23 Φεβρουαρίου 2017

-Ναπολέων Λαπαθιώτης - «Όταν βραδιάζει»

«Όταν βραδιάζει, μέσα μου, ξυπνούν τα περασμένα·
ξυπνούν αργά, σα μουσικές νεκρές από καιρό,
– σα μουσικές που χάθηκαν, και που τις λαχταρώ,
κι έρχονται πάλι, μαγικά κι ανέλπιδα, σε μένα·


πόθοι, παράπονα παλιά, νοσταλγικές φωνές,
λόγια βαθιά κι αξέχαστα, κι ωστόσο ξεχασμένα,
παράξενα, χιμαιρικές αγάπες μακρινές,
όπως η φλόγα μιας αυγής, υψώνονται σε μένα!


Μια βρύση, τότε, μαγική, μου λύνεται ξανά,
και το τραγούδι ρυθμικό στα χείλη μου ανεβαίνει,
– ένα τραγούδι καθαρό, καθώς τα δειλινά
που μέσα του λυτρώνονται, και ζουν οι πεθαμένοι.»

................................................................................................................................................................

Και με το βαλς του γάμου της Ελένης Καραϊνδρου...καληνύχτα!!!

                  

 

 

  "To Vals Tou Gamou" Eleni Karaindrou

............................................................................................................. 

λίγοι οι ''βουτηχτάδες'' της αγάπης..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.



Λίγοι οι ''βουτηχτάδες'' της αγάπης της αληθινής..που κύματα αψηφούν..που θάλασσες πλατιές δε σκιάζονται..καπεταναίοι χρίζονται..ανοίγουνε στο άγνωστο πανιά..Ήτανε μέρα αλλιώτικη ετούτη η μέρα η σημερνή..πάνε σαράντα χρόνια..μα τυπωμένη μένει ακόμα εκεί μες στο ''τεφτέρι'' της καρδιάς..επανάληψη ανάγνωσης ζητεί..ήτανε μέρα βροχερή..απόκριες και οι μασκαράδες εχορεύανε ανέμελα στους δρόμους και στης Πλάκας τα σοκάκια..

Κι εσύ..μόλις που εγυρίσαμε απ' της εκκλησιάς τα στεφανώματα.. θέλησες μες στο πλήθος να χαθούμε με τους φίλους μας.. κι εμείς..'Σαν άλλοι ''μασκαράδες της αγάπης''.. της αληθινής .. στους ήχους της βραδιάς να αφεθούμε..έτσι..σαν πανηγύρι ήθελες να μοιάζει η ένωση αυτή..σαν πανηγύρι της αγάπης... Πάντα  ήσουν ανατρεπτικός και απρόβλεπτος..δε σου αρέσαν τα κατεστημένα ..οι χαιρετούρες και τα τυπικά..Πάνε σαράντα χρόνια αγάπη μου γλυκειά..μια ολόκληρη ζωή..και ακόμη η αγάπη μέσα μου..ακόμα κατοικεί... !!! Χαρίζουνε ρουμπίνια για τη μέρα αυτή..μα εσύ ''ρουμπίνι'' εζωγράφισες  εκεί ..μες στης ψυχής τ' απόκρυφα..που ακόμα λάμπει τις νυχτιές..κι ας είσαι εκεί ψηλά...
Ήτανε του Φλεβάρη 23...
Για σένα...... 

η φίλη σας Σοφία..
..............................................................................................................

21 Φεβρουαρίου 2017

γλυκά ''κατηγορώ''.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη

''Κατηγορήθηκα'' απ' τον ίδιο μου τον εαυτό εγώ συχνά.. πως ζω ..αντλώ και αναφέρομαι στο παρελθόν..μα όχι ..όσοι με ξέρουνε καλά γνωρίζουνε πως αντλώντας ναι..απ' το γεμάτο παρελθόν μου  ..ζω.. ανασαίνω ..ανασαίνω και ονειρεύομαι το μέλλον που έρχεται..και ζω μονάχα τη στιγμή για το παρόν..Το μόνο βέβαιο το παρόν..το τώρα..το εντός μου της στιγμής..γλυκειά αποσκευή το παρελθόν.. γλυκύτερη εκείνη του παρόντος..Είναι το μάταιον..το απρόβλεπτο. .το ξάφνιασμα που τη ζωή μας ομορφαίνει..γιατί θαρρείς και το καταλαβαίνουνε εκείνα τα μακρόπνοα τα ''σχέδια''..τα 'ονειρα.. πως να τα εγκλωβίσω προσπαθώ..και εκεί στην τελευταία τους ..το σκάνε και το βάζουνε στα πόδια..

Κοιτάζω στον καθρέφτη μου κάθε πρωί και δε μαζεύω ''θρύψαλα''..ακόμα κι αν  τα ταξίδια μου τα εσωτερικά..με φέρνουνε σε πόρτες χαλασμάτων..τα κάνω χίλια δυο κομμάτια..τα σκορπώ..και ρίχνω νέο βλέμμα και ματιά ..σε κείνη την κοπέλλα τη μικρή..που λέγεται ζωή..Δεν έχω απελπισμένη νοσταλγία για το παρελθόν..νικώ τις αυταπάτες μου και νιώθω ευτυχισμένη..Είναι εκείνη η εσωτερική μου ''μετανάστευση'' που με ωθεί εμπρός..  στο άγνωστο..κάθε φορά σαν εφαλτήριο..για μια καινούργια..απ' την αρχή ζωή..που κρύβει και το συναρπαστικό...

''Κατηγορήθηκα'' πως μοιάζω  δυνατή..μα ένα έχω να τους πω..εγώ που με γνωρίζω απ' όλους τους ακόμα πιο καλά..πως και οι δυνατοί είναι ''ευπόρθητοι'' και ευάλωτοι συχνά..Πορεία θέλω να χαράζω πα στο γκρίζο των καιρών..πορεία που οδηγεί προς το ''λευκό'' σ' αυτά τα χρόνια εκεί της αθωότητας που χάθηκαν.. δηλώνω απ' τους ελπιδοφόρους και τους ''αναζητητές'' που τα χνάρια τους ακόμα αποζητούν..

Δε λησμονιούνται μάτια μου οι ''στιγμές'' στιγμές που εχαράχθηκαν πα στα τελάρα της ψυχής..Φωνές αγαπημένες..και βαρύτονες..μελωδίες απ' τα νυχτερινά στο ημίφως πιάνων νότες .. Τραγούδια που χαρίστηκαν απλόχερα..κι εκείνο εκεί το 
''σ' αγαπώ γιατί είσαι ωραία''.. και ''πάμε σαν άλλοτε'' ..που στα αυτιά σαν ζαχαρένια μελωδία αντηχεί ..χρόνους μετά σαν επαναλαμβάνεται.. βραδιές καρναβαλιού ..κάτω απ' της Παλιάς της Πάτρας το ξεχωριστό εκείνο εκεί το κάστρο  κι άλλες βραδιές πανσέληνες και φεγγαρόλουστες..λυχνάρια που φωτίζαν τις ψυχές..καθώς ιστορία γράφονταν ερήμην μας..ρομαντική για την ίδια τη ζωή  και τόσο δυνατή..!!!
Ας ''κατηγορηθώ''.. πως είμαι αθεράπευτα ρομαντική..θαρρώ πως είναι αυτό παράσημο για όποιον το κατέχει..

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

20 Φεβρουαρίου 2017

<< άνθρωποι και ποντίκια >>..με μια άλλη ματιά - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

 O κόσμος γύρω μας αλλάζει καθημερινά..είναι ιλλιγγιώδεις οι ταχύτητες.. που του ανθρώπου ο νους καλείται για να διανύσει.. Τρέχει το πλήθος στο κυνήγι της ζωής της καθημερινής..γρήγορες πάντα οι ματιές και στα ''κλεφτά''.. μένουνε πίσω τα σημαντικά.. και η αληθινή ουσία της ζωής..Αγαναχτισμένοι όλοι..ανήσυχοι.. ανυπόμονοι..μα εδώ χρειάζονται τα ''στοπ'' στα βήματά μας τα τρεχαλητά..ποιοί είμαστε και που πηγαίνουμε στ' αλήθεια ? Με ρώτησε μια φίλη μου γλυκειά..πως γίνεται να στέκομαι όρθια και να ''μαζεύω'' μαργαρίτες..ανάμεσα απ' τα χαλάσματα..καθώς ο κόσμος γύρω ''καίγεται'' και ο ήλιος πάει να κρυφτεί..

Πριν χρόνια που εδιάβαζα εκείνα τα 
<< Σταφύλια της οργής>. αλλά και αργότερα που διάβασα του εξαιρετικού ετούτου συγγραφέα άλλο ένα αριστούργημα 
<< Άνθρωποι και ποντίκια >.. του Στάινμπεκ ..αυτού του τραγικού του συγγραφέα..κατέληξα στις ίδιες σκέψεις και στα συμπεράσματα και να τα μοιραστώ ..σαν μια απάντηση στη φίλη μου..ίσως και να τις λύσω εγώ η ταπεινή την απορία..Ναι.. είν' ο τρόπος που με εμύησε η ανάγνωση στα πράγματα..τούτος ο σπουδαίος συγγραφέας..Πάντα η λογοτεχνία η σπουδαία μας ωθεί..αναζητητές να γίνουμε εκείνης της αλήθειας..που να μη μεροληπτεί..μα να στεκόμαστε με όσο γίνεται ξεκάθαρη ματιά .. ακόμα και απέναντι από τις συμφορές..Γιατί η πορεία των συγγραφέων είναι μοναχική..και έχουνε για τα πράγματα που μας συμβαίνουνε.. μια διαφορετική ματιά..ψάχνουνε πάντα πίσω απ' τις κουρτίνες της κοινωνίας τις κλειστές..ψάχνουνε τις αιτίες..

Η Ιστορία λοιπόν..φίλη μου  προβληματιζόμενη και ορθώς σκεπτόμενη και αναρωτώμενη συχνά.. πάντα επαναλαμβάνεται.. απλά κάθε φορά και κάθε εποχή.. με ένα άλλο πρόσωπο.. και μας αιφνιδιάζει..Ήταν λοιπόν μια εποχή για την υπερδύναμη της Αμερικής..και το μεγάλο κραχ..αυτό που διαπραγματεύεται τούτο το αριστούργημα το λογοτεχνικό..Αν λοιπόν δεν έχετε φίλοι μου διαβάσει κάποιο βιβλίο του Στάινμπεκ..να η  ευκαιρία τώρα που ταλανιζόμαστε βαθιά. να διαβάσετε τούτο το βαθιά ανθρώπινο βιβλίο..που περικλείει την αγωνία του ανθρώπου για τα καθημερινά..τα απλά..τα όνειρα των νέων που ζητούν πραγμάτωση ..με μια βαθιά και στωική ματιά...

η φίλη σας Σοφία Θεοδοσιάδη.
.............................................................................................................

Ένα μικρούλι τόσο δα απόσπασμα για σας :

  Ο Λένι είπε: "Πες πώς θα 'ναι όταν θα 'χουμε τη γη μας".
Ο Τζορτζ αφουγκραζόταν ν' ακούσει τους μακρινούς ήχους. Για μια στιγμή πήρε ύφος ανθρώπου πρακτικού και μεθοδικού. "Κοίτα πέρα απ' το ποτάμι, Λένι, και θα σου πω ώστε σχεδόν να το δεις".

Ο Λένι γύρισε το κεφάλι του και κοίταξε προς την αντίπερα όχθη της λίμνης και ψηλά προς τις σκοτεινιασμένες πλαγιές των Γκάμπιλαν. "Θα 'χουμε λίγη γη" άρχισε ο Τζορτζ. Έβαλε το χέρι στην πλαϊνή του τσέπη κι έβγαλε το λούγκερ του Κάρλσον".
Ο Λένι έπαιξε ρυθμικά τα δάχτυλα πάνω στο τραπέζι.''Τζορτζ?''
''Ναι''
''Σε πόσο καιρό θα πάρουμε κείνο το σπιτάκι και θα την περνάμε ζωή και κότα και θα 'χουμε τα κουνέλια?''
''Δεν ξέρω είπε ο Τζορτζ.'' Πρέπει να κάνουμε ένα καλό κομπόδεμα οι δυο μας.Ξέρω ένα μέρος που δε θα μας κοστίσει πολύ,αλλά δεν το χαρίζουν κιόλας. 
Ο Λένι είπε : ''Πες για κείνο το μέρος Τζορτζ''.
''Χτες βράδυ δε σου' πα?''
''Έλα,πες ξανά .Τζορτ''.
''Λοιπόν, έχει κάπου τριάντα στρέμματα'' είπε ο Τζορτζ..έχει έναν μικρό ανεμόμυλο.Έχει ένα μικρό καλύβι και κοτέτσι,έχει μαγερειό ,περιβόλι.κεράσια,μήλα,ροδάκινα,βερίκοκα,καρύδια,φράουλες.....
Ο Λένι τον παρακολουθούσε με ορθάνοιχτα μάτια.Ο Λένι είπε: θα την περνούσαμε ζωή και κότα.
''Βέβαια'' είπε ο Τζορτζ''.
''Δε θα τριγυρνούσαμε πια σ' όλη τη χώρα..θα ριζώναμε σ' έναν τόπο, θα 'χαμε το δικό μας σπιτικό και δε θα κοιμόμασταν σε κοιτώνες''............................ 

Τζων Στάινμπεκ : << άνθρωποι και ποντίκια >> - ( απόσπασμα) 
............................................................................................................. 





Μια μικρή περίληψη από το οπισθόφυλλο του βιβλίου..

Στην Αμερική του μεσοπολέμου, του μεγάλου κραχ, ο γιγαντόσωμος κι απλοϊκός Λένι και ο μικρόσωμος κι έξυπνος Τζορτζ γυρνούν από τόπο σε τόπο, πλάνητες, αναζητώντας δουλειά. Ο Λένι δεν μπορεί να ξεχωρίσει το σωστό απ' το λάθος και του αρέσει ν' αγγίζει τα απαλά πράγματα - τη γούνα ενός ζώου, τα μαλλιά μιας κοπέλας. Οι δυο αταίριαστοι αλλά αχώριστοι φίλοι πιάνουν δουλειά σ' ένα αγρόκτημα, και εκεί, με αφορμή την όμορφη γυναίκα του μοχθηρού Κέρλι, που είναι ο γιος του αφεντικού, μια τραγωδία ξετυλίγεται.
Το Άνθρωποι και ποντίκια είναι μια σκληρή μα και βαθιά ανθρώπινη ιστορία διαψευσμένων ονείρων.

.............................................................................................................

19 Φεβρουαρίου 2017

σακατεμένος μοιάζει ο καιρός..- Της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Αφρισμένο ποτάμι η ζωή..και η κωπηλασία απαραίτητη...αν δε θελήσεις τα αφρισμένα κύματα στον βυθό του να σε πάνε... Eύλογος ο θυμός ο περισσός τριγύρω μας..σακατεμένος μοιάζει ο καιρός..και διαβρώνει συνειδήσεις τούτος ο θυμός ο αφρισμένος.. .Δεν γίνεται..θα ρθει ο καιρός να πέσουνε από το βάθρο τους τα γρανιτένια τους αισθήματα..αυτού του κόσμου του παράλογου των εξουσιαζόντων.Mα εκεί στις άκριες ''αφρισμένων''ποταμών  ..ανάμεσα στις πέτρες και στις καλαμιές..τολμάνε και φυτρώνουνε ''άγριες''μαργαρίτες..

Μοιάζουν μικρούλες ..ταπεινές..μα η δύναμή τους ζηλευτή.. προάγγελλοι της Άνοιξης..που το άνυδρο χωράφι θα στολίσουν.. Μοιάζουν μικροί και ασήμαντοι οι άνθρωποι στη Γη..που προκαλούνε τις δονήσεις ..και δεν μπορεί..υπάρχουν αποδέκτες σίγουρα.. που απορροφούν ωσάν κεραίες τα σήματα.. δεν είναι όλοι βιαστικοί ..περαστικοί ..αδιάφοροι επιβάτες λεωφορείου .. λεωφορείου που από καιρό σπασμένα έχει τα φρένα..

Η μέρα σήμερα απ' το πρωί ξημέρωσε μουντή ..ο ήλιος έπαιζε κρυφτούλι με τα σύννεφα..κι εμείς επίμονοι .. πιστοί  και πεισματάρηδες ..πιστοί στης εξοχής τις ομορφιές..κοιτάξαμε με μια ματιά αλλιώτικη τριγύρω μας τη χλόη..Η φύση ''ξύπνησε'' και ετοιμάζεται να ανθίσει..Σκάσανε μύτη οι μαργαρίτες οι μικρές δειλά - δειλά..κι ανάμεσά τους κάτι μωβ μικρούλες ανεμώνες..Σαν ήλιοι φωτεινοί να μοιάζουνε τα πρόσωπά τους τα ασπροκίτρινα.. σαν να μας χαμογελούν..σαν ''ήρωες'' που αψηφούν το κρύο.. τους βοριάδες..

Όχι δεν είναι Μάης και Πρωτομαγιά..ούτε και μπήκε η Άνοιξη ακόμα..Μα η χαλάρωση απ' το κρασάκι μας εκείνο το γλυκό της Κυριακής..λες κι είν' μεθύσι η φύση μπρος στα μάτια μας και βάλσαμο για την ανταριασμένη μας ψυχή..απ' την καθημερινή τη βιοπάλη..Δεν κρύβονται τα όνειρα που ζωγραφίζαμε στο κάδρο μας σαν είμαστε παιδιά..Όχι δεν είναι ικανή καμμία δύναμη να γίνει τροχοπέδη στης ζωής.. σ' εκείνο εκεί το πρώτο το μπουμπούκιασμα ..που μοιάζει με της φύσης μας τη ''γέννα''..

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

18 Φεβρουαρίου 2017

πήρα άρωμα και μυρωδιά απ' την ψυχούλα σου..- της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Διαλέγουνε οι άνθρωποι κάποιες ημέρες μες στο χρόνο τους και τις ονοματίζουνε ''ημέρες των ψυχών''..Και ναι ..αν και ποτέ μου δεν επήρα από την ''πίττα'' αυτή της εκκλησιάς για την ημέρα και τη διαδικασία της απονομής ευλάβειας απέναντι σ' αυτούς που εφύγανε νωρίς από κοντά μας..εσωτερική υπόθεση θαρρώ η μνήμη και η ανάμνηση αυτών που ''ταξιδέψαν'' μακριά μας.... πάντοτε συμφωνούσα με το σκεπτικό..εκείνο εκεί της όμορφης συνάντησης..ψυχών που είχαν την τύχη να συναντηθούν..υφάδια και ''σκεπάσματα'' να γίνουνε ακριβά..

 Ήμουν  μικρούλα και δεν καταλάβαινα τη νόνα μου..που κάποια ψυχοσάββατα..μ' έπαιρνε απ' το χέρι της και επηγαίναμε μου έλεγε για να ''ταϊσουμε'' τροφή και στις ψυχές..ένα πιατάκι μοναχά απ' τα χεράκια της..σιτάρι  βρασμένο ήτανε..ανάμεικτο με ρόδια και σταφίδες και κανέλλα μπόλικη..για να μοσχοβολά..

Δεν καταλάβαινα πως γίνεται..τα στάρια αυτά με τη λευκή τη ζάχαρη..που τα εσκόρπαγε στο μνήμα του παππού..να 'ρθουνε τα πουλιά μου έλεγε..να φάνε..να τα πάνε ως τις ψυχές..ψηλά στους ουρανούς..Μεγάλωσα..και το κατάλαβα..άλλο τρόπο δεν είχε η νόνα μου η γλυκειά...λέξεις δεν ήξερε από βιβλία και αναγνώσματα..για να μου πει με λόγια αλλιώτικα..και με τις ψυχές να ''κοινωνήσει''..απλή γυναίκα και σοφή..έψαχνε τις ψυχές.. μέσα από τη δκή της την αντίληψη και τη διαδρομή.. Έμοιαζε η ''κοινωνία'' της αυτή με τις ψυχές.. σαν μια γλυκειά αναμονή..έμοιαζε με χαρά για τη ''συνάντηση'' ανάμεικτη με λύπη ..

Και ναι..αξίζουνε εκείνες οι ψυχές που ''κοινωνούν'' τη σκέψη μας  σαν μια ''τροφή''στο σώμα μας επάνω φορεμένη..αξίζουνε εκείνες οι ψυχές..μια στάση εμπρός τους για να κάνουμε..όποια κι αν είναι μέρα..Ανάβουνε κεράκια για τη μνήμη τους..μα εμένα αυτό ίσως και να μου είναι περιττό.. καθόλου δεν με αφορά..καθώς κεράκι είναι οι ψυχές σας αγάπες μου γλυκειές.. που εμετακομίσανε ψηλά..κεράκι άσβεστο που δεν έπαψε ποτέ να σιγοκαίει μέσα μου..εκείνο εκεί το φως.. που θάμπος πια από εσπέρας χρώματα..επάνω εις τη φλόγα την τρεμουλιαστή  του κουβαλά....

Σήμερα η μέρα έχει μια εκκωφαντική σιωπή αγάπη μου γλυκειά..εδώ ..στην άκρια του κήπου μου..κάτω απ' την ανθισμένη μπουκαμβίλια μας..εκείνα τα ζουμπούλια που εφύτεψες με τα χεράκια σου..είναι όλα ανθισμένα..Έσκυψα κι έκοψα ένα γαλαζί..το μύρισα..και πήρα άρωμα και μυρωδιά απ' την ψυχούλα σου..που με ετύλιξε σαν μεταξένιο πάπλωμα..μέσα στον ήλιο που μηνάει απ' το πρωί..πως Πάσχα και Ανάσταση μυρίζει..

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη.
..............................................................................................................

15 Φεβρουαρίου 2017

Τις ''εβαφτίσανε'' οι άλλοι δυνατές.. - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.


 Έτσι τις λένε οι άλλοι..δυνατές..γυναίκες που εστάθηκαν ορθές..γυναίκες που είναι αγέρωχες..όχι από περηφάνεια για το πάλεμά τους της ζωής..μα από συνείδηση..και άποψη..και από στάση πλέον μιας ζωής..που τάζουν να τη ζήσουν ως το τέλος..εκεί ορθωμένες..Χωρίς τα κλαψουρίσματα..χωρίς τα ''νιαουρίσματα'' τα αδύναμα ..τα πονηρά..τα δόλια..εκείνα που στερούνται αυτοπεποίθησης και ψάχνουνε με τρόπους αδιάφανους ..αγάπη να εκμαιεύσουν..Μοιάζουν αλλόκοτες..δε μοιάζουνε μ' αυτές που νιαουρίζουνε.. σαν τις γατούλες τις αλλοτινές..τις παλιακές και τις μοδάτες τότε  τάχα έναν καιρό αδύναμες.. και που το παίζουνε απροστάτευτες..αφού  εγέμισαν συρτάρια υποκρισίας ..κι αφού διαβήκανε  και ''επηδήξανε'' αμέτρητα και κάγκελλα με φράχτες..

Βαρέθηκα από καιρό να συναντάω βλέμματα ''ηλίθια'' σαν να 'ναι βλέμματα βοδιού και ανόητης αγελάδας..όχι..γυρνάω αλλού το βλέμμα μου..όχι γιατί ήμουνα ποτέ και πως και τώρα που εμεγάλωσα έγινα δα και σνομπ..απλά αναρωτιέμαι και πολύ συχνά και απορώ πως  εσχημάτισαν .. ετούτοι οι πλήρως ποδοπατημένοι και αλλοτριωμένοι και ανόητοι ..καθώς επιλογή τους είν' να ζουν στης  μπόχας πια το άρωμα.. πως βγάζουν συμπεράσματα ..με ποίο σκεπτικό..πως είναι οι  γυναίκες οι δυναμικές..οι ατσαλάκωτες στα μάτια τους..χωρίς μια  ζωντανή ψυχή..χωρίς δικαίωση για τα δικά τους θέλω.. Τις νιώθω τούτες τις αγέρωχες βαθιά και τις κατανοώ..γιατί είναι ορίτζιναλ γυναίκες και ''μαγκάκια''.. τις κατανοώ γιατί ''συρτάρια'' εγέμιζα κι εγώ ωσάν κι αυτές  χρόνια πολλά.. της ταχτοποιημένης άλλοτε και άλλοτε της άταχτης ζωής μου.Γυναίκες που δεν ''εθαψαν'' ποτέ τη θηλυκή τους την πλευρά..γυναίκες που σεβάστηκαν τα συναισθήματα  συντρόφων τους..τότε που άρμοζε γλυκά..ήταν απλά ο ίδιος τους ο εαυτός..αληθινές γυναίκες..

Όλα τα εσιδέρωνα και γέμιζα με τις δαντέλλες μου..και τα αρώματα..τις αποξηραμένες μου..τις μυρωδάτες μου λεβάντες..της θάλασσας τις ομορφιές..και τα κοχύλια της καρδιάς μου..όλα είχαν με τάξη ιερή τη θέση τους..σε κείνο το παλιό μου και ακριβό μου έπιπλο..με τα πολλά συρτάρια..Μα ξύπνησα ένα πρωί..κι εκεί στην ησυχία της κάμαρας και τη γαλήνη του μυαλού μου..έψαξα μέσα στο παλιό το έπιπλο ένα συρτάρι  για να βρω..για να ταχτοποιήσω τα παραπονεμένα θέλω μου..κι ένα συρτάρι ευρύχωρο να τα χωρέσει εκεί δεν έβρισκα..ήτανε από χρόνια γεμισμένα..Είναι πάντοτε μετρημένος ο καιρός..και είναι ορισμένα τα συρτάρια που χαρίζονται στη γέννα του καθένα μας..σαν έρχονται οι μοίρες οι καλές..δώρο να μας τα κάνουν..Το ξανασκέφτηκα με μιας..απ' την αρχή..άρχισα να πετάω τα κιτρινισμένα και ταχτοποιημένα δαντελένια ρούχα μου..και φόρεσα  τα άνετα..τα χαλαρά..εκείνα τα μεταξωτά..και που δεν πιάνουνε θαρρείς και πολύ τόπο στα συρτάρια..

 Κι ύστερα ανακάλυψα σε μια γωνιά της παραπονεμένης της ψυχής μου..ένα σακουλάκι ολόγιομο πετράδια φυλαγμένα.. Ήταν γεμάτο βότσαλα..όλα τα Καλοκαίρια μου εκεί μέσα φυλαγμένα..   Δεν τις εμέτρησα ποτές..αν ήτανε πολλές εκείνες εκεί οι ηλιόλουστες και οι ''ζεστές'' μου οι εποχές.. οι ''άταχτες''..οι αμαρτωλές..μα σαν τις εκοίταξα με μιας και  εκατάλαβα ..ήταν αυτές που μου κρατούσαν το χαμόγελο φρέσκο ακόμα και ζεστό.. ακόμα πα στα χείλη..

Και ναι..οι ''δυνατές'' και οι ''αδύναμες''..όπως κι αν τις βαφτίζουνε οι άλλοι τις γυναίκες..κοιτώντας πίσω τη διαδρομή..καθώς επάνω μας τα χρόνια αποτυπώνουνε τα λάθη μας..τα πάθη μας..τα πεπραγμένα της ζωής μας..να ΄χουμε θάρρος να τολμούμε λέγοντας αλήθειες μοναχά..Έτσι κι εγώ..κοιτώντας στο καθρέφτη μου ομολογώ : πως ναι.. με ερωτεύτηκαν και ερωτεύτηκα κι εγώ  τρελλά..με απέρριψαν κι απέρριψα κι εγώ ανθρώπους..έκανα σχέσεις δυνατές ..επάνω μου σαν άρωμα ακριβό και ''καλοφορεμένες''..και τώρα που κοιτάζω την αόρατη γραμμή μπροστά..διατηρώ το στυλ και την ευαισθησία μου..κι έχω στο νου μου για τον έρωτα την ίδια αισθητική..τις ίδιες πάλι τις απόψεις..

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη

............................................................................................................

η ''κλειδαρότρυπα''..σαν σκηνοθέτης μιας ταινίας εύπεπτης - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Σαν σκηνοθέτης μια ταινίας εύπεπτης.. για σένα μοναχά .. ευχάριστης πάντα κατά το δοκούν των απωθημένων σου ονείρων..στήνεις ιστορίες μοναχός και αυτοπαγιδεύεσαι μες στις σελίδες του μυαλού..για να αντέξεις το..τούτο που δεν αντέχεις ..τούτο που μισείς και δεν μπορείς...και σου σερβίρουν να μασήσεις..Μα το ξημέρωμα σε βρίσκει πάντα εκεί  στο πρωινό το χάραμα.. στης άνυδρης δικής σου ονειροπαγίδας ..στης φτώχειας της καρδιάς..μ' εκείνο  εκεί το  ρούχο το λερό..άγριο '' άτι'' ο συμβιβασμός..τις ψεύτικες ζωές και ιστορίες δεν αντέχει..Πόσο να ζεις σε μια ιστορία ψεύτικη..δεν ημπορεί..δεν προλαβαίνει.. ούτε και ουτοπία καν  να γίνει..

Είναι παρήγορο..και ίσως γιατρικό για σένανε και άκρως βολικό..να 'χεις στην τσέπη μια ''δραχμή''.. και στο τραπέζι σου να βλέπεις τα παλάτια να αγοράζεις..Είναι που απλόχερα έξω εκεί ..μες στα ''παζάρια'' που πουλούν..τα φύκια κάνοντας '' μεταξωτές κορδέλλες''..είναι που η ανάγκη της ασφυχτικά εγκλωβισμένης και στραμπουληγμένης σου ψυχής ψάχνεις να βρει διέξοδο..για να την βηματίσεις..ή είναι απλά η '' αρρώστεια'' σου..που αργά αλλά σταθερά..τον εαυτό σου τον ψευτίζει και  στην ''τρέλλα'' σε οδηγεί ?Σε μαρασμό πνευματικό..και στο ναρκισσισμό της σκέψης σου αναλώνεσαι..καθώς το χώμα παρασύρεται κάτω από τα πόδια σου..γιατί είναι πολύ πιο ορμητικό..το ίδιο το ποτάμι της ζωής και δεν το προλαβαίνεις.. Αναπάντητα τα ερωτήματα μες στην τρελλή ετούτη εποχή πάντα θα παραμένουν..

Αρπάζεσαι..τυλίγεσαι το όνειρο..κάνεις δικές σου τις ζωές που θαύμαζες..και που τα κότσια  σου ήταν αδύναμα..δεν άντεχαν τόση ''πεζοπορία'' μέσα στα αγκάθια για να κάνουν..είχες και ''υψοφοβία'' και τα υψηλά..πάντα εσύ τα  εφοβόσουν..Τώρα σαν παπαγάλος που επαναλαμβάνει άναρθρες κραυγές..τρέχεις σαν το ζητιάνο ..με τα ψίχουλα από τις ξένες τις ζωές..να ''ράψεις''    μικρά - μικρά   μπαλώματα..μια νέα δική σου για να μοιάζει αυτή ζωή..δική σου για να την βαφτίσεις..

Απελπισμένες οι ζωές που δεν ευτύχησαν..δικές τους για να γίνουν..Το ξένο φόρεμα είναι δανεικό..και πάντα σε στενεύει.. Σύνελθε φίλε και η ζωή είν' μονάχα μια φορά..πειράματα άσκοπα δε συγχωρεί..στην παγωνιά της θα σε καταψύξει..H ζωή δεν είναι ''κλειδαρότρυπα'' των ξένων που λιμπίστηκες ζωών.. κι αν δεν αντέχεις την ευτυχία ..τη γαλήνη των πολλών..χρήζεις απλά μιας ψυχιατρικής εξέτασης..και άκρως επιμελημένης..γίνεσαι θέαμα γελοίο και ενοχλητικό..''σαπίζεις''.. μαραζώνεις...Η αυτογνωσία είναι προτέρημα ''ακριβό''..δίνει γερές κολώνες στο δικό σου οικοδόμημα που λέγεται ζωή..''Αγόρασέ'' το πριν να είναι αργά..πριν μείνεις θεατής αιώνιος..κατασπαλώντας τον πολύτιμο το χρόνο σου..πίσω από μία κλειδαρότρυπα των ξένων προς εσένανε ζωών..

Kείμενο- Σοφία Θεοδοσιάδη
..............................................................................................................

14 Φεβρουαρίου 2017

Από το Μονόγραμμα ( απόσπασμα) - Οδυσσέας Ελύτης.


    Το "Μονόγραμμα" γράφτηκε κατά τη διαμονή του Οδυσσέα Ελύτη στο Παρίσι (1969-1971). Η πρώτη του έκδοση έγινε την άνοιξη του 1971 στις Βρυξέλλες από φωτοτυπημένο χειρόγραφο του ποιητή, για λογαριασμό των εκδόσεων L`oiseau της Αμμοχώστου Κύπρου. Στην Ελλάδα εκδόθηκε το φθινόπωρο του 1972 από τον Ίκαρο. Είναι ένα από τα πιο περίτεχνα ποιητικά οικοδομήματα του Οδυσσέα Ελύτη. Είναι ένα σχετικά μικρό ποίημα, ένα ερωτικό τραγούδι, γεμάτο συγκίνηση και λυρισμό, τόσο καλά σχεδιασμένο όσο και το "Άξιον Εστί".
                                      
     III
Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Ακουστά σ' έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:
Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή
Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ για σένα και για μένα.


( απόσπασμα- Μονόγραμμα-  Ελύτης)
                            
      


.................................................................................................................................................................... 

 !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 Το μονόγραμμα...ποίηση Οδυσσέας Ελύτης.
Διαβάζουν: Ιουλίτα Ηλιοπούλου - Μίκης Θεοδωράκης.
..............................................................................................................

            

13 Φεβρουαρίου 2017

μα είχα μέσα μου έναν ''άγιο'' - της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Με τους αγίους ποτέ μου δεν τα πήγαινα καλά..ούτε κι αυτοί με μένα..Μα είχα μέσα μου..εκεί επάνω στο '' περβάζι''του μικρού του παραθύρου μου..εκείνο της καρδιάς..είχα ένα μικρούλι σαν παιδάκι που εκάθονταν..που μοναχή μου τον εβάφτισα δικό μου άγιο..που πολύ τον αγαπούσα..ήταν ο Άγιος - έρωτας..έτσι τον βάφτισα από μικρή..και πάντοτε μαζί του περπατούσα..Ήτανε ζωηρός..απρόβλεπτος..έτρεχε πάντα γρηγορότερα από τα πόδια τα δικά μου..ποτέ μου δεν τον επρολάβαινα..είχε φτερά σαν αετού..με σήκωνε ψηλά..Τώρα θαρρείτε εσείς.. πως για τα αγόρια μοναχά πως σας μιλώ..και που χαμόγελα εφέρνανε στα ροδαλά τα μαγουλά μου..τότε που ήμουν κορίτσι άγουρο..και έπλεκα σαν υφαντά της μάνας μου τα όμορφα τα λόγια τους κεντίδια στα μαλλιά μου..

Ήμουν μικρή και νόμιζα πως είναι έρωτας τρελλός εκείνος μοναχά..να σε φιλήσει πα στο μάγουλο ..ένα όμορφο σκαστό φιλί..το αγόρι σου που εδιάλεξες.. που το κοιτάς και το λατρεύεις..που το θαυμάζεις και το αναζητάς στα ονείρατα τα βράδια..Μα τώρα που μεγάλωσα πολύ..που τα 'νιωσα και τα φιλιά..και τα τρελλά τους χάδια..τώρα..όχι..όχι δε σας μιλώ για τα γαργαλετά..τα χαχανίσματα..εκεί.. στα απογευματινά μας τα περιδιαβάσματα..τη ''βόλτα'' όπως τη λέγαν οι μεγάλοι..το ''νυφοπάζαρο'' το έλεγε η νόνα μου η σοφή..

Για εκείνον 'κει τον έρωτα πάντα θα σας μιλώ..που ομορφαίνει την ψυχή..της βάζει φτερά στα πόδια της..την κάνει τη ζωή να κυνηγά..μέσα στους κήπους της.. που όλα τα λούλουδα τα περιέχει..Λουλούδια για την ομορφιά του έρωτα του αληθινού.. εκείνη εκεί τη δύναμη ..που τους τροχούς μας ..εκεί στο κάρο της ζωής..τους έχει σε εγρήγορση..και τους μετακινεί..με μια ταχύτητα ακατάπαυστη.. μέχρι να 'ρθει το τέρμα..εκείνης της διαδρομής..που στην εκπλήρωση του ανθρώπου οδηγεί...Αγάπησα και ερωτεύτηκα ..αφέθηκα πολύ..και παραπονεμένη δε με άφησε η ζωή..Τώρα δεν κάνω πια δηλώσεις και βαρύγδουπες ατάκες δεν πετώ..για τους αιώνιους τους έρωτες..που και αυτοί είναι δυσεύρετοι .. και βλογημένος..από τη μοίρα προικισμένος όποιος τους συνάντησε..και ναι..ευλογήθηκα από έναν τέτοιο έρωτα τρελλό..και διαρκείας..γιατί είναι ευλογημένοι εκείνοι οι έρωτες.. που με αγάπη την καρδιά αλείφουνε..και την εσυντηρούνε..

Ρουφώ απλά του έρωτα..εκείνου εκεί του έρωτα.. την όμορφη φρεσκάδα του..που μου εναποθέτει καθημερινά..δίνει αξία στη ζωή..την κάνει να βαθαίνει..από τα πιο σημαντικά..μέχρι τα πιο ασήμαντα..εκείνος τα φωτίζει..ο έρωτάς μου ο ακαταύπαστος..για αυτά τα μύρα τα πλούσια.. της ίδιας της ζωής..Έτσι μονάχα νιώθεις ζωντανός..σαν περπατάς και μες στην τσέπη σου..έχεις κρυμμένο έναν έρωτα..κάθε φορά έναν έρωτα.. που βήματα μες στη ζωή σου ανοίγει..τον έρωτα εκείνον τον μοναδικό..που κόβει την ανάσα για τα αναπάντεχα..τα απρόβλεπτα που η μοίρα σου 'χει φυλαγμένα..μα συγχρόνως σε αναζωογονεί σαν μάσκα οξυγόνου..Δραπέτης της λογικής ο έρωτας μονολογώ συχνά εγώ..η αδρεναλίνη πιάνει το Ζενίθ..μα έρχεται ο Γκάντι και μου ψιθυρίζει στο αυτί πως :
 «η πιο απ' όλες διακριτική η δύναμη στον κόσμο.. είναι μονάχα  η αγάπη».

Κείμενο - Σοφία Θεοδοσιάδη
.....................................................................................................................................................................