28 Νοεμβρίου 2016

ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ (Απόσπασμα απο επικό ποίημα του Ναζίμ Χικμέτ)




....
Είναι μακριά απο μας τα άστέρια
μακριά - μακριά, πολύ - πολύ μακριά.
Ανάμεσα στ' αστέρια η γή μας είναι μια κουκκίδα
μια τόση δα κουκκίδα,
και η Ασία το ένα πέμπτο είναι της γής μας.
Μια χώρα της Ασίας είναι οι Ινδίες,
μες τις Ινδίες μια πόλη είναι η Καλκούτα.
Ο Μπεναρτζή δεν είναι παρά μοναχά ενας άνθρωπος μες τη Καλκούτα.

Και να τι θέλω τώρα να σας πώ:
Μές τις Ινδίες, μέσα στη πόλη της Καλκούτας
φράξαν το δρόμο ενός ανθρώπου,
αλυσοδέσαν ενα άνθρωπο που βάδιζε.
Νάτο λοιπόν γιατί δεν καταδέχομαι
να υψώσω το κεφάλι στα αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε τα άστρα είναι μακριά
κ' η γή μας τόσο δα μικρή.

 




Ε το λοιπόν ότι κι αν είναι τ' άστρα
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα το λοιπόν,
πιό εκπληκτικό και πιο επιβλητικό
και πιο μυστηριακό και πιό μεγάλο
είναι ένας άνθρωπος που τον εμποδίζουν να βαδίζει
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουν.-


Ναζίμ Χικμέτ 
( "Σε απόδοση Γιάννη Ρίτσου")
.....................................................................................................................................................................



ΩΔΗ ΣΤΗ ΖΩΗ - "Μια Ωδή για Σένα" 

..............................................................................................................

27 Νοεμβρίου 2016

Γέφυρες που δε διαβήκαμε...της Σοφίας Θεοδοσιάδη...

Γέφυρες που δε διαβήκαμε..στέγες που έμπασαν και μας πλημμύρισαν..στιγμές που φύγανε..και που ταξίδια γίνανε χωρίς επιστροφή...Στιγμές που αναζητήσαμε τα μελαγχολικά σαν μας χαϊδέψανε απόβραδα ..μιας Κυριακής που οι κουρτίνες έκλεισαν..  γιατί βράδιασε..πήρε νωρίς να χειμωνιάζει απόψε..και το δωμάτιο γέμισε από το φως του λυχναριού...Οι μουσικές..φωνές λυπητερές ..απεγνωσμένες έρχονται από μακριά..κι ελπίδας άλλοτε γεμάτες.. 
Ζητάς απ' τις κιτρινισμένες πια φωτογραφίες σου και απ' τα ερμητικά συρτάρια τα αφημένα..ζητάς να φέρουν πίσω όνειρα.. προσωπικά δικά σου όνειρα..πολιτικές που δεν κατόρθωσαν στην άλλη όχθη εκεί της γέφυρας.. που χρόνια έχτιζες..δεν κατορθώσανε ιδεολογίες να ανταμείψουν..

Έβρεχε όλη μέρα τόσο δυνατά..η γυάλινη η στέγη ενόμιζες πως θα τρυπήσει..μούσκεμα θα τα κάνει πάλι και τα λιγοστά ..τα ελπιδοφόρα ..τα εσωτερικά σου της ψυχής μηνύματα..της ύπαρξής σου τα μηνύματα..λες και δεν είχανε βραχεί από καιρό.. εδώ και χρόνια πριν? Φωνές ..βοή .. οχλαγωγία μέσα στο καφέ..γάμοι..βαφτίσεις..θάνατοι ..ο ''αχταρμάς'' ετούτος φτάνει στα αυτιά σου σωρηδόν...Να ξεδιαλέξεις..να κρατήσεις τα πιο χρήσιμα..να αποφύγεις συμπεράσματα απόλυτα να βγάλεις..



Τα χρόνια θα περάσουνε..και από απόσταση..θα χύσουν άπλετο το φως..κι όλα θα φωτιστούν.. όσα αφήνει η ζωή να φωτιστούν..γιατί είναι παράξενη η ζωή..και κατά πως τα θέλει έρχονται στιγμές .. που εκείνη τα ερμηνεύει..ένα ''πέπλο'' αλήθειας γκρίζο..σκοτεινό.. ένα πέπλο επιβεβαίωσης τυλίγει τους ανθρώπους..Γνώστες και παντογνώστες γέμισε της Κυριακής μας το καφέ..που έμεινε άδειο από ιδέες και από γνώση..Πάμε για νέα εβδομάδα πάλι απ' το πρωί..και οι ειδήσεις θα 'ρχονται ..θα πέφτουνε βροχή..και  ανεξέλεγκτες..ρηχές πολλές φορές..συχνά επιφανειακές..καθώς και οι αναλύσεις... 

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

25 Νοεμβρίου 2016

Ο παλιάτσος..ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά..

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε κάποια μακρινή πόλη κάπου στα έγκατα της Κεντρικής Ευρώπης μια κοπέλα όμορφη πολύ, ανεξάρτητη και κοινωνικά καταξιωμένη. Το όνομά της ήταν Νεφέλη και ζούσε φτιάχνοντας κούκλες για κουκλοθέατρο.

Τον πρώτο καιρό έφτιαχνε πολλές κούκλες πανέμορφες που τις αγαπούσαν όλοι όσοι τις αγόραζαν. Η ικανότητά της να μεταφέρει σε αυτές, κάμποση από τη γλυκύτητα της ήταν χαρακτηριστική.

Πολλοί γονείς και παιδιά σύχναζαν κάθε μέρα στο όμορφο μικρό μαγαζάκι της γυρεύοντας κάποιο δώρο, ένα φίλο, κάτι να μοιράζονται όσα δεν μπορούσαν να χωρέσουν μέσα τους και πάντα έφευγαν χαρούμενοι γιατί πάντα έβρισκαν αυτό που ζητούσαν.

Η ζωή της Νεφέλης στη μικρή της πόλη κυλούσε ήρεμα για πολλά χρόνια με αυτούς τους ρυθμούς. Τον Σεπτέμβρη όμως της χρονιάς που δεν άνθισαν οι μυγδαλιές στη χώρα εκείνη, συνέβη κάτι που άλλαξε τη ζωή όλων στη μικρή εκείνη πόλη.

Η Νεφέλη το προηγούμενο βράδυ είχε κατασκευάσει μετά από πολλή δουλειά έναν παλιάτσο κούκλο, διαφορετικό από τους άλλους. Αυτός της φαινόταν πιο άσχημος από τις άλλες κούκλες της γιατί δεν είχε το χρόνο να τον κάνει το ίδιο όμορφο.

Πρόχειρα έφτιαξε το σώμα του, γιατί νύσταζε κιόλας, έκοψε λίγο τη μύτη του γιατί άκουσε μια φωνή από το δρόμο που τη τρόμαξε, χρησιμοποίησε μάλιστα και μικρότερο κομμάτι από κάποιο ξύλο που τις είχε απομείνει από άλλη κατασκευή.

Κι έτσι τον άφησε στην άκρη από κάποιο ράφι του μαγαζιού. Οι μέρες κυλούσαν και κανείς δεν τον αγόραζε γιατί ήταν άσχημος πολύ δίπλα σε όλες τις υπόλοιπες πανέμορφες κούκλες που κάθονταν δίπλα του και στόλιζαν το μαγαζί.

Και τα χρόνια και η σκόνη πάνω του μαζεύονταν και έκρυβαν κάπως την ασχήμια του. Ήταν όμως τόσος κακοφτιαγμένος αυτός ο παλιάτσος που και πάλι κανείς δε βρισκόταν να τον προτιμήσει. Και ενώ κούκλες και κούκλες άλλαζαν και έφευγαν από τα ράφια αυτός παρέμενε πιο μόνος και σκονισμένος στην ίδια θέση.


Αφού λοιπόν πέρασαν πάνω από δεκατέσσερα χρόνια της είπε ένα βράδυ που η ίδια μόλις είχε κλείσει το μαγαζάκι της. - Εεεε Νεφέλη! Εκείνη γύρισε το κεφάλι στο μέρος του και όλο γλύκα τον ρώτησε τι θέλει.

- Χάρισε με κάπου. Δώσε με σε κάποιον που θα με θέλει μα δεν μπορεί να με αγοράσει. Σου πιάνω άδικα τόσο χώρο στο ράφι για τόσα χρόνια Αν με δώσεις κάπου θα κάνεις κάποιο παιδάκι πολύ χαρούμενο.

Εγώ είμαι τόσο άσχημος και γερασμένος που δεν θα με αγοράσει κανείς. Δεν έχεις να κερδίσεις τίποτε από μένα. Χάρισε με λοιπόν σε κάποιο φτωχό παιδάκι και θα μας κάνεις και τους δυο χαρούμενους.

- Να σε δώσω; Μα εσύ είσαι δικός μου. Εγώ σε έφτιαξα

- Δε μ’ αγαπάς όμως. Κάποιος άλλος μπορεί να με αγαπήσει. Δώρισε με λοιπόν...

- Τι είναι αυτά που λες; Εγώ δε σε αγαπώ; Αν δε σε αγαπούσα θα σε είχα πετάξει στα σκουπίδια, θα είχα βάλει άλλες κούκλες στη θέση σου, δε θα ένιωθα τίποτα για σένα.

- Δε μ’ αγαπάς Νεφέλη. Η όψη μου άλλαξε από τη σκόνη και νομίζεις πως είμαι ακόμη ίδιος. Δε μ’ άφησες να δω τη λαχτάρα ενός παιδιού για να με κρατήσει στην αγκαλιά του, να κοιμηθεί δίπλα μου, να μου πει τα μυστικά του...

- Παρόλα σου όμως τα προβλήματα εγώ με την αγάπη μου σε κράτησα τόσα χρόνια σε τούτο το ράφι δίνοντάς σου την ευκαιρία κάποιος να σε αγοράσει. Άλλος στη θέση μου θα σε είχε πουλήσει...


- Δεν είμαι προϊόν. Δεν με θέλει κανείς γιατί εσύ με έφτιαξες έτσι. Όμως έτσι είμαι. Αυτό δεν αλλάζει. Κάποιο παιδί που του λείπουν τα πιο απλά και δε τα μετρά όλα από το πόσο εμπορικό είναι αυτό που φαίνομαι μπορεί να με αγαπήσει. Χάρισέ με σε παρακαλώ...

Άσε σε κάποιον την ευθύνη να με αγαπήσει και να τον αγαπήσω. Αφού εσύ δεν μπορείς άσε με να κάνω τη δική μου και τη ζωή κάποιου άλλου ομορφότερη. Σε παρακαλώ...

- Την ευθύνη για το που θα καταλήξεις τη έχω εγώ. Κι εγώ σε αγαπώ πιο πολύ απ’ τον καθένα...

- Πιο πολύ μπορεί, πιο όμορφα όμως όχι, δεν μ’ αγαπάς.

Ο παλιάτσος κούκλος έκλεισε τα μάτια θλιμμένος μες στη σκόνη του. Δεν ένιωθε πια αγάπη για την καλή του Νεφέλη γιατί δεν ένιωθε πως την αγαπούσε κι η ίδια. Εκείνο το βράδυ δεν μίλησε με καμιά άλλη κούκλα στο ράφι.

Είχε κουραστεί πια να γνωρίζει κούκλες για μια δυο μέρες κι έπειτα να φεύγουν από τη ζωή του γιατί κάποιος πλήρωσε για να δώσει κάπου χαρά. Για πρώτη φορά στη ζωούλα του δεν είχε κάπου να ελπίσει. Ένιωθε πως η ζωή του όλη θα χαριζόταν στο σαράκι που με τα χρόνια θα πέρναγε τη σκόνη και θα επισκεπτόταν ό,τι είχε μείνει από τα σωθικά του.

Η Νεφέλη για πρώτη φορά στη ζωή της δάκρυσε. Είχε περάσει τα πιο όμορφα χρόνια της ανάμεσα σε κούκλες σε παιδιά και γονείς που την αγαπούσαν. Πρώτη φορά της έλεγαν τέτοια λόγια.

Το βράδυ όλο δεν κοιμήθηκε. Είχε την ευθύνη, ένιωθε ελεύθερη, μιλούσε για αγάπη.

Την επόμενη μέρα η θέση του άσχημου παλιάτσου κούκλου στο ράφι ήταν άδεια.

Κανείς δεν έμαθε ποτέ που κατέληξε. Σε κανέναν δεν έλειψε και κανείς δε ρώτησε τι απέγινε.

Οι μόνοι που ήξεραν ήταν η Νεφέλη, ο άσχημος παλιάτσος και το πρώτο παιδάκι που εκείνη τη μέρα πέρασε έξω από το μαγαζί.

.............................................................................................................

Σε μια βιομηχανοποιημένη εποχή..σε μια εποχή που όλα είναι μιας χρήσεως..σε μια εποχή τόσο ''βιαστική''..η ματιά μένει στο πρώτο φευγαλέο κοίταγμα..η παρατήρηση η βαθειά..η δεύτερη ματιά  απούσα... Και η θλίψη..το κενό..η άκρατη ματαιοδοξία που προσφέρει το ιλουστρασιόν..πάντα γεμίζει τα κενά της εποχής αυτής..και πάντα η καρδιά αναζητά το ''γέμισμά'' της..

η φίλη σας Σοφία..
.............................................................................................................

24 Νοεμβρίου 2016

''χαστούκια'' και ''μαυρίσματα''..σώματος και ψυχής - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



Υπάρχουν άνθρωποι..γυναίκες προπαντός.. μα και άντρες πάνω εις τη γη ..που καθημερινά κακοποιούνται..Σήμερα όλοι θα μιλούν για κακοποίηση των γυναικών..για βία ..για τραυματισμούς σώματος και ψυχής..Γράφτηκαν άρθρα άπειρα..σελίδες και γνώμες ειδικών..για τις αιτίες και τις αφορμές που τη βία προκαλούν..όμως κι εμείς οι απλοί και καθημερινοί οι άνθρωποι..σαν έρχεται η μέρα αυτή..ανακαλούμε εις τη μνήμη μας..από το περιβάλλον μας ..περιστατικά που με μια επιφανειακή ίσως προσέγγιση επλησιάσαμε..τότε που έπεσαν εις την αντίληψή μας..

Συνήθως στεκόμαστε στο αποτέλεσμα και όχι στην αιτία..Μα αν δεν ψάξουμε..αν δεν διερευνήσουμε την αιτία του κακού..λύση ποτέ δε θα βρεθεί..Είναι μεγάλο θέμα η κακοποίηση γενικά και ειδικά..και χρήζει μιας μακρόσυρτης συζήτησης..από ειδικούς ..παθόντες..και έρευνας κοινωνιολογικής..Γιατί τυχαίο δεν είναι τίποτα σε τούτη τη ζωή..Αν αφαιρέσεις τις ψυχοπαθητικές τις περιπτώσεις και συμπεριφορές..που υπάρχουν μες στη φύση και αυτές..οι άλλες οι χιλιάδες οι καθημερινές ..οι βίαιες οι συμπεριφορές..έχουνε ρίζα και κλαδιά γνωστά..απορρέουν από λάθος διαπαιδαγώγηση..γιατί από ''παρθενογένεση'' δεν προέκυψε κανείς μας..



Κάποια μητέρα μας γαλούχησε κι όλους εμάς..κάποια μητέρα ίσως καταπιεζόμενη..ίσως και από άγνοια ..δέχτηκε κατεστημένα και καταστάσεις αδιαμαρτύρητα..και πέρασε λάθος μηνύματα και στα παιδιά που διαμόρφωσε..είτε ήταν γένους θηλυκού ..μα προπαντός αρσενικού..Ξεκινάει από πολύ μακριά και από βαθιά στο χρόνο ετούτη εδώ η ιστορία της επικράτησης..της δύναμης ισχύος..από τότε ακόμα που αποκαλούσανε τα αγόρια τους ''παιδιά'' και τα κορίτσια τίποτα..ήταν απλά κορίτσια ... Περάσανε τα χρόνια και τάχα αλλάξαμε..γίναμε πια πολιτισμένοι.. .όλοι εμείς στα κράτη τα ανεπτυγμένα ..μα παρ' όλα αυτά.. χρίζουμε ακόμα αρχηγό τον άντρα του σπιτιού μας..Κι αυτά.. για τον πολιτισμένο κόσμο..εξελίχθηκαν λιγάκι και γίνανε βήματα σωστά..



Μα αν δούμε το ζήτημα σφαιρικά και ανοίξουμε το βλέμμα μας ..το πάμε παραπέρα..κάπου εκεί στις υποανάπτυκτες τις χώρες με ''Θρησκευτικό σκοταδισμό'' τις χώρες τις γεμάτες προκαταλήψεις..μάγισσες και φαντάσματα..που χρίζουν τις γυναίκες σαν αιτία των δεινών της κοινωνίας..τότε θα   καταλάβουμε τα τραγελαφικά ..που καλούνται με βία να υποστούν γυναίκες από μικρά ακόμα κοριτσάκια..γυναίκες που δεν έχουν το δικαίωμα να μεγαλώσουν και τον κόσμο με επιλογή τους να γευτούν και να χαρούν..

Το ζήτημα δεν είναι λοιπόν τόσο απλό..Δεν φτάνει που όλοι αύριο..εντελώς ελαφρά και επιφανειακά θα αναρτούν κακοποιημένα πρόσωπα με μώλωπες και μαυρισμένα μάτια..Έτσι τάχα να δείχνουμε ευαίσθητοι κι εμείς ..να συμμετέχουμε στο ''πανηγύρι'' αυτό της φωνασκίας και της προβολής με φανταιζί τον τρόπο..Όλα μα όλα ξεκινούν από τη Παιδεία και την διαπαιδαγώγηση..πλην ξαναλέω για άλλη μια φορά..από τη βία που προέρχεται από τις ψυχοπαθείς προσωπικότητες..που δυστυχώς με ένα καλυμμένο πρόσωπο..με  προσωπείο.. που η δήθεν έξωθεν καλή μαρτυρία αποζητά..κλείνει τα στόματα..και επιτρέπει να κυκλοφορούν ανάμεσά μας..



Είναι μεγίστης σημασίας η κακοποίηση της ψυχής..κι εκεί αν εστιάζαμε ..ίσως τα μαυρισμένα μάτια αντρών και γυναικών..να 'ταν λιγότερα στο μέτρημα το γενικό..Και τα ''μαυρίσματα'' και τα ''χαστούκια'' δεν είναι μοναχά σωματικά...μα τα χειρότερα είναι αυτά που ''βιάζουν'' τις ψυχές..και τις διαλύουν και τις καταστρέφουν..κ ι έτσι συμπεριφέρονται και οι διαλυμένες οι ψυχές..όταν θα πάρουν τη σκυτάλη της ζωής τους..

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................. 



Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, με απόφασή της στις 17 Δεκεμβρίου 1999, ανακήρυξε την 25η Νοεμβρίου ως Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών για να αναδείξει ένα σημαντικό πρόβλημα με παγκόσμια διάσταση. Η Ημέρα αυτή είχε καθιερωθεί ήδη από το 1981 από γυναικείες οργανώσεις, σε ανάμνηση της φρικτής δολοφονίας των τριών αδελφών Μιραμπάλ, πολιτικών αγωνιστριών από την Δομινικανή Δημοκρατία, με διαταγή του δικτάτορα Τρουχίλο.

Στατιστικά Στοιχεία για την Ελλάδα


  • Η βία κατά των γυναικών είναι κυρίως υπόθεση ενδοοικογενειακή, καθώς το 68% των γυναικών που υπέστησαν κακοποίηση είναι έγγαμες.
  • Το 16% των γυναικών που απευθύνθηκαν στα Συμβουλευτικά Κέντρα είναι αλλοδαπές.
  •  
  • Πηγή : Σαν Σήμερα..
  • .......................................................................................................


Υπάρχουν άνθρωποι..γυναίκες προπαντός μα και άντρες πάνω εις τη γη ..που καθημερινά κακοποιούνται..Σήμερα όλοι θα μιλούν για κακοποίηση των γυναικών..για βία ..για τραυματισμούς σώματος και ψυχής..Γράφτηκαν άρθρα άπειρα..σελίδες και γνώμες ειδικών..για τις αιτίες και τις αφορμές που τη βία προκαλούν..όμως κι εμείς οι απλοί και καθημερινοί οι άνθρωποι..σαν έρχεται η μέρα αυτή..ανακαλούμε εις τη μνήμη μας..από το περιβάλλον μας ..περιστατικά που με μια επιφανειακή ίσως προσέγγιση επλησιάσαμε..τότε που έπεσαν εις την αντίληψή μας..





Συνήθως στεκόμαστε στο αποτέλεσμα και όχι στην αιτία..Μα αν δεν ψάξουμε..αν δεν διερευνήσουμε την αιτία του κακού..λύση ποτέ δε θα βρεθεί..Είναι μεγάλο θέμα η κακοποίηση γενικά και ειδικά..και χρήζει μιας μακρόσυρτης συζήτησης..από ειδικούς ..παθόντες..και έρευνας κοινωνιολογικής..Γιατί τυχαίο δεν είναι τίποτα σε τούτη τη ζωή..Αν αφαιρέσεις τις ψυχοπαθητικές τις περιπτώσεις και συμπεριφορές..που υπάρχουν μες στη φύση και αυτές..οι άλλες οι χιλιάδες οι καθημερινές ..οι βίαιες οι συμπεριφορές..έχουνε ρίζα και κλαδιά γνωστά..απορρέουν από λάθος διαπαιδαγώγηση..γιατί από ''παρθενογένεση'' δεν προέκυψε κανείς μας..





Κάποια μητέρα μας γαλούχησε κι όλους εμάς..κάποια μητέρα ίσως καταπιεζόμενη..ίσως και από άγνοια ..δέχτηκε κατεστημένα και καταστάσεις αδιαμαρτύρητα..και πέρασε λάθος μηνύματα και στα παιδιά που διαμόρφωσε..είτε ήταν γένους θηλυκού ..μα προπαντός αρσενικού..Ξεκινάει από πολύ μακριά και από βαθιά στο χρόνο ετούτη εδώ η ιστορία της επικράτησης..της δύναμης ισχύος..από τότε ακόμα που αποκαλούσανε τα αγόρια τους ''παιδιά'' και τα κορίτσια τίποτα..ήταν απλά κορίτσια ... Περάσανε τα χρόνια και τάχα αλλάξαμε..γίναμε πια πολιτισμένοι.. .όλοι εμείς στα κράτη τα ανεπτυγμένα ..μα παρ' όλα αυτά.. χρίζουμε ακόμα αρχηγό τον άντρα του σπιτιού μας..Κι αυτά.. για τον πολιτισμένο κόσμο..εξελίχθηκαν λιγάκι και γίνανε βήματα σωστά..





Μα αν δούμε το ζήτημα σφαιρικά και ανοίξουμε το βλέμμα μας ..το πάμε παραπέρα..κάπου εκεί στις υποανάπτυκτες τις χώρες με ''Θρησκευτικό σκοταδισμό'' τις χώρες τις γεμάτες προκαταλήψερις..μάγισσες και φαντάσματα..που χρήζουν τις γυναίκες σαν αιτία των δεινών της κοινωνίας..τότε θα   καταλάβουμε τα τραγελαφικά ..που καλούνται με βία να υποστούν γυναίκες από μικρά ακόμα κοριτσάκια..γυναίκες που δεν έχουν το δικαίωμα να μεγαλώσουν και τον κόσμο με επιλογή τους να γευτούν και να χαρούν..

23 Νοεμβρίου 2016

Άνεμος του Νοεμβρίου – Τάσος Λειβαδίτης.



Τώρα όμως βράδιασε. Ας κλείσουμε την πόρτα κι ας κατεβάσουμε τις κουρτίνες
γιατί ήρθε ο καιρός των απολογισμών. Τι κάναμε στη ζωή μας;
Ποιοι είμαστε; Γιατί εσύ κι όχι εγώ;

Καιρό τώρα δεν χτύπησε κανείς την πόρτα μας κι ο ταχυδρόμος έχει
αιώνες να φανεί. Α, πόσα γράμματα, πόσα ποιήματα
που τα πήρε ο άνεμος του Νοεμβρίου. 

Κι αν έχασα τη ζωή μου
την έχασα για πράγματα ασήμαντα: μια λέξη ή ένα κλειδί, ένα χτες ή ένα αύριο
όμως οι νύχτες μου έχουν πάντα ένα άρωμα βιολέτας
γιατί θυμάμαι. 

Πόσοι φίλοι που έφυγαν χωρίς ν’ αφήσουν διεύθυνση,
πόσα λόγια χωρίς ανταπόκριση
κι η μουσική σκέφτομαι είναι η θλίψη εκείνων που δεν πρόφτασαν ν’ αγαπήσουν.

 Άνεμος του Νοεμβρίου – Τάσος Λειβαδίτης-

''τα χειρόγραφα του φθινοπώρου'' 

.............................................................................................................

21 Νοεμβρίου 2016

Τα << ασυνήθιστα >> που μας γοητεύουν - Δημήτρης Λιαντίνης.





Όσοι είχαν τη χαρά να βρεθούν καθισμένοι σε ένα αμφιθέατρο και να έχουν απέναντί τους για δάσκαλο και  συνομιλητή τους τον Δημήτρη Λιαντίνη..γνωρίζουν πολύ καλά πόσο καλός μύστης υπήρξε..και πόσο ο τρόπος και η φωνή του είχαν τη δύναμη να σε ταξιδεύουν..
 
Παρεξηγήθηκε πολλές φορές..μα ένα είναι βέβαιο πως ήταν πέρα για πέρα ανθρώπινος και αληθινός..Καθώς ο άνθρωπος γαλουχείται με έναν άκρατο εγωισμό για την ύπαρξή του πάνω εις τη Γη..πλέκει ένα μύθο του αιώνιου ..του ανεπανάληπτου σε τούτο εδώ το σύμπαν..και κυριεύεται τρομαχτικά και αφάνταστα από το επερχόμενο το τέλος του..και τη λέξη ''Θάνατος'' τρέμει να ξεστομίσει..

Στο πολύτιμο βιβλίο του << Γκέμμα >> λοιπόν μας περιγράφει γλαφυρά πολλές φορές για την αντιμετώπιση του τέλους του ανθρώπου..

Η φίλη σας Σοφία... 
.............................................................................................................

Εδώ σας παραθέτω μοναχά δυό μικρά αποσπάσματα από αυτό :
Όσοι είχαν τη χαρά να τον ακούσουν σε αμφιθέατρο ξέρουν ότι είχε την τέχνη του καλού μύστη, που μιλά και η φωνή του σε ταξιδεύει. Επίσης (παρά τα θρυλούμενα) έμοιαζε πέρα για πέρα ... ανθρώπινος και πειστικός.
Η Γκέμμα του, το πιο πολυσυζητημένο του βιβλίο, έχει μερικά αποσπάσματα που ίσως τον εξηγούν περισσότερο και τον παρεξηγούν λιγότερο. Τα παραθέτουμε αυτούσια: - See more at: http://www.ekriti.gr/%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B7/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AE%CE%B8%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CE%BF%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%8D%CE%BF%CF%85%CE%BD#sthash.vwyLCki9.dpuf
Όσοι είχαν τη χαρά να τον ακούσουν σε αμφιθέατρο ξέρουν ότι είχε την τέχνη του καλού μύστη, που μιλά και η φωνή του σε ταξιδεύει. Επίσης (παρά τα θρυλούμενα) έμοιαζε πέρα για πέρα ... ανθρώπινος και πειστικός.
Η Γκέμμα του, το πιο πολυσυζητημένο του βιβλίο, έχει μερικά αποσπάσματα που ίσως τον εξηγούν περισσότερο και τον παρεξηγούν λιγότερο. Τα παραθέτουμε αυτούσια: - See more at: http://www.ekriti.gr/%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B7/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AE%CE%B8%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CE%BF%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%8D%CE%BF%CF%85%CE%BD#sthash.vwyLCki9.dpuf
Όσοι είχαν τη χαρά να τον ακούσουν σε αμφιθέατρο ξέρουν ότι είχε την τέχνη του καλού μύστη, που μιλά και η φωνή του σε ταξιδεύει. Επίσης (παρά τα θρυλούμενα) έμοιαζε πέρα για πέρα ... ανθρώπινος και πειστικός.
Η Γκέμμα του, το πιο πολυσυζητημένο του βιβλίο, έχει μερικά αποσπάσματα που ίσως τον εξηγούν περισσότερο και τον παρεξηγούν λιγότερο. Τα παραθέτουμε αυτούσια: - See more at: http://www.ekriti.gr/%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B7/%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AE%CF%84%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%BB%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AE%CE%B8%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B3%CE%BF%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%8D%CE%BF%CF%85%CE%BD#sthash.vwyLCki9.dpuf



~Πάντα και ποτέ~

Μια είναι η αιτία που κάνει το θάνατο την πικρότερη πίκρα μας. Είναι η γνώση πως το ασώματο ταξίδι μας δεν έχει πηγαιμό. Αλλά ούτε και γυρισμό. Με το θάνατο για στερνή φορά και πρώτη ο άνθρωπος περνά στην πατρίδα του πάντα και του ποτέ. Το τι θα σε καλωσορίσει εκεί που θα πας είναι ιδέα μηδενική, μπροστά στην άπειρη ιδέα του τι αποχαιρετάς εδώ που φεύγεις. Στο αναποδογύρισμα αυτού του διαλεκτικού σχήματος οι θρησκείες στηρίξανε την πανουργία της κυριαρχίας τους.

~Μύθοι και απάτες~

Οι μύθοι για τη μεταθανάτια ζωή είναι το ύπατο ψέμα του ανθρώπου από την άποψη του απόλυτου και του καθολικού…..Εκείνος από τους ιδρυτές θρησκειών που θα άντεχε να στηρίξει τη θεϊκή ιδέα του σε οποιοδήποτε άλλο έξω από αυτό το αρχιμήδειο σημείο, το μοναδικό οπαδό που θα αποχτούσε θα τον έβρισκε στον εαυτό του… Ο φόβος και ο πόνος μπροστά στο θάνατο είναι η αιτία που έπλασε ο άνθρωπος τον κάτω κόσμο και τον Αδη. Και πάντα μέσα στη σφαίρα της ποίησης. Στη σφαίρα της θρησκείας όμως η αιτία αυτής της επινόησης, πέρα από το φόβο και τον πόνο, εκπορεύτηκε κυρίαρχα από το χυδαίο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης. 

Και τέτοιο ονομάζω την ημιμάθεια, τον εγωισμό, και την ανανδρία… Αν έξαφνα συναντήσεις στο δρόμο σου άνθρωπο, κι είναι ανάγκη να καρατάρεις το μέταλλο της ανθρωπιάς του, έχεις ασφαλή μέθοδο να το κάμεις. Είναι η λυδία λίθος που δοκιμάζει το ποιό του μυαλού και της «ύπαρξης» των ανθρώπων. – Πες μου ξένε, θα τον ρωτήσεις, πιστεύεις στη ζωή μετά θάνατο; Αν σου αποκριθεί «Ναι πιστεύω!», τότε το πιο φρόνιμο που έχεις να κάμεις είναι να του δώσεις ένα τάληρο να του πεις «Καλημέρα», και να φύγεις. Να πάρεις εκείνο το δρόμο που δε θα ξαναβγεί ποτέ μπροστά σου. Γιατί η απάντηση που σου έδωσε δηλώνει ότι αναζητούσες άνθρωπο και σύντυχες πίθηκο. Πίθηκο κολομπίνο και μακάκο…

Δημήτρης Λιαντίνης.
.............................................................................................................

Πάντα το τέλος γεννά μια μελαγχολία..μα είναι τόσο όμορφη η διαδρομή μέχρι το τέλος..που μας συνεπαίρνει..απομακρύνει τη σκέψη μας από αυτό..μας χαλαρώνει..μας γεμίζει στιγμές..που θα πάρουμε σ' αυτό το άγνωστο ταξίδι μαζί μας..
Καλό σας βράδυ...
η φίλη σας Σοφία....

                                 Requiem for a dream Soundtrack 

..............................................................................................................