''Ένα Κορίτσι ήσυχο''

Έργο της εικαστικού Ειρήνης Ηλιοπούλου

 

Με το αλφαβητάρι του..

μ' έναν παλιό κονδυλοφόρο και χαρτί..

κινώντας απ' τους βάλτους τους υγρούς

εξεχύθηκε μια χαραυγή..πατρίδα νια για να 'βρει..

Όλοι στη μέση του χωριού το ορμηνεύανε ..

μιαν άλλη μεγαλύτερη..από τούτηνε πατρίδα να διαλέξει..

να 'χει περβόλια ζηλευτά..πηγάδια με νερά..

να 'χει ανθρώπους με γαλήνη στην ψυχή

με ιδέες ζυμωμένες..

σ' ένα βαγόνι ..παλιοβάγανο

μιας μνήμης αλησμόνητης ο δρόμος ο κρυφός του..

μιας θαλασσοταραχής..ψυχής και σώματος..

η κακοτράχαλη η στράτα του στου ευρεμού του την πατρίδα..

Ένα κορίτσι ήσυχο...

μες στις απόκρυφες φωλιές της γης..κένταγε τ' όνειρό του..

κι έρχονταν οι βοριάδες οι σκληροί..γκρεμίζαν τις φωλιές..

τόξα και βέλη και ακόντια δεν κράταγε για βόλια..

στα χέρια του..στα δάχτυλα έναν μονάχα κράταγε..

αιχμηρό κονδυλοφόρο μίας πέννας..

ελύγιζε η πέννα του στιγμές..

στην αναζήτηση πληγώνανε οι λέξεις  οι αιχμηρές

πληγώνανε τις έννοιες..του προδομού οι πατρίδες..

γεμίζαν πίκρα την ψυχή..και πως να τηνε γειάνει..

μες στο βαγόνι της επιστροφής στ' ονείρεμα του χρόνου

καλύτερη δεν ηύρε κι ας πλανήθηκε

από τούτην που το βάφτισε στην Πολιτεία του Πλάτωνα

εις τα στενά σοκάκια του Σωκράτη..

Θα παραγγείλω για χατήρι του απ' την Ανατολή..

ροδόνερο της λύπης..

είναι πως λένε φάρμακο..γιατρεύει τις πληγές..

τα χίλια μύρα τ' ακριβά..

στον κήπο του αποβραδίς θα 'ρθω για να σταλάξω..

τον πόνο που το μάρανε..να τον ροδοποτίσω..

''Ένα Κορίτσι ήσυχο'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη..

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

''βράχια αθέατα''

Andrzej Malinowski

Υπόγεια ρεύματα με πλάνεψαν

με ταξιδέψαν και με βγάλανε σε μακρινό γυαλό

στο ονείρεμα..αφέθηκα μες στα γαλαζοπράσινα νερά...

θέλησα βράχος να γενώ στην άκρια της θάλασσας

να σκάει το κύμα να δροσίζομαι..

να βρέχεται ως τα μέσα η ψυχή μου..

μ' απ' την πολλήν αλμύρα που με κέρασε

μου έκαψε τα σωθικά

έγινα πέτρωμα στην έρημη ακτή..

βράχια αθέατα βουλιάξανε στα μέσα μου

και από τότες και μετά αντέχω τους Χειμώνες..

αυτός ο βράχος μέσα μου

μονάχος μέσα στη σιωπή με κατοικεί

έρχονται οι γλάροι και του κάνουν συντροφιά

επάψαν να περνούν αποδημητικά πουλιά

δε χτίζουν τις φωλιές τους..

μον' στα κουφάρια που άνοιξαν τα αφρισμένα κύματα..

κρύβονται..........

γεννάνε μυστικά τα βράδια οι Αλκυόνες..

είναι παρήγορη η σκέψη όσο να πεις

να σου εμπιστεύεται τα αυγά της μια Αλκυόνα..

φέρνει μαζί παράταιρα..μικρή μικρή την Άνοιξη

τα πετρωμένα τα κομμάτια μου βουλιάζει στο βυθό

επίορκος γίνομαι της αντοχής..

φορώ κατάσαρκα το ονείρεμα

ξαναγεννιέμαι πα στο βράχο Αλκυόνα..

 

''βράχια αθέατα'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

'' των λιθαριών φωνές''

εικαστικός Σωτήρης Σόρογκος

Καιρός λοιπόν να χτίσεις ένα οικοδόμημα

τυρρανικά η μνήμη..ανελέητα προσκαλεί

να χτίσεις ένα σπίτι απ' την αρχή

με πέτρες και λιθάρια απ' τα ερείπια

που εσωριάστηκαν στα πόδια σου στους χρόνους..

φωνές των λιθαριών τη μνήμη τυραννούν.. μην τις αλησμονάς

βαρειές οι καταγραφές τους..

το ρέον μάγμα..τη λάβα εις την τήξιν ψηλαφεί..

σε στάμπες που αιμορράγησαν

πατρίδες που μας εκατοίκησαν..

νταλγκάδες που μας τυραννούν

σεκλέτια που μας ηύραν..

πόροι γινήκανε της μνήμης τα λιθάρια ανοιχτοί

μην δυνηθείς να τους ξεπλύνεις με νερό

θύλακες λάμψης παλαιάς..

γυμνά μη μένουν στείρα τα λιθάρια..

ουλές σοφίας στη μεμβράνη της ψυχής καραδοκούν

για τούτο τα λιθάρια να τα σέβεσαι..

μην τα κατρακυλάς.........

σε μονοπάτια άστα ν' αναπαύονται πετρόστρωτα

φάντασμα ο χρόνος κρύβεται στα μέσα τους

κι όταν ο ήλιος καταφέρνει κι εισχωρεί

στις εσοχές τους να φυτρώνουν άγρια άνθια..

'' των λιθαριών  φωνές'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''ρέλια της μνήμης''

Ρέλια της μνήμης

σ' αδράχτια των καιρών νοσταλγικά..

γνέθετε τις μετάξινες κλωστές

στο υφάδι της ψυχής μου
κι όσες σκορπούνε οι αγέρηδες
  της θύμησης η λάμπα μου
γλυκόχροα φωτίζει.

σαν ξοδευτούν οι αναμνήσεις τι θαρρείς

θα μείνουν ορφανοί κι οι αργαλειοί μας..
στον αχυρώνα μας το σκοτεινό

πίσω απ' το τζάμι σαν κρυφοκοιτώ
στις σκονισμένες  μου της θύμησης
τις εσοχές..

τα χέρια τα τρεμάμενα που φίλησα 

στον τελευταίο αποχαιρετισμό
ακόμα με υφαίνουν..

δουλεύουνε με τη σαϊτα τους 

τσίτια π' απόμειναν λουλουδιαστά
των φουστανιών των κοριτσιών
που με το γέλιο τους υφαίναν τη ζωή της.
Μάθε να εκτιμάς ό,τι αγγίξανε
τα χέρια πριν από τα χέρια σου
τα χέρια που κουφώσανε
χαθήκανε στο χώμα
έγιναν στάχτη ..λίπασμα

εστήσανε τους αργαλειούς
υφάνανε πατρίδα της καρδίας.

''ρέλια της μνήμης'' -Σοφίας Θεοδοσιάδη
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

'' ως αψιθιές οι λέξεις των''

φωτο : από το διαδίκτυο

 

Κάπου είναι κρυμμένος ο Θεός

στέλνει τους αγγέλους του στη γη

γράφουνε νότες στο χαρτί

και μελωδούν τραγούδια

ευωδιαστά  σκορπούνε γιασεμιά

αρωματίζοντας  το σύμπαν..

άλλοι τους λένε ποιητές

μα εγώ τις νύχτες στο κρεββάτι μου

έχω παρέα μου τις σιωπές

κι έρχονται δίπλα μου οι λέξεις τους

κεντούνε με χρωματιστές κλωστές

στο χρώμα της καλέντουλας..οι μελωδοί

πεντάγραμμο το ακριβό εκείνο της ψυχής μου..

κι ύστερα πάλι προς τον ουρανό πετούν

αφήνοντας τις νότες να αιωρούνται

γιάτρικο ως αψιθιές οι λέξεις των

να τέρπουν  τις πεζές ψυχές περαστικών

να ξεκολλούνε τις πατημασιές

στα ουράνια μονοπάτια να τις στέλνουν..

'' ως αψιθιές οι λέξεις των'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

** Μιας καλημέρας ..**

 

 

 

<< Κήπος με άνθια..γιασεμιά..αρώματα σταλάζει η ζωή..σταλάζει και φαρμάκια..χαράς τον όπου γίνεται ο κλαδευτής..χαράς τον που συλλέγει αναμνήσεις..χαράς τον που φυτεύει εντός ονείρατα..ταξίδια σε αγάπης περιβόλια..

Κι αν η αγάπη είναι χίμαιρα όπως λέν..μη νοιάζεσαι..και μην πικροχολάσαι..γιατί αν το όνειρο πραγματωθεί..τι λόγο θα 'χεις για να κυνηγάς..τι λόγο για να υπάρχεις? >>

η φίλη σας -  Σοφία Θεοδοσιάδη...
        ¯˜"*°••°"˜¯``¯˜"*°••°"˜¯``¯˜"*°••°"˜¯``

''ψυχής καρνάγιο''

Έλιασα τα μεράκια της ψυχής μου μες στα λιακωτά

σ' ακρογιαλιές αφέθηκα στα μαϊστράλια τους

είδα σινιάλα έρωτα που εμοιάζαν μαγικά

μάζεψα βοτσαλάκια που εξέβρασαν τα κύματα

σφραγίδες μοιάζαν για του χρόνου τη φθορά..

κοιμήθηκα σε υπνόσακους στων καπνοχώραφων

στις αυλακιές δίπλα από τα ποτάμια..

εμέθυσα κρυφά μπρος στο κομό της μάνας μου

Σμυρνέικα ροσόλια και ροδόσταμα που είχε φυλαγμένα..

κι ύστερα βγήκα στης ζωής το ξέφωτο

κι αγνάντεψα..εσυλλογίστηκα νοσταλγικά

όσα εκουβάλησα μαζί μου και πορεύτηκα

αξίες που με κάναν άνθρωπο αληθινό

μου έμαθαν το απλό να εκτιμώ..

να πολλαπλασιάζω το ελάχιστον

να μην τα ξεκολλάω τα ποδάρια από τη γη..

στέρεα να πατάω.

Μια ρομαντική μελαγχολία σεργιανά..

αχ! tabyla rasa να ξαναγεννιόταν η ψυχή

να διακονέψει τις στιγμές στα μονοπάτια τα παλιά

ν' ακούω κελαηδίσματα πουλιών

να μην ακούω τα ουρλιαχτά της γνώσης για το άδικον

του λύκου που έρχεται απροσκάλεστα..κατασπαράζοντας

και κατοικεί εντός μου..

''ψυχής καρνάγιο'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

'' σελήνη αθρόα''

φωτο : από το διαδίκτυο

Βαθειά μεσάνυχτα γκρεμίζονταν το όνειρο

στης ''Όστριας''  τη σκοτεινή γωνιά..

κι επάνω στην τρισέρημη αμμουδιά

σελήνη αθρόα εζωντάνευε το μύθο σου..

γιάτρισσα η ακρογιαλιά..γλυκύς ο μισεμός σου..

τα κατακάθια της ψυχής μας εβουλιάζαμε

του έρωτά μας τις αμαρτίες τις κρυφές

ξεπλέναμε..λούζαμε στα νερά της..

στο αντάμωμα του αποχαιρετισμού

βαθύ Φθινόπωρο εμήναε

το πρώιμο πρωτοβρόχι.

στα αναπάντεχα..παράφορα η τόλμη σου..

εστάλαζε σαν λάδι στο καντήλι..το κορμί μου.

στο λάγνο της ψυχής..φιλί ζωής ταξίδεψες..

στα πλάνα Καλοκαίρια που μας ένωσαν

αλλάξαν χρώματα οι ζωές μας..

πλατύνανε οι θάλασσες..ταξίδεψαν μες στα νερά

τα απαγορευμένα μας..τα λόγια τα κρυφά μας..

''  σελήνη αθρόα'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη

............................................................................................................................................... 

'' αλαφροϊσκιωτη''..

φωτο: από το διαδίκτυο

Δεν το θυμάμαι τ' όνομα..  

γυναίκα αλαφροϊσκιωτη εθύμιζε στο πλήθος..

τις μέρες στα περβάζια ετραγούδαγε..

τις νύχτες σε φεγγίτες σεργιανούσε  

βροχές αγάπες..έρωτες καρτέραε..

στοχαστικά αφουγκράζονταν..εμύριζε το χώμα..

γήινα εδρασκέλιζε τα βήματα..

μα έρχονταν βράδια αλλόκοτα..

φτερά αγγέλου εκόλλαε στους ώμους της..

τις αλυσίδες έσπαγε της φυλακής..

εφτερούγιζε απάνω από τις πόλεις..

Ερωτιδείς και σάτυροι..

δεν έστηναν χορό στο μυστικό της αλωνάκι .

γλυκύτερη..ακριβή επιλογή

στον ύπνο να κοιμάται μοναχή της 

 τι να της κάνει μια χλιαρή αγκαλιά

 όταν ο νους..μες σε καμίνι ερώτων φλέγει..  

μισά φεγγάρια τώρα πια 

σε θολωμένους ουρανούς δε ζωγραφίζει  

μες στις Πανσέληνες φωτίζεται βραδιές

και χάνεται στ' αγέρια.

'' αλαφροϊσκιωτη'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

''εκπορνεύσεις''

Στον κόσμο το μακελεμένο σου τα κατακάθια της ψυχής

φαρμάκια σου..θανάτου δηλητήρια..τα σωθικά  σου καίνε

σ' ένα πηγάδι άπατο..η κατακρήμνιση ο σκοπός

μ' αντίδοτα το έλκος της ψυχής..τη γιατρειά

με ελιξήρια γυρεύεις.

η δύναμη του νου σου συντροφιά  τους προσπερνά ..

θαμώνες  ταπεινών χαμαιτυπείων

ποδηγετούντων γνώσης κι έπαρσης..

και σε πορνείες πνευματικές ποτές σου δεν ενδίδεις..

βάσταε το πρωτότυπο της ψυχής σου καθαρό

αν θες σ 'επίγειους  Παραδείσους να πλανάσαι.

Άνθρωπε....

οι εκπορνεύσεις του κορμιού σου ωχριούν

εμπρός εις τις πνευματικές σου εκπορνεύσεις.

σέπονται οι σάρκες της ψυχής

αποσυντίθενται οι αλήθειες σου

σαν μήλο ξεχασμένο στο τραπέζι..

Εξαγνισμό ζητώ τα βράδια μου

λέξεις στριμώχνω στο χαρτί ..

αραδιάζω τα «γιατί» μου.

σαν σε θωρώ να εκπορνεύεσαι

πουλώντας εις τον δαίμονα του Μαμωνά

με τα τριάκοντα αργύρια και μοναχά

την εύκρατη επικράτεια των λιγοστών

εναπομεινασάντων αξιών

απ' το πυθάρι της αρχαίας της σκουριάς μου..

''εκπορνεύσεις'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''Δεν είναι παραμύθι η ζωή'' .

φωτο : από το διαδίκτυο

Δεν είναι παραμύθι η ζωή

ν' αποκοιμίζεις τις νυχτιές μωρά παιδιά..

δρόμοι..λιθάρια ..κακοτράχαλα στενά

γιομάτη βούρκους μονοπάτια..

μα εγώ στις φύτρες της  αναζητώ

στης ύλης μου στο χώμα την ουσία...

τρυπώνω στα λαγούμια της

της γράφω παραμύθια με χρυσές κλωστές

κι ας με σπασμένα τα φτερά

στα ρέματα τ' Αχέροντα εκείνη με πετάει..

στην ρέμβη των νυχτερινών παραπλανήσεων

γυρίζω αλλιώς τα παραμύθια μου

για να προκάνω τ' όνειρο στη μέθη μου

αναποδογυρίζω τις σελίδες τους

για να περνούν οι αρχοντάδες από μπρος

ωσάν απλοί καθημερνοί..

στης λήθης το ποτάμι να πετώ

το άδικο  που εχάραξαν απάνω στο πετσί μου..

το μίσος να ξεχνώ και να τους χαιρετώ

ο σεβασμός να 'ναι το εφαλτήριο..

η συγχώρεση..η γνώση..η ενσυναίσθηση..

και τότες η ευτυχία να απλωθεί

στης οικουμένης τα σοκάκια..

Ισότης θε να βασιλεύει στις κορφές

θα 'ναι ψηλά το πνεύμα και θα κατοικεί

στο ύψος και το μπόι του ανθρώπου..

Έτσι μ' αρέσει να κοιτώ από το παραθύρι μου

τη γη χωρίς τους φράχτες της

χωρίς ταμπέλες και οικόσημα

χωρίς βαλάντια και πουγγιά

ανισόπως μοιρασμένα..

Οι φίλοι μου θαρρούν πως παρανόησα

παράφρων σέρνομαι ντελάλης μες στις γειτονιές

μου λέν' πως ψάχνω το αδύνατον..

μα εγώ το σκάω απ' το σκοτεινό τους καπηλειό

γυρίζω στην κρυψώνα μου

έχω βρει έναν τρόπο μαγικό

το παραμύθι της ζωής να γράφω  αλλιώς..

για να αντέχει η ψυχή..μη σέπεται η αντοχή

σα σίδερο σε αλμύρα..

''Δεν είναι παραμύθι η ζωή'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,