12 Μαΐου 2016

Το γιασεμί στην πόρτα σου..- ο μύθος του...

JASMINE, by Sophie Anderson
Κάποια παράδοση λέει πως Ισπανοί θαλασσοπόροι φέρανε από τις Ινδίες στην Ευρώπη το γιασεμί και καλλιεργήθηκε για πρώτη φορά στην Ιταλία. Ο δούκας της Τοσκάνης το αγάπησε τόσο πολύ και με τόση ζήλια, ώστε απαγόρευσε στον φτωχό κηπουρό του να δώσει άνθος ή βλαστό σε οποιονδήποτε του το ζητούσε.  Αλλά ο νεαρός κηπουρός χάρισε στην αγαπημένη του, την ημέρα της γιορτής της, ένα κλαδί με τα μυρωδάτα άνθη του γιασεμιού. Εκείνη το φύτεψε μυστικά και με τις οδηγίες του καλού της ευδοκίμησε και πολλαπλασιάστηκε.

Όσο περνούσε ο καιρός μεγάλωνε και η αγάπη τους, αλλά η φτώχεια δεν επέτρεπε την ένωσή τους. Μια καλή τύχη όμως τους βοήθησε. Δυό πλούσιοι Γάλλοι περνώντας από την Τοσκάνη ένοιωσαν τη θαυμάσια μυρωδιά και με την προσφορά ολόκληρου θησαυρού η κοπέλα, παρά την αρχική της άρνηση, αναγκάστηκε να τους δώσει ένα φυτό.
 
 Οι Γάλλοι το έφεραν στη μεσημβρινή Γαλλία, όπου και καλλιεργείται για τη βιομηχανική παραγωγή γιασμινελαίου της αρωματοποιίας – στους περσικούς χρόνους χρησίμευσε και σαν φάρμακο. Έτσι η νεαρή Ιταλίδα, πλούσια πια, έγινε το ταίρι του αγαπημένου της, τραγουδώντας :

 
 
"Jasmine" - Cuong Nguyen
 











Ανθίσαμε για μας τα γιασεμιά
κι οι δυό μας οι καρδιές γενήκαν μια !


 Οι κόρες της Τοσκάνης για ανάμνηση, την ημέρα του γάμου τους, στολίζονται με γιασεμιά, γιατί πιστεύουν ότι αυτά θα φέρουν την ευτυχία της 
ζωής τους.


..............................................................................................................

 Το γιασεμί δεν άφησε ασυγκίνητους τους ποιητές...το αντίθετο μάλιστα...το ύμνησαν δεόντως και έγραψαν ''μαγευτικούς'' στίχους για την ευωδιά του...


..............................................................................................................


 «Το Μονόγραμμα»(απόσπασμα)
 ΙΙΙ.

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα

Επειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ’ αχανή
σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά -- κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μεσ’ από φεγγαρά περάσματα και κρυφές της θάλασσας
στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε 

.............................................................................................................

 Ο ΡΙΤΣΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΟΥΝΤΕΜΗ(απόσπασμα)





  Μοσκοβολάει η νύχτα γιασεμί κ’ ελπίδα –είναι τα χνάρια σου, Μενέλαε. Μυρτούλα, ο πατερούλης με την πίκρα σου φτιάχνει χιλιάδες μπουκετάκια γιασεμιά χιλιάδες μπουκετάκια περασμένα στις πευκοβελόνες της έγνοιας του.


                  Λευκό Μου Γιασεμί - Έλλη Πασπαλά

............................................................................................................. 

 Τα γιασεμιά-Κ-Παλαμάς (απόσπασμα)

Κι άλλη καμία Δεν είναι ανθάδα Όνειρο ασπράδα Μάγια ευωδιά
Τα γιασεμιά
λιποθυμιά

κι άλλη καμιά πλάση δεν είναι –μήτ’ εσύ κρίνε λιγόζωη
τόσο μεθύστρα ω πόσο




                Tα Γιασεμιά-Κωστής Παλαμάς  

..................................................................................

ΜΥΡΙΖΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΓΙΑΣΕΜΙ- Χατζιδάκης-Παπαποστόλου 

.............................................................................................................

 
Επέρασε το γιασεμί κι είπε του κρίνου «γειά σου»
- Ανάθεμά σε, γιασεμί, εσύ κι η μυρωδιά σου.

 

 Καυγάδες με το γιασεμί έβαλε πάλι ο κρίνος
ζηλεύγει ντου τσι μυρωδιές που δεν μυρίζει εκείνος 


 Ήθελα νά ΄μαι γιασεμί στην πόρτα σου ν’ ανθίζω,
κάθε πρωί που θα περνάς να σε καλημερίζω.

     

    Ως έχεις την απομονή, έχε και την ελπίδα
        Με τον καιρό το γιασεμί αθεί και βγάνει φύλλα.

''να μην αφήνεις γιασεμι
να κοβουνε τσ' αθούς σου
χερια που δε κατεχουνε
και σπουνε τους βλαστους σου''

..............................................................................................................

 

                          ΤΟ ΓΙΑΣΕΜΙ - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ

..................................................................................

 

Πάμπλο Νερούντα - Ματίλντε Ουρούτια.- Γράμμα αγάπης -ερωτική επιστολή.


«Αγαπημένη μου γυναίκα, υπέφερα όσο

 έγραφα αυτά τα σονέτα, μου προκαλούσαν


 πόνο και θλίψη, η ευτυχία όμως που νιώθω 


τώρα που σ' τα προσφέρω είναι τεράστια σαν 

μια σαβάνα.


 
 
Οταν ξεκίνησα αυτό το εγχείρημα,


 ήξερα πολύ καλά ότι πάνω στο σώμα των 


σονέτων οι ποιητές όλων των εποχών έχουν

 σμιλέψει ρυθμούς από ασήμι, κρύσταλλο ή 


μπαρούτι.


 
Εγώ όμως ­ με μεγάλη 


ταπεινοφροσύνη ­ έφτιαξα τούτα εδώ τα σονέτα

 από ξύλο:τους έδωσα τον ήχο αυτής της


 στέρεης, αγνής ύλης και με αυτόν τον τρόπο


 πρέπει να φθάσουν στα αφτιά σου.


 Περπατώντας μέσα από δάση ή σε παραλίες


δίπλα σε κρυμμένες λίμνες, εσύ κι εγώ έχουμε

 κατά καιρούς μαζέψει κομμάτια από φλοιούς


 δένδρων, κομμάτια ξύλου που έχουν υποστεί


 τις μεταβολές του νερού και του καιρού.


Πήρα  αυτά τα μαλακά λείψανα και χρησιμοποίησα


  το τσεκούρι, τη ματσέτα και το σουγιά και έκοψα 


δεκατέσσερις σανίδες για το καθένα, για να

χτίσω μικρά ξύλινα σπιτάκια, ώστε τα μάτια σου

 που λατρεύω και τους τραγουδάω να 


μπορέσουν να κατοικήσουν μέσα τους...»



 (Οκτώβριος 1959). [Σημ.: οι 14 σανίδες


 αναφέρονται στους ισάριθμους στίχους ενός


 σονέτου.]

......................................................................................................................................


                 Πάμπλο Νερούντα σονέτο 17 

             ..............................................................

 Ένα από τα 100 ερωτικά σονέτα του Πάμπλο Νερούντα που εκδόθηκαν το 1960, σε απόδοση που βρήκα σε ένα αξιόλογο blog http://gazakas.wordpress.com/page/3/ και μου άρεσε πολύ και τη μετέφερα στο βίντεο. Η μουσική επένδυση είναι το romanza (ανώνυμου) με τον Νότη Μαυρουδή και Παναγιώτη Μάργαρη που βρίσκεται στο άλμπουμ "Cafe de l' art / Vol.4 / Cinema"


.............................................................................................................

"Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα"- Νίκος Γκάτσος...

 Ο Νίκος Γκάτσος -σε τηλέφωνο- απαγγέλει και τραγουδά ο ίδιος "Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα" πολύ πριν την ενορχήστρωση, με συνοδεία Κώστα Φέρρη και στο πιάνο ο Σταύρος Ξαρχάκος.

<<
Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα- Νίκος Γκάτσος.>>






Δεν έχω σπίτι πίσω για να `ρθώ
ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ
δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά
να περπατήσω μια Πρωτομαγιά.



Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα.

Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια
εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια
και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς
που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς.



Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα.

Μα τότε που στη μοίρα μου μιλούσα
είχες ντυθεί τα αρχαία σου τα λούσα
και στο παζάρι με πήρες γύφτισσα μαϊμού
Ελλάδα Ελλάδα μάνα του καημού.



Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα
μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα.

Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι
εσύ κοιτάς τα αρχαία σου τα κάλλη
και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς
το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς.


 Ο Νίκος Γκάτσος γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου του 1911 στην Ασέα Αρκαδίας από τους αγρότες Γεώργιο Γκάτσο και Βασιλική Βασιλοπούλου. Σε ηλικία μόλις πέντε ετών μένει ορφανός από πατέρα, ο οποίος, από τους πρώτους μετανάστες στην Αμερική, πεθαίνε στο πλοίο και τον πτώμα του καταλήγει στον Ατλαντικό ωκεανό.
Ο Νίκος, ο οποίος παρακολουθεί τα μαθήματα του στο Δημοτικό της Ασέας και έπειτα στο Γυμνάσιο της Τρίπολης, δείχνει από τα πρώτα κιόλας χρονιά της ζωής του μια έντονη αγάπη για τις τέχνες και τα γράμματα.


 Το 1930 θα μετακομίσει μαζί με την μητέρα του και την αδερφή του στην Αθήνα, όπου και θα εγγραφεί στη Φιλοσοφική Σχολή -την οποία όμως ποτέ δεν ολοκλήρωσε- και θα έρθει σε επαφή με τον λογοτεχνικό κόσμο της πρωτεύουσας.
Τα πρώτα του ποιήματα δημοσιεύονται λίγα μόλις χρόνια αργότερα στα περιοδικά «Νέα Εστία» και «Ρυθμός». Δουλειά του επίσης παρουσιάζεται στα «Καλλιτεχνικά Νέα», στα «Νέα Γράμματα» και στα «Φιλολογικά Χρονικά».


 Ο Γκάτσος, μετά την έκδοση της «Αμοργού», θα κυκλοφορήσει τρία ακόμη ποιήματα το «Ελεγείο» το 1946,  το «Ο Ιππότης και ο θάνατος», έναν χρόνο αργότερα και το «Τραγούδι του παλιού καιρού» το 1963.
Τα έργα του γίνονται επίκεντρο συζητήσεων στους διανοούμενους της εποχής, με μερικούς από τους πιο γνωστούς συνθέτες της χώρας να επιθυμούν να τα μελοποιήσουν. Μάνος Χατζηδάκης (με τον οποίον και αναπτύσσει μια πολύ στενή σχέση), Μίκης Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, Χατζηνάσιος, Κελαηδόνης και τόσοι ακόμη, δίνουν ήχο στις μαγικές του λέξεις.



Είναι 12 Μαΐου του 1992 όταν ο σπουδαίος ποιητής, στιχουργός και μεταφραστής Νίκος Γκάτσος αφήνει την τελευταία του πνοή στο σπίτι του στην Αθήνα. Η σορός του θα μεταφερθεί στη γενέτειρα του, την Ασέα Αρκαδίας, όπου και θα ταφεί.

Ο πνευματικός κόσμος της χώρας πενθεί έναν από τους σημαντικότερους ποιητές της χώρας, ακόμη και αν είχε εκδώσει μοναχά μια συλλογή, την περίφημη «Αμοργό» εν μέσω της Γερμανικής κατοχής, το 1943.
Το έργο του που θα κυκλοφορήσει σε μόλις 308 αντίτυπα, των 20 σελίδων, θα αποτελέσει σημείο αναφοράς του ρεύματος του σουρεαλισμού στην Ελλάδα και θα τον καταξιώσει στον κύκλο των συγγραφέων, ποιητών και μουσικών της χώρας ως έναν απο τους κύριους εκφραστές του.


Στίχοι και ποιήματα του Νίκου Γκάτσοι μεταφράζονται σε πάνω από δέκα γλώσσες, ενώ λίγο πριν τον θάνατο του, το 1991 τιμάται από τη Βασιλική Ακαδημία της Ισπανίας για τη διάδοσή της λογοτεχνίας της χώρας.

Πηγή: Νίκος Γκάτσος: Η δημιουργική ζωή του ποιητή των μουσικών.
..............................................................................................................

11 Μαΐου 2016

«Νίκος Καζαντζάκης 1883 – 1957 Ανθολόγιο»

Μέσα στα ολόχρυσα στάχυα όταν πηγαίνω κάποτε το μεσημέρι και είμαι μόνος και είναι η ψυχή μου θαμπωμένη από τον ήλιον τον πολύ, νιώθω, – οι παπαρούνες έχουν μαγνήτη στην καρδιά των και με σέρνουν. Ιδέες τρελές και κόκκινες αναδίδονται από τα φύλλα των και σέρνονται στην ψυχή μου. Και ξαπλώνομαι χάμαι κοντά των και τις κοιτάζω – μου φαίνεται κοιτάζω τα χείλη της Αγαπημένης μου όταν κινούνται ανάλαφρα, από το διάβα της ανάμνησης των όμορφων φιλιών.
 
Και θυμούμαι όλα τα άσεμνα και γυμνά που είδα, τους κισσούς πέρα στα δάση ν’ αγκαλιάζουνε τα δέντρα… Και τα χρώματα πέρα στη δύση ν’ απλώνονται και να σμίγουν απάνω στα νερά. Την ηδονή θυμούμαι της γης όταν ανοίγεται στα πρωτοβρόχια. Κάποιος Έρως αιώνιος χύνεται από τον ήλιο την ημέρα, απάνω στο χώμα κι απάνω στη θάλασσα… Και νιώθω τους σπόρους ν’ ανατριχιάζουνε μέσα στη γη. Και νιώθω τις παπαρούνες, σύμβολα της ηδονής και των οργασμών, ν’ ανορθώνονται και να κυματίζουν απάνω στα χωράφια – σημαίες μικροσκοπικές της αγάπης – και να κηρύσσουν μια Μεγάλην Αλήθεια στα χόρτα γύρω και στα πολύκαρπα σπαρτά και στις πεταλούδες, που περνούν, και στους ανθρώπους, που ακούνε τις αρωματώδεις κι απόκρυφες φωνές των λουλουδιών.


Georgia O' Keeffee (1887-1986).Κόκκινη παπαρούνα. 1927. Ιδιωτική Συλλογή.
Τις κοιτάζω κι ανατέλλει πάλι μέσα μου ο Απόλλων. Όχι, ο Μεγάλος Θεός δεν απέθανε. Το χαμόγελο των προγόνων μας είναι αθάνατο και χύνεται ακόμη γύρω μας στις απαλές κολπώσεις των βουνών μας κι ανθεί μέσα στις παπαρούνες και στα ρόδα και κοιμάται στους μενεξέδες και πλέκεται μέσα στα δάση μας κι απλώνεται το βράδυ γαλήνιο και μεγαλόπρεπο πέρα στη δύση.

Κι αποκαλύψεις καινούριες αστράφτουνε μέσα μου! Και συλλογούμαι. Ποιός ξέρει αν όλο το Σύμπαν δεν είναι μια πελώρια Σκέψη – ποιός ξέρει αν η κίνηση η αιώνια της θάλασσας και των άστρων και των καρδιών δεν είναι η κίνηση η απαραίτητη των κυττάρων για να σχηματισθεί η Σκέψη; Κι έτσι ξεσκεπάζεται στα μάτια της ψυχής μου η μεγάλη Αρμονία του κόσμου.

Όλοι είμαστεν αδελφοί. Είμαστε λέξεις και συλλαβές και γράμματα του Μεγάλου Ποιήματος, νότες μικρές και νότες μεγάλες της Μεγάλης Συμφωνίας. Η θρησκεία της αγάπης ανέτειλε μέσα μου. Αγαπώ το κύμα που φουσκώνει κι ανεβοκατεβαίνει και τρέχει κι απλώνεται στον άμμο. Αγαπώ το έντομο που χορεύει στην αχτίνα του ήλιου, την κίνηση αγαπώ της ψυχής που διαγράφει μια σκέψη και χρωματίζει ένα αίσθημα, καθώς αγαπώ και την κίνηση των άστρων που διαγράφουν αστερισμούς και χρωματίζουν γαλαξίες…
.


ΚΑΡΜΑ ΝΙΡΒΑΜΗ. ( Νίκος Καζαντζάκης )

Περιοδικό «Πινακοθήκη» 6 Αύγουστος 1906
..............................................................................................................


Ο Καζαντζάκης δημοσίευε στα περιοδικά «Πινακοθήκη» και «Παναθήναια» με το ψευδώνυμο «Κάρμα Νιρβαμή» διάφορα λογοτεχνικά κείμενα, με θέματα την ομορφιά, τη φύση, τον έρωτα και τον θάνατο..
 
Από το βιβλίο «Νίκος Καζαντζάκης 1883 – 1957 Ανθολόγιο» Έκδοση – Νομαρχιακή αυτοδιοίκηση Ηρακλείου.
............................................................................................................
.

Rumi- o Aγαπημένος.



                                         Rumi- o Aγαπημένος
...............................................................................................................

 Ο  Τζελαλαντίν Ρουμί μεταμορφώθηκε από διδάσκαλο του Κορανίου, μυστικό Σουφί και σπουδαίο θεολόγο σε έναν γοητευτικά απελπισμένο ερωτευμένο άντρα μέσα σε ένα μεσημέρι. 

Από τους κορυφαίους μυστικούς ποιητές της Ανατολής, απολογητής ενός θεϊκού έρωτα, απ' τον οποίο φτάνει σ' εμάς τους Δυτικούς, εντελώς αμύητους στη γλωσσική πραγματικότητα του σουφισμού, μόνον ένα ακρωτηριασμένο νόημα, ο Ρουμί υπήρξε ο πιο συνεπαρμένος υμνητής του. Ο  Τζελαλαντίν Ρουμί ( το όνομα του οποίου σημαίνει «Δόξα της Θρησκείας») υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους δασκάλους του Κορανίου αλλά και του Σουφισμού. Ο ίδιος συγκέντρωνε μεγάλο αριθμό μαθητών και θαυμαστών, αλλά του έλειπε κάτι. Έλειπε η ίδια η ουσία του Σουφισμού, η εξύψωση, η συνάντηση με τον «Αγαπημένο» , το θεϊκό νόημα της ζωής που περιέγραφαν ονειρικά οι υπόλοιποι διδάσκαλοι.

Όλα λύθηκαν και τα κομμάτια του παζλ της ζωής του Τζελαλαντίν ενώθηκαν όταν γνώρισε τον Σαμς (που σημαίνει «φως») έναν ρακένδυτο ιδιότροπο  σουφί, τον οποίο ο ποιητής εμπιστεύτηκε απόλυτα και του δόθηκε ολοκληρωτικά. Μέσα από την ύπαρξη του Σαμς ο Ρουμί ενώθηκε με τον «Αγαπημένο», έγιναν ένα και δεν χωριστήκαν ποτέ ακόμα και όταν η ζωή ή ο θάνατος είχαν άλλα σχέδια.

Ο μεθυσμένος από έρωτα Ρουμί γίνεται υμνητής του ανεκπλήρωτου έρωτα , όταν το πρόσωπο της λατρείας του εξαφανίζεται μυστηριωδώς από τη ζωή του. Τότε ο Τζελαλαντίν γράφει την συλλογή «ο Αγαπημένος». Τα ποιήματά  του βρίσκουν την αυθεντική τους ρίζα στο πένθος και στην αυταπάρνηση. Ζητούμενο τους πάντα είναι ο Έρωτας, ο χαμένος και συγκρουόμενος που σηματοδοτεί την αφύπνιση του Ρουμί και την «επιστροφή» του Σαμς μέσα στις λέξεις και γραμμές  που αβίαστα δημιουργεί ο ποιητής.

“Ο Έρωτας ήρθε και με άδειασε.
Ο Έρωτας ήρθε και με  γέμισε
με τον Αγαπημένο.
Έγινε το αίμα του κορμιού μου
Έγινε τα χέρια μου και τα πόδια μου
Έγινε τα πάντα.
Τώρα ό,τι έχω είναι μόνο ένα όνομα.
Όλα τ’ άλλα είναι του Αγαπημένου”

(ποίημα από την συλλογή «ο Αγαπημένος»)

http://www.vakxikon.gr
...................................................................................................................................................................


 .....................................................................................................................................................................


....................................................................................................................................................................

10 Μαΐου 2016

Για σένα Ηλιάνα μου...17 ήταν του Μάη !!!

Βγήκα στον ''κήπο της ζωής''...λαχτάρισα πολλά λουλούδια να μυρίσω...πολύχρωμα τριγύρω μου...ειδών ειδών μοσχοβολιές...και μύρισα και ''γεύτηκα ''αρώματα...μα το ομορφότερο λουλούδι μου το φύλαγε η ζωή...εκεί στην άκρη που άρχισα να σκέφτομαι.. ζωή απ' τη ζωή και τις μοσχοβολιές...σε σένα να χαρίσω...Κι ήτανε Σαββατόβραδο ...ένα ίδιο Σαββατόβραδο έμοιαζε ..ίδιο σαν όλα τ' άλλα...μα ήτανε αλλιώτικο...μοναδικό...αυτό το Σαββατόβραδο που χρόνια τώρα ως σήμερα...πάντα ένα σημάδι σαν τριαντάφυλλο ...μέσα στο κάδρο της ψυχής ...ζωγράφισε...''σταμπάρισε'' εσένα..εσένα το   κορίτσι μου...εσένα Ηλιάνα μου...εσένα Ηλιανή μου ..που φως σημαίνει το όνομα...που ο πρόγονός σου σου εχάρισε...μαζί με τις αχτίδες του μαζί...Τι όμορφο που ήσουνα.. ήσουνα το μελαχροινό μου και κατάλευκο..ήσουν και είσαι το κατσαρομάλλικό μου.. ''Ετρελλάθηκα'' μούκοψες την ανάσα απ' τη χαρά...και ευθύς σου υποσχέθηκα..απ' το χεράκι πάντα εγώ να σε κρατώ...και σε κήπους ολάνθιστους τις βόλτες να σου κάνω...

Χρόνια πολλά το εκατάφερνα σαν ήσουνα παιδούλα...μα ήρθαν και χρόνια δύσκολα ...που εμεγάλωσες.. σε κήπο με αγκάθια επερπατήσαμε μαζί...Πληγώθηκαν τα πόδια σου...γιατί Θεός δεν είμαι...από τον πόνο να σε προφυλάξω εγώ δεν μπόρεσα...γιατί η ζωή έχει τους κήπους της γεμάτους από πολύχρωμα τα λούλουδα..μα  και από ζιζάνια ..μα και θλίψη αναπάντεχη.. είναι πολλές φορές γεμάτη..και από λυπητερά στο χρώμα τους λουλούδια μας προσφέρει..Μα εμεγάλωσες πολύ  και σε ωρίμασαν τα αγκάθια που επάτησες...πατήσαμε μαζί..εκεί κάπου στο δρόμο του φευγιού του όμορφου γονιού σου..τώρα είσαι πλέον δυνατή...Έχεις εφόδια πολλά τη ζωή σου να ορίζεις...Πόσο πολύ ονειρευόμουν να σε δω να γίνεσαι...να φτάνεις...και έγινες ...κι όλο τρέχεις ασταμάτητα.. ακόμα για να φτάσεις... Είναι όμορφο το ταξίδι  της ζωής...περπάτα το και μην εγκαταλείπεις, όσα αγκάθια κι αν φορές- φορές τα πόδια σου τρυπούν...Είμαι εδώ...να σκύψω πάλι από πάνω σου και το χεράκι σου ξανά να το κρατώ...κάθε που θα το απλώνεις ...γλυκά στη ζέστη μου να το σφίγγω απαλά ...να σου θυμίζω πάλι εγώ τους κήπους που επερπατήσαμε μαζί...


Πολύχρονη νάσαι κορίτσι μου γλυκό !!!
Νάσαι πάντα χρήσιμη για τους ανθρώπους σου και τον πολύτιμο τον κόσμο γύρω σου..που τόσο πολύ τον νοιάζεσαι...και πάντα με αγάπη τον κοιτάς...και με την ευρύτητα του πνεύματός σου εσύ πολύ  τον σκέφτεσαι ...τον χειρίζεσαι και να τον αντιμετωπίσεις προσπαθείς... Πάντα έχεις για γνώμονα την ανιδιοτελή σου την  αγάπη..Πάντα μου λες πως  << αν επιθυμούμε αγάπη να εισπράξουμε, γινόμαστε εμείς πρώτα η αγάπη και αυτό από μόνο του προσκαλεί τους ανθρώπους μανούλα μου... που μπορούν και εκείνοι να αγαπήσουν και να αγαπηθούν. 
 Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως εκείνο που κερδίζει τους ανθρώπους είναι οι πράξεις μας, που εκφράζουν την επιθυμία μας για εκείνους και όχι ο έλεγχος ή οι πληγές που άθελα μερικές φορές ή και ηθελημένα..εμείς τους προκαλούμε >>.

Μάης ήταν τότε που ετρύπωσες στην όμορφη ζωή μας και τώρα πάλι Μάης...ένας άλλος Μάης..γεμάτος είν' ανατροπές...αλλάξανε οι εποχές..μα πάντα ένας Μάης δυνατός...θα παραμένει ο ερχομός σου..Μου μαθαίνεις ακόμα και τώρα  που μεγάλωσα και ναι.. κάποτε ήμουν η ''δασκάλα'' σου μα τώρα μαθαίνω εγώ από σένα...τι όμορφο..τι μαγικό..  οι μαθητές και τα παιδιά σου να σε ξεπερνούν...νιώθεις πως τίποτα δε πήγε πια χαμένο.. κορίτσι μου γλυκό!!!

Είσαι πολύτιμο πετράδι εσύ για μένανε...όμορφο δαχτυλίδι της καρδιάς...που εκείνο εκεί το Ανοιξιάτικο το Σαββατόβραδο 17 ήταν του Μάη..που το φόρεσα...και δεν έπαψα από τότε ούτε στιγμή.. ποτέ ..ούτε στιγμή πια να μην το φορώ...είν' διαμαντένιο κόσμημα στο δάχτυλό μου το φτωχό...αυτός ο δικός σου ο ερχομός ...μες στη δική μου τη ζωή ..πολύτιμο και το ακριβότερο το δώρο...
Χρόνια καλά...χρόνια δημιουργικά..Χρόνια σου Πολλά Ηλιάνα μου .. καμάρι της καρδιάς μου !!!

Η μάνα σου - Σοφία Θεοδοσιάδη
.............................................................................................................

Και με τούτο το  γλυκό νανούρισμα της Σμύρνης..φερμένο από τα παλιά και από πολύ μακριά.. ένα από τα ωραιότερα και αυθεντικά  νανουρίσματα ...που η αγαπημένη και αλησμόνητη προγιαγιά σου Σοφία.. νανούριζε τα αδέλφια μου κι εμένα σαν είμαστε μικρά...μ' αυτό κορούλα μου όμορφη και μαργαριταρένια..με τούτο το νανούρισμα...νοερά κάθε βραδιά...η μάνα σου...η καθεμιά η μάνα...έτσι σε σιγοτραγουδά..με λόγια γνώριμα ...αληθινά και τρυφερά...εσένα να σε συντροφεύουνε...κι ας είσαι πια μεγάλη...τι.. για τη μάνα η κόρη της...πάντα μικρούλα μένει...Θα σου το τραγουδάω πάντα εγώ...και άκου το τραγούδι μου αυτό ..ετούτο το νανούρισμα...με την γλυκειά και τρυφερή ...σαν γάργαρο νερό της Σαββίνας της Γιαννάτου...
Νάνι και νάνι κόρη μου...και μέσα στους μπαχτσέδες...και άνθια όλο να κόβεις στον ύπνο σου και μέσα στη ζωή...αγκάθια να μη σε βρίσκουν...


                   Σαβίνα Γιαννάτου - Νανούρισμα Σμύρνης 

...................................................................................

9 Μαΐου 2016

Μεγαλώσαμε ...μα δε ''σβήσαμε''...της Σοφίας Θεοδοσιάδη.

Μεγαλώσαμε ναι...μα δεν σβήσαμε...μεστώσαμε..οι έρωτες γίναν αγάπες...οι αγκαλιές και τα φιλιά βλέμματα...βλέμματα πλημμυρισμένα από παλιούς ..περασμένους..μα όχι ξεχασμένους έρωτες..  έρωτες βιωμένους.. και ζεστές αγκαλιές...Φιλιά που ακόμα άφήνουν τη γεύση τους στα χείλη μας...Έτσι να μεγαλώνεις είναι το ζητούμενο...καθώς θα γεύεσαι στην ώρα του το κάθε τι...να μην το προσπερνάς...πάντα ανοιχτές να μένουνε οι κεραίες της ψυχής σου...

Κανένα γιατρικό για την καρδιά δεν μπόρεσε ποτέ ζωντανή να την κρατήσει..όσο το γιατρικό και το άγγιγμα ψυχής του ανθρώπου μας...αυτού που πέρασε και χάϊδεψε τα φύλλα της καρδιάς μας...Όχι δεν είναι αυτό παρηγοριά  για ''τους'' ..που πέρασαν τα χρόνια τους...είναι δύναμη...είναι αποσκευή...μια γεμάτη ''βαλίτσα'' εμπειριών και τρυφερότητας και δύναμης ,που τις κρύες κι άδειες νύχτες στο σκοτάδι.. μας φωτίζουν...Τι τυχερός ό ...που οσμίστηκε κάθε φορά το ερχόμενο το ''άγγιγμα ψυχής'' και επλησίασε και δεν εδίστασε νάναι ''παρών'' εκεί να του το δώσουν...Χαμογέλα και μη φοβάσαι.. πάλι και πάλι στη ζωή...κι ας εμεγάλωσες ...μα δεν έσβησες...και ορθός ..μεστός και πιο ''όμορφος'' ξέρεις να ακούς...να γεύεσαι και τα βλέμματα σε φιλιά και αγκαλιές ζεστές και χάδια να τα μετατρέπεις..Είναι ''βαθύ '' και όμορφο που εμεγάλωσες...κι ας βλέπεις τα σκαλιά τα ανηφορικά.. με ένα άλλο μάτι...

Σας τα λέω απλά...από καρδιάς τα λόγια μου βγαλμένα..έτσι.. για να μη νομίζετε και  πως εμείς οι ''γεροντότεροι'' τα γένια μας μονάχοι μας ''βλογάμε''..  εμείς οι ''μεγαλύτεροι''..ένα μονάχα ..ετούτο εγώ θα σας θυμίσω, θα σας πω πως...ό άνθρωπος μεστώνει ...μεγαλώνει...μα η ''φλόγα'' μέσα του...μπορεί να μοιάζει τώρα πιο θαμπή...μα δεν έσβησε...δεν σβήνει...είναι σαν το καντήλι της γιαγιάς...που τις νύχτες το σκοτάδι το χαράζει...και ρίχνει δέσμες φωτεινές...και γλυκές και απλές...ροδόχροες  που μοιάζουν..Κι ένα θα σας θυμίσω...θα σας πω...πως ο Μπαχ και πριν την ηλικία των 38 ήταν απλώς ένας 
 ταλαντούχος οργανοπαίκτης της εκκλησιάς και δάσκαλος της μουσικής. Έπρεπε να φτάσει στη μέση ηλικία για να αρχίσει να δημιουργεί  τις μεγάλες του συνθέσεις. 

Βεβαίως και είναι λογικό και όλοι αγωνιούμε και φευγαλέα συχνά έρχεται και ξανάρχεται η σκέψη μες στο νου μας...μόλις διαβούμε το ήμισυ του προσδόκιμου του χρόνου της  ζωής μας...αν θα προλάβουμε...αν θα τα καταφέρουμε να ''αγκαλιάσουμε'' τους στόχους που εθέσαμε στην πιο μικρή..την  νεανική μας ηλικία...Μα όμως αυτή είναι και η ομορφιά...το ταξίδι που μας περιέγραψε τόσο ποιητικά ...ο αλησμόνητος  Καβάφης...και η Ιθάκη μας .. μας περιμένει και μας βρίσκει πάντα  εκεί μεστούς.. και δημιουργικότερους και πάντα πιο  σοφούς ...και πιο δημιουργικούς αληθινά ...ουσιαστικά ζώντες...αληθινά.. ρουφώντας  τους άπειρους χυμούς ετούτης της ζωής...
 Σοφία Θεοδοσιάδη
............................................................................................................. 

                    Η σωτηρία της ψυχής - Άλκηστις Πρωτοψάλτη.
..............................................................................................................

Η πασχαλιά - Νίκος Μυλόπουλος.


Είδα στον ύπνο μου μια πασχαλιά.
Μπλεχτήκανε τα άνθη της
Απρόσμενα στις σάρκες μου
Τρυφερά με χάιδευε τ' άρωμά της
Σιγά-σιγά άρχισα να φιλώ
Τα νοτισμένα χείλη της.
Την ήθελα τόσο πολύ.
Ώσπου ξύπνησα απ' τα απόνερα
Που κατέβαζε ο δρόμος.
Καθώς ανάπνευσα μου φάνηκε
Πως μύρισα ξανά το άρωμά της.
Άρχισα πάλι να την ψάχνω.

 
Τότε, πρόσεξα ένα πουλί με μάσκα
Να κρατάει στο ράμφος του
Ένα κλωνάρι πασχαλιάς.
Τρέμοντας πλησίασα
Και του 'βγαλα τη μάσκα.

 
Είδα πως ήσουν το πουλί
Και πως στο στόμα σου
Κράταγες τη ζωή μου.
Ταράχτηκα. Κοιμήθηκα.
Είδα στον ύπνο μου μια πασχαλιά...

 
Από τη συλλογή Παράκτιος πια ο έρωτας (2002)

Πηγή   http://greek-translation-wings.blogspot.gr
.............................................................................................................


                                        Σερενάτα - ( Νάνα Μούσχουρη )
..............................................................................................................





Ο Νίκος Μυλόπουλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1951. Σπούδασε ιατρική και ειδικεύτηκε στην οφθαλμολογία. Είναι διδάκτορας ιατρικής του ΑΠΘ. Στην ποίηση εμφανίστηκε εκδίδοντας την πρώτη του συλλογή το 2002. με τίτλο "Παράκτιος πια ο έρωτας" (εκδ. Πλέθρον). Ακολούθησαν οι συλλογές: "Δυο παράθυρα με κιμωλία" (εκδ. Μεταίχμιο, 2005), "Οι εραστές πάντα σιωπούν" (εκδ. Μεταίχμιο, 2007), "Ξημερώνει στο γέλιο σου" (Εκδόσεις των Φίλων, 2011), "Όνειρα σε συνέχειες" (εκδ. Σαιξπηρικόν, 2012).
............................................................................................................ 






 Tο άρωμα της πασχαλιάς θεωρείται  "μαγικό" στην Κέλτικη παράδοση. Tο άρωμα θεωρείται ότι μεταφέρει τους ανθρώπους στο κόσμο των παραμυθιών και στον υπερφυσικό κόσμο.
Σε πολλές κουλτούρες η πασχαλιά συμβολίζει την αγάπη . 

Στην Ελλάδα, τον Λίβανο και την Κύπρο ή πασχαλιά έχει συνδεθεί στενά με το Πάσχα γιατί είναι η εποχή που ανθίζει.


<<Θεέ μου πρωτομάστορα, μέσα στις πασχαλιές και εσύ. Θεέ μου πρωτομάστορα , μύρισες την ανάσταση.>>

Οδυσσέας Ελύτης
.............................................................................................................. 

6 Μαΐου 2016

Νίκος Γκάτσος - ''Αμοργός''.




Τί νὰ μοῦ κάμει ἡ σταλαγματιὰ ποὺ λάμπει στὸ μέτωπό σου; Τὸ ξέρω πάνω στὰ χείλια σου ἔγραψε ὁ κεραυνὸς τ᾿ ὄνομά του. Τὸ ξέρω μέσα στὰ μάτια σου ἔχτισε ἕνας ἀητὸς τὴ φωλιά του. Μὰ ἐδῶ στὴν ὄχτη τὴν ὑγρὴ μόνο ἕνας δρόμος ὑπάρχει..

  Μόνο ἕνας δρόμος ἀπατηλὸς καὶ πρέπει νὰ τὸν περάσεις.  Πρέπει στὸ αἷμα νὰ βουτηχτεῖς πρὶν ὁ καιρὸς σὲ προφτάσει Καὶ νὰ διαβεῖς ἀντίπερα νὰ ξαναβρεῖς τοὺς συντρόφους σου Ἄνθη πουλιὰ ἐλάφια.. 

Νὰ βρεῖς μίαν ἄλλη θάλασσα μίαν ἄλλη ἁπαλοσύνη. Νὰ πιάσεις ἀπὸ τὰ λουριὰ τοῦ Ἀχιλλέα τ᾿ ἄλογα Ἀντὶ νὰ κάθεσαι βουβὴ τὸν ποταμὸ νὰ μαλώνεις. Τὸν ποταμὸ νὰ λιθοβολεῖς ὅπως ἡ μάνα τοῦ Κίτσου.  

Γιατί κι ἐσὺ θά ῾χεις χαθεῖ κι ἡ ὀμορφιά σου θά ῾χει γεράσει.
  Μέσα στοὺς κλώνους μιᾶς λυγαριᾶς βλέπω τὸ παιδικό σου πουκάμισο νὰ στεγνώνει.. 

Πάρ᾿ το σημαία τῆς ζωῆς νὰ σαβανώσεις τὸ θάνατο. Κι ἂς μὴ λυγίσει ἡ καρδιά σου.
  Κι ἂς μὴν κυλήσει τὸ δάκρυ σου πάνω στὴν ἀδυσώπητη τούτη γῆ.. 

Ὅπως ἐκύλησε μιὰ φορὰ στὴν παγωμένη ἐρημιὰ τὸ δάκρυ τοῦ πιγκουίνου. Δὲν ὠφελεῖ τὸ παράπονο.  
Ἴδια παντοῦ θά ῾ναι ἡ ζωὴ μὲ τὸ σουραύλι τῶν φιδιῶν στὴ χώρα τῶν φαντασμάτων. Μὲ τὸ τραγούδι τῶν ληστῶν στὰ δάση τῶν ἀρωμάτων.. 

Μὲ τὸ μαχαίρι ἑνὸς καημοῦ στὰ μάγουλα τῆς ἐλπίδας. Μὲ τὸ μαράζι μιᾶς ἄνοιξης στὰ φυλλοκάρδια τοῦ γκιώνη. 
  Φτάνει ἕνα ἀλέτρι νὰ βρεθεῖ κι ἕνα δρεπάνι κοφτερὸ σ᾿ ἕνα χαρούμενο χέρι..

  Φτάνει ν᾿ ἀνθίσει μόνο.  
Λίγο στάρι γιὰ τὶς γιορτὲς λίγο κρασὶ γιὰ τὴ θύμηση λίγο νερὸ γιὰ τὴ σκόνη...\
.............................................................................................................



Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ ἥλιος δὲν ἀνατέλλει
Μόνο σκουλήκια βγαίνουνε νὰ κοροϊδέψουν τ᾿ ἄστρα
Μόνο φυτρώνουν ἄλογα στὶς μυρμηγκοφωλιὲς
Καὶ νυχτερίδες τρῶν πουλιὰ καὶ κατουρᾶνε σπέρμα.

Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ δὲ βασιλεύει ἡ νύχτα
Μόνο ξερνᾶν οἱ φυλλωσιὲς ἕνα ποτάμι δάκρυα
Ὅταν περνάει ὁ διάβολος νὰ καβαλήσει τὰ σκυλιὰ
Καὶ τὰ κοράκια κολυμπᾶν σ᾿ ἕνα πηγάδι μ᾿ αἷμα.

Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ τὸ μάτι ἔχει στερέψει
Ἔχει παγώσει τὸ μυαλὸ κι ἔχει ἡ καρδιὰ πετρώσει
Κρέμονται σάρκες βατραχιῶν στὰ δόντια τῆς ἀράχνης
Σκούζουν ἀκρίδες νηστικὲς σὲ βρυκολάκων πόδια.

Στοῦ πικραμένου τὴν αὐλὴ βγαίνει χορτάρι μαῦρο
Μόνο ἕνα βράδυ τοῦ Μαγιοῦ πέρασε ἕνας ἀγέρας
Ἕνα περπάτημα ἐλαφρὺ σὰ σκίρτημα τοῦ κάμπου
Ἕνα φιλὶ τῆς θάλασσας τῆς ἀφροστολισμένης.

Κι ἂν θὰ διψάσεις γιὰ νερὸ θὰ στίψουμε ἕνα σύννεφο
Κι ἂν θὰ πεινάσεις γιὰ ψωμὶ θὰ σφάξουμε ἕνα ἀηδόνι
Μόνο καρτέρει μία στιγμὴ ν᾿ ἀνοίξει ὁ πικραπήγανος
N᾿ ἀστράψει ὁ μαῦρος οὐρανὸς νὰ λουλουδίσει ὁ φλόμος.

Μὰ εἶταν ἀγέρας κι ἔφυγε κορυδαλλὸς κι ἐχάθη
Εἶταν τοῦ Μάη τὸ πρόσωπο τοῦ φεγγαριοῦ ἡ ἀσπράδα
Ἕνα περπάτημα ἐλαφρὺ σὰ σκίρτημα τοῦ κάμπου
Ἕνα φιλὶ τῆς θάλασσας τῆς ἀφροστολισμένης.

............................................................................................................

 Πόσο πολὺ σὲ ἀγάπησα ἐγὼ μονάχα τὸ ξέρω Ἐγὼ ποὺ κάποτε σ᾿ ἄγγιξα μὲ τὰ μάτια τῆς πούλιας Καὶ μὲ τὴ χαίτη τοῦ φεγγαριοῦ σ᾿ ἀγκάλιασα καὶ χορέψαμε μὲς στοὺς καλοκαιριάτικους κάμπους Πάνω στὴ θερισμένη καλαμιὰ καὶ φάγαμε μαζὶ τὸ κομένο τριφύλλι Μαύρη μεγάλη θάλασσα μὲ τόσα βότσαλα τριγύρω στὸ λαιμὸ τόσα χρωματιστὰ πετράδια στὰ μαλλιά σου.
 
Ἕνα καράβι μπαίνει στὸ γιαλὸ ἕνα μαγγανοπήγαδο σκουριασμένο βογγάει
Μιὰ τούφα γαλανὸς καπνὸς μὲς στὸ τριανταφυλλὶ τοῦ ὁρίζοντα
Ἴδιος μὲ τὴ φτερούγα τοῦ γερανοῦ ποὺ σπαράζει
Στρατιὲς χελιδονιῶν περιμένουνε νὰ ποῦν στοὺς ἀντρειωμένους τὸ καλωσόρισες
Μπράτσα σηκώνουνται γυμνὰ μὲ χαραγμένες ἄγκυρες στὴ μασχάλη 

 
Μπερδεύουνται κραυγὲς παιδιῶν μὲ τὸ κελάδημα τοῦ πουνέντε
Μέλισσες μπαινοβγαίνουνε μὲς στὰ ρουθούνια τῶν ἀγελάδων
Μαντήλια καλαματιανὰ κυματίζουνε
Καὶ μία καμπάνα μακρινὴ βάφει τὸν οὐρανὸ μὲ λουλάκι
Σὰν τὴ φωνὴ κάποιου σήμαντρου ποὺ ταξιδεύει μέσα στ᾿ ἀστέρια
Τόσους αἰῶνες φευγάτο
Ἀπὸ τῶν Γότθων τὴν ψυχὴ κι ἀπὸ τοὺς τρούλλους τῆς Βαλτιμόρης
Κι ἀπ᾿ τὴ χαμένη Ἁγια-Σοφιὰ τὸ μέγα μοναστήρι.

Μὰ πάνω στ᾿ ἀψηλὰ βουνὰ ποιοὶ νά ῾ναι αὐτοὶ ποὺ κοιτᾶνε
Μὲ τὴν ἀκύμαντη ματιὰ καὶ τὸ γαλήνιο πρόσωπο;
Ποιᾶς πυρκαγιᾶς νά ῾ναι ἀντίλαλος αὐτὸς ὁ κουρνιαχτὸς στὸν ἀγέρα; 

Μήνα ὁ Καλύβας πολεμάει μήνα ὁ Λεβεντογιάννης;
Μήπως ἀμάχη ἐπιάσανεν οἱ Γερμανοὶ μὲ τοὺς Μανιάτες;
Οὐδ᾿ ὁ Καλύβας πολεμάει κι οὐδ᾿ ὁ Λεβεντογιάννης
Οὔτε κι ἀμάχη ἐπιάσανεν οἱ Γερμανοὶ μὲ τοὺς Μανιάτες.
Πύργοι φυλᾶνε σιωπηλοὶ μία στοιχειωμένη πριγκίπισσα
Κορφὲς κυπαρισσιῶν συντροφεύουνε μία πεθαμένη ἀνεμώνη
Τσοπαναρέοι ἀτάραχοι μ᾿ ἕνα καλάμι φλαμουριᾶς λένε τὸ πρωινό τους τραγούδι 

 
Ἕνας ἀνόητος κυνηγὸς ρίχνει μία ντουφεκιὰ στὰ τρυγόνια
Κι ἕνας παλιὸς ἀνεμόμυλος λησμονημένος ἀπ᾿ ὅλους
Μὲ μία βελόνα δελφινιοῦ ράβει τὰ σάπια του πανιὰ μοναχός του
Καὶ κατεβαίνει ἀπ᾿ τὶς πλαγιὲς μὲ τὸν καράγιαλη πρίμα
Ὅπως κατέβαινε ὁ Ἄδωνις στὰ μονοπάτια τοῦ Χελμοῦ νὰ πεῖ μία καλησπέρα τῆς Γκόλφως.


  Πηγή http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poet
.............................................................................................................

      Τι να μου κάμει η σταλαγματιά - Φλέρυ Νταντωνάκη
                Στίχοι:Νίκος Γκάτσος. Μουσική:Μάνος Χατζιδάκις.
..............................................................................................................


 Ο Νίκος Γκάτσος(γεννημένος το 1911 στην Ασέα Αρκαδίας) ήταν ήδη απο τα μέσα της δεκαετίας του '30 γνωστός στους φιλολογικούς κύκλους των Αθηνών, συμμετέχοντας στα λογοτεχνικά καφενεία της εποχής.
Εκεί έγινε κοινωνός του ρεύματος του υπερρεαλισμού και μέλος της συντροφιάς των κυριοτέρων εν Ελλάδι εκπροσώπων του.

 Εκεί έγινε κοινωνός του ρεύματος του υπερρεαλισμού και μέλος της συντροφιάς των κυριοτέρων εν Ελλάδι εκπροσώπων του.

Η συναναστροφή αυτή θα οδηγήσει στο κορυφαίο ποιητικό του έργο, την «Αμοργό», το οποίο - σύμφωνα με μαρτυρίες - γράφτηκε «τυχαία εν μια νυκτί».
Η συγγραφή άρχισε ένα βράδυ στο σπίτι του Γκάτσου, παρουσία του Οδυσσέα Ελύτη, σαν ένα «παιχνίδι υπερρεαλιστικής μίμησης» για να εξελιχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα κείμενα του σύγχρονου ελληνικού υπερρεαλισμού.

Η ποιητική αυτή σύνθεση κυκλοφόρησε το 1943 σε 308 αντίτυπα, ως σήμερα όμως έχει ξεπεράσει τις 40.000 αντίτυπα σε πωλήσεις.

Η «Αμοργός» γνώρισε αρχικά την επιφύλαξη - ακόμη και τη χλεύη - των κριτικών. Ο κριτικός Μ. Ροδάς τη χαρακτήρισε «Αρλουμπολογία». «Εάν ο κ. Γκάτσος είναι φαρσέρ, τότε ασφαλώς η "Αμοργός" τού προσφέρει μίαν απόλαυση με τα ρουθούνια των αγελάδων» έγραφε σε κριτική του, παραφράζοντας στίχο της «Αμοργού».
Ο Α. Σπυρής, στα «Φιλολογικά Χρονικά», χαρακτήρισε το ποίημα «προδιαγεγραμμένο σχέδιο, σα να ήθελε ο ποιητής να εκθέσει τον εαυτό του στη χλεύη του κόσμου».

Το λάθος των περισσοτέρων από τους κριτικούς εκείνης της περιόδου είναι ότι προσπάθησαν να εξηγήσουν λογικά την «Αμοργό», να ερμηνεύσουν λέξη προς λέξη ένα γνήσιο υπερρεαλιστικό κείμενο, να αναγνώσουν μία νέα γλώσσα με τρόπο παλαιό. 

 
Τη δεκαετία που ακολούθησε, η «Αμοργός» πήρε τη θέση που της έπρεπε στη συνείδηση των κριτικών αλλά και του αναγνωστικού κοινού, έτσι ώστε ο Ν. Γκάτσος να θεωρείται ήδη καταξιωμένος ποιητής, αν και είχε ένα μόνο ποιητικό έργο στο ενεργητικό του.
Το γεγονός ότι ο Γκάτσος έγραψε την «Αμοργό» σε ηλικία μόλις 32 ετών δημιουργούσε την αίσθηση ότι δεν επρόκειτο παρά για την αφετηρία ενός μακρού ποιητικού δρόμου. 

 
Εν τούτοις εκείνος σιώπησε, δεν εξέδωσε ξανά ποιητική συλλογή και στράφηκε - από τις αρχές του '50 και μετά - στο τραγούδι.

Αυτή η αλλαγή πλεύσης συνιστά ως σήμερα τη λεγόμενη «μυθολογία ή μυστήριο του Ν. Γκάτσου», όπως την αποκαλούν οι μελετητές του έργου του. 


Ο ίδιος δεν απάντησε ποτέ στο ερώτημα «γιατί εγκατέλειψε την ποίηση», όπως δεν εμφανίστηκε ποτέ και στην τηλεόραση για να πει έστω και μία κουβέντα. 

 
Πηγή http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=142671

.............................................................................................................

Να μην ξεχνάς να αγαπάς..

                                Να μην ξεχνάς να αγαπάς..

Έδωσες έναν όρκο ..να υπηρετείς το παιδί...να του ανοίγεις δρόμους ..ορίζοντες...παράθυρα στον κόσμο...να γεμίζεις την ψυχή του πεταλούδες...πεταλούδες πολύχρωμες...αγάπης ..γνώσης...μάθησης...και μέσα απ' αυτό να γίνεσαι κι εσύ καλύτερος...να προχωράς...να βαφτίζεσαι ''δάσκαλος'''..τι όμορφη ...τι γοητευτική...τι συναρπαστική λέξη...τι σπουδαία έννοια...Να κρέμονται από τα χείλη σου οι μαθητές σου...κι εσύ εκεί ακούραστος ταξιδευτής ...μες στις σελίδες να τους τριγυρνάς...τη βάρκα σου ποτέ να μην φοβάσαι να μπατάρεις...

Να τολμάς...να σκέφτεσαι να βρίσκεις ...να εφευρίσκεις να δημιουργείς...και πάντα ένας νάναι ο στόχος : το παιδί...ο άνθρωπος...Και ναι...και σήμερα που όλα γύρω σου ακόμα καταρρέουν...και κρίση τα μαστίζει οικονομική μα και κρίση η χειρότερη.. των αξιών...εσύ καλείσαι ορθός να σταθείς...γιατί δηλώνεις δάσκαλος...κι ας έχεις την ανάγκη επιβίωσης κι εσύ τρανή ,όπως ακριβώς και οι άλλοι...Πρέπει να κάνεις την υπέρβαση...στο ύψος να σταθείς των περιστάσεων...δημιουργός να γίνεις και εφευρέτης και ταξιδευτής ψυχών...ψυχών μικρών παιδιών...και αυριανών ''σπουδαίων πολιτών''..

Και είναι δύσκολο μες στη ζωή, το ξέρεις πια πολύ καλά...πως όλοι οι άνθρωποι δεν έχουνε τις ίδιες ευκαιρίες..Είναι που μερικούς η φύση τους αδίκησε και γεννηθήκανε με ένα νου, που με άλλο τρόπο τις εικόνες, τα γεγονότα και τα πράγματα να τα καταλαβαίνουν..πολλές φορές και να μιλήσουν και να εκφραστούν αδυνατούν...άλλοι τους λένε '''καθυστερημένους'''τους ανθρώπους αυτούς και τα παιδιά...μα εγώ τους λέω διαφορετικούς..που εγεννήθηκαν κι αυτοί...και τη ζωή θα πρέπει να γευθούν και να απολαύσουν...με όποιο τρόπο κι αν την κατανοούν..Είναι ψυχές ολοζώντανες κι αυτές σαν τις δικές μας...που την τύχη μας τη δώρισε ο Πλάστης μας, να αντιλαμβανόμαστε τη ζωή ποικιλοτρόπως..Σαν όμως ταχθείς ''δάσκαλος''πρέπει να σκύψεις επάνω στις άτυχες αυτές ''ψυχές''...

Είναι δύσκολο πολύ σε σένα δάσκαλε καθημερινά να κάνεις κατάθεση ψυχής...το ξέρω αυτό πολύ καλά, καθώς εβρέθηκα στην τάξη την αλλιώτικη, με την Ειδική Αγωγή ,που επιβάλλονταν να εφαρμόσω...Μα αυτή είναι και η πρόκληση θαρρώ, τα δύσκολα να προσπαθείς να τα πετύχεις και τα χαμόγελα σε τούτες τις ψυχές ,εσύ να τα φυτέψεις..Αυτό έκανε και ο εξαίρετος  συνάδελφος..ο εκλεκτός και λαμπρός ετούτος νέος..ο Στέργιος ο Πάριζας..όχι δεν τόβαλε στα πόδια από τη χώρα του...έμεινε και παλεύει.με τα ψίχουλα που του δώσανε σαν αναπληρωτή διδάσκαλο...και εφαντάστηκε και εδημιούργησε...και ετόλμησε με τις μουσικές του γνώσεις ..το μαθητή του να τον κάνει να μιλήσει...Αξιοθαύμαστο το παληκάρι αυτό.
Μην ψαλιδίζεις το όνειρο !!!
Εύγε και πάλι Εύγε !!!
Σοφία Θεοδοσιάδη
............................................................................................................ 
Πρακολουθείστε και το παρακάτω βίντεο..πατώντας στο λινκ.θα σας μιλήσει ο ίδιος..ο εξαίρετος αυτός - λαμπρός νέος !!!

 https://www.youtube.com/watch?v=jc6uHRxt2J8&sns=em
............................................................................................................. 

Κι όταν κάτω απ’ τη φωτογραφία, οι φίλοι του έγραψαν όμορφα λόγια, ο ίδιος δεν τα θεώρησε καθόλου δεδομένα:

«Δεν έχω λόγια… Όλα αυτά τα σχόλια μας συγκίνησαν τόσο πολύ. Ήθελα μέσα απ αυτή την φωτογραφία να δείξω σε όλους μου τους φίλους το καμάρι μου. Τον Μιχάλη, ο οποίος σχεδόν πάντα φοράει αυτό το αξεπέραστο χαμόγελο. Χωρίς να το ξέρει καν ο ίδιος, κάθε μέρα με διδάσκει πιο πολλά από όσα του διδάσκω εγώ. Για αυτό είμαι λοιπόν τυχερός.»
               Στέργιος Πάριζας - Δάσκαλος
............................................................................................................