτοι όλοι είναι πιο τυχεροί..που υπνωτισμένοι και κοιμώμενοι..εναποθέτουν..και γαντζώνονται ..από μιας ελπίδας μάταιης..έστω και φρούδας ελπίδας..κι ολημερίς κι ολονυχτίς..τα εκκλησάκια αναρτούν..να 'χαμε και να λέγαμε για τα ασπρισμένα των βουνών τα φτωχικά και του Αιγαίου τα ηλιοφωτισμένα? Ωραίοι οι συμβολισμοί..δίνουν ελπίδα με το φόβο !!!

Είναι ο κόσμος όλος ένα κατασκεύασμα..φτιαγμένο και ραμμένο μες στο νου και την ψυχή του καθενός για να τον κυνηγάει ..μήπως προκάνει άμποτε και κατορθώσει εκεί στα ''ύψη'' του..για να τον ανεβάσει..Λευκή η ψυχή του καθενός επιθυμεί για να ντυθεί.. λευκά τα στήνει και τα προσκυνά εις τα ψηλά..ίσαμε εκεί στις κορυφές των έλατων εκείνα τα ξωκκλήσια τ' Αη- Λια..ανάταση ..και κάθαρση..εξιλέωση ανηφορίζοντας..ψάχνει στις εκκλησίες τις αμόλυντες του νου..μήπως και ''καταθέσει'' και ''αγοράσει''...

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
...............................................................................................................

19 Αυγούστου 2017

στης βάρκας μου τον πηγαιμό....της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

 Λέν' πως οι αναμνήσεις είν' σκιές που κατοικούνε στα κλειστά δωμάτια του νου..Λένε πως είναι οι χρυσές κλωστές που δένουν την ψυχή με κείνα που αγωνιούν να μη χαθούν..μην τύχει και χαθεί και το κουβάρι της ζωής μας..Μην τους πιστεύεις πια καρδιά μου εσύ..γιατί όσοι δεν ξέρουν..δεν πόνεσαν ..δεν τους μίλησαν όλα γύρω τους τα βράδια τα μοναχικά..τα βράδια που οι γωνιές οι σιωπηλές του απέραντου σπιτιού τους..κραυγάζαν..λέγαν λόγια τρυφερά..κι άλλοτε θυμωμένα..δεν εγνωρίσαν τις φωνές και τις σκιές ..που μες στις κάμαρές τους κατοικούνε...

Λένε πως είναι ανόητοι όσοι νομίζουνε.. πως έχουνε μνήμη τα άψυχα τα σπίτια..Ψέμματα πάλι σου 'πανε ψυχή μου ακριβή.. ναι..ναι..και έχουν και μνήμη και φωνή...τα βράδια με το μαξιλάρι αγκαλιά.. βόλτες πηγαίνουνε οι αναμνήσεις μας σε κάθε μια και γνώριμη γωνιά τους..

Στης βάρκας μου απ' το χάραμα τον πηγαιμό..στης λίμνης μου και στη γαλήνης της ψυχής..εκίνησα ταξίδι μακρινό..μες στο καρτέρι που μου στήσανε οι σκέψεις μου απ' το πρωί..να τις ξεφύγω άραγε θα είν' κατορθωτό ? Ψάχνω διέξοδο να βρω..τα σύννεφα καταμεσίς τα Αυγουστιάτικα να διώξω..άλλη παλέτα θέλει ο καμβάς ..είναι ηλιοφώτιστες οι μέρες εκεί έξω μου σφυρίζουν.. γαλήνια μοιάζουν τα νερά..τα κύματα δε μοιάζουν αφρισμένα..οι θάλασσες..εκείνες μοναχά παφλάζουν και ξεσπούνε στη στεριά..κι εγώ αποζητώ για μένα σήμερα την ηρεμία μιας ''λίμνης''..


Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
..............................................................................................................

17 Αυγούστου 2017

το ''αποτύπωμα''..στης Αρτοτίνας τα βουνά - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ανηφορίσαμε..σηκώσαμε την ψυχή ψηλά..εκεί ..στης Αρτοτίνας τα ψηλά βουνά..στους όγκους τους αγέρωχους στων χρόνων τη μανία..πετάξαμε μες στις χαράδρες την ασχήμια  και τις μυρωδιές απ' την καμμένη γη..που οι εικόνες των ειδήσεων εφέρνανε στα μάτια μας μπροστά..Τα καταφέραμε..σταθήκαμε ψηλά..εκεί τα περπατήσαμε..σταθήκαμε στα 1600 μέτρα υψόμετρο στα όρη  τα Βαρδούσια..τις Άλπεις της Ελλάδας μας ..τούτης της χώρας της μικρής με τις πανέμορφες βουνοκορφές..πνιγμένη μες στα έλατα.. την ομορφιά φυτέψαμε και τούτο το Δεκαπενταύγουστο.. ένα αποτύπωμα αφήσαμε πλανώμενο..στα ''Νεραϊδάλωνα''..εκεί ..τις νύχτες που οι Νεράϊδες τραγουδούν και στήνουν το χορό..μες στης Σαϊτας το ποτάμι..στα νερά...

Μια φωτογραφία της στιγμής.. το αποτύπωμα..οι πατημασιές μας πάνω στη γραμμή του χώρου και του χρόνου τη ρωγμή..το πέρασμα απ' τις κορυφές τις καταπράσινες..και τις απάτητες.. ορέων τόσο κοντινών..εκεί εις τα Βαρδούσια..ανάβαση.. χρωματισμένης ζωγραφιάς βουνοκορφών..αγέρας χιλιομύριστος ..άρωμα ..συνοθύλευμα ..μίξη χωρίς αντιγραφή...ρίγανης..τσάι του βουνού..κέδρου και έλατου οι μυρωδιές..αγέρας ζωογόνος.. 

Εχάραξε και τούτη η χαραυγή..λαλήσανε τα λιγοστά μες στο σκαρφαλωμένο πα στα έλατα χωριό κοκόρια..επιστροφή ετοιμάζουμε..το γέλιο που έφερε στα χείλη μας εκείνο το τραγούδι το Δημοτικό του γέροντα του αγέρωχου με την στεντόρεια φωνή..του γέροντα του μπάρμα- Αριστείδη..του φύλακα τούτης της βουνοκορφής..θα κάθεται στα χείλη μας..την αγριάδα των καιρών θα πολεμά..ωσάν που ξέρουν οι ακρίτες να το κάμνουν..

Φίλοι καινούριοι..επροστέθηκαν στο υπόγειο  το αφανέρωτο το παζλ..εκείνο της ψυχής..Τα καταφέρανε..μας συγκινήσανε..γεμάτη απ' το Ελληνικό φιλότιμο..που όμοιο στην οικουμένη ίσως δεν θα βρεις..απλόχερα μας επροσφέρανε..αποσκευές στο κατηφόρισμα.. ένα ματσάκι ρίγανη.. ένα ματσάκι τσάι του βουνού..κλαράκι το κλαράκι μαζεμένα..από τα χέρια αγαπημένων φίλων που   εμαζέψανε..εμαζέψαμε μαζί.. μ' ένα τραγούδι καρδιακό χαράς και σιγοτραγουδώντας..Πολύτιμα τα δώρα αυτά..αρωματίσαν τον αγέρα της ψυχής μας..

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

12 Αυγούστου 2017

<< Παναγία και Υπεραγία>>....Φώτης Κόντογλου.

Οι αγράμματοι ποιητές των βουνών, μέσα στα τραγούδια που κάνανε και που δε θα τα φτάξει ποτέ κανένας γραμματιζούμενος,μιλάνε κάθε τόσο για τη θρησκεία μας,για το Χριστό, για την Παναγία, για τους δώδεκα Αποστόλους,για τους αγίους.
Σήμερα γιορτάζουμε την ένδοξη Κοίμηση της Παναγίας.
Σήμερα όλη η Ελλάδα μοσχοβολά από το ευωδέστατο σκήνωμα της Παναγίας, που είναι η μητέρα των ορφανεμένων,η ελπίδα των απελπισμένων,η χαρά των θλιμμένων, το ραβδί των τυφλών, η άγκυρα των θαλασσοδαρμένων.Κι απ' άκρη σε άκρη της Ελλάδας, στις πολιτείες ,στα χωριά, στα μοναστήρια και στις σκήτες, απάνω στα δασωμένα βουνά, στα λαγκάδια, στις σπηλιές, στα γαλανά τα κύματα που δροσοαφρίζουνε από τον πελαγίσιον αγέρα, στα νησιά και στα ρημονήσια ,στους κάβους , παντού αντιλαλεί η υμνολογία που ψέλνουνε οι ψαλτάδες ,για την ταπεινή βασίλισσα που κοιμήθηκε.

Το μελτέμι που φυσά το Δεκαπενταύγουστο και δροσίζει τον κόσμο,τα δεντρικά που 'ναι φορτωμένα με λογής λογής πωρικά,τα άγρια ρουμάνια,με τις αντρειωμένες βελανιδιές και με τα έλατα και με τα κέδρα, τα άσπρα σύννεφα που αρμενίζουνε στον γαλανό ουρανό, όλα είναι χαροποιά και μακάρια,όλα είναι ιλαρά από την γλυκύτητα της Παναγίας.Στα πέλαγα ταξιδεύουνε λογής- λογής καράβια και καϊκια πώχουνε γραμμένο απάνω στο μάγουλό τους το γλυκύτατο τ' όνομά της.
Ω! Αληθινά δική μας είναι η Παναγία,δικό μας είναι το Ρόδον το Αμάραντον !!!

<< Παναγία και Υπεραγία>>- Φώτης Κόντογλου - ( απόσπασμα )
Επεξεργασία κειμένου - Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................

σκέψεις της πίστης μου....

 


Τούτη είναι η δικιά μου Παναγιά..μια ''έννοια'' που στέκεται στο πιο ψηλό το βάθρο..μα παίρνει σάρκα και οστά..γίνεται γήινη και αιωρείται ανάμεσά μας..

Τούτη είναι η δική μου Παναγιά.. γαλακτοτροφούσα..υπεράνω θρησκευτικών και εκκλησιαστικών στενοτήτων ..μεγαλόκαρδη συγχωρούσα..ελπιδοφόρα..παρηγορούσα ..ζεστή αγκαλιά..βλέμμα παγκόσμιο..

Τούτη είναι η δικιά μου Παναγιά..η νόνα μου ..η μάνα μου..η μάνα..η χάρη της ..το αόρατο χέρι της..η αναγκαία επίκληση του νου μας..το σημείο αναφοράς μας..η προστασία της ψυχής μας..

 Μια γιορτή.....για την ''εικόνα''της μάνας του Χριστού...που η αγάπη είναι ....που τη μετατρέπει σε εικόνα παντοτινής στοργής, η αγάπη είναι που την καθιστά απόλυτο σύμβολο της αιώνιας μάνας...χωρίς στολίδια και πλουμίδια..ταπεινά..ευλαβικά.....

 σκέψεις πίστης - η φίλη σας... Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

11 Αυγούστου 2017

πως να ''αντέξω '' μάτια μου - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Ένα τραγούδι μπερδεμένο με της θάλασσας το φλοίσβο αρχινώ.. στην άκρια του βράχου μου..που χρόνια τώρα κάθεται ασάλευτος.. μνήμες ανθρώπων ..τραγουδιών..αιώνες κουβαλάει..Πως να σωπάσω και ν' αντέξω μάτια μου γλυκά την εμορφάδα αυτού του κόσμου..λέει το άσμα το σοφόν..το χιλιοτραγουδισμένο.

Και πως να αντέξω μάτια μου ..πως να ''παρηγορήσω'' και τη μοναξιά τους την περιφερόμενη..τη μη συγκρότηση και των πολλών.. που απ' τα χαράματα θαρρείς..μια σκυταλοδρομία αρχινούν..την τρύπα της ψυχής τους για να κλείσουν..

Και πως να σώσω μάτια μου έμορφα..γλυκά..όλα τα τιμαλφή σου ..που μου χάρισες απλόχερα ζωή..σ' ένα σεντούκι τόσο δα μικρό.. που λεηλατείται καθημερινά..ανηλεώς και υπόγεια και υποδόρεια ..υποσκάπτοντας..και ωσάν τους τυφλοπόντικες εκεί εις τα λαγούμια..την αναταραχή στο στέρεο έδαφος..του νου σου επιχειρούν..στόχος η κάμψη πάντοτε της πεισματώδους δύναμής σου..Πως να αντέξεις δόλια μου καρδιά..τις τόσες πιρουέτες στις σκέψεις που στοχεύουνε τις κατασταλαγμένες ..Γιλέκο αλεξίσφαιρο..φόρμα αδιάβροχη..εξοπλισμός βαρύς ανάγκη επιτακτική..στο πανηγύρι αυτού του κόσμου να αντέξεις..

Είναι πρωί..όμορφη που είναι η απλωσιά της θάλασσας..ο φλοίσβος της ήρθε ως τα πόδια μου και με καλεί..να φύγω με το ''ιστιοφόρο'' μου.. του νου μου τα ολόλευκα πανιά..πέρα μακριά.. καταμεσίς του πέλαγου..τα δίχτυα μου να ρίξω στα βαθιά.. καινούργια πια και ''τιμαλφή''..κοχύλια να συλλέξω...
Κι έτσι θ' αντέξω μάτια μου όμορφα..την ομορφιά και την ασχήμια αυτού του κόσμου..θα μεταλαμπαδεύσω αν μπορώ..για να το καταλάβεις και εσύ.. περαστικέ διαβάτη της ζωής..πως να επιπλέεις στα νερά της δικής σου ύπαρξης και ζωής..και να μην καταδύεσαι στα άπατα και τα βαθιά..μισή ζωή αυτή που ζεις πως είναι..και πως έχεις .. με αγάπη θα σου κρένω...

Κείμενο- Σοφία Θεοδοσιάδη
..............................................................................................................

8 Αυγούστου 2017

της ψυχής μου σταλαγμίτες..της Σοφίας Θεοδοσιάδη

Μες στις ανήλιαγες σπηλιές..στάλα τη στάλα έσταζε ο χρόνος προσπαθώντας..γλυπτό να χτίσει στης ψυχής μου της μικρής..να στάξει ..να κρεμάσει από ψηλά..ονειρεμένους σταλαχτίτες..κι έτσι απλά..χωρίς περίσκεψιν και αργοπορία πολύ..να δει και να φυτρώνουνε στον κήπο της ονειρεμένοι σταλαγμίτες..

Συχνά εδιαλύονταν..δεν επρολάβαιναν..εχάνονταν στη διαδρομή..θαρρείς ήταν οι αγέρηδες..θαρρείς η υγρασία που εζεσταίνονταν και χάλαγε η σύνθεση της μάζας του γλυπτού.. άμορφη μάζα μοναχά εγίνονταν ..μα άλλοτε εγέμιζε από κήπους με λουλούδια πλουμιστά..νούφαρα λίμνης που εμοιάζανε.. πετρώματα πολύτιμα..που καθρεφτίζονταν στη λίμνη της ψυχής μου...

Μέσα απ' τις χαραμάδες της σπηλιάς μου της κλειστής..φωτίζει  βραδιές μου φεγγαροστόλιστες..φωτοσκιάσεις γλυκόχροες..ωσάν το φως γλυκό του λυχναριού..απαλύνουν οι σκληρές γραμμές μου του γλυπτού..που με τόση τέχνη και περίσσιο κόπο ελαξεύτηκε στο πέρασμα του χρόνου...

της ψυχής μου σταλαγμίτες - Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

7 Αυγούστου 2017

τα λόγια σου... - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Τα λόγια σου.. εκατόφυλλης τριανταφυλλιάς τριαντάφυλλα φτάνουνε ως τ' αυτιά μου...Και η μυρωδιά  που αρωματίζει την ψυχή..ακριβό..πολύτιμο το άρωμα..το απόσταγμα..τη νιότη σου μια μοιρασιά θαρρείς..στη δύση του ηλίου μου ακουμπάς..Σ' ευχαριστώ για την πολύτιμη τη ''μοιρασιά''..ωωω μεγαλείο της ψυχής μου που εφύτρωσες απρόσμενα..έσκυψες πάλι απ' την αρχή για να μου ψιθυρίσεις..λόγια ξεχασμένα που μαράθηκαν στης προσμονής μου τα παρτέρια..

Μια πεταλούδα αδιάκοπα εντός μου φτερουγίζει..να ησυχάσω δε μ' αφήνει χρόνια τώρα από καιρό..Κύκλους γυρίζει και πετάγματα.. στον κήπο.. που στους δύσκολους καιρούς άνυδρος παραμένει..να φέρει τη δροσιά τολμά..με των φτερών τα χρώματα..με τα άηχα.. μεταξωτά πετάγματα..μια αρμονία στης ψυχής..ένα προσάναμμα στη φλόγα της καρδιάς..στο άσβεστο καντήλι..Ένα ταξίδι εντός μου ξεκινά..με δένει η πεταλούδα η μικρή πα στις χρυσόδετες κλωστές..πα στης ελπίδας της αέναης της νιότης της ψυχής μου...


τα λόγια σου - Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

6 Αυγούστου 2017

Η Σονάτα του Σεληνόφωτος – Γιάννης Ρίτσος - ( αγαπημένο απόσπασμα)

Art: Andrzej Malinowski
Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, πάνω στο ύψωμα,
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας
μπορεί να φαντάζουμε κιόλας πως θα πετάξουμε,
γιατί, πολλές φορές, και τώρα ακόμη, ακούω το θόρυβο του φουστανιού μου,
σαν το θόρυβο δυο δυνατών φτερών που ανοιγοκλείνουν,
κι όταν κλείνεσαι μέσα σ’ αυτόν τον ήχο του πετάγματος
νιώθεις κρουστό το λαιμό σου, τα πλευρά σου, τη σάρκα σου,
κι έτσι σφιγμένος μες στους μυώνες του γαλάζιου αγέρα,
μέσα στα ρωμαλέα νεύρα του ύψους,
δεν έχει σημασία αν φεύγεις ή αν γυρίζεις
ούτε έχει σημασία που άσπρισαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου – η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ’ η καρδιά μου).
Άφησε με να ‘ρθω μαζί σου.


......................................................................................................................................................................

«Πανσέληνοι Έρωτες» είναι ο τίτλος της εκδήλωσης που είναι αφιερωμένη στην αυγουστιάτικη πανσέληνο και θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 6 Αυγούστου στις 9.30 το βράδυ στο Κάστρο του Ρίου. 

Η συναυλία, που εντάσσεται στο πλαίσιο των παράλληλων εκδηλώσεων του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας 2017, έχει σημείο αναφοράς το γυναικείο πατρινό σχήμα «A Companhia Artistica» που έχει προετοιμάσει ένα πρόγραμμα εμπνευσμένο από τα αυγουστιάτικα φεγγάρια και τα πλούσια συναισθήματα που κατακλύζουν τις ανθρώπινες ψυχές. 

Μια βραδιά λουσμένη με το φως του φεγγαριού, το μουσικό σχήμα «A Companhia Artistica» πρόκειται να ταξιδέψει το κοινό σε μελωδικά μονοπάτια, καθώς θα ακουστούν αγαπημένα κομμάτια καταξιωμένων συνθετών και ερμηνευτών όπως: «Caruso», «From Souvenirs to Souvenirs», «Those were the days», «Aranjuez mon amour», «Hijo de la luna», «ll mondo», «H καρδιά πονάει όταν ψηλώνει», «Νύχτα μαγικιά», «Ένας ουρανός μ' αστέρια» και πολλά άλλα...

Το μουσικό σχήμα «A Companhia Artistica» αποτελούν οι:
Σολίστ Σοπράνο: Πόλυ Νικολοπούλου
Πιάνο: Μαρία Νικολοπούλου
Φλάουτο: Μαρία Μεσσάρη
Βιολί: Έφη Κάλλιστρου
Βιολοντσέλλο: Ιωάννα Καζαντζίδη
Ενορχήστρωση - Διασκευή: Δημήτρης Αμπατζής
..............................................................................................................

    4 Αυγούστου 2017

    Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ << Aκριβή μου Σοφία...αφιερωμένο >> Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ

    << Aκριβή μου Σοφία >>
    Ένιωσα και νιώθω την ανάγκη να σου προσφέρω αυτό το ελάχιστο,μικρό δωράκι..ως ελάχιστο αντί- δωρο προς τις μοναδικές στιγμές που ζήσαμε..την ψυχική τε και πνευματική τε προσφορά.. γιατί δεν ξεχνώ και κουβαλώ μέσα μου και την ελάχιστη προσφορά της αγαπημένης...
    Γιατί αυτό το βιβλίο? γιατί η Τερέζα ?
    γιατί ξεκίνησε από τα ίδια ιερά χώματα που κίνησε η γιαγιά σου, που ξεκίνησε η ράτσα σου,η γενιά σου,που ξεκίνησες κι εσύ...της ένδοξης Θράκης..γιατί είναι η γυναίκα σύμβολο,που τόλμησε, τόλμησε  όσα δύσκολα μπορούν ή αποπειρώνται να τολμήσουν οι κοινοί άνθρωποι,γιατί έδωσε,ήξερε να δίνει μέχρι να γίνεται και παρανάλωμα της πυρκαγιάς,γιατί ένιωσε όσο λίγοι,βίωσε, γιατί κατάφερε...γιατί η Τερέζα λοιπόν ?

    γιατί ίσως στη ζωή της διέκρινα μια Σοφία,διέκρινα και σπέρματα και χνάρια της δικής σου ζωής..που σ' ευχαριστώ από καρδιάς για την εμπιστοσύνη σου..για τη ζεστή αγκαλιά σου..για τα σταλάγματα της ψυχής σου..για όλα..που υπήρξες στη ζωή μου..να υπάρχεις πολύτιμή μου...
    από τα Αραχωβίτικα της Αχαϊας..
    Σε φιλώ ..με αγάπη..

    Δημήτρης Πορφύρης....4 /8/ 2017.
    ............................................................................................................. 

    31 Ιουλίου 2017

    βράδια τ' Αυγούστου στον τόπο μου - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

    Εικόνες ..μυρωδιές..ήχοι που απομακρύνονται..μα πάντα τριγυρίζουν μες στ' αυτιά..των παιδικών μας αναμνήσεων τα πανηγύρια τα Αυγουστιάτικα ..ολοζώντανα θαρρείς χορεύουνε μπροστά μας..Βράδια τ' Αυγούστου..γεμάτα αστέρια ο ουρανός.. και οι καρδιές γεμάτες όνειρα κι ελπίδες..κάτω απ' τις ακακίες με τα στρώματα στο τσιμεντένιο της αυλής το πάτωμα..κορίτσια αγόρια ολάκερης  της γειτονιάς..στη μακρινή πατρίδα μου..τη Θράκη μου.. γεμάτη απ' τους θρύλους της ..τις όμορφες τις παραδόσεις της..όπως και κάθε τόπος άλλωστε στην όμορφη και την πολύπαθη  τη χώρα μου Ελλάδα.. 

    Δίπλα και κολλητά απ' τα πανύψηλα..τα γέρικα τα πεύκα της εκκλησιάς μας του μικρού χωριού..να τραγουδάμε για να διώξουμε τα ξωτικά παραμονή που ανοίγανε οι ουρανοί καθώς έφτανε στο τελείωμα ο Ιούλης..και θα ξημέρωνε ο Αύγουστος..που χίλια ονόματα τον βάφτιζαν οι χωριανοί..ανάλογα με τις σοδειές..τα φρούτα..τα καλούδια..Μεσάνυχτα και τα τζιτζίκια και οι δεκαοχτούρες δε σταμάταγαν εκείνο το λυπητερό τους το τραγούδι..γεμάτα τα πανύψηλα τα πεύκα από φωλιές..και ούτε που τις αγγίζαμε..μας κυνηγούσε η μάνα μας ..γιατί ήταν ιερό έλεγε εκείνο το πουλί..με ανθρώπινη λαλιά..και μας μηνούσε..και μας έλεγε..θλιμμένα κελαηδώντας.. 

    Λόγια που αποτυπώθηκαν  στο παιδικό μου το μυαλό..απ' τον παππού το Γιάννη..ήταν μεγάλος ''παραμυθάς'' της μάνας μου ο πατέρας..κουβάλησε απ΄ την πατρίδα του μπόλικες ιστορίες..λες κι ήτανε χρυσόδετο βιβλίο λαογραφικό..'Είχε έναν τρόπο να σου λέει πράγματα ανείπωτα θαρρείς.. που δεν επιτρεπότανε να λένε σε μικρά παιδιά..Μας έλεγε λοιπόν το μύθο που ήξερε από παλιά για κείνο το ''θλιμμένο'' το πουλί..σε όλου σας γνωστή δεκαοχτούρα.. και μας επονήρευε θαρρείς από μικρά..κι ας μοιάζαμε στα μάτια των πολλών αθώα ξεπεταρούδια..Έλεγε λέει πως: μια δασκάλα έστειλε ένα μικρό κορίτσι από το σχολειό..για να της αγοράσει μεταξωτή κλωστή και πράσινη.. ξεχάστηκε όμως η μικρή και της επήρε άλλο χρώμα.

    Η δασκάλα την ξαναέστειλε μα το κορίτσι πάλι εξέχασε..κι έφερε διαφορετικό. Χολώθηκε η δασκάλα και  της πέρασε θηλιά σφιχτή εκείνη την κλωστή εις το λαιμό της.. Το κοριτσάκι τότε παρακάλεσε τον Θεό να τη μεταμορφώσει..κι ένα πουλί να γένει..Ο Θεός..που πάντα ακούει τις προσευχές των κοριτσιώνε των μικρών..άκουσε την προσευχή του κοριτσιού και του 'κανε τη χάρη.. το μεταμόρφωσε σ' ένα πουλί.. σε μια δεκαοχτούρα..Έτσι λοιπόν δικαιολογείται και η πινελλιά..ωσάν «κορδέλα» που φορεί εις το λαιμό το άτυχο πουλί..

    Σκληρή η δασκάλα της ιστορίας αυτής..σκληρή και η θηλιά του μύθου αυτού..γι’αυτό και από τότε το άτυχο πουλί.. ένα κελάηδημα λυπητερό..ένα τραγούδι που σε παροτρύνει λες..σκέψεις να του φορέσεις  επάνω του..καθώς στην κάθε την περίσταση αρμόζει της ψυχής σου..Ίσως μαζεύτηκαν στον ιδιαίτερο ετούτο τόπο μου τόσα πολλά απ' το είδος τους πουλιά..άπειρες είν' κοπάδια ολόκληρα.. σήμα θαρρείς και είν' κατατεθέν..πολλές δεκαοχτούρες..για να θυμίζουν στους κατοίκους της περιοχής τα βάσανα..τις αγωνίες που περνούν..αφού είναι τόπος που ''φιλοξενεί'' ειδών ειδών και διαφορετικούς  ανθρώπους..και να βρίσκουνε γαλήνη και ηρεμία μόνοι τους..στη σκέψη τους..όταν τους κελαηδούν και τους εκμεταλλεύονται ''πολιτικά αηδόνια''.....

    βράδια τ' Αυγούστου στον τόπο μου - Σοφία Θεοδοσιάδη.
    .............................................................................................................

    30 Ιουλίου 2017

    αίωρες οι σκέψεις στην ακτή..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

    Στην απλωσιά της θάλασσας..που όνειρα ταξιδεύει στα βαθιά.. και άλλοτε τα βουλιάζει..άλλοτε πίσω τα γυρνά και άγκυρα μες στην καρδιά μας ρίχνει..οι σκέψεις μένουν μόνες στην ακτή..καθώς ..εβράδιασε..περάσανε τα χρόνια..πέρασαν κι οι ανθρώποι και σε λεηλατήσαν..σημάδια αφήνοντας και τραύματα..μα και τατουάζ τριαντάφυλλα στο μέρος της καρδιάς σου..Αίωρο το συναίσθημα.. μετέωρο το βήμα του..ποιός να απαντήσει άραγε αν είν' κατάρα η ευχή..το ακατόρθωτο..το ιδανικό..να 'ρθει και να κουμπώσει στην καρδιά..αν είν' ευλογία ή σαράκι το άπιαστο να κυνηγάς..και στα κατάρτια πάντα την ψυχή να 'χεις ανεβασμένη..

    Ευτυχείς θαρρείς οι ανυποψίαστοι..που μιας στιγμής ανόητης.. ασήμαντης..το σφιχταγκάλιασμα στην ευτυχία τους οδηγεί..Το πάλεμα μες στην αλάνα που άρχισες απ' τα μικράτα σου..ακόμα μέσα στην αλάνα της ψυχής..τη φλόγα αναμμμένη την κρατάει.. Στις ανηφόρες πίσω απ' το μικρό σπιτάκι του χωριού..έμαθες φόρα και ανάσες πιο βαθιές να παίρνεις..να ανοίγουν τα πνευμόνια..για να μαθαίνεις για τα ζόρια και τις ανηφόρες της ζωής..όταν σου μήναγε ο παππούς σου..

    Εκεί ψηλά απ' τις κορυφές στους λόφους σου τους ανηφορικούς.. τώρα κοιτάζεις τον ορίζοντα και σκιάζεσαι.. ανεξερεύνητος σου μοιάζει ο κόσμος πίσω απ' τη γραμμή..πως να προλάβεις να διαβάσεις το βιβλίο της ζωής σε τόσο λίγο χρόνο ? Αχ ! και να ήταν η ζωή να 'ρχόταν δυο φορές..να ανέβω στις ψηλές κι απάτητες που θα αφήσω τις κορφές..να περπατήσω ακρογιάλια μες στα δειλινά.. στις αγκαλιές ..στη ζέστη των φιλιών ..στο άγγιγμα του βλέμματος εκείνου της ψυχής μου....

    Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
    ...............................................................................................................

    28 Ιουλίου 2017

    φύσηξε μελτεμάκι.... - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


     Έχω κρυμμένα φυλαχτά χαμόγελα ζωής..μα τα φυλαχτά είν' να μένουνε κρυφά..κατάσαρκα μες στης καρδιάς τα φύλλα..Η ζωή δεν επωάζεται μες στ' αδειανά καπέλα..το αδειανό τους το καπέλο το τριμμένο.. το παλιό..να το φορώ.. να το σκεπάζομαι..δε μ' ένοιαζε  από καιρό.. τη δυσωδία του δεν άντεχα..το 'χα πετάξει απ' τη ντουλάπα μου.. στα ψεύτικα τα ξέφτια του..όνειρα μέσα στα κουρέλια του και ελπίδες για να κρύβω..άλλα η καρδιά μου λαχταρoύσε..άλλα ονειρεύονταν....

    Να αποθηκεύσω δεν το ονειρεύτηκα ποτές λιμάνια.. που άοσμα στη μνήμη μου εκεί θα κατοικούνε..τη μυρωδιά της  θάλασσας..τη μυρωδιά της αύρας της..καράβια σε λιμάνια να με ταξιδέψουνε.. ταξίδια νια στην ανοιχτή τη θάλασσα εκείνη της ψυχής μου..να φεύγω..να σαλπάρω..σε αμμουδιές χρυσές.. πρωτόγνωρες για να με βγάζουνε..να καίω το κορμί μου..όμορφο που 'ναι να αντέχεις..να κοιτάς..να βλέπεις πάλι.. πως σου κλείνει η ζωή.. απ' την αρχή το μάτι..

     Να τη ρουφήξω τη ζωή..''ληστές'' σαν θα τρυπώσουνε μέσα μου εκεί βαθιά..να μην σηκώνουνε το βάρος της ηλιόλουστης πραμάτειας..πραμάτειας μου που εσυσσώρευα με τα μολύβια του μυαλού και με τις πένες της καρδιάς μου..να την προλάβω την αληθινή ζωή..και στο τετράδιο της ψυχής για να την καταγράψω.. να 'χω τις κρύες νύχτες που θα 'ρθουν..εικόνες κι εμπειρίες δυνατές. .σαν πάπλωμα ζεστό να με σκεπάζουν..Θέλει  φαντασία..τόλμη.. πείσμα..στόχους η ζωή..είν' αδιάκοπη σαν ρόδα που σε λούνα παρκ ζαλιστικά γυρίζει..μη φοβηθείς..την ομορφιά μην αρνηθείς..μου ψιθυρίζει η φωνή από μέσα μου..έχει περίσσια εμορφάδα η ζωή πανάθεμά την................

      φύσηξε μελτεμάκι - Σοφία Θεοδοσιάδη..
    ...............................................................................................................

    27 Ιουλίου 2017

    στης ματαιοδοξίας μου τις ακτές..γεννιούνται ''αμαρυλλίδες'' - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

    Στο τέλεμα της κάθε μέρας μου..όταν τα αληθινά του δειλινού τα χρώματα..για να τρυπώσουν προσπαθούν και να φωτίσουν τα σκοτάδια της ψυχής μου..να ξεδιαλύνουν τις σκιές.. που ακάλεστες τολμούν μέσα να κατοικούνε..στέκομαι εκεί..αναλογίζομαι..πα στις ακτές του νησιού που εδιάλεξα..Γιουκάλι το ονομάζουνε οι σοφοί οι ποιητάδες..Διόλου πως δε με ένοιαζε πάει καιρός..δε μ' ένοιαζαν οι ''διακρίσεις'' και τα σχόλια τα ανούσια τα επαινετικά.. διόλου δεν με αγγίζανε οι άψυχες  περγαμηνές..χέρια άψυχα..ωσάν νεκρά που τις εναποθέτανε..στην ολοζώντανη ψυχή μου..

    Τη ματαιοδοξία μου δεν την αγάπησα από παιδί..ποτέ δεν της εκράτησα το χέρι..να περπατάω με δαύτηνε αγκαλιά μου δε λαχτάρησα.. στους σκοτεινούς μου διαδρόμους..Ωσάν την κάμπια τρύπαγα εκείνο της ματαιοδοξίας..του κρυμμένου μου καλά ''εγώ''..γυαλιστερό κουκούλι..να βγω στο φως η αγωνία μου..μιας  πεταλούδας πέταγμα δώρο στον εαυτό μου.. 

     Εναγωνίως έψαχνα.. στόλιζα πάντα τα φτερά τα πλουμιστά..με εκείνες τις αχτίνες τις χρυσές..να 'χω ένα φως να με οδηγεί..ένα φακό πα στο κεφάλι μου.. το δρόμο να μη χάνω..όταν λαθεύω και γυρνώ στα άγνωρα..πλανευτικά της φαντασίας μου ακρογιάλια.. λουλούδια που φυτρώνουν σπάνια..κρινάκια μου μεταξωτά.. ''αμαρυλλίδες'' της καρδιάς μου....


    Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.

    26 Ιουλίου 2017

    θα ξετυλίγεις τις σελίδες σου.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



    Θα ξετυλίγεις τις σελίδες της δικής σου της ζωής ..καθώς θα συλλογίζεσαι και θα μετράς τους αναστεναγμούς..τις ομορφιές που αντίκρυσαν τα μάτια σου μες στα λιβάδια του έρωτα..του έρωτα για της ζωής τα τραταρίσματα..πότε πικρά..πότε ξινά..πότε γλυκά και δροσερά..μια θύμηση θα απλώνεται στα βλέφαρα.. που αργά  ανοιγοκλείνουνε..μη χάσουνε και ξεχαστούν..και κινδυνέψουνε να μείνουνε ερμητικά κλειστά..παλιού σπιτιού σαν ναν' τα παραθύρια.

    Όλοι θα σε κοιτούν παράξενα..κανείς δε θα 'χει μηχανή ..έχουν από καιρό χαθεί θαρρείς.. οι αληθινοί οι φωτογράφοι..που ψάχνανε την οπτική γωνία του χαμόγελου που σκάει στα ''κατακόκκινα'' τα χείλη της καρδιάς σου...

    Τα χρόνια..τις ρυτίδες..τα άσπρα σου μαλλιά..αυτά φωτογραφίζουν μοναχά..με φιλμ ασπρόμαυρο..δίχως τις έγχρωμες φωτογραφίες σου..που  σου στολίζουν  τα συρτάρια της καρδιάς σου.. Δε σκύψανε ποτέ στο σκοτεινό σου θάλαμο..ποτέ δε ζήτησαν τα αρνητικά των φιλμς..που είχες κρυμμένα στην ψυχή σου..Θιασώτες ζωής επιφανειακής..το βλέμμα είχαν άδειο και θαμπό.. μονάχα βαυκαλίζονταν για τον προσωρινό το χρόνο.. αλλοίμονο..που τους χαρίζονταν..νιώθοντας πάντα πως θα μένουν νιοί..στο χρόνο τους που ξεγελώντας τους ..ανώφελα κυλούσε...

    Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
    .............................................................................................................

    Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ στο ημερολόγιο..στο μέρος της καρδιάς ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ 26 /7/ 2017 - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

    Βούλα αγαπημένη μου....

    Mέσα εκεί στο μέρος της καρδιάς..σ' ένα ημερολόγιο παλιό..είν' φυλαγμένο ένα μικρό δεντρί..φιλία το ονόμασα και χρόνια τώρα το φροντίζω και το πότιζα..πάνε θαρρώ σαράντα τόσα χρόνια.. Σε γνώρισα στην πρώτη νιότη μου..κορίτσι εγώ μικρό..κι εσύ γυναίκα λυγερή..στον πρώτο σου ανθό..περάσανε τα χρόνια..  Λιγόστεψαν κι ασπρίσαν πα στην πλούσια κόμη τα μαλλιά..και οι ρυτίδες χαρακώσανε το μέτωπο..μα ατόφια πάντα η ραγισμένη σου καρδιά..κρουνός αγάπης μες στους χρόνους παραμένει..

    Οι χρόνοι είναι δίκαιοι σε όσους με αγάπη τους κοιτούν και τους βαδίζουνε.. και δώρα φέρνουνε θαρρείς στους οδοιπόρους της ζωής..μαζί με τις ''αλώσεις'' και καταστροφές των πρώτων τους των νιάτων..Μια γλύκα που απλώνεται στον ήλιο της σοφίας του προσώπου σου .. εικόνες μου γεννά..Σκληρύναν τα κιτάπια και οι σελίδες της ψυχής από τους κεραυνούς..που απρόσκλητοι κεραύνωσαν τα δέντρα της καρδιάς σου..Εξαναβλάστησες..πέταξες φύλλα νια..κι ας πέρασαν χρόνια πολλά μετά..

    Έλεγες πάντοτε πως ήμουνα εγώ η χαρά της ζωής..αχ και να ήξερες αγαπημένη μου..πόση δύναμη έκρυβε η ήρεμη ματιά σου και οι σιωπές σου..το βλέμμα σου το διαπεραστικό..που χίλιες λέξεις μοναχό του μου μιλούσε..Χρόνια μετά κατέληξα..πόσο   διαφορετικοί  οι χαραχτήρες μας..που τόσο ταιριαστά..εκείνες τις ''κρυμμένες'' μας ψυχές αλληλοσυμπληρώνουν..Δύσκολα που φυτρώνουνε τα δροσερά τα φύλλα να 'ξερες..επάνω στα καμμένα τα κλαριά..Πόσες αλήθειες δεν εσυλλαβίστηκαν τα βράδια εκείνα τα αξημέρωτα..σε κείνα τα ταξίδια μας με τις λευκές τις νύχτες..επάνω στα καράβια που μας πήγανε σε μέρη ξωτικά.. μήπως και λησμονήσουμε εκειά την πυρκαγιά..που έπεσε στα δάση μας τα καταπράσινα..οποία ιδία η μοίρα μας..μας επεφύλασσε ενός χαμού..ενός φευγιού τη λύπη..Αγαπηθήκαμε καρδιακά..εσύ με τη γαλήνη σου..φορώντας ρόλους τάχα της αλύγιστης..κι εγώ σαν μία σπίθα από φωτιά..που ήθελε παντοτινά να καίει το δάσος της καρδιάς της..επορευτήκαμε μέσα απ' τους ρόλους που διαλέξαμε.. κι άλλους που μας φορέσανε ερήμην μας ..επάνω στο πετσί μας...

    Κι ύστερα..τώρα λαβωμένες και οι δυο..σοφότερες θαρρώ.. λουστήκαμε μες στο ποτάμι μας της λήθης τους..της λησμονιάς παρηγοριά..το απωθημένο στα βαθιά..εκείνο της καρδιάς μας το σεντούκι..Το γέλιο μας εγύρισε στα χείλη μας..φίλη γλυκειά.. ήρθανε νέες εποχές..βλαστάρια εγεμίσανε τα δάση μας και πάλι..φωνές σαν θρόισμα ανέμου και σαν μυρωδιές..όπως την Άνοιξη π' ανθίζουν λεμονιές...έχουν ονόματα τα δέντρα μας τα ζωντανά..τις νύχτες μας τις σκοτεινές.. μοσχοβολιές μας στέλνουν.. ω ! πόσο δύναμη κρύβουν για τη ζωή μας τα παιδιά.........

      αποστολέας: Σοφία Θεοδοσιάδη.
    ............................................................................................................

    24 Ιουλίου 2017

    '' παπαγαλίζοντας''.... - της Σοφίας Θεοδοσιάδη



    Aρέσουνε οι φράσεις οι ''κλισέ''..που ανέξοδα.. απερίσκεπτα παπαγαλίζοντας.. γίνονται σημαία απραγμάτευτη στα χείλη των πολλών..αρέσουν στους ανθρώπους οι υπερβολές..κι αμάσητες συχνά τις καταπίνουν..Όχι την τρέλλα του ο καθείς την ακουμπάει και τη διαχειρίζεται ανάλογα με τις δυνάμεις του..και πως στην ιδιοσυγκρασία του ταιριάζει..Άλλος την κρεμάει στο λαιμό..κι έρχεται ένα απόβραδο που θηλιά την καταντάει..άλλος την κρεμάει στον ώμο του και στράτες παίρνει και τα μονοπάτια της ζωής..που σε μουράγια του ονείρου του οδηγούν..άλλος δεν την αντέχει αυτήν την τρέλλα του και εκτός ορίων βρίσκεται..και στην καταστροφή άμποτε οδηγείτε..

    Μα είναι σοφία και σπουδή ζωής..την τρέλλα του ο καθείς να τη φοράει μοναχά γι αυτόν..όταν στις ''γιορτινές'' μα  και στις ''σχόλες'' μες στο χρόνο του..έχει την ''πολυτέλεια'' με τον εαυτό του να ασχολείται..Είναι σοφία και απόσταγμα ζωής..να βγάζεις το καπέλο σου σαν χρειαστεί..το βήμα αυτό το  σπουδαίο και το αποφαστικό να το τολμάς να κάνεις..το ένα βήμα πίσω απ' τη σκια..αγαπημένων σου ανθρώπων..να δίνεις τόπο και σκηνή στα θέλω των δικών σου και των γύρω σου..γιατί αυτό το βήμα μοιάζει στη στιγμή... πυρηνικής ενέργειας συμπυκνωμένη δύναμη..που γίνεται υποδύναμη στην εκκίνηση των άλλων.. 

    Θαρρώ το άκρως εγωιστικό..καθημερινά την τρέλλα σου να την φοράς καπέλλο..Σαν είσαι ξεκομμένος από τη ζωή και ζεις μονάχα για τα θέλω σου..μην το ελπίζεις να γενείς κομμάτι αυτού του παζλ..της πολύχρωμης τούτης ζωγραφιάς που λέγεται ζωή..και την ορχήστρα της που έχει χίλια όργανα και χίλιες υποκρούσεις καταστρέφεις..

    Στη γη καθείς μας ήρθε ολοκλήρωση  προσωπική του να γευτεί..καθώς μέσ' απ'  το μοίρασμα..και την ανύψωση του σκοτεινού του μέρους της ψυχής..την καταπάτηση συχνά των θέλω του των εγωιστικών..ωσάν ''αντάλλαγμα'' ακριβό στην ευτυχία και των γύρω του ανθρώπων να προσφέρει..αντλώντας γενναιόδωρα μέσα απ' αυτήν και την προσωπική του ευτυχία..Γιατί δεν προχωράει ο κόσμος μάτια μου με τα ''στενά''..κι εκείνα της ''ψευτομαγκιάς''.. τα ασυλλόγιστα..απερίσκεπτα..στις ''αγορές'' του εντυπωσιασμού της άοσμης της σκέψης τους..τα ανεφάρμοστα από τον ξεστομίσαντα..τα τετριμμένα του συχνά.. του εντυπωσιασμού κλισέ.....

    Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
    ..............................................................................................................

    23 Ιουλίου 2017

    σαν ''παρτιτούρα'' λες.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη



    ''Γράφτηκαν'' στης καρδιάς σου το πεντάγραμμο..μιας παρτιτούρας λες..λόγια ταξιδεμένα  από μακριά..στου χρόνου σου τις διαδρομές ..όμοια με παρτιτούρες που παρέσυραν τα κύματα της θάλασσας.. για να τις ταξιδεύουνε σε αυτιά ερωτευμένων..σαν ακριβό βινύλλιο που δεν εματαγράφη..

     Σε απαλοχαϊδέψανε οι νότες που γεννήθηκαν στα λόγια τους.. σαν αεράκι δροσερό σε ηλιοκαμμένου πρόσωπο..δροσοσταλιά θαρρείς άγουρου πρωινού μιας Άνοιξης..Αναρωτιέμαι αν οι νότες ήταν εμπνευσμένες από εσέ..κόρη τρανή..να το θαρρείς πως μούσα εγένηκες ποτέ σου εσύ.. και δεν σου εδιδάξανε και την αφετηρία  τους..και τον βαθύ προορισμό τους..Ποιός ξέρει άραγε κι οι μουσικές αυτές οι ''ακριβές'' αν είχανε τον ίδιο αποστολέα τους  συνάμα και αποδέχτη.. ανάγκης γαρ της ίδιας της ψυχής τους?

    Μες στην ξεχωριστή σου παρτιτούρα της καρδιάς.. ιχνηλάτης ακριβός..ο ίδιος σου εαυτός..και μπαινοβγαίνεις ..και αντλείς.. και γεύεσαι των λόγων της τα χρώματα..μα πάντα μία νότα αίωρη  πλανώμενη στου χρόνου τη ρωγμή..οχτάβα ψάχνοντας χρυσή..στης ουτοπίας σου των ήχων την απόσταση ξανά..να σου θυμίζει έρχεται..στοιχίζοντας τα λόγια τα κλεισμένα μες σ' αυτήν..μιας μελωδίας νιας..ολόδροσης.. που προσδοκά να γεννηθεί......

      σαν ''παρτιτούρα'' λες - Σοφία Θεοδοσιάδη
    ..............................................................................................................

    21 Ιουλίου 2017

    Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 3 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ 17 /11/ 2015

    Η δική μου Οδύσσεια δεν είναι με τριήρη στα νερά του Αιγαίου
    είναι με αναπηρικό καροτσάκι απ' την σουίτα 35 στο φυσικοθεραπευτήριο
    Εγώ δεν είμαι ο Οδυσσέας, μα ο Νικόλας.
    Και αν με ρωτήσετε Πολύφημοι..και Πολυφήμες..πως με λένε
    δε θα σας πω Κανένας....Νικόλα θα σας πω με λένε..Νικόλα.
    Η δική μου Πηνελόπη κάπου στην Αθήνα μένει
    και υπομένει τους μνηστήρες....
    δεν θέλω στο κατάρτι να με δέσετε..τις υπομένω τις σειρήνες..
    μην σκιάζεσαι καλή μου γιατί έχει δύναμη η αύρα σου.
    Εγώ δεν ψάχνω την Ιθάκη...την Αναγνωστοπούλου ψάχνω
    και μην φοβάστε το τόξο και τα βέλη μου..
    ένας κοντυλοφόρος είναι και η καρδιά μου.
    Προσεύχομαι.. η αλήθεια είναι αυτή.. προσεύχομαι..
     μα  ο Ιερόσυλος μήτε στον Δία..μήτε στον Χριστό.
    μα στον μοναδικό Θεό θαρρώ....στον Έρωτα..

      αποστολέας : ένας έρωτας -   17/11/2015

    στη Σοφία

    ..............................................................................................................

    Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 2 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ 19 / 11 / 2015






    Το κέντησα το όνομά σου στην καρδιά μου
     και δεν θα σβήσει ποτέ.. 
    οι κλωστές της αγάπης είναι ανεξίτηλες..
    Θα έρθω ομορφιά μου ..θα έρθω..
    καβάλα στου αγώνα τις ώρες..θα έρθω..
    χέρι με χέρι με τη δύναμη της θέλησης ..
    να προσκυνήσω εκεί..στον ιερό βράχο της γνώσης..
    εκεί στης ελπίδας το όνειρο..μόνο για σένα ..θα έρθω...
    τα Καλοκαίρια της καρδιάς μου να τραγουδήσω..
    τους μπάλους του ονείρου σου χορευτής του ήλιου..
    να αγαπήσω τον κάθε κόκκο των βλεφάρων σου...
    σαν ονειροπαρμένος έφηβος και σαν Απόλλωνας. 
    Θα έρθω ..θα σε τρυγήσω μέχρι το τελευταίο τσαμπί..
    θα πιω και την τελευταία σταγόνα ιδρώτα σου
    θα προσκυνήσω όλα τα ξωκλήσια του κορμιού σου....

    αποστολέας- ένας έρωτας 19/ 11/ 2015.
    στη Σοφία..
    ................................................................................................................

    20 Ιουλίου 2017

    Χρόνια πολλά γεμάτα φως Ηλιανή μου !!!





    Aν και ο ονειρικός κόσμος που ονειρεύτηκα να δώσω σε σας τα παιδιά μου χρεοκόπησε ..δε θα πάψω να σας μεταφέρω την προτροπή..να στρέφεται το βλέμμα προς τον ουρανό..

    << μπορεί να στοχεύεις το φεγγάρι και να μην το φτάνεις..όμως προσπαθώντας κι αν ακόμα αποτύχεις να φτάσεις εκεί στο στόχο σου,σίγουρα θα παλανιέσαι μέσα στα αστέρια >> 

    λέει ο Πλάτωνας..και είναι αυτή η ευχή μου από καρδιάς για σένα κοριτσάκι μου..για σένα Ηλιανή μου...σήμερα που γιορτάζεις το φωτεινό σου όνομα που κουβαλάς...του φωτεινού σου πάππου!!!

    Χρόνια καλά ψυχή μου !!!
    Χρόνια πολλά γεμάτα φως Ηλιανή μου !!!
    η μάνα σου..... 
    ..............................................................................................................

    19 Ιουλίου 2017

    έμαθα ωκεανούς να ζωγραφίζω - της Σοφίας Θεοδοσιάδη

    Κάποτε που ήμουνα πιο νια κι ορμητική..φουρτουνιασμένης θάλασσας όμοιας εικόνα..εμάζευα σταγόνες κι ονειρεύομουν ωκεανός να γένω...Τώρα που όμορφα και σιγανά να περπατώ μου μάθανε τα χρόνια..μες στη σταγόνα μου εκείνη τη μικρή.. ωκεανούς μου ζωγραφίζω....Γεμίζω την ψυχή δροσιά ..να 'χω τα πρωινά  να νίβομαι..τα βράδια στις ακτές τους να αράζω.. Μη με κοιτάς και σκιάζεσαι εσύ..θαρρείς.. νομίζεις πως εγέρασα κι άλλαξα την ψυχή μου ? 

    Όχι..τη σκέψη μου εσμίλεψα..θάλασσες ονειρεύομαι μικρές..που μέσα μου πολλαπλασιάζονται.. φαντάζουνε μεγάλες..σήκωσε ο αγέρας τα πανιά και η σκούνα μου ξελύθη απ' το λιμάνι..Δεν τις φοβάται τις ''φουρτούνες'' πια του έρωτα του ακάλεστου..καθώς απρόσμενος κάθε φορά.. σταθμεύει μπρος στα σκαλοπάτια μου.. κομμάτια απ' την ψυχή μου ζητιανεύoντας....

    Οι αληθινοί οι έρωτες..είναι νεογέννητα μωρά..δε σέρνουν σκελετούς απ' τα συρτάρια..ζητούν να γράψουν δυνατές..μονάχα αποκλειστικές γι αυτούς..καινούριων πάπυρων σελίδες..Μες στο σκληρό μου δίσκο της ποιητικής μου μνήμης καθώς προχωρώ.. να καταγράψω αφουγκράζομαι..καινούριες και αιθέριες μελωδίες.. Άλλα ζητάει η ψυχή μου..άλλα πεθύμησε..μιας συντροφιάς να 'χει χέρια ζεστά.. όταν τα δειλινά θα μ' αγκαλιάζουν..σαν τα πουλιά που λιάζονται πα στα βρεγμένα τα συρματοπλέγματα..μετά την καταιγίδα........

    Κείμενο- Σοφία Θεοδοσιάδη
    ...............................................................................................................

    18 Ιουλίου 2017

    Η πόλις...Κωνσταντίνος Καβάφης.

    Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
    Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
    Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή
    ·
    κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
    Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
    Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
    ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
    που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»



    Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θά βρεις άλλες θάλασσες.
    Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
    τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς
    ·
    και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
    Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού — μη ελπίζεις—
    δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
    Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
    στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες.


    Κωνσταντίνος Καβάφης.
    .............................................................................................................

    Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 1 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ 9/ 12/ 2015


    Χάραξα στην ψυχή μου το όνομά σου..ναι..πόνεσε..μα ανεξίτηλα θα μείνουν όλα τα γράμματα..έγραψα στην καρδιά μου την μορφή σου με ένα αγκάθι..μάτωσε ναι..μα την γλύκα της την φυλάκισε για πάντα...
    Ναυάγησα στις Κυκλάδες του ονείρου σου με οδύνη..μα στις ακρογιαλιές τους μια ζωή θα λιάζομαι..αλάνι αχτένιστο του έρωτα..και του καθώς πρέπει τους δραπέτης..Μου έφερες έναν ήλιο ανοιξιάτικο στη ζωή μου...
    Εγώ μονάχος διάβαινα κοριτσάκι μου..μονάχος μες στους πολλούς ..και ήρθες με ένα μπουκέτο λέξεις γροθιά στο στομάχι μου..γλυκό μου νουφαράκι..και μου είπες ψηλά το κεφάλι γελώντας..
    Είναι αυτό το παράπονο το κρυφό..γιατί σου χρωστάει η ζωή....που με κάνει να θέλω να βάλω φτερά..κι ας με τσάκισε τώρα η ζωή μα θα έρθω ομορφιά μου..θα έρθω....να ταξιδέψω στις Κυκλάδες της ψυχής σου..ακρογιαλιά να μην αφήσω απάτητη..να τραγουδήσω τους μπάλους του ονείρου σου......
    δεν ξέρω αν είμαι ραγισμένος ήλιος..που θα σε αγκαλιάσει..μα να είσαι σίγουρη ότι η καρδιά θα είναι ατόφια.....
    Σ' αγαπώ γιασεμένια μου..σε αγαπώ......με όλα τα μόρια του κορμιού μου....

    αποστολέας : ένας έρωτας   9/ 12/ 2015
    στη Σοφία
    ..............................................................................................................

    17 Ιουλίου 2017

    ''ομπρέλα'' της ελπίδας μου - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

     
    Μια νότα ελπίδας έρχονταν από τη θάλασσα..κάθησε εκεί και αφουγκράζονταν τις στάλες στο ψιλόβροχο..καθόλου δεν την ένοιαζε που βρέχονταν..είχε φωλιάσει απ' το πρωί  επάνω απ' το κεφάλι της η ''ομπρέλα'' μιας ελπίδας.. Άπλωσε τα βρεγμένα χέρια της..μια νότα μοναχά να ''εγκλωβίσει''.. προσπάθησε να την ταιριάξει στο πεντάγραμμο..εκείνο το ασπρόμαυρο της χιλιοταλαιπωρημένης της ψυχής της..

    Είχαν κοπάσει οι διαβάτες από το πρωί..φοβήθηκαν τη μπόρα του Καλοκαιριού..λες και δεν ήτανε από τα χρόνια τα παλιά..στις μπόρες πια συνηθισμένοι..Ποτέ τους οι ανθρώποι δεν αγάπαγαν εσκέφτηκε τις ξαφνικές τις καταιγίδες.. που ανύποπτα ξεσπάγανε καταμεσίς στα Καλοκαίρια..Ποιός τάχα μπόρεσε να φτάσει ως το μπόι του Θεού..τις καταιγίδες να κωπάσει..?

    Κανείς θαρρώ δεν ήτανε Πολύφημος o Κύκλωπας..το βράχο τον ασήκωτο στους ώμους να σηκώσει..Στα παραμύθια μοναχά και στης ποίησης του Όμηρου τα μέρη..εκεί μες στις σελίδες τους γινόταν τα ακατόρθωτα συχνά κατορθωτά..

    Μα εμένα που μου αρέσουνε αυτά τα παραμύθια..μ' αρέσει μες στα χέρια να συλλέγω ..να κρατώ..τις νότες των Σειρήνων τους..που φτάνουνε μελωδικές.. παραπλανητικές θαρρείς στα πονεμένα αυτιά μου..κι εκεί στα μαγικά νησιά τους ναυαγός τους να βρεθώ..να ξαποστάσω επιθυμώ.. κύκλο θαρρείς και στήνουνε οι νότες πάλι γύρω μου..ομπρέλα της ελπίδας μου της άσβηστης.........
    κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
    .............................................................................................................

    14 Ιουλίου 2017

    ταξιδεύοντας στα ''κύματα'' - της Σοφίας Θεοδοσιάδη

    Κοιτάζοντας της θάλασας τα κύματα..μέσα μου σκύβω και κοιτώ.. τα κύματα εκείνα της ψυχής μου..Φυσάει μέσα μου ακατάπαυστα.. ο άνεμος δε λέει να κωπάσει..Συχνά οι φίλοι μου τριγύρω μου χοροπηδούν..γεμίζουν ψέμμα τον αέρα τους..όχι δε λέω ψέμματα στον εαυτό μου εγώ.. κάποτε πίστευα πως ήμουνα των ανοιχτών των θαλασσών..μα ήρθαν χρόνοι δίσεχτοι..η περισυλλογή μου με οδήγησε σε ακτές που ήταν άγνωρες για με..ακτές ερημικές..

    Όταν η ψυχή μου μέσα κλαίει γοερά..έρχονται ως τα μάτια μου τα κύματα της θάλασσας..ένα μ' αυτά τα δάκρυα μου να γίνουν..για να τα ταξιδέψουνε και να χαθούν..να πάψουνε τα βλέφαρα να  υγραίνουν. Ακούω στο βάθος μέσα εκεί..το φλοίσβο ένα τραγούδι να μου στέλνει..καινούρια ρεύματα θαρρείς..να καθαρίσουν τα παράλια νερά...εκεί για να σταθώ για να λιαστώ...να ονειρευτώ απ' την αρχή ξανά..ίσως με παρασύρουνε οι σειρήνες της ψυχής μου  σε αυτό τον παφλασμό..ίσως μπορέσουν την πικρία μου για τα ακατόρθωτα που ονειρεύτηκα..να ταξιδέψουνε στα πέλαγα..μαζί τους να σωθώ...

    Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
    ..............................................................................................................

    δε ζούνε σε κλουβιά οι ψυχές..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


    Ζούσες στην αυταπάτη σου..ζόρι τρανό σου εφαινότανε...το πέπλο της καρδιάς σου να τραβήξεις ..και έτσι ξέσκεπος να βγείς..στον ήλιο που πλημμύρισε τούτο ξανά  το Καλοκαίρι..να βγεις.. να περπατήσεις...Μόν' επερπάταγες εκεί σε μονοπάτια δύσβατα.. κουκουλωμένος πάντοτε.. άνθρωπος της σκιας λογίζοσουν..οι διαπεραστικές ακτίνες και οι φωτεινές..εσένα σε φοβίζαν.. 

     Ανέβαλες ..ανέβαλες το σήμερα..το αύριο είχες αγκαλιά.. παρέα του εκοιμόσουν..Και έφυγε το αύριο...επέταξε ένα πρωί...λες κι ήταν διαβατάρικο πουλί..Έμεινες τώρα να κρατάς και να μετράς.. τα τόσα σ' αγαπώ..που λαχταρούσες και δεν τόλμησες για να τα ψιθυρίσεις..ξεκρέμαστα κι αυτά...
     
    Ανυποψίαστος παρέμενες...αμπαρωμένος στον εγωϊσμό σου το μικρό.. φαντάζοσουν ανόητα..πως μες στα χέρια σου εκείνα τα ''μικρά''.. την ψυχή του άλλου την κρατούσες..Μα οι ψυχές ..είν' πεταλούδες λεύτερες.. στους κήπους τριγυρνούν.. Δεν ζούνε μέσα σε κλουβιά.. και η φαντασία σου σε πρόδωσε.. διχτάτορας σαν νόμισες.. ψυχών εσύ πως είσαι..καθώς τα αποτυπώματά σου της δικής σου της ψυχής..ιχνηλατώντας τα..δε θα αναγνωρίσεις.. σε μια αιώρηση ανυπαρξίας κατοικούν..


    Σοφία Θεοδοσιάδη
    ..............................................................................................................

    12 Ιουλίου 2017

    στις οριογραμμές μου των παθών - της Σοφίας Θεοδοσιάδη




    Στις οριογραμμές  μου  των λαθών περπάτησα ξυπόλητη..και στων παθών μου γέμισα από ρόδα και αγκάθια..έμαθα ανάγνωση από τα λόγια τα σοφά..του τρανού ..του εκλεκτού μας συγγραφέα..πως τα ταξίδια και τα ονείρατα ήσαντε οι μεγάλοι του ευεργέτες..μα εγώ η μικρή και ταπεινή κι αδύναμη στον κόσμο κόρη του Βορρά.. απάντηση  του κρένω και ομολογία  αυθεντική και ειλικρινή..πως πιότερο κι απ' τα ταξίδια στα ''λαγούμια'' της δικής μου της ψυχής..τα πάθη και τα λάθη μου αγάπησα..του νου και του κορμιού μου....

    Τα πάθη μου που με κινδύνεψαν..στα απόκρημνα τα βράχια των γκρεμών μου με οδηγήσαν..μα ω! τι παράξενο..ρόδα και γιασεμιά μες στις χαράδρες της ψυχής μου εφυτέψαν..Εστίες φωτιάς που μέσα μου..ακόμα σιγοκαίνε..εγκλωβισμένη μες στις φλόγες με κρατούν..στάχτες οι λέξεις που αγκαλιάζουνε τη ''χόβολη''..το ξαφνικό λαμπάδιασμα μιας σπίθας τους απρόσμενης ..να λαμπαδιάσει το ''φυτίλι'' του έρωτα.. στις φλόγες το κορμί να παραδώσει..με λέγανε Εύα..Γιουδήθ..Μαρία...μα εδώ Σοφία..........

    Σοφία Θεοδοσιάδη
    .............................................................................................................

    άφησε το κοχύλι στην ακτή - της Σοφίας Θεοδοσιάδη


    Περπάταγε μονάχη της εκεί.. στην άκρια του γιαλού..δε ήθελε τα πρωινά..κανείς να ακούει τη σιωπή της..τους χτύπους της καρδιάς μονάχη της να αφουγκράζεται ..αργά - αργά και βασανιστικά μέτρημα νοερό..για τις πληγές..τα σημάδια που σφραγίδες γίνηκαν.. που δεν εγιάνανε..που ακόμα αιμορραγούσαν....

    Το βλέμμα της χαμένο στον ορίζοντα..στα πόδια της πλεγμένα με τα φύκια ένα κοχύλι..της εσιγοτραγούδαγε.. μια μελωδία γνώριμη μα άγνωρη ακούγονταν..αλλόκοτη..απ' τα βάθη του βυθού..καθώς και της ψυχής της...ρίγος της έφερνε στο δέρμα του κορμιού.. γεννούσε  χαραμάδες νιες..βαθιές πα στην πληγή την ξεραμένη του έρωτα....

    Μα η ρωγμή ήταν βαθιά..μικρός και λιγοστός εφάνταζε ..μες στα λαγούμια τα θαμπά της σκέψης της ο χείμμαρος..που οι νότες του στο αυλάκι της πληγής της εκυλούσαν...ήθελε να τ' αφήσει στην ακτή μονάχο και παντέρημο εκείνο το μικρό..το ξεβρασμένο το κοχύλι..το κοίταξε.. της φάνηκε πως μες στα χέρια της το κράτησε ίσως και να μην το εκατάφερε πάπυρους τους βρεγμένους να διαβάσει..

     Ξεράθηκε..μαράθηκε στα σπλάχνα του ..χάθηκε το πολύτιμο.. μικρό μαργαριτάρι.. έμεινε εκεί σαν σκελετός στα αζήτητα..τούτος ο έρωτας που ήταν γραμμένος πάνω του..με φιλντισένια τη γραφή.. δεν πρόλαβε να γίνει ''μενταγιόν''..να φορεθεί εις το λαιμό της γυναικός..έμοιαζε δίχως μέλλον πια.. και καταδικασμένο σε ένα θάνατο αργό.. άφησε το κοχύλι στην ακτή..μαζί εκεί στην άκρια της  θάλασσας ..μαζί με την βρεγμένη και αργή πατημασιά της... 

     Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
    ............................................................................................................

    11 Ιουλίου 2017

    Ίσως να 'ναι κι έτσι............




    Όσο περνάν τα χρόνια οι άνθρωποι γίνονται περισσότερο κοινωνικοί και λιγότερο ανθρώπινοι.Και οι άνθρωποι στριμωχτήκανε φαμίλιες - φαμίλιες σε τούτα τα κουτιά,κοντά κοντά,πλάι πλάι, κι ούτε γνωρίζονται κι ούτε βλέπονται ούτε χαιρετιούνται, κι αντίς για δέντρα έχουν κεραίες τηλεοράσεων, και μοναχά οι ολόσωμοι καθρέφτες των ασανσέρ κάτι κρατούν από μνήμες ερωτικών δωματίων, κάτι πάνε να συλλαβίσουν από 'να καινούριο ποίημα ,ιδίως όταν ανεβαίνουν στον πάνω όροφο και θαρρείς πως θα ξεπεράσουν τη στέγη και θ' ανοιχτούν στον έναστρο ουρανό..
    ............................................................................................................
    ..........................................................
    Κι εγώ που βιαζόμουνα πολύ να μεγαλώσω, να μεγαλώσω πολύ,είπα στη μαμά μου ( που δεν είχε πεθάνει στην Πορταριά του Βόλου,μα ήταν ακόμα στη Μονοβάσια, στην ακροθαλασσιά του Κούρκουλα με την ομπρέλα της που έδινε στο πρόσωπό της μιαν ωχρή μενεξελιά ανταύγεια και σου ' ρχόταν να κλάψεις από αγάπη ) της είπα  << μη μ' αφήσεις ,μαμά, να μεγαλώσω, κράτησέ με μικρό Ιωνάκι, με τη σκούφια που μου 'πλεξαν τα χέρια σου, με τη μεγάλη φούντα στην κορφή, ναι , μαμά, μ' αυτή τη σκούφια και μ' ένα φσούου φσίτ της μπουνάτσας, αφού ο κόσμος μυρίζει μαλλιά και θάλασσα >>.. ..........................................................................................................................

    Γιάννης Ρίτσος- Ίσως να 'ναι κι έτσι - αποσπάσματα.
    επιμέλεια κειμένων - Σοφία Θεοδοσιάδη.
    .............................................................................................................

    ( αναγνώσματα λατρεμένα..μοναδικός Ρίτσος..άκρως ποιητικά..λυρικός πεζός λόγος..από καρδιάς γραμμένος..και στην καρδιά μου στοχεύουν..ξανά και ξανά..όσες κι αν φορές επιστρέφω  στο ανάγνωσμα αυτό.. ιδίως σε κάποιες σελίδες..)
    Σοφία.................................................................................................

    ..............................................................................................................

    βγήκαν στη ''γύρα'' οι ελαφρείς..- Σοφίας Θεοδοσιάδη.

     Aναρωτιέμαι πια τα πρωινά..μέσα στην ησυχία μου του χρόνου..αν χτίζοντας καριέρα ολάκερη με στήριγμα αξίες και κολώνες με αρχές..αν κυνηγώντας το ιδανικό και άπιαστο..έπρεπε να εκτρέφουμε ''λιοντάρια'' για παιδιά..λιοντάρια για να αντέχουνε τα αρπαχτικά ..και τίγρεις για να δείχνουνε τα δόντια τους στους ελαφρείς..που σαν κανίβαλλοι από καιρό εκατακλύσανε το δάσος..

    Χάλασε ο ιστός της κοινωνίας μας καιρό..δεν ξέρω καν αν πρόλαβε ποτέ του να φτιαχτεί...ένας μικρός αράχνης μοναχά ιστός..γύρω απ' τον περίγυρο..εκεί του καθενός μας...Δεν το αντέχουνε οι άνθρωποι ανένταχτοι να μένουν...μπαίνουνε σε κοπάδια ''λιονταριών'' και καταντούν φελλοί σε γυάλες που γυαλίζουν..τσανακογλύφτες άμοιροι..για μιας στιγμής φλασάκι...

    Bγήκαν στη ''γύρα'' οι ελαφρείς..δεν είναι δα και εφεύρημα ετούτο
    εδώ νεόφερτο..κάπου ανάμεσα στις ''τρίχες'' και στη μυρωδιά τους  του καφέ..θα σώσουν την Ελλάδα..και πως να το προσπεράσεις τώρα εσύ αυτό.. Κουτσοί ..στραβοί στον Άη - Παντελεήμονα έλεγε η γιαγιά μου..Οι κουτσομπόλες οι φτηνές της γειτονιάς..με μάσκα φορεμένη  της καλής..της ηρωίδας του αναρχικού του καναπέ και του φαγιού.. στήνουνε σκηνικά καρναβαλιού καθημερνά..σωτήρες χρίζονται  κι επαναστάτες της οκάς και της μίας δεκάρας.

    Βγήκαν για ''ψάρεμα'' στη γειτονιά..οι ''σουπιές'' με το θολό μελάνι τους..για να παραπλανήσουνε..τα σκουριασμένα τα σκαριά..που εβουλιάξαν στις ακτές..που δεν τολμήσανε πανιά να ανοίξουν για τα πέλαγα ..που δεν ανέβηκαν σε σκούνα..κατάλευκα  που να έχει τα πανιά...Ω..τι ''μικρός'' που γίνηκε και χαμηλός..ετούτος ο μικρός ο μέγας κόσμος μας..που 'λεγε κι ο Ελύτης...καθώς επίστευε σ' αυτόν και στη μεγαλοσύνη του..μα όχι στη μικρότητα και τα ευτελή του κίνητρα και τις ραδιουργίες του και τις μικρότητές του..

    Σοφία Θεοδοσιάδη.
    ..............................................................................................................

    10 Ιουλίου 2017

    από παιδί βιαζόσουνα..μα τώρα.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



    Βήματα αργά και συνετά..αυτό είναι το δικό σου μυστικό..το μυστικό που αφουγκράστηκες σοφά μες στη ζωή..στο γαϊτανάκι σου της ζήσης της μικρής σου του περάσματος..κλωστές μεταξωτές.. χρωματιστές να δένεις..και αργά..με τέχνη και αθόρυβα..να πλέκεις τον ιστό σου...

    Εκείνη η ανθεκτική στο χρόνο η σιωπή..η αμέτρητη και ''πεισματάρα'' επιμονή σου...χτίζει και χτίζει το πολύχρωμο..το υφαντό σου κέντημα..τα χέρια που ξηλώνουνε δεν τα κρατάς σφιχτά..τη ζεστασιά σου τη στερούνται..Πορεύεσαι μοναχικά..θλίβεσαι άλλοτε γονατίζοντας..κι άλλοτε ορθοποδώντας ..και μένεις πάντα αγέρωχη στο βράχο σου  γυναίκα...αληθινή..βιβλίο ανεξερεύνητο .. αισθαντική γυναίκα....

    Μα αυτή είναι και η ομορφιά..στο λόφο σαν ορθώνεσαι ..στο βράχο της ψυχής σου..κοιτάς τον κόσμο με διαπεραστική ματιά.. ανάσες παίρνεις και ας πνίγεσαι..το οξυγόνο αναζητάς ..πόσο μικρός αλήθεια ο κόσμος σου φαντάζει απ' τα ψηλά  !!! Σιγοτραγούδα το λοιπόν μαζί με μένανε κι εσύ..εκείνο το τραγούδι που μιλούσε για μια Άννα..μια Μαρία μια Σοφία..αν με γνωρίζεις.. αν με συνάντησες ποτές..αν με θυμάσαι ακόμα...


    Σοφία Θεοδοσιάδη...
    ..............................................................................................................

    9 Ιουλίου 2017

    σαν τους Πρωτόπλαστους ''γυμνοί''- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.





    Σου μήναγα ..σου το 'λεγα ψιθυριστά..σου το 'γραφα σε  πάπυρους ..δραπέτης σου 'λεγα της λογικής πως είναι ετούτος δω ο έρωτας..ο έρωτας που σαν Πρωτόπλαστοι γυμνοί σταθήκαμε μπροστά του.. σαν δεν εφοβηθήκαμε κι οι δυο.. μπρος  στα τσουρουφλισμένα μας φτερά.. και σαν κρυψώνες δεν εψάξαμε..τη ζάλη μας δεν εφωλιάσαμε σε ανήλιαγες ψυχής μας τις κυψέλες.. Παραδοθήκαμε καθώς και σαν του άξιζε..στης λίμνης μας της μυστικής..που σπάνια μεταξωτά τα νούφαρα φυτρώνουν...

    Μην τ' αρνηθείς πως ο Παράδεισος που αντίκρυσαν τα μάτια μας.. ήτανε λίμνη τεχνητή...μα μόνο μια λίμνη άγρια..εκεί χαμένη μες στα απάτητα τα δάση τα μεγάλα της καρδιάς μας..Χρόνια και χρόνια ο σπόρος μέσα εκεί εμούσκευε και ''εφούσκωνε''  ρίζες και άνθια και καρπούς να βγάλει προσδοκούσε..Να τους γευθούμε τους καρπούς..καθώς μετά τη γεύση και τη βρώση του του έρωτα έρχεται μες στο νου και η λαμπερή της άνθησης η γνώση......

    Σοφία Θεοδοσιάδη.
    ..............................................................................................................

    8 Ιουλίου 2017

    ''νυχτολούλουδο'' στης ψυχής μου τους φράχτες..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


    Και είναι η καλημέρα μου σήμερα αλλιώτικη θαρρείς..κρατάει πεσκέσι ο ήλιος ομορφόδετο..βάλθηκε να μου το στέλνει βάλθηκε πουρνό -πουρνό..μια χούφτα αέρα θάλασσας ..μια χούφτα συναισθήματα αγάπης και πετάγματος ..γιατί ο καθείς ψηλώνει όσο μπορεί στον κόσμο ετούτο τον μικρό.. ψηλώνει όσο του χαρίζεται από τους χασεδένιους του ανθρώπους. Τρελλάθηκαν και στήσανε χορό στα λούλουδα του κήπου μου...γιορτή μηνύουν και φορέσαν τα φανταχτερά οι εφήμερες ..ευάλωτές μου  πεταλούδες.. 

     Ο κόσμος έχει χίλια χρώματα.. στο χασεδένιο το φουστάνι  μου γεμάτο με κεντίδια ο ποδόγυρος...κι εγώ εδώ στη γη...να περπατώ.. να οσφραίνουμαι ...να γεύομαι... να  ντύνομαι το ρούχο αυτό το γιορτινό...με τα κεντίδια του τα πλουμιστά...δεν ημπορώ να απαρνηθώ τα χρώματα τα χίλια..τι..είναι η καρδιά μου ζωντανή.. και με καλεί.. σε ένα χορό να θέλω να πιαστώ.. σήμερα που προσθέτω..ένα ακόμα νυχτολούλουδο..στις βελονιές της σταυροβελονιάς σε κείνον τον ποδόγυρο..που γέμισε μοσχοβολιές τον κήπο της ψυχής μου...

    Οι χασεδένιοι μου  οι άνθρωποι..!!!
    Σπάνια νυχτολούλουδα..απλά του ''φράχτη'' και της νύχτας λούλουδα..άρωμα πλούσιο ως το πρωί σκορπάτε..αρωματίζετε τις νύχτες μας..αθόρυβα και ταπεινά που σκαρφαλώνετε..στους φράχτες της ψυχής μας...φοβάμαι να το σφίξω αυτό το ακριβό.. ακριβό..μην τύχει και το σπάσω..εύθραυστο μοιάζει κι από κρύσταλλο..το ''ακριβό'' σας μπουκαλάκι !!! Μπροστάρικο..ευαίσθητο...βλέμμα γεμάτο οξυδέρκεια..ψυχή σαν  νυχτολούλουδο..αγόρι εσύ...
    Συγχαρητήρια πολλά αγόρι της καρδιάς μας!!!

     ''νυχτολούλουδο'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
    ..............................................................................................................

    6 Ιουλίου 2017

    ''φωνές μου αλησμόνητες'' - της Σοφίας Θεοδοσιάδη






    Φωνές μου αλησμόνητες..με ταξιδέψατε..χάδια σαν πούπουλο στου χρόνου  τη ρωγμή..χαράξατε τους δρόμους μου..έρωτες μου φυτέψατε..ταξίδια μου υποσχεθήκατε σε γαλαξίες απάτητους...σε γαλαξίες άγνωρους..φτερά λευκά αγγέλου στης ψυχής μου το άβατο κολλήσατε..περιπλανήσεις των ονείρων μου μου ψιθυρίσατε.. λόγια σταλάξατε πηγής δροσιάς..στη μέση μιας ερήμου...

    Φωνές μου αλησμόνητες..μες στης καρδιάς την ακοή.. εκεί στους χτύπους της ακόμα κατοικείτε...πιστές μου συντροφιές των αλησμόνητων ερώτων μου..των νιάτων και των ώριμων των χρόνων μου..φωνές μου τώρα σιωπηλές...μα εκκωφαντικές.. απόηχοι νοσταλγικοί.. γλυκείς..άρωμα ακριβό πα στο πετσί μου..βοτάνι γιατρικό θαρρείς ..πα στις πληγές του χρόνου..Φωνές μου απόμακρες και κοντινές..στήνετε αποβραδίς χορό τριγύρω μου και για να σύρω με καλείτε το χορό..στων αστεριών την πίστα....
    Φωνές μου αλησμόνητες η κάθε μια..την ευτυχία μου στα χέρια σας κρατήσατε..κρατάτε...........

    Σοφία Θεοδοσιάδη.
    ...............................................................................................................

    5 Ιουλίου 2017

    αμπάρωσα στην ψυχή μου...- της Σοφίας Θεοδοσιάδη









    Αμπάρωσα στην ψυχή μου..μυρωδιές μνήμες..αγάπες που με γονάτισαν..αγάπες που με έκαψαν ωσάν τις φλόγες της φωτιάς Καλοκαιριού...και βαδίζω στο απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου..στον καυτό ήλιο της χώρας μου..κρατώντας σου το χέρι.. το ζεστό σου..

    Αμπάρωσα ερμητικά φεγγάρια.. που μαζί εσεργιανίσαμε...φεγγάρια που τα σεργιανώ...αστέρια που μου μιλήσανε σαν πέφταν και τους έστελνα ευχές..για την αγάπη μας...εκείνη τη ζωογόνα ..τη λυτρωτική..εκείνη που λαμπάδιασμα.. με έκαψε...που σιγοκαίει ακόμα..αποτυπώματα και χνάρια μίας σύντομης ζωής που τη βημάτισε..γέλια και μουσικές που ακόμα στα εντός μου κατοικούν.. 
    έρωτας ο παράφορος..πηγή του διψασμένου......

    Σοφία Θεοδoσιάδη
    ................................................................................................................