30 Δεκεμβρίου 2017

''για να ξορκίζεις το κακό''..........Σοφία Θεοδοσιάδη


Κι αν..«Χίλιοι μύριοι καλογέροι σ’ ένα ράσο τυλιγμένοι». 
υπόσχεση αιώνες τώρα στέλνουν να ξορκίσουν το κακό..
κι αν στο κατώφλι του σπιτιού οι κόκκινοι οι σπόροι 
ενός ροδιού..βάφουνε κόκκινο το όνειρο..
σκορπούν ευδαιμονίας υπόσχεσης σκοπό..
εσύ ακόμα ζωντανός..παλεύεις..ονειρεύεσαι..
μετράς τα χρόνια που ευδοκιμήσανε..
τα χρόνια που οι σπόροι σε γελάσαν..μαραθήκαν..
στέκεις ολόρθος με την τρίαινα..μάχεσαι τον καιρό...
μα μες στο νου η φωνή του πάππου σου ακόμα τριγυρνά..
αλησμόνητα ζητώντας σου..το ''αίνιγμα'' να λύσεις..
αν πρόλαβες..αν εξετύλιξες το ράσο με τους σπόρους του..
που απλόχερα κι άλλοτε τσιγγουνεύοντας..
 άπλωνε ο χρόνος  με τις μοίρες στα σκαλιά σου...
 «Χρόνια Πολλά! Ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος!»

''για να ξορκίζεις το κακό'' -  Σοφία Θεοδοσιάδη.

░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ 



.............................................................................................................

29 Δεκεμβρίου 2017

''Να 'μουνα η περικοκλάδα σου''.....Σοφίας Θεοδοσιάδη

Να 'μουνα η περικοκλάδα σου..
να 'σουν ο τοίχος  ο παλιός σ' αρχοντικό..
στης ώχρας του το χρώμα..
να σκαρφαλώνω τρυφερά σαν άγγιγμα ψυχής..
τα φύλλα μου στολίδι σου..
 γύρα απ' της πόρτας σου τ' αρχοντικού..
να νιώθεις το το άγγιγμα..να μην πονούνε τα κλαδιά..
την ακριβή σου τη βαφή..μην ξεφλουδίζει ο τοίχος..
να σκαρφαλώνω..να στηρίζομαι..
να μη φοβούμαι το βοριά..τους κάτασπρους Χειμώνες..
να κοκκινίζουνε τα μελαγχολικά Φθινόπωρα
 τα φύλλα μου..μα πάλι ν' αναστιούνται ..
μέσα στις Άνοιξες να πλέκουνε..
συμπλέγματα του έρωτα..τσ' αγάπης..
γερά τα κρατημένα τα κλαδιά..
να σκαρφαλώνουνε νικώντας τη..
του χρόνου την αψάδα..
όντας διαβαίνουν οι περαστικοί..
να σκέφτουνται..να καμαρώνουνε..
πόσο αγαπήθηκαν τα δυο..
ο τοίχος και η περικοκλάδα του..
σε ένα σφιχταγκάλιασμα αιώνιο..
στις μυρουδιές της θύμησης..
στων χρόνων τις αιώρες..

''Να 'μουνα η περικοκλάδα σου'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
...............................................................................

♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫


............................................................................................................

28 Δεκεμβρίου 2017

Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 5 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ





Καρδιά μου..
ανθισμένος κήπος το γέλιο σου στη ζωή μου
Ψυχή μου..
έναστρος ουρανός τα μάτια σου στις νυχτιές μου
Νούφαρό μου
στη λίμνη των δακρύων μου υπάρχεις
Μουσική μου..
τα βιολιά της καρδιάς μου 
φαντάζουν λίγα για τη μελωδία σου
Όνειρό μου..
τους δράκους θα νικήσω..
αρκεί να κερδίσω το φιλί σου
Αγκάθι μου..
Ευχαριστώ...με ευλάβεια ψιθυρίζω στον πόνο σου.

nikos davios 

  24/12/2017 

......................................................................................
...................................................................................................................................................................

27 Δεκεμβρίου 2017

''μετράς τα χρόνια''....Σοφία Θεοδοσιάδη

Μετράς τα χρόνια..τα κεριά που ''σβήσαν'' πίσω σου..
θλίβεσαι άλλοτε και άλλοτε γελάς..μα
οι χρόνοι πάνε κι έρχονται..σύνορα δε γνωρίζουν..
ο χρόνος ο πλανήτης και οι σκέψεις μας..
ελεύθερα πλανώνται στους αιθέρες.. 
δεσμά δεν επιδέχονται..''κουτάκια'' δεν αντέχουν..
μια συνεχής ροή και αέναη σπρώχνει τα γεγονότα..
δίνοντας άλλοτε νόημα..τσαλαπατώντας κάποτε.
Σαν είσαι νιος και ορμητικός..και ασυγκράτητος..
καταχτητής ..πολεμιστής δηλώνεις..
την παίρνεις στο κατόπι τη ζωή..την κυνηγάς..
κι ύστερα έρχονται αργά.. μα σταθερά...
της ωριμότητας ..της σύνεσης τα χρόνια..
Μεγάλωνες..αληθινό το είδωλο τα πρωινά..
καφρέφτης της ψυχής σου εμήναγε..
ο μόνος καπετάνιος είσαι εσύ..
στο πέλαο της ζωής σου...
Άφηνε τη ζωή σου να κυλά..αβίαστα..
ονειρευάμενος..ελπίζοντας..και τα όνειρα..
 θα σε ακούσουνε και θα 'ρθουν .. 
μα κι αν σκοντάψουν για να 'ρθούν ..
σάμπως και σαν τον Οδυσσέα εσύ..
δεν έκανες το μακρινό σου το ταξίδι ? 

''μετράς τα χρόνια''....Σοφία Θεοδοσιάδη
.................................................................................................................................................

25 Δεκεμβρίου 2017

'''στα χνάρια της'''....Σοφία Θεοδοσιάδη.


Συνήθειο το 'χε από μικρή
 να γράφει..αποσκευές εμάζευε..
 μες στα φεγγάρια της ψυχής της..
μια αγωνία την επερουέλουζε..
μην τύχει και ξεχάσει..και χαθεί..
να μην αλησμονήσει και λησμονηθεί..
μάταιη η σκέψη..ανεξέλεγκτη..
τα χνάρια της ν' αφήσει..
επιθυμία της διακαής...
τα λόγια της τα σιωπηρά..
τα ανείπωτα χτυπήματα..
της πόρτας της ψυχής της..
με τον κονδυλοφόρο της ζωγράφιζε..
 απόηχους..λευκώματα χρυσόδετα..
πα στις ξεθωριασμένες της..
προγόνων τις σελίδες...
δεν άντεχε..επνίγονταν..
έρχονταν βράδια αλλόκοτα..
βράδια που την τυλίγαν οι περικοκλάδες του..
απομυζούσανε το μέλι της ψυχής της....
του κόσμου του αλλόκοτου..
που τις πληγές της χώρας της αιμάτωνε..
του κόσμου του χρωματιστού το κέντημα..
αταίριαστες κλωστές και χρώματα..
σε ένα υφάδι υφαμένα....
βαθύ πηγάδι η σκέψη της...υπόγειες διαδρομές..
δροσοσταλιές ποτιστικές..στα μύρα της ψυχής της...

'' στα χνάρια της''- Σοφία Θεοδοσιάδη..
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░
....................................................................................................................................................................

24 Δεκεμβρίου 2017

'''γεννήθηκε η ευσπλαχνία'''.... Τάσος Λειβαδίτης.




«Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.
 Χτύπησα την πόρτα και μπήκα.
 Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.
 “Είδες – μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία”.
 Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.
 Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες
 και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό.»…

Από τη συλλογή «Ο αδελφός Ιησούς»
............................................................................................................


......................................................................................................................................................................

23 Δεκεμβρίου 2017

''της προσμονής το βρέφος το Θεόσταλτο''......


Κι αν στη ζωή αρνιόμασταν την προσμονή
αν στη ζωή δε ζούσαμε το παραμύθι στιγμιαία
αλήθεια τι θα άξιζε η ίδια η ζωή..
ποιά θαταν τάχα η ομορφιά της..?
στο τέλεμα του χρόνου που περνά..
 για ένα μωρό..μια ελπίδα ..
του ανθρώπου η απέλπιδα κραυγή..
πιασμένη..κρατημένη από μιας γέννας.. 
τον ομφάλιο το λώρο της ζωής..
της προσδοκίας το μωρό...
το βρέφος το ''θεόσταλτο'''
απόψε θα προσμένεις για να δεις...
θα γεννηθεί απρόσμενα αν το θες..
στα ''σπάργανα'' θα μένει τυλιγμένο..
 να σου χαμογελά..εσαεί σαν το καλείς..
το κλάμα να απαλύνει της ψυχής σου..
Καλά Χριστούγεννα !!!

 ''της προσμονής το βρέφος το Θεόσταλτο''- Σοφία Θεοδοσιάδη
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░

...................................................................................................................................................................

20 Δεκεμβρίου 2017

''ήτανε μια Παραμονή Χριστούγεννα'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.


Τα μονοπάτια..τα περάσματα και οι διαδρομές.. 
στη φύση..έξω απ' της πόλης της ζωής..
είν'κακοτράχαλα..σκληρά..πραματευτάδες..
μικροπωλητές..λαμπιόνια και καλούδια να πωλούν..
δε συναντάς καθημερνά..σάμπως θα πεις.. 
πως δεν αδειάζουνε το μέσα μας το νόημα..
εκείνο εκεί το γέμισμα των υλικών..
που τα Χριστούγεννα ασύδοτα σκορπιέται ? 
Παραμονή Xριστούγενα πάντα από νωρίς..
μόλις που εσουρούπωνε..
τα ξύλα έβαζε στο τζάκι η μάνα..δίπλα στη φωτιά..
τα χράμια ήταν τιναγμένα και λιασμένα απ' το πρωί..
στρωμένα μες στη σάλα τη μικρή..
μια σύναξη αλλιώτικη επεριμέναμε..
κάθε φορά που οι ελπίδες μας μεγάλωναν..
πως απόψε θ' αντικρύσουμε το αστέρι.. 

Το αστέρι εκρύφτηκε..το αλλιώτικο..το φωτερό..
στην κρύα του Δεκέμβρη τη βραδιά..
που επερόνιαζε τα κόκκαλα..κοκκάλιαζε τις μύτες..
τα κάλαντα σωπάσανε..σαν έπεσε το βράδυ..
σκοτάδι έγινε πηχτό..βαθύ..
τώρα μονάχα τα αλυχτίσματα απ' τα τσοπανόκυλα.. 
εσκίζαν και χαράζαν τον αγέρα.. 
μα ο πατέρας αργούσε να επιστρέψει απ' τη δουλειά.. 
εδούλευε και τις παραμονές πάντοτε ο πατέρας..

Η μάνα άναψε τις δυο τις λάμπες να φωτάει η σάλα κι η κουζίνα..
άχνιζε η σούπα η Χριστουγεννιάτικη..τα σωθικά μας να ζεστάνει.. 
Κανείς δεν το περίμενε εκείνο το μαντάτο..το βράδυ τούτο το ξεχωριστό..
που ο Χριστός γεννιόταν στις σπηλιές τις φτωχικές..μα και στις πλούσιες τις σάλες κυριών..
γεννιότανε και κατοικούσε και σε ευαίσθητες..τις παιδικές αθώες καρδιές μας..
ήρθε  απρόσμενα..απόψε που οι ουρανοί ανοίγανε ..τη γέννα να μηνύσουν..
ατύχημα το είπανε εκείνο το ''φευγιό''..έτσι απλά..''έφυγε ''από ατύχημα μας είπανε..
η εξαδέλφη η πονεμένη μας..η δόλια η Ελενίτσα..

Ποτέ της δεν τα άκουσε τα κάλαντα..
ποτέ της δεν μας τα τραγούδησε..
ήτανε λέγανε ''δαιμονισμένη'' η μικρή..
κουνιότανε και μούγκριζε..ωσάν το άγριο θεριό..
Δεν ξέρανε και γράμματα οι θείοι μου πολλά..
δεν εκαταλάβανε απ' την αρχή..
πως το κοριτσάκι το όμορφο..γεννήθηκε χωρίς λαλιά..
ούτε και άκουγε ποτές..ήτανε μια κωφάλαλη
 θα λέγαν σήμερα με βεβαιότητα οι ειδικοί.. 
και οι επιστήμονες..που τώρα τα κατέχουν..
ναι..έφυγε..μια Παραμονή Χριστούγεννα.. 
καθώς σεργιάνι την εβγάλανε τα αδέλφια της..
να δει..και να γευτεί εικόνες γέννησης..
στη Φάτνη ..στην πλατεία..

Μα το κοριτσάκι ξέφυγε..δεν πρόσεξε..ίσως και να αγριεύθηκε από τον κόσμο τον πολύ..
και της Ελενίτσας πια το βλέμμα ασάλευτο..τα χέρια της γεμάτα ''αστέρια''
λαμπιόνια που μια γέννα εμηνάγανε..έπαψε πια να καρτερά..
Ατύχημα το είπανε..κι έμεινε το χαμόγελο..για μια πρώτη και ύστερη φορά..
στα χείλη της μικρής μας..σαν παγωμένο αποχαιρετιστήριο..
στον κόσμο που δε πρόλαβε..ίσως και να μην τα κατάφερνε..ποτέ να τον γνωρίσει..
Πήρε μαζί της εικόνες θαλπωρής..μιας γέννησης που δεν κατάλαβε..
και μουσικές που δεν τις άκουσε..της μπάντας στην πλατεία..

Κι εμείς..ζεστοί.. προστατευμένοι.. 
μες στο φτωχικό μας το ζεστό..
παγώσαμε απ' το χιονιά.. που πάγωσε με μιας
 και τις αθώες παιδικές..ανυποψίαστες καρδιές μας..
Αλήθεια εσκεφτόμουνα μικρό κορίτσι εγώ: 
μήπως η γέννηση αυτή επισκίαζε το ''φευγιό'? 
μήπως και κάθε νέος ερχομός..μια γέννηση..
δεν είναι ο νικητής στο δράκο του θανάτου? 
και μήπως τάχατες η γέννηση δεν περπατεί..
χέρι- χεράκι με το θάνατο στις στράτες της ζωής μας?
μα πως..βλέμματα ανταλλάχθηκαν.. 
στης λάμπας μας της φτωχικής.. 
το γλυκερό..το χαμηλό το φως..
πως γίνεται να σε πατούν..έτσι απλά..
πόσο το άδικο μας έζωσε..για μια μικρή..
που φωνές και κορναρίσματα δεν ήξερε να ακούει..

 αποκοιμήθηκα πα στο μαξιλαράκι μου στο χράμι το ζεστό..
μαζί με τις ξαδέλφες μου ..τις ''ψηλομύτες'' που το παίζανε.. 
και με ξεσινερίζανε που λένε στο χωριό μου..
Κείνο το βράδυ τις αγάπησα διπλά..όχι από λύπηση..ούτε και απ' τη θλίψη μοναχά..
μα ..εκατάλαβα πως είναι μαγικό να βρίσκεσαι κοντά με τους ανθρώπους..
όπως κι αν σκέφτονται αυτοί..και χέρι να απλώνεις..
όταν το χιόνι απ' το παράθυρο..μπαίνει και στην καρδιά..
 Είναι παράξενη η ζωή..και μας τρατάρει αναπάντεχα..και μας τρατάρει ανατροπές.. 
και μας τρατάρει θλίψεις..καθώς η μάνα μου μας τράταρε..ζέστανε  τις ψυχές μας..
και πήγε για το μοιρολόι του φευγιού..παραμονή Χριστούγεννα ..
να λέει στιχάκια τα λυπητερά.. μαζί με το Ωσαννά !!!
μας βρήκε αγκαλιασμένες το ξημέρωμα...στο χράμι το ζεστό..
η αγάπη είχε τρυπώσει από παντού..γεννήθηκαν καινούριες οι καρδιές μας...

θα μείνω σιωπηλή για λίγο τούτη τη νυχτιά..
ψηλά στο σκοτεινό του ουρανού μας το στερέωμα
 το βλέμμα θα καρφώσω..
θα ψάξω το αγγελούδι για να βρω..
που θα 'χει σκεπασμένη την ψυχή σου..
θα τα μετρήσω τα αστέρια μου τα λαμπερά..
κάπου εκεί θα το γνωρίσω το δικό σου..
αδικημένο κοριτσάκι μου..αμίλητη Ελενίτσα..
που μια Παραμονή Χριστούγεννα..
έφερες την αγάπη πάλι με εκείνο το φευγιό..
αντάμα με τη θλίψη και τη Γέννηση...
 τη σκόρπισες απλόχερα..στις παιδικές ψυχές μας.. 

 ''ήτανε μια Παραμονή Χριστούγεννα'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
( μια αληθινή..προσωπική ιστορία )
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░

   Άναρχος Θεός καταβέβηκεν,
και εν τη Παρθένω κατώκησεν.
Έρουρεμ, έρουρεμ 
έρου, έρου, έρουρεμ, Χαίρε Δέσποινα!...........
 
                                                                                               

...................................................................................................................................................................

19 Δεκεμβρίου 2017

''Φωνές''....... για σένα αγαπημένε...19/12/2006 -19/12/2017


art: Χρήστος Μποκόρος.




Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες
εκείνων που πεθάναν, ή εκείνων
 που είναι για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρά μας ομιλούνε
κάποτε μες στη σκέψη τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχον των για μια στιγμή επιστρέφουν
ήχοι από την πρώτη ποίηση της ζωής μας
σα μουσική,τη νύχτα, μακρινή, που σβήνει.

Φωνές- Κωνσταντίνος Καβάφης
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ 







για σένα αγαπημένε μου..............
φωνή που με κατοίκησε..
φωνή που έγραψε στο βινύλλιο της ψυχής μου...
πέρασαν κι όλας 11 Χειμώνες.............
για σένα Γιώργο μου !!!


...................................................................................................................................................................




18 Δεκεμβρίου 2017

''δραπέτης της λογικής ο έρωτας''....Σοφία Θεοδοσιάδη.


Δραπέτης ναι..της λογικής.. 
μεταλαβιά..στα χείλη των πιστών..
ο Έρωτας σου κράζω...
δηλώνει νικητής..των χρόνων..της φθοράς..
ψιθυριστά..σαν μελωδία αέρινη 
τ' αυτιά μας να χαϊδέψει επιχειρεί....
Κι ύστερα φλόγες γύρω μας σκορπά...
και να μας κάψει προσπαθεί....
και φοβισμένοι..''αυτοφοβούμενοι''..
τα βέλη του τρομάζουμε..γεννά τον πανικό..
μα..προκαλεί η φωτιά του..
ανίκανοι στις φλόγες και στα τόξα του..
μ' ορμή οδεύουμε ασυλλόγιστα..
πληγές και τραύματα αψήφιστα
λογίζονται στου νου μας τα κιτάπια..
αυτή είν' η μαγεία..η ομορφιά..
 και στα τσουρουφλισμένα μας φτερά ..
μάταια η προσπάθεια..μοιραία αποβαίνει.. 
Άδικος κόπος είναι αργά....
σαν κύκλους έκανε ο έρωτας τριγύρω μας ...
 σαν μας επερικύκλωσε ζεστά μες στα φτερά του...
την ''καταδίκη'' της καρδιάς ...
καλά στα χέρια του κρατεί...

Τώρα θα σκέφτεσαι θα λες....
τα σώματά μας θα χαθούν..θα σβήσουνε..
μοιραία στη ζωή...
μα ο έρωτας..που εστάλαξε..
σαν θρόϊσμα των λουλουδιών...
ανάμεσά τους θα πλανιέται...
επότισε η ''μεταλαβιά'' 
τα φύλλα της καρδιάς μας...

''δραπέτης της λογικής ο Έρωτας'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
...........................................................................................................

♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫♫

Νεοελληνική απόδοση ποιήματος από τον Οδυσσέα Ελύτη:
Ποίηση: Σαπφώ - ''Κέλομαι σε Γογγύλα''
Σε φωνάζω Γογγύλα Φανερώσου πάλι κοντά μου Το χιτώνα τον άσπρο σαν το γάλα όταν φοράς, νά 'ξερες τους πόθους που σε τριγυρίζουν όμορφη, και πώς χαίρομαι που δεν είμαι εγώ, μα η ίδια η Αφροδίτη που σε μαλώνει.


...................................................................................................................................................................

17 Δεκεμβρίου 2017

♫♫♫ μια μελωδία....

♫♫♫  μια μελωδία....

Εκεί.. στην ώρα που ο αυγερινός στα σύννεφα κοιμάται..
ένα ψυχοπούλι έρχεται και μου χτυπάει το τζάμι...
ξύπνα μου λέει μη θλίβεσαι..
γιατί είσαι ακόμα ζωντανή..κι η αγάπη σε θυμάται..
παλιός μου γνώριμος..ο ήχος ο ζεστός..
στο τζάμι της ψυχής μου...
τα παγωμένα εκείνα πρωινά..την κάμαρα ζεσταίνει..
μια μελωδία πάντοτε..σαν έρχεσαι σιμά μου..
κάθε που η σκέψη μου..σε σένα πεταρίζει..
κι αν οι ψυχές μας λέν' πως  αφουγκράζονται..
μπακίρια οι λέξεις οι μετύστερες..
μετά από σε..σκουριάζουν...

''μια μελωδία'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ 


...................................................................................................................................................................

16 Δεκεμβρίου 2017

''όταν τα ανθρωποειδή''....της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Γλυκές οι μελωδίες που τον ερχομό
 του '''Βασιλέα'''των Πάντων αναγγέλλουν..
ήχοι γλυκείς γεμίσαν τα στενά της πόλης της πολύβουης...
ήχοι που την καρδιά στοχεύουνε..για να την μαλακώσουν..
Με πόση ευλάβεια..πόθο και πίστη για την λύτρωση 
οι μάγοι...πριν από 2000 χιλιάδες χρόνια
 με σμύρνα , λιβάνι και χρυσό...
τα ταπεινά τα πόδια του μικρού Χριστού ,
 δεν κόπιασαν να προσκυνήσουν...
Δεν σκέφτομαι με δώρα σε χρυσόκουτα χαρά να φέρω 
μες στην ''άχρωμη'''την κάμαρα που του σπιτιού την όψη έχει...
μα κάμαρα σπιτιού ποτέ της δεν λογίζεται....
Τι νόμισες πως είναι οι κάμαρες οι ζεστές...
που θαλπωρή σκορπίζουν ?
Θαρρείς πως είναι τοίχοι με ταπετσαρίες πλουμιστές...
και οργανωμένα γεύματα πανομοιότυπα 
στους ηλικιωμένους μοιρασμένα ?
Χαρμόσυνα και πάλι μες στην παγωμένη νύχτα ..
στα κατάλευκα από χιόνι  μονοπάτια θα κινήσεις..
.έντονη την συγκίνηση του Πνεύματος 
των Χριστουγέννων για να βρεις..
Αν κεραίες υψηλές στα αυτιά και στην ψυχή δεν έχεις στήσει...
το πνεύμα αυτό και τον Μικρό Χριστό ποτέ δεν θα ανταμώσεις.... 
Κι εσένα που δε σου διδάξανε..δε σου το μάθανε από νωρίς..
πατάς και βρίζεις και γελάς..
τσαλαπατάς τη''φτώχεια'' της ψυχής σου..
Την έντυσες και τούτη τη φορά..την πήγες για σεργιάνι..
την κουρελού σου την ψυχή...ετσαλαπάτησες
 και πάλι για άλλη μια φορά..το όνειρο..
ποδοπατώντας το μικρό παιδί..
 στη ληστεμένη κοινωνία σου..την εικόνα σου καθρεφτίζεις ..
Σε τιμωρήσανε ελέγαν οι τηλεοράσεις τα ραδιόφωνα
 κυρά μου εσένα ...''ανθρωποειδές''..μα είσαι ''νυχτωμένη..
και μακράν..της ρήσης του Χριστού..:
<<Ἄφετε τὰ παιδία καὶ μὴ κωλύετε αὐτὰ ἐλθεῖν πρός με, 
τῶν γὰρ τοιούτων ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. [Ματθ. ιθ' 14]>>
Όπως καταλαβαίνεις έχασες το τρένο της γραμμής..αγαπητή μου...
που στο υπέροχο το πνεύμα της αγάπης Χριστουγέννων οδηγεί..

''όταν τα ανθρωποειδή''. Σοφία Θεοδοσιάδη
...............................................................................................................


...................................................................................................................................................................

14 Δεκεμβρίου 2017

Ω! χαμογέλιο της αγάπης.........









Κρύσταλλο βοημίας της ψυχής μου
Στρείδι ωκεάνιο του ονείρου μου 
Ω ! πόσο άγια η στιγμή που σε αγάπησα
την ώρα της ανθισμένης πασχαλιάς
και της λαβωματιάς του έρωτα  
Την ώρα που οι νότες ταξίδεψαν σαν δίδυμα φεγγάρια
να σε βρουν στον ύπνο σου  
και η καρδιά ξεδίψαγε απ' τα μάτια σου
Ω ! της λατρείας δάκρυ
Κερί βραδινό η καρδιά μου λιώνει στο χάδι σου 
Ω! χαμογέλιο της αγάπης ω..πόνε της χαράς 

nikos Davios 14/12/2017.
..................................................................................................................................

''να αγαπάς'' .......Σοφία Θεοδοσιάδη.

Τη μέρα π' ανατέλλει και στη σκοτεινιά..
τ' αστέρι να προσμένεις..
εκείνο που ανοίγουν οι ουρανοί σαν κατεβεί...
στα μάτια σου μπροστά..
Να αγαπάς τους ανθρώπους και τη Γη...
να αγαπάς τους ανθρώπους απ' όπου και αν έρχονται..
σε όποιο κι αν πιστεύουνε Θεό...
Να αγαπάς και να καλείς και τους αγγέλους σου..
να πολεμάς τους δαίμονές σου..
Να αγαπάς προ πάντων τα παιδιά..
να καρτεράς και να ελπίζεις...
σε Άνοιξες..λιβάδια που να κοκκινίζουνε..
μ' ανθούς και παπαρούνες.. 
να κιτρινίζουνε τα Καλοκαίρια με τα στάχυα..
Να αγαπάς τον κόσμο για να σώσεις..να σωθείς !!!
έτσι θα λέν' πως είν' καθημερνά γιορτή αγάπης !!!

''να αγαπάς'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
............................................................................................................

...................................................................................................................................................................

''ράμφισε το τζάμι της καρδιάς''......nikos Davios


Ράμφισε το τζάμι της καρδιάς αυτό το κρύο πρωινό
ένας σπουργίτης όλο χάρη..
Έμπα να ζεσταθείς.. κόπιασε να φας   
το καρβέλι της αγάπης δεν έχει ψίχουλα..
μα μια ζεστή φέτα ψυχής..αλειμμένη χαμόγελο. 
Ανθέ στο μπαλκονάκι του μυαλού μου 
γράψε μου λόγια ...
αηδόνι στο περβάζι της ημέρας μου 
τραγούδα μου 
 αηδόνι της χαράς μου εσύ...
Όνειρο που τα βράδια έρχεσαι..
σκέπασέ με  μην κρυώνω ..

nikos Davios  6/12/2017

...............................................................................................................

13 Δεκεμβρίου 2017

''Κεριά'' - Κωνσταντίνος Καβάφης

ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΝΑ !!!

art: Μποκόρος Χρήστος
Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα
χρυσά,ζεστά,και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων 
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά,λιωμένα,και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διώ και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν.

(Από τα ποιήματα Ίκαρος 1897-1933, Ίκαρος 1984)
............................................................................................................

''στων αναμνήσεων''.....Σοφία Θεοδοσιάδη.

Στάμπες χρωματιστές στο άρωμα του δέρματος..
σαν μπαίνω..μες στα χαμογέλια σου..
φιλιά γεννούν στο μάγουλο του χρόνου.. 
στων αναμνήσεων του παλιού σπιτιού..
αόρατα..μην έχοντας ''απτό το άγγιγμα''..
του χρόνου τα σημάδια..
στέκουν εκεί..μίλια χιλιάδες διανύσανε..
 στις θάλασσες..πα στα κατάρτια της ψυχής μου..
υψιπετή πουλιά της μνήμης μου..
χάσκουν στην πόρτα την ορθάνοιχτη..
τα μάτια εκστατικά..
απέραντη της νοσταλγίας η δύναμη..
οι λεηλασίες..και οι απάτες μου..
οι ομορφιές της ζήσης μου..
η ασχήμια και η τέχνη..
η ελπίδα η άσβεστη εντός μου..  
αιμορραγώντας όπλισαν την πένα μου..
δίνει μισό το κάτοπτρο..ληστεύει το παρόν..
ξυπνάει τον ύπνο τον ληθαργικό..
 το θάνατο της μνήμης..
της νοσταλγίας το ραβδί το μαγικό μου..
Περάσματα..σφραγίδες των βημάτων μας..
στέκουνε ανήμπορες στου χρόνου τη ρωγμή..
ακόμα πέρα κι απ' τη ζήση τη δική μας..
τρομάζω..που η μοναδικότητα του καθενός..
 συχνά με τριγυρνά..
σκιάζομαι τις περικοκλάδες της..
σκιάζομαι..μα καλωσορίζω τον ''εχθρό''..
που ελεηλάτησε σε μια στιγμή..
το στέρεο οικοδόμημά μου..
στων αναμνήσεων το σπίτι ''έχτισα''..
δε λησμονώ..τη λησμονιά τους την αρνήθηκα..
''συντρόφισσες'' πιστές στους κύκλους της ζωής..
ανάμνησες που κατοικούν...
στων αναμνήσεων το ''σπίτι'' της ψυχής μου...

''στων αναμνήσεων'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ 





...................................................................................................................................................................

12 Δεκεμβρίου 2017

''καλό ταξίδι μανούλα''........................




Πάντα εκρύωνες μανούλα μου γλυκειά..
μα εδιάλεξες Δεκέμβρη παγωμένο για να φύγεις..
πως γίνεται αγάπη μου γλυκειά..
πως γίνεται κάθε Δεκέμβρη να πονάω ?
Είχα ένα Δεκέμβρη μου λυπητερό..μα τώρα γίναν δύο..
Σήμερα σε αποχαιρέτησα..εζέστανα το παγωμένο σου το μέτωπο..φιλιά πολλά σου εδωσα παντού..
 για να σε στείλω με τη ζεστασιά..
φοβόσουν το σκοτάδι...
απόψε όμορφο ..γλυκό κι αδύναμο..
στου χρόνου τη φθορά κορίτσι μου..
θα 'χεις τη σκέψη μου για συντροφιά..
στην κλίνη την αιώνια..τη μοναχική..
που ο καθένας το αναπόφευκτον..καλείται να γευτεί..
Να δώσεις χαιρετίσματα και στο μπαμπά..
κι ένα γλυκό φιλί...
Καλό ταξίδι μανούλα !!!!

η κόρη σου..η Σοφία σου ....12/12/2017
............................................................................................................

10 Δεκεμβρίου 2017

''στο ξέγναντο'' ...της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Laura makabresku - silent evenings
Αναχωρώντας για το ξέγναντο..
έξω απ' τη λοιμική της πολιτείας..
έστησα το τσαρδάκι μου σε μια γωνιά σιμά της...
κι επέταξα του ονείρου μου τον αετό ψηλά..
εκεί που δεν θα συναντούσα δάκρυα..λυγμούς..
κι όπου τα μόνα δάκρυα
 θα 'ταν απ' τις φωτιές των σωθικών μου...
και σαν να μην κατείχα λες κι αγράμματη..
εκεί..στην άκρα σιγαλιά και τη σιωπή..
πως κατοικούσανε οι δυνατοί μου κρότοι...
κι όταν τους εσυνάντησα.
 απροσκάλεστους στα στήθια μου...
ένιωσα αντάξια πως ήμουν μιας θεάς..
πως επληρώθη το όνειρο...
καθώς η απέραντή μου μοναξιά..
εσκόρπισε και εγέννησε αστέρια...

''στο ξέγναντο'' - Σοφία Θεοδοσιάδη...
░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ 

.....................................................................................................................................................................

7 Δεκεμβρίου 2017

''Απόγευμα επτά του Δεκέμβρη''.....nikos Davios


Απόγευμα επτά του Δεκέμβρη..
σε θυμήθηκα και χαμογελώ πλατιά με πήρε ταξίδι το άρωμά σου.
Θαρρώ πως ήταν αρχές Οκτώβρη που με βρήκαν κάτι φρεσκοκομμένα λόγια μοσχομυρισμένα.
Και τι σου είναι ώρες - ώρες η ζωή μες στην σκοτούρα του γραφείου και την μαυρίλα της ξενιτιάς μύρισε Πασχαλιά.
Ήθελε η ζωή να μου κάνει ένα δώρο και μου χάρισε μια φίλη..που τα γραπτά της ήταν βάλσαμο και χαμόγελο
με ζέστανες σε δύσκολες...άγριες ώρες με τον λόγο σου τον τρυφερό και υπέροχο..
Έχει η ζωή τα πάνω και τα κάτω της μα αν κάτι έχει ριζώσει βαθιά αντέχει τους χειμώνες.
Απόγευμα επτά του Δεκέμβρη...
Ένα από τα πανέμορφα σεμέν σου διαβάζω και νιώθω τόσο όμορφα τόσο ζεστά καλή μου !!!!

Για την καλή καλή μου φίλη... Σοφία Θεοδοσιάδη

nikos Davios 7/12/ 2017

.....................................................................................................................................................................

''στις άκριες των κήπων μας'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.



Μου μήνυσες αποβραδίς..λόγια αρωματισμένα..
στα σιγανά μου εψιθύρισες :


  '' Θα κάνω την ψυχή μου μαξιλάρι σου
για χάρη σου..
θα ανάψω τα δαδιά όλων των άστρων
Κουρσάρος των απόρθητών σου κάστρων
στα πόδια σου είμαι ένα γατί
  και αυτό που θέλει και γυρεύει
  είν' μοναχά να σε λατρεύει''....

 
Κι εγώ καλέ μου εβγήκα μες στην παγωνιά..σε κήπους με μοναδικά τα γιασεμιά..
 
ξεχωριστά τα κρίνα..τα χρυσάνθεμα..
στο άδειο βάζο της καρδιάς να τα μεταφυτέψω..
κι από το γάργαρο νερό..που στην ψυχή μου τρέχει..σταγόνες καθημερινά..
στο βάζο αυτό να ρίχνω..να τα δροσίζω απαλά..
μην τύχει και ριζώσουν...
δίπλα στο μαξιλάρι σου..στα όμορφα τα μάτια σου
μοναδικό κι ευαίσθητο λουλούδι της καρδιάς ..
θα καταλάβεις πριν το δεις..θα σε τυλίξει το άρωμα..της ανθισμένης της ψυχής μου...
δεν τις αφήνω τις στιγμές για να με προσπεράσουν..
τις ''αγκαλιάζω''..τις σκεπάζω με ζεστά..
μην τύχει και κρυώσουν..

 ωσάν τη μάνα με την κουβερτούλα στο μωρό...
τα πρωινά τα κρύα του Δεκέμβρη..
 αγάπη μου γλυκειά..μοναδική..στερνή..
στο διάβα της ζωής μου..άρωμα ήταν της καρδιάς..
που εσύ μου εστάλαξες..απλόχερα γλυκέ μου..
Έρωτας είσαι..με άφθαρτη μορφή ...
 'ερωτας δυνατός...........
Ξύπνα αγάπη μου γλυκειά..στο αυτί σου ψιθυρίζω...
καινούργια μέρα σήμερα και λύπες δεν τις πρέπουν...

αποστολέας - Σοφία Θεοδοσιάδη
( για σένα 7/12/2017) 


░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ 

η δική μας γλώσσα ....................
μια γλώσσα των ψυχών...........
κάνε μου εσύ το ξωτικό...να κάνω το λιοντάρι....
σε ευχαριστώ !!!

......................................................................................................................................................................

6 Δεκεμβρίου 2017

''το προικιό''.....της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


Το προικιό...
Κιτρινισμένο απομεινάρι..στο σεντούκι το παλιό..
η  λευκή δαντέλα της ''κοντούλας λεμονιάς''
μίας γιαγιάς φεγγαροπρόσωπης..με τα γαλάζια μάτια..
κι αν το κορμί ο χρόνος το σταφίδιαζε..το βλέμμα της 
ακόμα ζωηρό και διψασμένο..αποζητούσε..
λες και ζωγράφιζε τις άδειες τις σπηλιές..
που 'χαν κρυμμένα τα θεριά..
που εστοιχειώνανε της νιότης της τα κάλλη..
τα όνειρα πλεγμένα με το βελονάκι της..
οι κρίνοι πια του γάμου μαραμένοι...
έπαψε τώρα από καιρό ο κήπος της 
άνθια και δέντρα αειθαλή να ευδοκιμεί..
μα ο νους της δεν ησύχαζε τα βράδια..
ήταν Χειμώνας και ο αγέρας ο τρελλός..
αντάριαζε..εσκόρπαγε το χιόνι στο παράθυρο..
το χιόνι στην καρδιά της..
ετόλμησε..μια ύστερη φορά..ετόλμησε..
και βγήκε στο αγιάζι..
φόρεσε λίγο κοκκινάδι στα άχρωμα τα χείλη της..
το κρύο δε λογάριασε..έφερνε ζέστη η σκέψη για ζωή..
πλημμύριζε απ' το καταχωνιασμένο της συναίσθημα..
έσβηνε όλες της τις δυστυχιές..
αστέρι έψαχνε να βρει..το όνειρο του γάμου της
αυτόν που δεν εγεύτηκε ποτές ..να το ταχυδρομήσει..
μα ήταν παγωμένη η βραδιά..τα χρόνια αταξίδευτα..
στις μηχανές του χρόνου αλεσμένα..κι
επάγωσε το όνειρο..πα στα βαμμένα χείλη ..

 ''το προικιό'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
 ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░ ░


αφιερωμένο στη φίλη μου Πόπη!!!
 ( για τα γενέθλιά της)

 Μια νύχτα έπιασε φωτιά μέσα στο μαγερειό της,
που `κανε το φευγιό της
να μοιάζει με γιορτή,
τέτοια που γύρω φύτρωσαν άσπρα του γάμου κρίνα,
ολόιδια με κείνα
που είχε ονειρευτεί..........................


......................................................................................................................................................................

4 Δεκεμβρίου 2017

''Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία'' - Dylan Thomas

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία

Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Γυμνοί οι νεκροί στον άνεμο και το γερτό φεγγάρι
Με τον άνθρωπο θα σμίξουνֹ
‘Οταν γλυφτούν τα κόκκαλα τους
και τα γλυμμένα κόκκαλα χαθούν,
Θα ‘χουν αστέρια σε αγκώνα και ποδάριֹ
Αν και τρελοί, θα συνεφέρουν,
Αν θαλασσόπνιχτοιν θ’ αναδυθούν,
Αν κι εραστές χαμένοι αυτοί, δεν θα χαθεί η αγάπηֹ
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Κάτω απ’ τις δίνες τις θαλάσσης
Χρόνια χωμένοι αυτοί, θάνατο ανεμόδαρτο δεν θα ‘βρουνֹ
Σε μέγκενη στριμμένοι, με τους τένοντες λυμένους,
Παιδεμένοι σε τροχό, δεν θα τσακίσουνֹ
Στα χέρια τους η πίστη θ’ ανοίξει
Και μονόκερα στοιχειά θα τους ξεσκίσουν,
Κουρελιασμένοι ολόκληροι, και δεν θα σπάσουνֹ
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει εξουσία.
Ας πάψουν πια να σκούζουν στ’ αυτιά τους οι γλάροι
Και στις ακτές τα κύματα να σκάζουν άγριαֹ
Λουλούδι όπου ξεμύτισε μην ξεμυτίσει πια
Να υψώσει το κεφάλι του στους χτύπους της βροχής.
Αν και τρελοί, αν και νεκροί σαν τ’ άψυχα καρφιά,
Κεφάλια σημαδιών αυτοί, χτυπούν με μαργαρίτεςֹ
Χτυπούν τον ήλιο, όσο που να ξεκαρφωθείֹ
Κι ο θάνατος δεν θα ‘χει πια εξουσία.

Dylan Thomas - μετάφραση : Γιώργος Μπλάνας
....................................................................................................................................................................




 Dylan Marlais Thomas (27 Οκτωβρίου 1914 - 9 Νοεμβρίου 1953) ήταν Ουαλός ποιητής και συγγραφέας των οποίων τα έργα περιλαμβάνουν τα ποιήματα ''Μην πάτε απαλά σε εκείνη την καλή νύχτα '' και " Και ο θάνατος δεν θα έχει κυριαρχία ". το παιχνίδι για τις φωνές κάτω από το γάλα του ξύλου . και ιστορίες και ραδιοφωνικές εκπομπές όπως τα Χριστούγεννα ενός παιδιού στην Ουαλία και το πορτρέτο του καλλιτέχνη ως νεαρό σκυλί . 


  Έγινε ευρέως δημοφιλής στη διάρκεια της ζωής του και παρέμεινε έτσι μετά τον πρόωρο θάνατό του στην ηλικία των 39 ετών στη Νέα Υόρκη. Μέχρι τότε απέκτησε μια φήμη, την οποία είχε ενθαρρύνει, ως «θρησκευόμενο, μεθυσμένο και καταδικασμένο ποιητή».



  Ο Θωμάς περιόδευσε τέσσερις φορές στην Αμερική, 
με την τελευταία δημόσια συμμετοχή του στο City College της Νέας Υόρκης. 
Λίγες μέρες αργότερα, κατέρρευσε στο ξενοδοχείο Chelsea
 μετά από ένα μακρύ πόσιμο αγώνα στο White Horse Tavern .
  Στις 9 Νοεμβρίου 1953,πέθανε στο νοσοκομείο του Αγίου Βικεντίου στη Νέα Υόρκη.

  Είχε γίνει μια θρυλική φιγούρα, τόσο για την δουλειά του όσο και για τη θορυβώδη ζωή του. 
  Ήταν θαμμένος στη Laugharne, και σχεδόν τριάντα χρόνια αργότερα, μια πλάκα προς Dylan
 αποκαλύφθηκε στη γωνία ποιητών, Westminster Abbey.

πηγή : Βικιπαίδεια
.....................................................................................................................................................................