18 Ιουνίου 2024

# λησμονημένο θυμιατήρι#




 

Αν κάποτε συλλογιστείς
να εξαγνίσεις την ψυχή σου
τούτο μονάχα θε να θυμηθείς
τρεμίζει αχνοβολά η ψυχή
σάμπως λησμονημένο θυμιατήρι
πιάνουν χορό..μύρα ..
ήχοι τ' απόβραδου
απ' τ' ανοιχτό σου παραθύρι
στα μέσα σου η μνήμη του
άγιο δισκοποτήρι
ξεσπάει η καρδιά και στροβιλίζεται
μα η φωνή του έρχεται γλυκά και την αγγίζει
''είσαι της λέει σα ρόδινο του Φθινοπώρου δείλι''
μα η καρδιά ψυχορραγεί
κι αφήνει πίσω της θυμό
στα ράθυμά της χείλη.

 # λησμονημένο θυμιατήρι# - ποίηση Σοφίας Θεοδοσιάδη

.......................................................................................................... 


11 Ιουνίου 2024

# βραδινό πρελούδιο #


 

 'Ονειρό μου όμορφο..
καλημέρα μου φωτεινή..
και τρυφερή καληνύχτα μου.
Λουλούδι του μυαλού
και της καρδιάς μου.
από τον κήπο της ψυχής μου
θα κόψω λόγια ένα μπουκέτο
στο βάζο σου κίτρινα και άσπρα
μοσχοβολιές στα όνειρα της νύχτας
και αυτά να βάζουν τα καλά τους
και να έρχονται σαν σε γιορτή
τον ύπνο σου να φυλάνε
φύλακες της αγάπης ..
μες την τρικυμία της ψυχής
τα μάτια βλέπουν φάρους....
και ταξιδεύει η καρδιά στη θάλασσά σου
έχει νηνεμία η αγκαλιά .....γαλήνη ....

# βραδινό πρελούδιο # - σμιλεύτηκε από τη Σοφία Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

5 Ιουνίου 2024

⫷θαλασσένια αγαπημένη μου⫸




 

Ψηλό και λυγερό μου νυχτολούλουδο
με μάτια θαλασσένια.....
θαλασσένια αγαπημένη μου
με χείλια κερασένια
ποιός πόθος σε ανάσταινε
κι επρόσμενες εξαίσιαν ψυχήν να κάμεις ταίρι
πρωτοσυναντηθήκαμε σε γνώριμο ακρογιάλι
κι έπεσες γρήγορα πολύ
μες στην ζεστή μου αγκάλη
ήσουν η θαλασσένια μου
μα ο χρόνος μας εδίκασε
κι η αγάπη μας εσβήσθη
νύχτα κι απόψε στάθηκες αντίκρυ μου
με θλίψη με κοιτάζεις
μονάχη στ' ακρογιάλι περπατείς
ψάχνοντας για κείνο το κοχύλι
εκείνο το ανεύρετο
της καρδιάς σου το πολύτιμο κοχύλι!
στο πέρασμά σου ακόμα ραίνω νυχτολούλουδα
απ' τη συγκομιδή των συνειρμών μου!

 ⫷ θαλασσένια αγαπημένη μου ⫸ σε ποίηση Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

 

2 Ιουνίου 2024

⫷μετάξια μιας ψυχής⫸



 

 

Ποτέ δε μίλησα μαζί του για το θάνατο.....
τυφλή μια γεύση έρωτα
πέρναε στα κορμιά μας
όταν πλαγιάζαμε μαζί.
Ωσάν μελίσσι εφόρμησε
τη γύρι για να κλέψει
μεταφραστές δρομολογίων
μιας φθαρμένης διαδρομής
εμπρός σε τόσες προσδοκίες
εγεύτηκα το θάνατο
και δε σηκώνει γιατρειά
μετάξια μίας άδολης ψυχής
στα λούλουδα του κήπου κρεμασμένα!

 ⫷ μετάξια μιας ψυχής⫸ - σε ποίηση Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

31 Μαΐου 2024

⫷Άνοιξης θρύψαλα μενεξεδιά⫸


 

 

 

Κάποτε ο έρως ξαφνικά
φώλιασε στην ψυχή μου
κι οι πόθοι μου ανήσυχα πουλιά
φωλιάσανε κι εκείνοι
θρύψαλα λες μενεξεδιά
φωλιάσαν στην καρδιά μου!
Λένε πως με το χρόνο όλα γιατρεύονται
όμως.. οποία συμφορά.........
το πεπρωμένο ενός έρωτα ανεκπλήρωτου
θρύψαλα λες μενεξεδιά Ανοίξεως
στο χώμα πεταμένα.

 ⫷ Άνοιξης θρύψαλα μενεξεδιά⫸ - σε ποίηση Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

27 Μαΐου 2024

⫷νοσταλγία σε ασπρόμαυρο φόντο⫸


Μνήμες και συναισθήματα
έρωτες που περάσανε
κι αφήσανε σημάδια
αυτό το ανεύρετο φιλί
ίσως στα ύστερα η ζωή
να μου το ξαναφέρει..
Είμαστε νέοι..
όντας κινήσαμε για το έρημο νησί μας
ανάμεσα σε ολάνθιστες βατιές
μύρο απέπνεε η νυχτιά μεθυστικό
γευτήκαμε ηδονικές στιγμές
το φεγγαράκι μάρτυρας πιστός
στης νοσταλγίας μου.......
ακούγονται αηδόνια που λαλούν
στον φόντο τον ασπρόμαυρο
μες στην ερωτευμένη μου καρδιά
παντοτινά.........
τα μάγια σου απλώνεις !

  ⫷ νοσταλγία σε ασπρόμαυρο φόντο⫸ σε ποίηση - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

23 Μαΐου 2024

⫷άνοιξ' το παραθύρι σου⫸


Κι όταν αποκάτω θα σταθώ

στο παραθύρι το δικό σου το κλειστό
γλυκό θε νά ν' το κάλεσμα
κι ο Μάης θα φέρνει άνθια
ξεχωριστές τις ευωδιές
το παραθύρι μην κρατάς ''το'' σφαλιστό
αγαπημένε μου..άνοιξε μέσα για να μπώ
σαν φάντασμα σαν ξωτικό
στην καμαρή σου να τρυπώσω
ν' αρχίσω ένα τραγούδι ερωτικό
τα στήθη σου εκείνα τα μισάνοιχτα
να 'ναι γεμάτα ηδονή
κι όταν η αυγούλα θα προβάλλει
αντάμα με τον αυγερινό
γλυκά θε να βρεθούμε αγκαλιασμένοι
χωρίς ψαλτάδες και παπάδες και ψαλμούς
μονάχοι να στεφανωθούμε..μοναχοί
με ολίγα άνθια κερασιάς!

 ⫷άνοιξ' το παραθύρι σου⫸ - σε ποίηση - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,