⫷ μέθη της νιότης μ' έθρεφες⫸

 

Χιλιάδες χρόνια με φωτιές..μ' εγκλήματα

κι εσύ μου λες 

στιχάκια για τραγούδια να σου γράψω

τις νύχτες πριν μερώσει αλείφω τις πληγές

παίρνω την ουτοπία μου αγκαλιά

και πάω να πλαγιάσω...

Χρόνους πολλούς αφήνομουν

στης νιότης μου τη μέθη

εδήλωνα του ονείρου εραστής

απ' το κρασί της έπινα τα βράδια μου

το μέρωμα στις πικραλίθρες της ζωής

τα μεθυσμένα μου όνειρα

εγιάτρευα..άφθαστα εκυνηγούσα.

 

Μέθη της νιότης μ' έθρεφες

έφερνες παραζάλη

αρώματα από γιασεμιά

στους φράχτες της ψυχής μου..

τώρα ετράνεψα πολύ..

γέννες θυμού αναπαύονται μες στις ξερολιθιές

μονάχη περπατώ στα καλντερίμια τους

ζητάω δυνατά κρασιά

τον πόνο της Οικουμένης να μεθύσω..

 

⫷ μέθη της νιότης μ' έθρεφες ⫸  - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

 

⫷της του Θεού Σοφίας αι βουλαί⫸

Της του Θεού Σοφίας άλλαι αι βουλαί

κι οι επενδύσεις εις τα γήινα..τα φθαρτά 

ανθρώπων έργα..

ένεκεν γαρ αυτού με έναν τρόπο μαγικό

επένδυσιν δεν έκαμα..δε γλίστρησα 

εις της ζωής..την υλιστικήν της αταξία..

Νάρκισσος δε λαχτάρησα μηδέ

κρίνος βασιλικός να ευδοκιμώ

σε κυβισμένους κήπους...

να φύεμαι η επιθυμία μου..εκεί σε μια γωνιά

με ευωδία γιασεμιού..μιας ταπεινής λεβάντας

νύχτες να κλέβω μυρωδιές..στου κήπου μου..

σ' εκείνο στης καρδιάς μου το παρτέρι..

αύρα ψυχής γλυκά να πνέει μέσα μου

από τα έγκατα..κτερίσματα

σε μπουκαλάκια αρώματα απαλά να αναδύει

και να μυρώνει την αγάπη μου..

κι όταν περνούν από κοντά οι αγαπημένοι μου

στο δροσολόγημα..τις χούφτες ευωδίες να γεμίζω.

Οι δαντελένιοι μου οι άνθρωποι..!!!

ανύποπτα δώρα ακριβά μου κουβαλούν..

ευφωνικές στιγμές..........

με κάνουνε κομμάτι απ' τη ''δαντέλα'' τους..

πίσω από το πέπλο μου..

σκύβουνε..κοιτούνε την ψυχή μου..

Κι εγώ παιδίσκη λες κι απ' την αρχή

σκύβω μαζεύω τη δαντέλλα τους

και τους φορώ επάνω μου..

σαν το μικρό..μαθητικό μου γιακαδάκι..

μέσα στο πλήθος και το βουητό..

μικρόν χωρίον τροβαδούρου

της ενάρετης ζωής των αποσπώ

κρουνός συναισθημάτων οι ψυχές των..

γλυκά που με κυκλώνουνε

σε μια αιθέρια αγκαλιά

η αγάπη τους με θάλπει..με ανθίζει.

⫷ της του Θεού Σοφίας αι βουλαί ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

 

                                        17/9/2021

αφιερωμένο στα λατρεμένα μου Γιάννη - Πάνο - Ηλιάνα)

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

⫷γη της Εντροπίας⫸

 

 

Η Γη..η φύση..η ζωή 

ενάλια βάθη των προγόνων μας

οι ακρογωνιαίοι λίθοι μας της συνειδήσεως

εις την ιδανική σου αφορμή να σεργιανούν

στης γης τα πατητήρια

στο σεργιάνι της................

μούστο ζωής μες στα λαγήνια να γιομίζουν
εστέρες και τανίνες για την ζύμωσιν 

στης παλαιότης..στης ωρίμανσης

νέκταρ να μετατρέπουν..οίνον μεθυστικόν..

στης μάνας το σκαφίδι  να ζυμώνουν το ψωμί

με στάχυ γινωμένο... 

Κι όταν Απρίλης θα 'ρχεται

ν' αφήνεις τες τις πεταλούδες να ρουφούν

το νέκταρ των ανθέων και τη γύρη

σαν πεταλούδα όμοια να ρουφάς τον έρωτα

στην πράσινη τη χλόη της απάνω..

τη μυρουδιά απ' το ροδάκινο στα χείλη σου 

να κουβαλείς

το ρίγος της ενάργειας σύντροφος ο πιστός σου.

Μες στην οχλαγωγίαν της ερημίας σου

συνθήματα στα σκλαβοπάζαρα

σε πάπυρους φθαρμένους παλαιούς να ζωγραφίζεις..

τον φόβον δάδα καίουσα να τον σκορπάς

στα μάτια των τυράννων...

μάρτυς να γίνεσαι..το χαμογέλιο σου πηγή

στη Γης των διψασμένων..

Γη της μείζονος Εντροπίας..

των μουσώνων..των κατακλυσμών..

του σκότους έρχεται η εποχή..

εγκυμονούσα φάος γλυκερόν Ομηρικόν

εκ των ρηγμάτων αναδύεται 

η  δράσις του φωτός..

 

⫷ γη της Εντροπίας  ⫸ - Σοφία Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 Εντροπία:
η τάση προς αταξία, αποσύνθεση και αποδιοργάνωση,

 η ροπή προς την εξάντληση της ενέργειας, την παύση της ζωής.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ στων αποχρώσεων την καμπή ⫸

 

Οι αυγινές οι στάλες της βροχής

του Φθινοπώρου έφθασεν μηνύουνε η Ώρα

ένα ξερόφυλλο επιπλέον εις το πέλαο

μαζί τις σκέψεις του Καλοκαιριού

να ταξιδέψει τις επήρε.

κι οι γερανοί τραβούσανε προς το Νοτιά

κι εσύ απόμεινες μονάχη στην ακτή

προσμένοντας για άλλα Καλοκαίρια

κι απόμεινε το όνειρο μισό

ο ήλιος τα ανήλιαγα δεν πρόκανε να δει.

 

Φθινόπωρο..............

στων αποχρώσεων την καμπή

της χρονουπίας και της σέπιας

οι μύχιες οι σκέψεις σου 

φέρνουν στην επιφάνειαν 

τα υπαρξιακά σου αδιέξοδα..

της ουτοπίας την ευάλωτην ψυχή σου

κι ο έρως μας..

ως η παραμυθία της Κλυτίας όριζεν

αιώνια προς τον ήλιο θα κοιτά

θα 'ναι μαζί η ευτυχία και η θύμιση

εσαεί ο τιμωρός μας..

 

Μα θα 'ρθουν πάλι Καλοκαίρια

να το θυμηθείς

οι ηλίανθοι θ' ανθίσουν

και τότες θα στραφώ στον ουρανό

θα 'χω ένα αστέρι μακρινό να σου χαρίσω..

 

⫷ στων αποχρώσεων την καμπή ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ ένθεον Πάθος ⫸

Ο λυρικός μου ο Παράδεισος

χαμένος σε έναν άλλο κόσμο ανίδωτο

κάτω από την σκιάν Σου χρόνους καιροφυλαχτεί

πίνει απ' της ψυχής τα λόγια τα βγαλμένα σου

για της ζωής το δίκιο..της οδύνης ..του αναστεναγμού.

στης προδοσίας του Όρους μου των Ελαιών

της θυμωμένης μου ψυχής γίνεσαι ο καθοδηγητής..

κι όπως στα χέρια μου κρατώ μιαν φωτογραφίαν Σου

στον τόπον της Θυσίας την στερνήν

η εικόνα Σου αργεί να γίνει μνήμη.....

Ένα ποτήρι είσαι δροσερό νερό

στο ξεχασμένο ράφι της ψυχής μου

λυσιμελής ο πόθος μου για σε

τον εαυτό μου τον καλύτερο ανυψώνει

εις την ιδανικήν του την μορφήν

και ο μονόλογός σου εις τ' αυτιά μου

αλάνθαστα ακριβής:

 

''Το τετριμμένον κάλλος το επιφανειακόν

ρίγη δεν φέρνει εις το υποδόρειον κορμί 

σημάδια δεν αφήνει''..

κι αίφνης έγινε θάμα ορατό..

των λόγων Σου ο απόηχος 

με πότισε νερό απ' την πηγή Σου

καθάριος ύμνος εκατήλθε εξ ουρανού

εξαγνισμένη η  αγάπη μου για Σε

εστάλαξεν το ''ένθεον το Πάθος''.

⫷ ένθεον Πάθος ⫸  - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ ΙΣΜΑΡΙΔΑ ⫸

Της επίγειας ευτυχίας το παροδικόν

χρόνους το αναζήταα στα πράσινα ακύμαντα νερά της..

της άνθισης και της φθοράς η αντίληψις 

ηγέρθη εντός μου παιδιόθεν πρόωρα σοφή

καθώς εις το χωρίον τον μικρόν

το πένθος ήτανε καθολικόν

και οι καμπάνες γοερά το διαλαλούσαν.

 Η απογοήτευσις τσίμπημα έχιδνας 

δηλητηριώδες απειλόν..

κι ελπίδος ο απόηχος τα βάτα κι οι μυρτιές της..

κι απ' την βαθείαν την άβυσσον όπου βουλιμικά 

μας καταπίνει ασυμπόνευτα

μονάχα εις τα δικά της τα γαλήνια τα νερά

τόπος συνάντησης και αναψύξεως

η λίμνη ΙΣΜΑΡΙΔΑ.

Τάχατες να 'χει μνήμη η ψυχή 

θυμάται την υπόσχεση που μου 'δωσες

η μέρα ήτανε εξόχως λαμπερή

είχανε στήσει τα νεροχελείδονα γύρω τρελλό χορό

καθώς και η ευφραίνουσα ψυχή μας..

πως δε θα χωριστούμε εμείς ποτές

αντάμα θα βαδίζουν οι ψυχές μας...

τώρα μονάχη μες στις καλαμιές

τα λόγια σου γυρεύω στα νερά

κρατώ σφιχτά 

τον μαλαχίτη απ' τις όχθες που μου χάρισες

πάντα εκεί..νοσταλγικά επιστρέφω..

 

⫷ ΙΣΜΑΡΙΔΑ ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷πέτρα κι αλμύρα ο άλλος μου εαυτός ⫸

 

Κι έτσι όπως αλλάζουνε οι εποχές...

κρόσσια στου χρόνου τις αιώρες κρεμασμένα

πέτρα κι αλμύρα ο άλλος μου εαυτός..

ψήνεται στα λιοπύρια ο νους..

αλλάζει κι η ουσία της ψυχής μου..

μορφές που επερπάτησαν απάνω της

αλλάξανε τη ρότα μου

εντύθηκα ερήμην έναν άλλον εαυτό

εβγήκα απ' τη σάρκα τη φθαρτή μου.

Κείνον τον άλλο μου εαυτό εκαλωσόρισα στιγμές

του εσυστήθηκα δισταχτικά..τραχειά η χειραψία......

γέμισα τις παλάμες βάλσαμο..τον άλειψα να μην πονεί..βότανα τον επότισα απ' του κόσμου τα παζάρια

επήρα όρκο σοβαρό.. γίνηκα μέτοικος για το χατήρι του..σε θάλασσες ταξιδευτής..έρημος ναυαγός ..

ευθύς το αποφάσισα..συλλέκτης να γενώ όσο μπορώ

διακινητής ανάτασης..

για να φυτεύω όστρακα στις ακροθαλασσιές

τα χνάρια μου ν' αφήνω οπίσω στα μικρά παιδιά..

στους νιούς..........

και οι πατησιές μου να οδηγούν στη χώρα του Γιουκάλι.

Όλα τα έμβια να αγαπώ..

μα πιότερο ακόμα κι απ' τον άνθρωπο

την ανθρωπιά του στη στιγμή να περισώζω.

Πύρινες γλώσσες απειλούνε να μας καταπιούν

γι αυτό ορμήνεια σου ταχυδρομώ

το είδωλο του εκμαγείου σπάσε να χαρείς

γιατί μεγάλη εσάρωσε τυφλότης την Οικουμένην..

⫷ πέτρα κι αλμύρα ο άλλος μου εαυτός ⫸ - Δοκίμιον Λυρικόν

Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

⫷ ρόδον μαβί⫸

Της νύχτας λες κι αερικό
επερπάταε σκυφτά
ισχνή..λεηλατημένη...
στην άκρια του ποταμιού
π' εκύλαε τους αναστεναγμούς
στο πέλαο να τους βγάνει.
Μικρό αγριολούλουδο μαβί
ρόδον μαβί το πένθος της
στων αρωμάτων του τα πέταλα
εξετυλίγονταν κρυμμένοι μυστικοί λυγμοί
κλάμματα ..αναστεναγμοί..
κατάσαρκοι οι πόνοι..
στιγμές φορές καμώνονταν
πότε εσκεμμένα άλλοτε και άλλοτες ερήμην
πως εσκέπαζεν με τατουάζ ρόδου μαβιού
τη χαρακιά στο δέρμα της
απ' το αβάσταχτο φευγιό του.
Αχ..και να ήταν μπορετό
ξανά να τον χαϊδέψει!
Για τη θανή του δεν εμαυροφόρεσεν..
πλεζέρες δεν της πρέπαν
εμαυροντύθη την υπέρτατην
την θλίψιν η ψυχή της.
Εδήλωνε θιασώτης του ελέους του Θεού
για την δικήν του αναπάντεχη απώλεια
την Πίστην της μην τύχει κι απωλέσει..
γιατί χωρίς τον μέσα της Θεόν
''ουκ έστιν των κακών ουδέ
των πόνων η ανάψυξις τελείται''

 

⫷ ρόδον μαβί ⫸  - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ ως ύφαλος κοραλλιογενής⫸

Rafal Olbinski

Ως ύφαλος κοραλλιογενής να αναδύεσαι

σαν φέρνει ο Γιαραμπής ανεμοστρόβιλους

στα πέλαα τ' ανοιχτά.......

να μην αφήνεσαι στη δίνη των 

μην αύτανδρα καταπωθείς στις σκοτεινές σπηλιές των..

φέρουσα από τα βάθη τους των θαλασσών

εις την επιφάνειαν γαλήνιον τρατάρισμα

κοράλλια κι όστρακα..ακριβά μαργαριτάρια..

Ελπιδοφόροι οι αλιείς των κοραλλιών..

στου χρόνου τις αιώρες δομημένοι

βουτούν στα άπατα..αβύθιστοι

της ιστορίας ψάχνουν τις περγαμηνές

τις ανεβάζουν άβρεχτες στα πέλαα

σηματωροί στα μάτια των νοιαζόντων.

Αθόρυβοι στις σκοτεινές των κάμαρες

αποκαμωμένοι βρέχονται απ' τα κύματα

την διψασμένην τους ψυχή την ξεδιψούνε

ταγοί θαρρείς της Μοίρας των
το ολίγον δεν τους πρέπει

είναι που άφησαν το στίγμα τους αθόρυβα

χωρίς ταχύπλοα σκάφη..βενζινάκατους

με μιας βαρκούλας μοναχά 

άμποτες εις τον απρόσμενον τον βυθισμόν

στης Ιστορίας κωπηλατώντας

στων προγόνων τα λημέρια..

 

⫷ ως ύφαλος κοραλλιογενής⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ έστρεψα στην Ανατολή το πρόσωπό μου⫸

 

 

 

 Έστρεψα στην Ανατολή το πρόσωπό μου

κι ευθύς στην πλήρην έκστασιν των ομματιών

εξετυλίχθη ένα θάμα...

κι οι άπληστες αισθήσεις μου

μετέπλασαν τις νόρμες των πραγμάτων..

 ήταν που οι θερμές αχτίνες την αλήθεια μου φωτίσαν αναπάντεχα

εκείνην που τα μάτια μου επιθυμούσαν χρόνους διακαώς να δούνε την πραγμάτωση 

στον κόσμο τον ιδεατό..

που ταχτοποιημένα τα 'χει όλα..

μακράν της καθημερινότητας 

μακράν του εφιαλτικού σκαιώδους χρώματος..

μακράν του απλέρωτου του κάματου των εργατών

εις τα αφώτιστα λαγούμια πεινασμένων..

Και την Ανατολή μου έβαψα ροδόχροην

να ομοιάζει στην φερέλπιδα ψυχή μου

κι ύστερα πήρα αγκαλιά τον ήλιο μου

να μου φωτίζει τα κελάρια μου τα σκοτεινά

εκεί όπου μαυρίλα κλώθεται και γνέθεται

για να ζεσταίνει την τραυλίζουσα ψυχή μου..

 

⫷ έστρεψα στην Ανατολή το πρόσωπό μου⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

 

⫷ μονόπρακτος παραμυθία στης σελήνης⫸

Απόψε μας καλεί η έναστρη βραδιά

ντύσου..στολίσου..πάρε με αγκαζέ

και πάμε για σεργιάνι..θυμήσου

διόλου μη φειδωλευτείς να μ' αγαπάς

πάρ' το φεγγάρι αγκαλιά  και πάμε να χαθούμε..

έλα ν' αποτυπώσουμε στον πάπυρο

εκείνην που μου έταζες μονόπρακτον

παραμυθίαν στης σελήνης...

να μείνουμε άγρυπνοι ως το λυκαυγές

τους λύκους που θα ουρλιάζουνε να μην ακούς

χάδι στ' αυτιά σου η μελωδιά μου της καρδιάς

στο σιωπηρό μου το κρεσέντο..

Κι ύστερα πάρε με μια ζεστή αγκαλιά

κι απαολοχάϊδεψε τις αυλακιές 

που κρύβουν τα κιτάπια της ψυχής μου

τα άστρα να μετρήσουμε απαρχής

σαν τότες που ήμασταν παιδιά

ας δώσουμε όρκο καρδιακό

για να μη μεγαλώσουμε ποτές

ο κόσμος των μεγάλων έχει άστρα σκοτεινά

ποτάμια έχει βούρκους..

Ας μην προσγειωθεί απόψε ο δικός μας ουρανός

απόψε ας χτίσουμε το πριγκηπάτο μας

με μια φουχτίτσα χώμα μοναχά απ' την καρδιά 

ας αφεθούμε αργά και βασανιστικά για μια νυχτιά 

στων ηδονών και των κορμιών την παραζάλη

ένα ταξίδι μας χρωστάει ύστερο η ζωή

γι αυτό σου λέω σιώπησε και μην το μολογήσεις πουθενά

μας κρυφακούνε μάγισσες κακές..νικούνε τις νεράιδες

 

 

⫷ μονόπρακτος παραμυθία στης σελήνης⫸ -  Σοφίας Θεοδοσιάδη 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ αποχαιρετιστήριον σάλπισμα⫸

Κι εμείς μπουλούκια λες..

σε θίασο περιοδεύοντα εις τη Γης

χτίζουμε σπίτια δίπατα ψηλά

στιχάκια γράφουμε ερωτικά

κι άλλοτε καμωνόμαστε πως παίζουμε

δίνουμε παραστάσεις για δικαιοσύνη

για αλληλεγγύη των λαών

ανυποψίαστοι για τα πλάνα του Θεού

στη μοίρα την ανθρώπινη αδύναμοι εμπροστά

που όλα τα ανατρέπει ..τα σαρώνει

αδίσταχτος ο Χάροντας εκλάδεψε στο διάβα του κι εσέ

διόλου δεν εσεβάσθη την ελπίδα των λαών

που ετραγούδησαν.. ελπίδες έθρεψαν κρυφές

μέσα από τη μεγαλειώδη σου..επαναστατική

ελπιδοφόρα μουσική σου..

Μα της υστεροφημίας σου ο αρμός θα παραμένει υγρός

να διαβρώνει συνειδήσεις γενεών

στάση ζωής..και μουσικής σε πλήρη αρμονία

κι ο νοητός ο ήλιος άθαφτος του μέγα μας Ελύτη..

θα ψάχνει έναστρο ουρανό

για να καρφώνεται τα πρωινά

για να φωτίζει από ψηλά εκείνη την ανεπανάληπτη

την ωδή που μελοποίησες για την ελευθερία..

Σοφία Θεοδοσιάδη - εκπαιδευτικός

ΕΙς ΜΝΗΜΗΝ

Μίκης Θεοδωράκης : 29/7/1925 - 2/9/2021

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,