14 Ιουλίου 2017

δε ζούνε σε κλουβιά οι ψυχές..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


Ζούσες στην αυταπάτη σου..ζόρι τρανό σου εφαινότανε...το πέπλο της καρδιάς σου να τραβήξεις ..και έτσι ξέσκεπος να βγείς..στον ήλιο που πλημμύρισε τούτο ξανά  το Καλοκαίρι..να βγεις.. να περπατήσεις...Μόν' επερπάταγες εκεί σε μονοπάτια δύσβατα.. κουκουλωμένος πάντοτε.. άνθρωπος της σκιας λογίζοσουν..οι διαπεραστικές ακτίνες και οι φωτεινές..εσένα σε φοβίζαν.. 

 Ανέβαλες ..ανέβαλες το σήμερα..το αύριο είχες αγκαλιά.. παρέα του εκοιμόσουν..Και έφυγε το αύριο...επέταξε ένα πρωί...λες κι ήταν διαβατάρικο πουλί..Έμεινες τώρα να κρατάς και να μετράς.. τα τόσα σ' αγαπώ..που λαχταρούσες και δεν τόλμησες για να τα ψιθυρίσεις..ξεκρέμαστα κι αυτά...
 
Ανυποψίαστος παρέμενες...αμπαρωμένος στον εγωϊσμό σου το μικρό.. φαντάζοσουν ανόητα..πως μες στα χέρια σου εκείνα τα ''μικρά''.. την ψυχή του άλλου την κρατούσες..Μα οι ψυχές ..είν' πεταλούδες λεύτερες.. στους κήπους τριγυρνούν.. Δεν ζούνε μέσα σε κλουβιά.. και η φαντασία σου σε πρόδωσε.. διχτάτορας σαν νόμισες.. ψυχών εσύ πως είσαι..καθώς τα αποτυπώματά σου της δικής σου της ψυχής..ιχνηλατώντας τα..δε θα αναγνωρίσεις.. σε μια αιώρηση ανυπαρξίας κατοικούν..


Σοφία Θεοδοσιάδη
..............................................................................................................