16 Ιουνίου 2018

''το κορίτσι με τα ηλιοτρόπια''.....

Για τη μικρή Ματίλντ είναι η ώρα των διακοπών με τη μαμά της στην Προβηγκία. Άρωμα λεβάντας, τζιτζίκια, μια κούνια που ανεβαίνει πολύ ψηλά και μια υπόσχεση: "θα περάσουμε πολύ ωραία "μεταξύ γυναικών".
Από την άλλη μεριά, ατίθασα μαλλιά, ναυτικό κοστούμι, υπερβολικά μεγάλο, δέρμα που θυμίζει φρεσκοψημένο ψωμί, ένα στόμα που χαμογελάει δείχνοντας όλα του τα δόντια μείον ένα, μια φωνή τραγουδιστή που ακούει στο όνομα Ρεμί και πάλι μια υπόσχεση: "θα το σκάσουμε και θα πάμε στην Ιταλία να παντρευτούμε".
Μυθιστόρημα τρυφερό όπου οι μητέρες είναι εύθραυστες και υποχωρητικές, οι άντρες απόντες και η φύση γεμάτη λουλούδια και μικρά κορίτσια που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο μαγικό κόσμο των αισθήσεων και ερωτεύονται ένα αγοράκι τόσο πολύ όσο και το αγαπημένο τους γλυκό.
Το τελευταίο μυθιστόρημα της Νοέλ Σατλέ, που κλείνει την τριλογία των χρωμάτων, θα μας συγκινήσει με την αθωότητα της εξάχρονης Ματίλντ, που μαγεύεται από τα ηλιοτρόπια και τον Ρεμί το καλοκαίρι του πρώτου της έρωτα..
..........................................................................................................................................
ΣΚΕΨΕΙς
Κάθε Ιούνη ένα κορίτσι κι ένα αγόρι..μαθητευόμενα..παιδιά για την αρρένα της ζωής προετοιμαζόμενα..και την αναζήτηση της ευτυχίας τους επίσης..αφήνουνε για λίγο το αλφαβητάρι τους..αφήνουν και την πένα την καταναγκαστική πολλές φορές..ξεχύνονται στις εξοχές..για να ρουφήξουνε το νέκταρ της ζωής..Καιροί δύσκολοι..στιμωγμένα και τα οικονομικά..άλλα παιδιά θα πάνε στα νησιά..και άλλα στους παππούδες στο χωριό..Μα όπου κι αν βρεθούνε τα παιδιά..η φαντασία..το όνειρο θα πρέπει να τα συντροφεύει..Φίλοι καλύτεροι και πιο πιστοί από όλους περισσότερο εστάθηκαν στα χρόνια τα βιβλία..Εκείνα που μας εταξίδεψαν ωσάν παιδιά..και μας ταξιδεύουνε ακόμα..έτσι μου ήρθε πάλι εφέτος εις το νου..εκείνο το πανέμορφο..ρομαντικό και τρυφερό βιβλίο..<< Το κορίτσι με τα ηλιοτρόπια>>...
Αθωότητας χρόνια καλά σφραγισμένα στο σεντούκι της ψυχής μας..αναζητώντας τους ήλιους στη ζωή..
Δώστε τροφή πνευματική και όνειρο και φαντασία στα παιδιά..ας ταξιδέψουν στις σελίδες του..
η φίλη σας Σοφία...

Σοφία Θεοδοσιάδη  - εκπαιδευτικός.
........................................................................................................................................

15 Ιουνίου 2018

Μου λείπει ναι..γιατί με ''φρόντιζε''


Θα κυλάει η ζωή σας και θα ''χάνεται''
χωρίς τις παύσεις που απαιτεί..
χωρίς ανάσες..δίχως βλέμματα..
στα τετριμμένα θα αναλώνεστε..
πανομοιότυποι..θα επαναλαμβάνεστε..
τα ίδια πράγματα θα λέτε ως παπαγάλοι..
δε θα προλάβετε μες στη βιασύνη σας..
δε θα τη νιώσετε εκείνη την αγάπη..
εκείνη που δεν άργησε..δεν ολιγώρησε..
μα εστάθηκε μπροστά σας ζωντανή..
Μου λείπει ναι..γιατί με φρόντιζε..
ζακέτα ήταν μάλλινη..
της παγωμένης μου ψυχής..
λέξεις που αργά θα ειπωθούν..
μαζεύανε τα γράμματα για να γραφούν..
απ' το αλφαβητάρι της καρδιάς..
μόνα τους ένα - ένα..
εγίναν πρώτα συλλαβή..
εγίνανε στα χρόνια μια σελίδα..
Μου λείπεις ναι..γιατί με ''φρόντιζες''.........

 Σοφίας Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................

14 Ιουνίου 2018

''η μπαλάντα της ζήλιας''..........

art : Christian Shloe
Για τις όποιες ζήλειες,σχεδόν πάντα φταίνε οι γονείς, 
που συγκρίνουν τα παιδιά τους και ζυγίζουν
τα ''καταχαρίσματά'' τους της στοργής..
σαν στυγνοί έμποροι.
Ζηλεύω είναι σύγκριση.. 
δικαιολογημένη ή παράλογη εμμονή σύγκρισης
με δικαιολογημένα ή παράλογα συμπεράσματα.
μια σύγκριση,που ό,τι και να κάνεις,ό,τι και να λες
εσύ βγαίνεις στα μάτια σου ο μειωμένος.
Τα περισσότερα κόμπλεξ μεγαλείου και ανωτερότητας,
στη μειονεξία φανερώνονται..και θορυβούν
για να καλύψουν το θρήνο της αυτομεμψίας..
Ριζώνουν στην αυτοϋποτίμηση,
στην προσωπική χαώδη ανασφάλεια..
και στην απουσία αυτοεκτίμησης...............



''η μπαλάντα της ζήλιας'' ( απόσπασμα)
- Μάρω Βαμβουνάκη

...................................................................................


ΣΚΕΨΕΙς.........
<<Αν ήτανε η ζήλεια ψώρα..θα κόλλαγε όλη η χώρα>>..
Ρήση σοφή..μεστή..που ακόμα στα αυτιά μου αντηχεί..
απ' το γλυκό - σοφό στόμα της νόνας μου..
σχολειό πολύτιμο απ' τα μικράτα μου ακόμα..
Καθώς και η ρήση <<μικρό χωριό..κακό χωριό>>..
που ευνοεί να ανθεί η ζήλια..
Ξυπνάς απ' το πρωί και ηθελημένα ή αθέλητα
 το μάτι σου καρφώνεται εις την αυλή του γείτονα..
και στο φουστάνι της γειτόνισσας..κρυφή σου επιθυμία..
Κι εσύ...αν απ' τα γεννοφάσκια σου..
είχες γονείς εγωιστές..ανασφαλείς και εγωκεντρικούς..
και συγκρινόμενος ολημερίς και ολονυχτίς..
ψάχνεις επιβεβαίωση..τα μάτια σου γουρλώνοντας..
και << όσα δε φτάνει η αλεπού..τα κάνεις κρεμαστάρια>>. 
κι αρχίζεις τις κακίες σου να τις σκορπάς..
σε ό,τι δεν μπόρεσες ..δεν τόλμησες 
δεν ήσουν ικανός να καταχτήσεις..
Εκεί τρυπώνει το μικρόβιο 
της ζήλιας της αρρωστημένης σου..
χάνοντας χρόνο πια με τον κατώτερο εαυτό..
εθελοτυφλώντας..αγνοώντας τα
μη ασχολούμενος με τα χαρίσματά σου..
Μικρόβιο που εξελίσσεται..γίνεται ασθένεια τροχοπέδης..
Άνθρωπος γίνεσαι λειψός..καθώς δεν έμαθες 
να ''αυτομέμφεσαι''..σπουδαία αρετή 
από παλιά..η αυτομεμψία''..
Όχι δεν εννοώ το αυτοκατηγορώ..
 την αυτοκριτική..την τάξη ..την τοποθέτηση..
την ιεράρχηση των προσόντων σου..αυτήν επικαλούμαι..
μα και των ελαττωμάτων σου ακόμα εννοώ..
Αυτή η σπουδαία αρετή σε πάει παραπέρα..
Σπουδαίο βιβλίο η μπαλάντα της ζήλιας της κ. Βαμβουνάκη..
Μια μπαλάντα που ενοσρχηστρώνει το μέσα μας..
μας τοποθετεί..μας παίζει τη μουσική της αλήθειας..
τη μουσική της αυτογνωσίας..
Να ένα ακόμα καλό..σπουδαίο βιβλίο για ανάγνωση..
η φίλη σας Σοφία.

Σοφία Θεοδοσιάδη - εκπαιδευτικός..
............................................................................................................

12 Ιουνίου 2018

''νομίζω πως δεν έφυγες''.......

Αναζητώντας τα παλιά..
κάτω απ' την ακακία  μας τη βιολετιά..
εσένα ζωγραφίζω..
νομίζω πως δεν έφυγες..
ταξίδι κίνησες αποδημητικό..
σε συντροφεύουνε στο δρόμο σου..πουλιά
στέλνω στο κατόπι σου..να σου κρατούνε συντροφιά..
στα σκοτεινά σου βράδια..
σε βλέπω να περνάς για ύστερη φορά..
του πατρικού σπιτιού μας την εξώπορτα ..
έρχεσαι στα αθόρυβα στον ύπνο μου..
και οι τοίχοι του δακρύζουν...
γελούσες και το γέλιο σου άνοιγε τις καρδιές μας
κράταγες αναμμένο το κερί και μες στις συμφορές..
άφησες πια το σπίτι μας και πήγες μακριά
μοιάζει μπαχτσές που του 'φυγαν για πάντα τα πουλιά..
τα όνειρά σου φύτεψες στη μέση εκεί του δρόμου μας..
αδύναμο που μοιάζει το παρόν στης νοσταλγίας την πόρτα..
Μη με ξυπνήσετε απ' τ' όνειρο..
μην πείτε πως ανέβηκε στον ουρανό..στον ήλιο..
η μάνα μου ήτανε παιδιά..και δεν ακούω λόγια..
πως λέτε ήτανε και πλήρης ημερών...?
εεε..και..η μάνα μου ήτανε τ' αηδόνι μου 
και παραγγέλνω στα πουλιά..
να κάθονται τα βράδια πα στον τάφο της..
και να της κάνουν συντροφιά..φοβόταν το σκοτάδι..

'' νομίζω πως δεν έφυγες'' -  Σοφία Θεοδοσιάδη.
( πέρασαν κιόλας έξι μήνες)
............................................................................................................

11 Ιουνίου 2018

''γλυκειές επιστροφές''.........


φωτο: Iliana Theodosiadi

Αν η αγάπη είν' ομορφιά..
εγκλωβισμένη στα φτερά..
Καλοκαιριού μιας άσπρης πεταλούδας..
έρχεσαι απρόσμενα τα πρωινά
τρελλό χορό αρχινάς πανηγυριού
στο γνώριμο λουλούδι μας 
που φύτεψαν τα χέρια τα δικά σου..
μιας πεταλούδας πέταγμα.. ολόλευκης..
εξαγνισμένης της ψυχής..
στο χαμογέλιο ανθεί..
δρόμο μακρύ..φτερούγισμα άυλης μορφής..
φέρνεις τα χαιρετίσματα από το κοιμητήριο..
φως απ' τα καντηλέρια τρεμοσβήνον..
λένε πως επισκέπτονται οι ψυχές..
εκειούς π' αγάπησαν πολύ..
που αγαπήθηκαν με πάθος..
μπερδεύομαι συχνά στο πέταγμα..
είναι αρκετοί οι αποδημήσαντες..
ποιά τάχα να 'σαι εσύ?
τίνος ψυχή εφόρεσες μορφή?
λευκή μου πεταλούδα?
κοιτώ σε και χαμογελώ..
αναγνωρίζω σε στο πέταγμα..
σινιάλο για ξεκίνημα..
και αλλαγή πορείας..
αθόρυβος μονόλογος τα λόγια μου..
ακουμπούνε τα φτερά σου..
Δεν είναι ο θάνατος που μ' έσκιαζε..
ήτανε πάντα ο αποχωρισμός..
το ύστερο αντίο
δεν ήτανε ο λώρος μας της γέννας μας
που βίαια εκόπη..
είναι ο λώρος της ζωής..
κοινής πορείας μιας αόρατης κλωστής..
σε κειούς που αγαπήθηκαν βαθιά..
πέρα από ενώσεις αίματος 
σε κειούς που εμιλήσαν με τα μάτια..
γλυκειές επιστροφές πα στα φτερά..
έρχεσαι αγάπη μου...
ο ήλιος έρχεται με σε..
που σύννεφα θανάτου τον εκρύψαν...........

'' γλυκειές επιστροφές'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
...........................................................................................................

10 Ιουνίου 2018

'' Μάθε μου..ψυχή μου''.........

φωτο: από το Διαδίκτυο
Μάθε μου..ναι..να κρύβομαι
μες στο κατώγι σου το σκοτεινό..
να μπαίνω..να τρυπώνω..
στου κόσμου του σκληρού..του απτού..
μα και στον άπιαστο του νου..
 εκειόν..των μυημένων υφαντών..
στον αργαλειό..
όπως και τότε στα αθώα παλιά..
με κουρελάκια να υφαίνω σου..
μια κουρελού πολύχρωμη..
να 'χει τα χίλια χρώματα..
όσα και οι ανθρώποι..
κάθε κουρέλι μια ψυχή..
κορδέλλα φορεμένη..
Μάθε μου για να βάφω άλικα
 κουρέλια παρδαλά..
να γίνεται το χράμι φωτεινό..
να απλώνεται στο φράχτη μας στης Γης..
να βγαίνουνε στο λιακωτό οι ψυχές..
μη με μαλώνεις ..μάθε μου..
να μην τα κόβω σε στενά..
μην ψαλιδίζω τα κουρέλια τους
στενές λωρίδες της καρδιάς..
Πες μου..και μάθε μου..
δείξε μου εσύ τον τρόπο που ηύρες..
να ζωγραφίζεις το το γκρίζο γύρω σου..
με χρώματα παστέλ ψυχής 
να βγαίνει ο πίνακας μουσειακός..
στου χρόνου τη φθορά..
Μάθε μου..
τα πόδια να ξεκολλάω από τη γης..
μάθε μου να πετάω ψηλά..
στο παραμύθι που 'γραψα για με..
να 'μαι ο αετός..
μη με αφήνεις..μάθε μου
να ζω..ν' αντέχω..να δημιουργώ !!!
τις προσευχές μου..μάθε μου 
με άγιο δισκοπότηρο να κοινωνώ..
ψυχές για να σταλάζω........
φωνή των σπλάχνων μου βαθιά..
μικρή..μεταξωτή μου πεταλούδα..
απ' την πηγή της γέννησης..
αόρατος εσύ..ο εντολέας μου..
με κυβερνάς..
είσαι ο μικρός μου ο Θεός..
η αυτοάμυνα..η αυτοεντολή..
στων χρόνων τις προκλήσεις..
Γι αυτό σου λέω δυνατά..
μάθε μου αν θες να αντέχω τους
τους ελλειπείς..τους καιροσκόπους..
μάθε μου αν θες..
ο γητευτής να καταντώ αφ' εαυτού..
μιας αυτοϊασης στον κόσμο τους..
να μ' αγαπώ..να καταχτώ..
να με ψηλώνω....

'' Μάθε μου..ψυχή μου'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
...........................................................................................................

6 Ιουνίου 2018

''μια πυγολαμπίδα φωτίζει τη νύχτα''..( αποσπάσματα)


εικόνα : από το Διαδίκτυο.
Όμως τα βράδια ένας γρύλος τραγουδάει ανάμεσα στα σκονι-
σμένα βιβλία, και μια πυγολαμπίδα ανάβει το φανάρι
της πάνου από τα χαρτιά μου, να γράφω αγρούς με γαλανά
λουλούδια και καλαμιές όπου περνούν κοπάδια τρυγονιών.{…..}

Πόσον καιρό αποδημήσαμε στο δρόμο των χελιδονιών;
Ήλιος πολύς δεν ήταν πουθενά για να ζεστάνουμε τα χέρια μας.
Μέσα μας ένα σπουργίτι κρύωνε.
Πεθυμήσαμε τα αγαθά μάτια των μοσχαριών για να κοιτάξουμε
τη γη, τον ουρανό, και την καρδιά μας.
Πού αφήσαμε το σιωπηλό χαμόγελο που δεν ξέρει να χαίρεται;
Σε ποια γωνιά της αυγής έχουμε πετάξει την άσπρη κυριακάτικη
ποδιά μας και το πρώτο σχολικό τετράδιο με τ’ αδέξια σχέδια
των προβάτων και των ανθρώπων; […]

Ο ήλιος ήταν πονηρός. Έχωνε τα χρυσά κέρατα, σαν τρα-
γος, ανάμεσα στις καλαμιές, και το χρυσό του μάτι
παραμόνευε τη γη.
Στη βρύση πλέναν οι κοπέλες τα πλουμιστά μεσοφόρια
γιομάτα πράσινα πουλιά και κόκκινα λουλούδια.
Ο μεσημεριανός αγέρας γαργάλαγε τις χωματένιες φτέρνες των
ξαπλωμένων χωρικών και τις μασκάλες των κοριτσιών.
Και τα κορίτσια θύμωναν και γέλαγαν….
Το γέλιο τους το παίρναν τα σοβαρά πλατάνια κ’ οι ευγενικοί
Ευκάλυπτοι, και σάλευε όλη η ρεματιά απ’ τα γέλια των
πουλιών, των νερών και των φύλλων.
Κ’ εμείς κρυβόμαστε κάτω απ’ τα πράσινα φουστάνια των
θάμνων κι αφουγκραζόμαστε το λαχάνιασμα της γης και των
λουλουδιών τα καρδιοχτύπια…”

(Γ. Ρίτσος, Μια πυγολαμπίδα φωτίζει τη νύχτα. Κέδρος)


Ένα μαγικό ταξίδι για παιδιά..και για μεγάλα παιδιά ενίοτε.
καθώς  το διάβασμα έχει διαβαθμίσεις..
είναι κάτι σαν το ασανσέρ..που σε ανεβάζει όροφο - όροφο..
και σίγουρα όλοι μας δεν πάμε κατευθείαν στον Καμύ..
δεν είναι καθόλου υποτιμητικό..είναι γοητευτικό κάποτε να αρχίζουμε από κάπου..άλλωστε η νοσταλγία των παιδικών μας βιωμάτων..
η νοσταλγία των παιδικών μας χρόνων..είναι σαν το χάδι 
της μητέρας μας στο μάγουλο..που μας ενθαρρύνει..
μας ενεργοποιεί και μας ακολουθεί μέχρι τα βαθιά μας γεράματα..
Μέσα σε τούτο το ''μαγικό'' βιβλίο του Γιάννη Ρίτσου..
που γράφτηκε το 1937 στην Πάρνηθα..
όταν με την κλονισμένη υγεία του μεταφέρθηκε στο εκεί σανατόριο..
το ταξίδι είναι ανεπανάληπτο..
Ένας ύμνος στην ομορφιά και στον αγώνα του ανθρώπου 
για την κατάχτηση των  υψηλών ιδανικών...




Καλοκαιράκι γαρ..παραλία..δροσερό καρπουζάκι..
και δροσιά στο νου και στην ψυχή μας..
Διάλεξα μικρά αποσπάσματα..με πολύ αγάπη..για όλους μας..
παιδιά..εγγόνια..μαμάδες.. μπαμπάδες..
γιαγιάδες ..παπούδες..καθώς..πάντα ένα φωτάκι..
μια ''πυγολαμπίδα ψυχής''..
στέλνει φως στις καρδιές μας....
Καλή ανάγνωση!!!

η φίλη σας 
Σοφία Θεοδοσιάδη- εκπαιδευτικός..
............................................................................................................

5 Ιουνίου 2018

''μοναχικός ο αναρριχητής''...........

Στης βελουδένιας μοναξιάς σου
στης σιωπής..αίωρος..
μιας αναρρίχησης αδιάκοπης υφάντης..
κόμπο στον κόμπο στο στημόνι αργαλειού..
ύφαινες στέρεο το σχοινί..
τσακίσματα..γκρεμούς..
ο φόβος σου για το κενό της άβυσσος..
αγγίγματος στο χάος σου..
πανάκεια της φθαρτής σου της ζωής..
θροϊσματα και μουσικές..
στου πεταρίσματος..
ατέρμονο ταξίδι σου..ανάβασης..
η πεταλούδα η απέθαντη..
ελπίδα σου..αέναα εστάθη..
γραμμόφωνο παλιό..θαρρείς ο νους..
στέλνει ήχους απ' τα βάθη του..
μιας θάλασσας..
πεντάγραμμο η ζωή..σε νότες  ξεχασμένες..
σε τούτη τη μικρή γωνιά..αποτυπώματα..
και χαρακιές..αιμόστακτες σταγόνες..
γκράφιτις σε παλιό..ντουβάρι ξεχασμένο.. 
έπαψε πια τις νύχτες σου
να σου μιλά η αλήθεια..
Φρούδες ελπίδες..υποσχέσεις..καταποντισμοί..
στο ξεροβόρι απάγκιο δεν ευρέθη..
στον έρμο δρόμο..τελευταίας διαδρομής..
λυσσομανούν οι αέρηδες..σκαν στο δεντρί..
αστήριχτο..σαθρώσεις ετοιμάζουν..
Κι εσύ..εμμονικός μιας άρνησης..
δεν εκαρπώθης μιας αιώρησης..
όμοια ν' ανέβεις την κισσός..
στην κορυφή αναρριχώμενος..
της προσκολλήσεως..
αχτίνες σαν κλεφτρόνι να ανασάνεις..
Θιασώτης πάντα σου..
 της ποίησης της κλασσικής..
ένας Δροσίνης σε καθοδηγεί εσαεί..
να μη λιμπίζεσαι ποτές..
στη σκέψη στροβιλίζει σε..
το ψήλωμα το γιαλαντζί..
μηδαμινό..στα ώτα της ψυχής
 κραυγάζει..''απευκταίον''..
<< μονάχη να ανεβαίνεις..να ανεβαίνεις το >>..
μότο γλυκό..παρήγορο..ενίοτε ρηξικέλευθον..
 μονάχα ένα παράπονο πικρό..αιμορραγεί..
το χέρι  το ζεστό να κρατηθείς ..
εκόπη..εκλαδεύθη από τον Άδη..
μοναχικός ο αναρριχητής..

 ''μοναχικός ο  αναρριχητής'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
............................................................................................................

3 Ιουνίου 2018

''δεσμοφύλακας''........

Φωτο: από το Διαδίκτυο
Παραδομένος.. 
θαλερή η δίνη της ψευδαίσθησης
οι αλυσίδες πάψανε από καιρό..
να του πληγώνουν τους ''καρπούς'' του ..
ελευθερία απούσα μες στο νου..
τον ερουφούσε όλο πιο βαθιά..
μες στο πηγάδι του το σκοτεινό..
νερό του πρόσφερε..
στάλα τη στάλα λιγοστό..
το ''μαρτύριο της σταγόνας'' ..
νόμος αναρτημένος μες στο σπιτικό..
εφαρμοσμένος κατά γράμμα..
σκληρός και ανελέητος
ο μεταμορφωμένος σε άγγελο
ο δεσμοφύλακάς του..
κι εκειός θαρρούσε πως δροσίζονταν..
στην κάψα του ''Καλοκαιριού''..
δροσοσταλίδες μοιάζανε 
στη διψασμένη την  ψυχή του..
Ήτανε νιος..και θάρρεψε..
με ένα σακίδιο μικρό..
τον κόσμο θα νικούσε...
θα έφτανε στους μύλους του
σαν αλλος Δον Κιχώτης..
τώρα σκυφτός..γονυπετής..
μπρος στα λερά κουρέλια του
του ασυλλόγιστου του δήμιου..
που ελευθερία της ψυχής..
δεν είχε μελετήσει στας γραφάς..
τη μέση σπάει..τσακίζει..προσκυνά
το δεσμοφύλακά του..
θαρρεί συχνά και ονειρεύεται..
πως είναι ο γκουρού του...
κι ο δεσμοφύλακας ντυμένος..
έμπλεος πλέον άγριων παθών
ενστίκτων χαμηλών..
χτυπάει για κομπολόγι του..
την αλυσίδα του πνιγμού του..
Θύτης και θύμα αυτοπαγιδευόμενοι..
σε μιας αγάπης αταξίδευτης..
στων χρόνων τις σιωπές..
ουσιωδώς ανύπαρκτης..
δεσμώτες των σκιών τους..
σε κρίκους αλυσίδας πλέκοντας..
της σιδερένιας φυλακής τους.. 

''δεσμοφύλακας'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη..
............................................................................................................

2 Ιουνίου 2018

'' πετρωμένες αγάπες''........

art : Dorina Costras
Στο παγωμένο βλέμμα σου..
ακόμα ουρλιάζει η καρδιά της..
δεν ούρλιαξε..δε φώναξε.. 
σε κοίταζε κατάματα..
στα παγωμένα μάτια σου 
ζητούσε τη θωριά σου..
χαμένη πλέον η θωριά
 στην άβυσσο..το απλανές
είχε νικήσει αμαχητί.. 
εκείνη τη συμπόνοια της ζωής..
σε παρακάλεσε..σε ικέτεψε..
το βλέμμα ανελέητα παγερό..
όχι..δεν ήτανε το βλέμμα γνώριμο..
δεν ήτανε τα μάτια τα δικά σου..
χειμώνιασε το βλέμμα σου..εχιόνιζε.. 
ασταμάτητα εχιόνιζε στην κάπα της..
εμούσκεψε η κάπα της ψυχής της..
κορίτσι αυτή..το θάνατο..
απ' τα μικράτα της τον είχε ακουστά
 και στο μικρό της το χωριό..
δεν τον εκρύβανε..απ' τα παιδιά οι μεγάλοι..
εχτύπαγε λυπητερά η καμπάνα τους
κάθε που ένας χωριανός
τους αποχαιρετούσε..
ετρέχανε ξοπίσω τα μικρά παιδιά..
πηγαίνανε ως τα μνήματα...
παιζότανε η τελευταία πράξη 
μπρος στα μάτια τους
που η γη..το χώμα ..
η γαία όλων των θνητών..
δεχότανε  στα σπλάχνα της 
το άμοιρο  παιδί της..
μα τούτο εδώ το πρωινό..
εκείνη την  ξεπέρναγε..
ήτανε πάνω από το σχοινί..
που κράταγε δεμένη
 στο δεντρί σου της ζωής..
την κούνια που τη λίκνιζε ..
τη κούνια που τη ζάλιζε..
με τα όμορφα τα δώρα της..
ήταν ετούτος ο αποχωρισμός..
αλλόκοτα λυπητερός..βαρύς
δεν έμοιαζε ενός φευγιού..
σταμάτημα..
εγκλωβισμός στιγμής ψυχής..
στου χρόνου την κασέλα εσφραγίσθη..
στο βουλοκέρι με αίμα κόκκινο
οι πετρωμένες..οι παλιές τρανές..
οι διαμαντένιες οι αγάπες..

'' πετρωμένες αγάπες'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................

1 Ιουνίου 2018

''Καλοκαιράκι ας..μην αρνηθείς''.

art : Dorina Costras
Στου ονείρου το στυγνό ψαλίδισμα..
ξυπνάς..ορθώνεσαι αρνητής..
Απείρου κάλλους..εμορφιάς..

φύσης πανάρχαιας Ελληνικής..
κάθε ακρογιάλι και μια ανάμνηση..
''παιχνίδισμα ερωτικό'' 
στο ''σύμπλεγμα'' ηλιοθάλασσας..
στις διψασμένες τις αισθήσεις..
Καλοκαιράκι πάλι θα φυτέψεις το..
σε άνυδρη να μοιάζει εποχής..
μα πως αλλιώς ..ν' αντέξεις τη..
πορεία να χαράξει για μια νέα αρχή..
η διψασμένη  γης σου..
Καλοκαιράκι ας..μην αρνηθείς...
τα χαϊμαλιά σου κρέμασε..
γιορντάνι σου χρωματιστό..
οι πίκρες ας βαφτούνε..
κολύμπατες στα ασημένια τα νερά..
παρέα με γοργόνες και τραγούδατες..
ξόρκισε..βύθισε το κακό...
Καλοκαιράκι ας..μην αρνηθείς..

Καλοκαιράκι ας..μην αρνηθείς'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη

..................................................................................................

31 Μαΐου 2018

'' η φαντασιόπληκτη''..............

Διψούσε η δόλια..η άμοιρη..θύμα 
μιας αδηφάγας κοινωνίας καραγκιόζ- μπερντέ..
χαρτάκια..κομματάκια μάζευε από καταγής..
όπου πατούσε το ποδάρι της..σημείωση κρατούσε..
ήθελε να 'ναι και να φαίνεται..
οϊμέ την ''χτυπημένη''..
την καταξίωση τριγύρω της δεν άντεχε στα σιωπηλά..
κραύγαζε..ούρλιαζε..επόζαρε συχνά..
γωνία έψαχνε να βγει μια πόζα να 'ν της προκοπής..
κανένας φωτογράφος δεν της μήνυσε..
κανείς δεν της εσκέπασε μ' ένα ζεστό κασκόλ..
τη γύμνια της ψυχής της..
εκαίγονταν τα φιλμς καθημερνά
 στο σκοτεινό δωμάτιο της προβολής..
κοκκίνιζαν οικτρά τα μάτια της..
δεν άντεχε..την έπνιγε
εκείνο το καρφίτσωμα στο βιογραφικό..
την εφανέρωνε οικτρά..
έψαχνε για ταυτότητα να καθιερωθεί..
να δήλωνε χορεύτρια?
ή μήπως της εταίριαζε 
εκείνης της παράφωνης να γίνει πριμαντόνα..
συχνά ονειρευότανε τη σκάλα του Μιλάνου..
ααα..όχι τίποτις απ' όλα αυτά..
δε γέμιζε τη γκλάβα της την κούφια..
ήθελε τίτλο σοβαρό..
να στέκει στα γραπτά..
θυμήθηκε βολτάροντας..
στο πεζοδρόμιο της Νομικής..
λιγούρεψε..εφαντάσθη..
για σκέψου λέει
να κορδωνότανε κριτής..
 στην τήβενο του δικαστή..
κι ύστερα πάλι δεν της άρεσε..
ήθελε μόνη της τον κόσμο για να σώσει..
με ένα χαρτοφύλακα στα οικονομικά..
τάξη να βάλει και δολλάρια εσκέφθηκε..
στον άδειο..το δημόσιο κουρμπανά..
Εξύπνησε στα ξαφνικά απ' το όνειρο..
και οϊμέ ! τι συμφορά..τη βρήκε την καημένη..
πατούσε τη σφραγίδα ολημερίς κι ολονυχτίς..
κολλούσε γραμματόσημα σε μια γωνιά..
συμπλήρωνε κι αιτήσεις..
το χαρτζιλίκι να αυγαταίνει μια σταλιά..
καρβέλια να αγοράζει.
Κανείς δε 'βρέθη εις το δρόμο της
στο θολωμένο της μυαλό..
φρένο για να πατήσει..
να γράψει και στο βιογραφικό..
άνθρωπος ναι..''κανονικός''
που ορέγονταν να ζήσει ...
άτιτλη η ουσία της ζωής..

 '' η φαντασιόπληκτη'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη..
...........................................................................................................

30 Μαΐου 2018

Δημήτρης Λιαντίνης.... για την Άλωση της Πόλης.

<<Στους χρόνους της Άλωσης οι στρατιώτες του Παλαιολόγου
που υπεράσπισαν τα τείχη ήσαν οχτώ ( 8.000) χιλιάδες.
Την ίδια ώρα που στα μοναστήρια του κράτους βρίσκουνταν
τριακόσιες χιλιάδες καλόγεροι στην άλκιμη ηλικία του μάχιμου άντρα.
Να τρώνε και να πέρδονται και να τρέφουνε πρωκτό.
Και ο αρχηγός του Κράτους την Κυριακή έψελνε πατριάρχης
στην Αγιά- Σοφιά,και τη Δευτέρα έσκυβε τσανακογλείφτης στο σαράι.
Έτσι,μιλώντας για πατριάρχη και σουλτάνο,
φτάνουμε στους πρώτους κύκλους της Κόλασης του Δάντη.
Κάποτε πρέπει να ξεκλειδώσουμε το κατώγι της Ιστορίας μας.
και να φέρουμε στο φως''τους όφεις και τα φίδια'' που είναι κρυμένα μέσα.
Να ειπούμε δηλαδή,ότι το πρωτο μέλημα του Πορθητή της Πόλης
ήταν να θρονιάσει στο στασίδι των σκλάβων,τουρκόφρονα πατριάρχη.
Όχι για να προστατέψει τα νιτερέσια του δούλου γένους ,
όπως μας λένε χρόνια τώρα οι δάσκαλοι και τα βιβλία.
Αλλά για να τον έχει δόλιο και χρόνιο συνεργάτη..
στο αρειμάνιο οθωμανιλίκι του.
Στο να μη σηκώσουνε δηλαδή,ποτέ κεφάλι οι ραγιάδες..

Δημήτρης Λιαντίνης << ΓΚΕΜΜΑ>>
..........................................................................................................

29 Μαΐου 2018

Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒღ κρυμμένο γράμμα 19 ღƸ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ

Ονειρό μου όμορφο.. 
 καλημέρα μου φωτεινή..
 και τρυφερή καληνύχτα μου.
Λουλούδι του μυαλού 
και της καρδιάς μου.
από τον κήπο της ψυχής μου
θα κόψω λόγια ένα μπουκέτο
στο βάζο σου κίτρινα και άσπρα 
μοσχοβολιές στα όνειρα της νύχτας
και αυτά να βάζουν τα καλά τους 
και να έρχονται σαν σε γιορτή  
τον ύπνο σου να φυλάνε
φύλακες της αγάπης ..
Το κορμί ταλαιπωρημένο και μες τον ίδρωτα
Η ζαλάδα σου δεν λεει να φύγει..μα το μυαλό
μες την τρικυμία του τα ματια της βλέπει ..φάρους
και ταξιδεύει η καρδιά στη θάλασσά της    
έχει νηνεμία η αγκαλιά της.....γαλήνη .  

n.Davios 26/5/2018    8.40 m.m

στη Σοφία..........
''βραδινό πρελούδιο''
................................................................................................

28 Μαΐου 2018

«’Σ σα ταφία»............


Μες στα σοκάκια των ψυχών..
γυναίκες και άντρες με λιβανωτά..
εγέμιζαν τα μνήματα..
κάθε που τ' Άγιου Πνεύματος 
ερχόντανε οι ζωντανοί..να φάνε και να πιούνε..με τους αποθαμένους..
ναι.. μην απορείς..με τους αποθαμένους..
απά στα μάρμαρα εστρώνανε
''γλέντι'' θαρρείς αποχαιρετισμού..
ψυχών και ζωντανών..έθιμο αυτό πανάρχαιο..
φερμένο απ' τις Πατρίδες...Πόντος..Ιστορία..
Άνθρωποι..ξεριζωμένοι ανθρώποι..
Μαλάκωνε η ψυχούλα τους..για να μπορεί να αντέχει..έθιμο τούτο ακριβό..
που χάνεται στα βάθη των αιώνων..
αδέλφια..φίλους και γονείς..
αφήσαν μες στα χώματα..
στα πάτρια εδάφη..και στα καινούρια χώματα..
ο θάνατος διάκριση δεν έκανε ποτές..
σκαρφίζεται..αναζητά.. επινοεί..
βρίσκει  τον τρόπο ο άνθρωπος
το θάνατο να αντέχει..
ποιός είδε πουλί μου ζωντανούς 
με τους αποθαμένους τους να τρώνε?
τρώμε μαζί τους μια μπουκιά..
την πείνα της ψυχής μας να χορτάσουμε..
τη νοσταλγία στις μορφές..κρασί να την επιούμε..
Τρέχουνε τα μάτια μου γλυκά νοσταλγικά..
στα μοιρολόγια τα γλυκά..
δεν μοιάζουνε της Μάνης μοιρολόγια..τούτα
τα τραγούδια τα γλυκά..της νόνας μου..
είναι τραγούδια αντάμωσης ψυχών..
χαϊδέματα στης μοίρας τη σκληράδα..
μορφή γλυκειά..σοφή της Πόντιας της νόνας μου
μορφή πονετικιά σαν Παναγιάς..
εικόνα που ανεξίτηλα στο νου μου εζωγραφίσθη..
Πάμε στο σπίτι Ροδαλένια μου..
ας τους αφήσουμε στις πλάκες από κα...
 για να αναπαυθούνε..
πενήντα μέρες ετριγύρναγαν ανάμεσα στη σκέψη μας..
επέρασε το Πάσχα πια..ανάμνηση θα γίνουν..
Γλυκά θα σε ονειρευτώ..απόψε εγώ..
νόνα μου λατρευτή..
να κλείνεις τη την πόρτα απ' τα μνήματα..
να αφήνεις τους αγαπημένους μας..
 στη μοναξιά του Παραδείσου..
τώρα πετρώνουν οι ψυχές..του χρόνου απ' την αρχή..
στης βύθισης της μοναξιάς..πορεία τους μοναχική..
που μοιάζει με τη μοναξιά..
των ζωντανών ...των νοσταλγούντων...

«Τ’ Αε Πνευμάτ’ επέναμε ’ς σα ταφία 
και έτρωγαμε με τ’ aπoθαμέντς.

 (Του Αγίου Πνεύματος πηγαίναμε στα νεκροταφεία 
και τρώγαμε με τους πεθαμένους.)

 «’Σ σα ταφία»... Σοφίας Θεοδοσιάδη
......................................................................................................................................


27 Μαΐου 2018

''χαράς παραγάδι''.......

Bαδίζοντας στα χρόνια μου..
μολύβι πήρα και χαρτί..
στο τρέμουλο του καντηλιού..
να καταγράψω τις χαρούμενες στιγμές..
προσάναμμα στις λύπες να τις κάμω..
τα παραγάδια μου να θυμηθώ..
μέσα στο δάσος μου το σκοτεινό...
πυγολαμπίδες μέσα στην απόχη μου..
στο κάρινο συρτάρι φυλαγμένες..
αναλαμπές φωτός εντός μου να γευτώ..
αγνωστικίστρια  δηλώνω της απόλυτης χαράς..
στο αέναο κυνήγι της ..
ψάχνω..ερευνώ..αναλογίζομαι 
πωλείται τάχα ή αγοράζεται 
σε μια τιμή μονάχα..
μες στο δικό μας σπιτικό..
ετούτο το υφάδι το χρωματιστό
υφαίνεται ανέκαθεν με μόχθο και με κόπο..
δε μας χαρίστηκε απαρχής ..
η μάνα μας με ίδρωτα εζύμωνε αποβραδίς..
εκείνο το καρβέλι για τη φαμελιά..
μαζί με το καρβέλι της ζωής της..
κεντίδια..υφάδια σταυροβελονιάς..
χαρές και δάκρυα στο κάδρο κρεμασμένες..
Το μάθαμε το μάθημα..
ανάλυση βήμα το βήμα ..
συλλαβή τη συλλαβή..
η αποστήθιση αχρείαστη εστάθη...
κάθε σελίδα ανάλυσης 
και μια γροθιά στ' ασκί..
σκληρή η αρένα της ζωής..
δε συγχωρεί τους αδύναμους..
λιοντάρια θε να πλάθει..
πίκρες τρατάρει η ζωή..δεν της παραπονιέμαι..
μα να..ας βγαίνουν οι πυγολαμπίδες μου 
 κάποτε- κάποτε εκείνες της χαράς στο φως.. 
ας μην ασφυχτιούν καιρό
μες στα συρτάρια της ψυχής μου..
σάμπως θα πεις..
ήταν ποτές ο κόσμος εύκολος
χωρίς φωτιές και βόλια να στοχεύουν..?
μας παραδόθη η σκυτάλη ..στο αγώνισμα..
μια παρακαταθήκη των γονιών..
αγώνισμα επίμονο..κυνήγι της χαράς..
αργά-αργά και βασανιστικά..
πλέκεις το δίχτυ της  μικρής σου της αράχνης..
ο Άνθρωπος εσύ...
αργά- αργά και βασανιστικά..
ωδεύεις στο ταξίδεμα..
ραντίσματος σταγόνων ευτυχίας..

'' χαράς παραγάδι '' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

...........................................................................................................

26 Μαΐου 2018

''τσακισμένα κοχύλια''................





Στης μανίας του Χειμώνα τσακισμένα..
ξεβρασμένα κοχύλια αν ψάξεις..
πεταμένο εκεί θα με βρείς..
 σε ψιθύρους βαθιά χαραγμένους..
σε παλιές ξεχασμένες του χρόνου..
χαραμάδες σε πέτρες σκουριάς..
μέσα αν σκύψεις..εκεί θα με βρεις..
στο βυθό της ψυχής σου
φυτρωμένο λουλούδι..
αν αγάπη εφυτεύθη.. 
εκεί θα με βρεις..
μη δειλιάσεις..σιμά κοντοστάσου..
μη βαριά και πατήσεις..τσακίσεις το άνθος
που εφυλάχθη ο σπόρος ψυχής..
στα λευκά ..χιονισμένα μαλλιά του Χειμώνα..
Καλοκαίρι προσμένει να ρθεις..
πριν το φέξιμο σύρε το αργόσυρτο βήμα..
στο γνωστό ακρογιάλι να ψάξεις..
διαλεχτό..χρυσαφένιο..ακριβό
απολίθωμα γαίας ψυχής μου..
στο κρυφό το σπασμένο κοχύλι..
μουσκεμένους τους σπόρους..
  του ''μη με λησμόνει''..θα βρεις..

''τσακισμένα κοχύλια'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.
..........................................................................................................

''στης μνημοσύνης''.....

έργο : Χρήστος Μποκόρος
Στης ματαιοδοξίας μας..το ''πρόσφορο'' τρατάρισμα
αγάπης περισσής..λελογισμένης  έναντι νεκρών..
των ζώντων μες στη μέρα <<των ψυχών>> 
αγνωστικίστρια Θεών..Δαιμόνων..και αγγέλων
τριβιλισμένος σου ο νους..αποζητά..
..στη φοβισμένη της φωνή..το ''παραδοσιακόν''.
Σάμπως θαρρείς..πως οι ψυχές που ταξιδέψανε ψηλά
πα σε φλογίτσες των κεριών και σε καντήλια κατοικούν..
ή μήπως απ' τα πρόσφορα χορταίνουνε..
οι πανικοβλημένες για το άγνωστο ψυχές των ζωντανών?
Σάμπως θαρρείς ανάγκη έχουν οι αποθαμένοι..
ζητιανεύουν και ζητούν..προσμένουνε
μνημόνευση των ζωντανών να ευλογηθούν.
ζητούν το εισιτήριο μιας κάθαρσης..
να συνεχίσουν το ταξίδι τους να γεύονται..
στο δρόμο προς το άπειρο χωρίς επιστροφή?
Τάχα δεν ακουμπούν οι ζωντανοί..
την αγωνία τους..το φόβο..την απέλπιδα κραυγή
τη σωτηρία..να υφάνουνε στον αργαλειό
με νήματα..που έβαψαν μες στα βαφεία της καρδιάς?
Μην αμφιβάλλεις..να θαρρείς..
φλογίτσες στέκουνε στων ζωντανών..
στο χράμι της ψυχής τους..
ανάβουνε τα ερτζιανά του νου..
χαράζουνε ρωγμές..ανοίγουν μ' αίμα κόκκινο..
στη μνημοσύνη τους πολύτιμα τα δώρα προσφοράς..

'' στης μνημοσύνης'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη
...........................................................................................................

''μια αιωνιότητα και μια μέρα'' !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


 

24 Μαΐου 2018

''στης ασυγκρότητης το χάνι''.............

Ό,τι δε χώρεσε ο μικρός σου νους..
ό,τι πολύ φοβήθηκες..στης άγνοιας..
στης μίζερης και στης λιγοψυχιάς..
στο αδειανό καλύβι της καρδιάς σου..
πήρες τα όπλα σου που μοιάζανε 
αθώοι κρίνοι ηθικής..σε βάζα
σε υπόγεια μουχλιασμένα..
έκοψες..εμαχαίρωσες..ετρύπησες καρδιές..
εσκέπασες τη γύμνια σου της κεφαλής..
με της σπουδαιοφάνειας  μανδύα..
ευρήκες και ομοίους σου..
παιδαριώδεις χειροκροτητές..
και κάθε που ενύχτωνε..
έβγαινες γύρα εις το χάνι σου.. 
σανό για να ταϊσεις τα..τα ''ζωντανά''
μη τύχει και σωθείς..
ήταν ψηλά για σένα τούτο το κλαρί της ομορφιάς..
σκάλα ψηλή να σκαρφαλώσεις δεν κατείχες..
είχες ξεχάσεις να ψηλώσεις την ψυχή...
μονάχα ολημερίς κι ολονυχτίς..
χαμένη στους διαδρόμους της ασχήμιας σου
ξυπόλητη..γυμνή η ψυχή ετριγυρνούσε..
κουρέλια της εφόραγες καθημερνά..
φουστάνι μοιάζαν ''γύφτισσας''  φλοράλ..
μα την αυθεντικότητα της γύφτισσας
του φουστανιού δεν είχε..
τώρα φτιασιδωμένη..μόνη χαμερπής..
στήνεις ενέδρες..αυτοπαγιδεύεσαι..
τα νύχια μπήγεις..αυτοτραυματίζεσαι..
αποζητάς τις συμμαχίες της απελπισιάς..
περιγελάς..και χαριεντίζεσαι..
πολιτικάντισσα φτηνής μιας αγοράς..
σε αυλοκόλακες..ξερόλες και φανατικούς..
ωχριά  ο λόγος σου αντίταξης ο σοβαρός..
στα κροκοδείλια τα δάκρυα σου
και στα μπιτάκια του ''συρμού''
ζητάς παρηγορία...
ξεκούρδιστο μοιάζεις βιολί..
μιας ασυντόνιστης ορχήστρας..

 '' στης ασυγκρότητης το χάνι'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη
............................................................................................................