16 Ιουνίου 2018

''το κορίτσι με τα ηλιοτρόπια''.....

Για τη μικρή Ματίλντ είναι η ώρα των διακοπών με τη μαμά της στην Προβηγκία. Άρωμα λεβάντας, τζιτζίκια, μια κούνια που ανεβαίνει πολύ ψηλά και μια υπόσχεση: "θα περάσουμε πολύ ωραία "μεταξύ γυναικών".
Από την άλλη μεριά, ατίθασα μαλλιά, ναυτικό κοστούμι, υπερβολικά μεγάλο, δέρμα που θυμίζει φρεσκοψημένο ψωμί, ένα στόμα που χαμογελάει δείχνοντας όλα του τα δόντια μείον ένα, μια φωνή τραγουδιστή που ακούει στο όνομα Ρεμί και πάλι μια υπόσχεση: "θα το σκάσουμε και θα πάμε στην Ιταλία να παντρευτούμε".
Μυθιστόρημα τρυφερό όπου οι μητέρες είναι εύθραυστες και υποχωρητικές, οι άντρες απόντες και η φύση γεμάτη λουλούδια και μικρά κορίτσια που κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο μαγικό κόσμο των αισθήσεων και ερωτεύονται ένα αγοράκι τόσο πολύ όσο και το αγαπημένο τους γλυκό.
Το τελευταίο μυθιστόρημα της Νοέλ Σατλέ, που κλείνει την τριλογία των χρωμάτων, θα μας συγκινήσει με την αθωότητα της εξάχρονης Ματίλντ, που μαγεύεται από τα ηλιοτρόπια και τον Ρεμί το καλοκαίρι του πρώτου της έρωτα..
..........................................................................................................................................
ΣΚΕΨΕΙς
Κάθε Ιούνη ένα κορίτσι κι ένα αγόρι..μαθητευόμενα..παιδιά για την αρρένα της ζωής προετοιμαζόμενα..και την αναζήτηση της ευτυχίας τους επίσης..αφήνουνε για λίγο το αλφαβητάρι τους..αφήνουν και την πένα την καταναγκαστική πολλές φορές..ξεχύνονται στις εξοχές..για να ρουφήξουνε το νέκταρ της ζωής..Καιροί δύσκολοι..στιμωγμένα και τα οικονομικά..άλλα παιδιά θα πάνε στα νησιά..και άλλα στους παππούδες στο χωριό..Μα όπου κι αν βρεθούνε τα παιδιά..η φαντασία..το όνειρο θα πρέπει να τα συντροφεύει..Φίλοι καλύτεροι και πιο πιστοί από όλους περισσότερο εστάθηκαν στα χρόνια τα βιβλία..Εκείνα που μας εταξίδεψαν ωσάν παιδιά..και μας ταξιδεύουνε ακόμα..έτσι μου ήρθε πάλι εφέτος εις το νου..εκείνο το πανέμορφο..ρομαντικό και τρυφερό βιβλίο..<< Το κορίτσι με τα ηλιοτρόπια>>...
Αθωότητας χρόνια καλά σφραγισμένα στο σεντούκι της ψυχής μας..αναζητώντας τους ήλιους στη ζωή..
Δώστε τροφή πνευματική και όνειρο και φαντασία στα παιδιά..ας ταξιδέψουν στις σελίδες του..
η φίλη σας Σοφία...

Σοφία Θεοδοσιάδη  - εκπαιδευτικός.
........................................................................................................................................

15 Ιουνίου 2018

Μου λείπει ναι..γιατί με ''φρόντιζε''


Θα κυλάει η ζωή σας και θα ''χάνεται''
χωρίς τις παύσεις που απαιτεί..
χωρίς ανάσες..δίχως βλέμματα..
στα τετριμμένα θα αναλώνεστε..
πανομοιότυποι..θα επαναλαμβάνεστε..
τα ίδια πράγματα θα λέτε ως παπαγάλοι..
δε θα προλάβετε μες στη βιασύνη σας..
δε θα τη νιώσετε εκείνη την αγάπη..
εκείνη που δεν άργησε..δεν ολιγώρησε..
μα εστάθηκε μπροστά σας ζωντανή..
Μου λείπει ναι..γιατί με φρόντιζε..
ζακέτα ήταν μάλλινη..
της παγωμένης μου ψυχής..
λέξεις που αργά θα ειπωθούν..
μαζεύανε τα γράμματα για να γραφούν..
απ' το αλφαβητάρι της καρδιάς..
μόνα τους ένα - ένα..
εγίναν πρώτα συλλαβή..
εγίνανε στα χρόνια μια σελίδα..
Μου λείπεις ναι..γιατί με ''φρόντιζες''.........

 Σοφίας Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................

14 Ιουνίου 2018

''η μπαλάντα της ζήλιας''..........

art : Christian Shloe
Για τις όποιες ζήλειες,σχεδόν πάντα φταίνε οι γονείς, 
που συγκρίνουν τα παιδιά τους και ζυγίζουν
τα ''καταχαρίσματά'' τους της στοργής..
σαν στυγνοί έμποροι.
Ζηλεύω είναι σύγκριση.. 
δικαιολογημένη ή παράλογη εμμονή σύγκρισης
με δικαιολογημένα ή παράλογα συμπεράσματα.
μια σύγκριση,που ό,τι και να κάνεις,ό,τι και να λες
εσύ βγαίνεις στα μάτια σου ο μειωμένος.
Τα περισσότερα κόμπλεξ μεγαλείου και ανωτερότητας,
στη μειονεξία φανερώνονται..και θορυβούν
για να καλύψουν το θρήνο της αυτομεμψίας..
Ριζώνουν στην αυτοϋποτίμηση,
στην προσωπική χαώδη ανασφάλεια..
και στην απουσία αυτοεκτίμησης...............



''η μπαλάντα της ζήλιας'' ( απόσπασμα)
- Μάρω Βαμβουνάκη

...................................................................................


ΣΚΕΨΕΙς.........
<<Αν ήτανε η ζήλεια ψώρα..θα κόλλαγε όλη η χώρα>>..
Ρήση σοφή..μεστή..που ακόμα στα αυτιά μου αντηχεί..
απ' το γλυκό - σοφό στόμα της νόνας μου..
σχολειό πολύτιμο απ' τα μικράτα μου ακόμα..
Καθώς και η ρήση <<μικρό χωριό..κακό χωριό>>..
που ευνοεί να ανθεί η ζήλια..
Ξυπνάς απ' το πρωί και ηθελημένα ή αθέλητα
 το μάτι σου καρφώνεται εις την αυλή του γείτονα..
και στο φουστάνι της γειτόνισσας..κρυφή σου επιθυμία..
Κι εσύ...αν απ' τα γεννοφάσκια σου..
είχες γονείς εγωιστές..ανασφαλείς και εγωκεντρικούς..
και συγκρινόμενος ολημερίς και ολονυχτίς..
ψάχνεις επιβεβαίωση..τα μάτια σου γουρλώνοντας..
και << όσα δε φτάνει η αλεπού..τα κάνεις κρεμαστάρια>>. 
κι αρχίζεις τις κακίες σου να τις σκορπάς..
σε ό,τι δεν μπόρεσες ..δεν τόλμησες 
δεν ήσουν ικανός να καταχτήσεις..
Εκεί τρυπώνει το μικρόβιο 
της ζήλιας της αρρωστημένης σου..
χάνοντας χρόνο πια με τον κατώτερο εαυτό..
εθελοτυφλώντας..αγνοώντας τα
μη ασχολούμενος με τα χαρίσματά σου..
Μικρόβιο που εξελίσσεται..γίνεται ασθένεια τροχοπέδης..
Άνθρωπος γίνεσαι λειψός..καθώς δεν έμαθες 
να ''αυτομέμφεσαι''..σπουδαία αρετή 
από παλιά..η αυτομεμψία''..
Όχι δεν εννοώ το αυτοκατηγορώ..
 την αυτοκριτική..την τάξη ..την τοποθέτηση..
την ιεράρχηση των προσόντων σου..αυτήν επικαλούμαι..
μα και των ελαττωμάτων σου ακόμα εννοώ..
Αυτή η σπουδαία αρετή σε πάει παραπέρα..
Σπουδαίο βιβλίο η μπαλάντα της ζήλιας της κ. Βαμβουνάκη..
Μια μπαλάντα που ενοσρχηστρώνει το μέσα μας..
μας τοποθετεί..μας παίζει τη μουσική της αλήθειας..
τη μουσική της αυτογνωσίας..
Να ένα ακόμα καλό..σπουδαίο βιβλίο για ανάγνωση..
η φίλη σας Σοφία.

Σοφία Θεοδοσιάδη - εκπαιδευτικός..
............................................................................................................

12 Ιουνίου 2018

''νομίζω πως δεν έφυγες''.......

Αναζητώντας τα παλιά..
κάτω απ' την ακακία  μας τη βιολετιά..
εσένα ζωγραφίζω..
νομίζω πως δεν έφυγες..
ταξίδι κίνησες αποδημητικό..
σε συντροφεύουνε στο δρόμο σου..πουλιά
στέλνω στο κατόπι σου..να σου κρατούνε συντροφιά..
στα σκοτεινά σου βράδια..
σε βλέπω να περνάς για ύστερη φορά..
του πατρικού σπιτιού μας την εξώπορτα ..
έρχεσαι στα αθόρυβα στον ύπνο μου..
και οι τοίχοι του δακρύζουν...
γελούσες και το γέλιο σου άνοιγε τις καρδιές μας
κράταγες αναμμένο το κερί και μες στις συμφορές..
άφησες πια το σπίτι μας και πήγες μακριά
μοιάζει μπαχτσές που του 'φυγαν για πάντα τα πουλιά..
τα όνειρά σου φύτεψες στη μέση εκεί του δρόμου μας..
αδύναμο που μοιάζει το παρόν στης νοσταλγίας την πόρτα..
Μη με ξυπνήσετε απ' τ' όνειρο..
μην πείτε πως ανέβηκε στον ουρανό..στον ήλιο..
η μάνα μου ήτανε παιδιά..και δεν ακούω λόγια..
πως λέτε ήτανε και πλήρης ημερών...?
εεε..και..η μάνα μου ήτανε τ' αηδόνι μου 
και παραγγέλνω στα πουλιά..
να κάθονται τα βράδια πα στον τάφο της..
και να της κάνουν συντροφιά..φοβόταν το σκοτάδι..

'' νομίζω πως δεν έφυγες'' -  Σοφία Θεοδοσιάδη.
( πέρασαν κιόλας έξι μήνες)
............................................................................................................

11 Ιουνίου 2018

''γλυκειές επιστροφές''.........


φωτο: Iliana Theodosiadi

Αν η αγάπη είν' ομορφιά..
εγκλωβισμένη στα φτερά..
Καλοκαιριού μιας άσπρης πεταλούδας..
έρχεσαι απρόσμενα τα πρωινά
τρελλό χορό αρχινάς πανηγυριού
στο γνώριμο λουλούδι μας 
που φύτεψαν τα χέρια τα δικά σου..
μιας πεταλούδας πέταγμα.. ολόλευκης..
εξαγνισμένης της ψυχής..
στο χαμογέλιο ανθεί..
δρόμο μακρύ..φτερούγισμα άυλης μορφής..
φέρνεις τα χαιρετίσματα από το κοιμητήριο..
φως απ' τα καντηλέρια τρεμοσβήνον..
λένε πως επισκέπτονται οι ψυχές..
εκειούς π' αγάπησαν πολύ..
που αγαπήθηκαν με πάθος..
μπερδεύομαι συχνά στο πέταγμα..
είναι αρκετοί οι αποδημήσαντες..
ποιά τάχα να 'σαι εσύ?
τίνος ψυχή εφόρεσες μορφή?
λευκή μου πεταλούδα?
κοιτώ σε και χαμογελώ..
αναγνωρίζω σε στο πέταγμα..
σινιάλο για ξεκίνημα..
και αλλαγή πορείας..
αθόρυβος μονόλογος τα λόγια μου..
ακουμπούνε τα φτερά σου..
Δεν είναι ο θάνατος που μ' έσκιαζε..
ήτανε πάντα ο αποχωρισμός..
το ύστερο αντίο
δεν ήτανε ο λώρος μας της γέννας μας
που βίαια εκόπη..
είναι ο λώρος της ζωής..
κοινής πορείας μιας αόρατης κλωστής..
σε κειούς που αγαπήθηκαν βαθιά..
πέρα από ενώσεις αίματος 
σε κειούς που εμιλήσαν με τα μάτια..
γλυκειές επιστροφές πα στα φτερά..
έρχεσαι αγάπη μου...
ο ήλιος έρχεται με σε..
που σύννεφα θανάτου τον εκρύψαν...........

'' γλυκειές επιστροφές'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
...........................................................................................................

10 Ιουνίου 2018

'' Μάθε μου..ψυχή μου''.........

φωτο: από το Διαδίκτυο
Μάθε μου..ναι..να κρύβομαι
μες στο κατώγι σου το σκοτεινό..
να μπαίνω..να τρυπώνω..
στου κόσμου του σκληρού..του απτού..
μα και στον άπιαστο του νου..
 εκειόν..των μυημένων υφαντών..
στον αργαλειό..
όπως και τότε στα αθώα παλιά..
με κουρελάκια να υφαίνω σου..
μια κουρελού πολύχρωμη..
να 'χει τα χίλια χρώματα..
όσα και οι ανθρώποι..
κάθε κουρέλι μια ψυχή..
κορδέλλα φορεμένη..
Μάθε μου για να βάφω άλικα
 κουρέλια παρδαλά..
να γίνεται το χράμι φωτεινό..
να απλώνεται στο φράχτη μας στης Γης..
να βγαίνουνε στο λιακωτό οι ψυχές..
μη με μαλώνεις ..μάθε μου..
να μην τα κόβω σε στενά..
μην ψαλιδίζω τα κουρέλια τους
στενές λωρίδες της καρδιάς..
Πες μου..και μάθε μου..
δείξε μου εσύ τον τρόπο που ηύρες..
να ζωγραφίζεις το το γκρίζο γύρω σου..
με χρώματα παστέλ ψυχής 
να βγαίνει ο πίνακας μουσειακός..
στου χρόνου τη φθορά..
Μάθε μου..
τα πόδια να ξεκολλάω από τη γης..
μάθε μου να πετάω ψηλά..
στο παραμύθι που 'γραψα για με..
να 'μαι ο αετός..
μη με αφήνεις..μάθε μου
να ζω..ν' αντέχω..να δημιουργώ !!!
τις προσευχές μου..μάθε μου 
με άγιο δισκοπότηρο να κοινωνώ..
ψυχές για να σταλάζω........
φωνή των σπλάχνων μου βαθιά..
μικρή..μεταξωτή μου πεταλούδα..
απ' την πηγή της γέννησης..
αόρατος εσύ..ο εντολέας μου..
με κυβερνάς..
είσαι ο μικρός μου ο Θεός..
η αυτοάμυνα..η αυτοεντολή..
στων χρόνων τις προκλήσεις..
Γι αυτό σου λέω δυνατά..
μάθε μου αν θες να αντέχω τους
τους ελλειπείς..τους καιροσκόπους..
μάθε μου αν θες..
ο γητευτής να καταντώ αφ' εαυτού..
μιας αυτοϊασης στον κόσμο τους..
να μ' αγαπώ..να καταχτώ..
να με ψηλώνω....

'' Μάθε μου..ψυχή μου'' - Σοφία Θεοδοσιάδη.
...........................................................................................................

6 Ιουνίου 2018

''μια πυγολαμπίδα φωτίζει τη νύχτα''..( αποσπάσματα)


εικόνα : από το Διαδίκτυο.
Όμως τα βράδια ένας γρύλος τραγουδάει ανάμεσα στα σκονι-
σμένα βιβλία, και μια πυγολαμπίδα ανάβει το φανάρι
της πάνου από τα χαρτιά μου, να γράφω αγρούς με γαλανά
λουλούδια και καλαμιές όπου περνούν κοπάδια τρυγονιών.{…..}

Πόσον καιρό αποδημήσαμε στο δρόμο των χελιδονιών;
Ήλιος πολύς δεν ήταν πουθενά για να ζεστάνουμε τα χέρια μας.
Μέσα μας ένα σπουργίτι κρύωνε.
Πεθυμήσαμε τα αγαθά μάτια των μοσχαριών για να κοιτάξουμε
τη γη, τον ουρανό, και την καρδιά μας.
Πού αφήσαμε το σιωπηλό χαμόγελο που δεν ξέρει να χαίρεται;
Σε ποια γωνιά της αυγής έχουμε πετάξει την άσπρη κυριακάτικη
ποδιά μας και το πρώτο σχολικό τετράδιο με τ’ αδέξια σχέδια
των προβάτων και των ανθρώπων; […]

Ο ήλιος ήταν πονηρός. Έχωνε τα χρυσά κέρατα, σαν τρα-
γος, ανάμεσα στις καλαμιές, και το χρυσό του μάτι
παραμόνευε τη γη.
Στη βρύση πλέναν οι κοπέλες τα πλουμιστά μεσοφόρια
γιομάτα πράσινα πουλιά και κόκκινα λουλούδια.
Ο μεσημεριανός αγέρας γαργάλαγε τις χωματένιες φτέρνες των
ξαπλωμένων χωρικών και τις μασκάλες των κοριτσιών.
Και τα κορίτσια θύμωναν και γέλαγαν….
Το γέλιο τους το παίρναν τα σοβαρά πλατάνια κ’ οι ευγενικοί
Ευκάλυπτοι, και σάλευε όλη η ρεματιά απ’ τα γέλια των
πουλιών, των νερών και των φύλλων.
Κ’ εμείς κρυβόμαστε κάτω απ’ τα πράσινα φουστάνια των
θάμνων κι αφουγκραζόμαστε το λαχάνιασμα της γης και των
λουλουδιών τα καρδιοχτύπια…”

(Γ. Ρίτσος, Μια πυγολαμπίδα φωτίζει τη νύχτα. Κέδρος)


Ένα μαγικό ταξίδι για παιδιά..και για μεγάλα παιδιά ενίοτε.
καθώς  το διάβασμα έχει διαβαθμίσεις..
είναι κάτι σαν το ασανσέρ..που σε ανεβάζει όροφο - όροφο..
και σίγουρα όλοι μας δεν πάμε κατευθείαν στον Καμύ..
δεν είναι καθόλου υποτιμητικό..είναι γοητευτικό κάποτε να αρχίζουμε από κάπου..άλλωστε η νοσταλγία των παιδικών μας βιωμάτων..
η νοσταλγία των παιδικών μας χρόνων..είναι σαν το χάδι 
της μητέρας μας στο μάγουλο..που μας ενθαρρύνει..
μας ενεργοποιεί και μας ακολουθεί μέχρι τα βαθιά μας γεράματα..
Μέσα σε τούτο το ''μαγικό'' βιβλίο του Γιάννη Ρίτσου..
που γράφτηκε το 1937 στην Πάρνηθα..
όταν με την κλονισμένη υγεία του μεταφέρθηκε στο εκεί σανατόριο..
το ταξίδι είναι ανεπανάληπτο..
Ένας ύμνος στην ομορφιά και στον αγώνα του ανθρώπου 
για την κατάχτηση των  υψηλών ιδανικών...




Καλοκαιράκι γαρ..παραλία..δροσερό καρπουζάκι..
και δροσιά στο νου και στην ψυχή μας..
Διάλεξα μικρά αποσπάσματα..με πολύ αγάπη..για όλους μας..
παιδιά..εγγόνια..μαμάδες.. μπαμπάδες..
γιαγιάδες ..παπούδες..καθώς..πάντα ένα φωτάκι..
μια ''πυγολαμπίδα ψυχής''..
στέλνει φως στις καρδιές μας....
Καλή ανάγνωση!!!

η φίλη σας 
Σοφία Θεοδοσιάδη- εκπαιδευτικός..
............................................................................................................

5 Ιουνίου 2018

''μοναχικός ο αναρριχητής''...........

Στης βελουδένιας μοναξιάς σου
στης σιωπής..αίωρος..
μιας αναρρίχησης αδιάκοπης υφάντης..
κόμπο στον κόμπο στο στημόνι αργαλειού..
ύφαινες στέρεο το σχοινί..
τσακίσματα..γκρεμούς..
ο φόβος σου για το κενό της άβυσσος..
αγγίγματος στο χάος σου..
πανάκεια της φθαρτής σου της ζωής..
θροϊσματα και μουσικές..
στου πεταρίσματος..
ατέρμονο ταξίδι σου..ανάβασης..
η πεταλούδα η απέθαντη..
ελπίδα σου..αέναα εστάθη..
γραμμόφωνο παλιό..θαρρείς ο νους..
στέλνει ήχους απ' τα βάθη του..
μιας θάλασσας..
πεντάγραμμο η ζωή..σε νότες  ξεχασμένες..
σε τούτη τη μικρή γωνιά..αποτυπώματα..
και χαρακιές..αιμόστακτες σταγόνες..
γκράφιτις σε παλιό..ντουβάρι ξεχασμένο.. 
έπαψε πια τις νύχτες σου
να σου μιλά η αλήθεια..
Φρούδες ελπίδες..υποσχέσεις..καταποντισμοί..
στο ξεροβόρι απάγκιο δεν ευρέθη..
στον έρμο δρόμο..τελευταίας διαδρομής..
λυσσομανούν οι αέρηδες..σκαν στο δεντρί..
αστήριχτο..σαθρώσεις ετοιμάζουν..
Κι εσύ..εμμονικός μιας άρνησης..
δεν εκαρπώθης μιας αιώρησης..
όμοια ν' ανέβεις την κισσός..
στην κορυφή αναρριχώμενος..
της προσκολλήσεως..
αχτίνες σαν κλεφτρόνι να ανασάνεις..
Θιασώτης πάντα σου..
 της ποίησης της κλασσικής..
ένας Δροσίνης σε καθοδηγεί εσαεί..
να μη λιμπίζεσαι ποτές..
στη σκέψη στροβιλίζει σε..
το ψήλωμα το γιαλαντζί..
μηδαμινό..στα ώτα της ψυχής
 κραυγάζει..''απευκταίον''..
<< μονάχη να ανεβαίνεις..να ανεβαίνεις το >>..
μότο γλυκό..παρήγορο..ενίοτε ρηξικέλευθον..
 μονάχα ένα παράπονο πικρό..αιμορραγεί..
το χέρι  το ζεστό να κρατηθείς ..
εκόπη..εκλαδεύθη από τον Άδη..
μοναχικός ο αναρριχητής..

 ''μοναχικός ο  αναρριχητής'' - Σοφία Θεοδοσιάδη
............................................................................................................

3 Ιουνίου 2018

''δεσμοφύλακας''........

Φωτο: από το Διαδίκτυο
Παραδομένος.. 
θαλερή η δίνη της ψευδαίσθησης
οι αλυσίδες πάψανε από καιρό..
να του πληγώνουν τους ''καρπούς'' του ..
ελευθερία απούσα μες στο νου..
τον ερουφούσε όλο πιο βαθιά..
μες στο πηγάδι του το σκοτεινό..
νερό του πρόσφερε..
στάλα τη στάλα λιγοστό..
το ''μαρτύριο της σταγόνας'' ..
νόμος αναρτημένος μες στο σπιτικό..
εφαρμοσμένος κατά γράμμα..
σκληρός και ανελέητος
ο μεταμορφωμένος σε άγγελο
ο δεσμοφύλακάς του..
κι εκειός θαρρούσε πως δροσίζονταν..
στην κάψα του ''Καλοκαιριού''..
δροσοσταλίδες μοιάζανε 
στη διψασμένη την  ψυχή του..
Ήτανε νιος..και θάρρεψε..
με ένα σακίδιο μικρό..
τον κόσμο θα νικούσε...
θα έφτανε στους μύλους του
σαν αλλος Δον Κιχώτης..
τώρα σκυφτός..γονυπετής..
μπρος στα λερά κουρέλια του
του ασυλλόγιστου του δήμιου..
που ελευθερία της ψυχής..
δεν είχε μελετήσει στας γραφάς..
τη μέση σπάει..τσακίζει..προσκυνά
το δεσμοφύλακά του..
θαρρεί συχνά και ονειρεύεται..
πως είναι ο γκουρού του...
κι ο δεσμοφύλακας ντυμένος..
έμπλεος πλέον άγριων παθών
ενστίκτων χαμηλών..
χτυπάει για κομπολόγι του..
την αλυσίδα του πνιγμού του..
Θύτης και θύμα αυτοπαγιδευόμενοι..
σε μιας αγάπης αταξίδευτης..
στων χρόνων τις σιωπές..
ουσιωδώς ανύπαρκτης..
δεσμώτες των σκιών τους..
σε κρίκους αλυσίδας πλέκοντας..
της σιδερένιας φυλακής τους.. 

''δεσμοφύλακας'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη..
............................................................................................................

2 Ιουνίου 2018

'' πετρωμένες αγάπες''........

art : Dorina Costras
Στο παγωμένο βλέμμα σου..
ακόμα ουρλιάζει η καρδιά της..
δεν ούρλιαξε..δε φώναξε.. 
σε κοίταζε κατάματα..
στα παγωμένα μάτια σου 
ζητούσε τη θωριά σου..
χαμένη πλέον η θωριά
 στην άβυσσο..το απλανές
είχε νικήσει αμαχητί.. 
εκείνη τη συμπόνοια της ζωής..
σε παρακάλεσε..σε ικέτεψε..
το βλέμμα ανελέητα παγερό..
όχι..δεν ήτανε το βλέμμα γνώριμο..
δεν ήτανε τα μάτια τα δικά σου..
χειμώνιασε το βλέμμα σου..εχιόνιζε.. 
ασταμάτητα εχιόνιζε στην κάπα της..
εμούσκεψε η κάπα της ψυχής της..
κορίτσι αυτή..το θάνατο..
απ' τα μικράτα της τον είχε ακουστά
 και στο μικρό της το χωριό..
δεν τον εκρύβανε..απ' τα παιδιά οι μεγάλοι..
εχτύπαγε λυπητερά η καμπάνα τους
κάθε που ένας χωριανός
τους αποχαιρετούσε..
ετρέχανε ξοπίσω τα μικρά παιδιά..
πηγαίνανε ως τα μνήματα...
παιζότανε η τελευταία πράξη 
μπρος στα μάτια τους
που η γη..το χώμα ..
η γαία όλων των θνητών..
δεχότανε  στα σπλάχνα της 
το άμοιρο  παιδί της..
μα τούτο εδώ το πρωινό..
εκείνη την  ξεπέρναγε..
ήτανε πάνω από το σχοινί..
που κράταγε δεμένη
 στο δεντρί σου της ζωής..
την κούνια που τη λίκνιζε ..
τη κούνια που τη ζάλιζε..
με τα όμορφα τα δώρα της..
ήταν ετούτος ο αποχωρισμός..
αλλόκοτα λυπητερός..βαρύς
δεν έμοιαζε ενός φευγιού..
σταμάτημα..
εγκλωβισμός στιγμής ψυχής..
στου χρόνου την κασέλα εσφραγίσθη..
στο βουλοκέρι με αίμα κόκκινο
οι πετρωμένες..οι παλιές τρανές..
οι διαμαντένιες οι αγάπες..

'' πετρωμένες αγάπες'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.
............................................................................................................