''σηματωρός''

Δέσμια μένω..φεύγω κι έρχομαι

στο γιομισμένο αγάπη σου καβούκι κοχυλιού

όμοιο κοχύλι το κορμί σου ακριβό

δεν καταφέρνω απ' την κρυψώνα τη ζεστή

χρόνους να δραπετεύσω.........

 τις νύχτες ντύνομαι  σηματωρός

στέλνω εις το φεγγάρι αγάπης πινελλιές

καταδικασμένη στο ταξίδι της αγάπης σου

εκείνης ''της για πάντα''.

παραμιλώ τα βράδια ..επώδυνος ο τοκετός

πριν να μερώσει η μέρα την αυγή

 παρηγορίας αγοράζω βάλσαμα

φάρους φυτεύω ελπίδας

μονολογώ..ακούω τον ήχο της σιωπής

τον πόνο που μου δώρισε

κείνο το λείψανο που φύτεψες 

στον κήπο της καρδιάς

να τον ενιώσω ως το μεδούλι μοναχή

έτσι ξανά στα πόδια να σταθώ........

να λάμνω στης ζωής τη θάλασσα

ορθή να επιστρέφω...

 στα μέρη που ένιωσα αγάπης  θαλπωρή

να μη συρματοπλέκομαι απ' το φευγιό

θα ανταμώσουμε θα δεις....

το ελάλησαν εις το κλαρί

ο κούκος και το αηδόνι.

 

''σηματωρός'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''τρυφερές φωνές''

Άλλαξε ρότα..άλλαξε ματιά

το βλέμμα καθοδήγα

σκύψε και δες τον κόσμο στο βυθό

ρίξε του λύχνου σου το λιγοστό το φως

εις το κελάρι του

να φωτιστεί το σκότος της ψυχής

άκου τις φωνές εκείνες τις ιδανικές

τις τρυφερές

ως θα 'θελες μεταξωτές

να υπάρχουν και να είναι..

φύγε μακριά των..των οχλοβοών

μείνε μονάχη μες στις μουσικές των

εκείνων των φωνών που σε γαλούχησαν

στα υψιπετή..εις τα τρανά ιδανικά των αξιών

του έρωτα..της πατρίδας ..των παιδιών σου..

των γονιών σου..της αγάπης..

Για..

αν δε μιλάς για τα τρανά και τα μεγάλα και τα ιδανικά

πως θα αντέχεις τις βαρειές τις μέρες που παραμονεύουνε

στα καθημερινά σου της πεζότης...

 η επική αγάπη σου για τα τρανά..τα άφθαστα

ύδωρ αρτεσιανής πηγής στη γη σου ποτισμένα..

''τρυφερές φωνές'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''έρως στο κύμα''

Κοχύλι ανοιγμένο το κορμί

καρτερικά γερμένο εις την έρημη ακτή

μέσα από έναν παφλασμό 

αλμύρα..θάλασσα διψά..καινούρια πάθη

τρελλό το μαϊστράλι τον εντός της άνεμο ξυπνά

την διψασμένην σάρκα να ποτίσει..

εκειό εις το θαλάμι της ψυχής 

κρυφό μαργαριτάρι να λουστεί..

έτσι εσίμωσες εσύ..το αναπάντεχον

σαν κύμα με τον ζέφυρο ευρέθης στ' ακρογιάλι

απάνωθέ της έσταξες τη θάλασσα

''μαρμαίρει'' ο έρως σου αδίσταχτα 

ντυμένος την γυμνήν στολήν

αγγίζει φευγαλέα τ' ασπρα της μαλλιά

το στιγμιαίον είναι πάντα που γεννά

αιχμαλωσίας ρίγος εις του δέρματος την φλούδα.

 

''έρως στο κύμα'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''το γράδο''

Στα αυτοσχέδια μπάρκα σου..

όταν η τρικυμία του νου

τους λαβυρίνθους σου ανελέητα σφυροκοπά..

όταν βυθίσεις..προσροφήσεις

απειλούνε να σε καταπιούν 

το γράδο που αγόρασες στις λαϊκές τις αγορές 

γραδαίνοντας..

ανασυγκρότησιν του χρόνου σου γυρεύει..

τα γράδα λέν' είναι βαθμοί της κλίμακας cartier

μετρούνε την πυκνότητα του αλκοόλ

μα εγώ σου κρένω φωναχτά

ενίοτε μετρούνε  την πυκνότητα της ίδιας της ζωής..

τη ζώσα ύλη του κυττάρου σου υπερχειλίζουσα

με το παλιό σου γράδο να την εμετράς..

στην υπερχείλιση να λούζεται όλο το κορμί..

πριν ομιλήσεις και κοντοσταθείς 

στις συμφορές..εις τα δεινά του κόσμου τούτου

για να μπορέσεις να τον σώσεις..να σωθείς

το μπόι σου στον καθρέφτη να κοιτάς

να επιλέγεις την αθώαν..δημιουργικήν σου σιωπήν

στα πρωινά της πάλλουσας σιωπής

ν' ακούς την μελωδίαν της ανθρώπινης φωνής

το θρόισμα απ' τα έγκατα των απέλπιδων κραυγών..

Κάθε απερίσκεπτη δραστηριότητα εν θερμώ

λογίζεται από τους Θεούς ανοησία..

το γράδο πάντα να το κουβαλείς

μονάδα μέτρησης πυκνότητας του νου

την καρμικήν πορείαν σου ν' ακολουθεί 

φορτωμένο αγνές προθέσεις της Νεμέσεως..

άλλοι το λένε ζύγι της ζωής

μα εγώ το λέγω αρμονία.

 

''το γράδο'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''στο μίσχο μιας στιγμής''

 

 

Κι αν θες να δεις τον κόσμο μ' άλλα μάτια

και τον Παράδεισο να ονειρευτείς

στη μυρουδιά του γιασεμιού στους φράχτες να σταθείς..

κράτησε την αιωνιότητα μες στην παλάμη σου

στο μίσχο μιας στιγμής και μοναχά..

κλώθε και κένταε με  ένα νήμα της μετάξινο

τα απλά..τα καθημερινά..στη μυρουδιά ενός πρωινού καφέ..

εκεί στην άκρια του καφενέ..

στις φυλλωσιές του κήπου από κάτω να σταθείς..

κι ανάμεσα απ' το θρόϊσμα των φύλλων

και  των φίλων τις ζεστές ματιές να ξαναγεννηθείς..

το μίσχο μιας στιγμής να δρέψεις στην πρωινή σιωπή..

στο ανοιχτό πουκαμισάκι σου καρφίτσα

 σμαραγδένια να την κουβαλείς..

στις απλωσιές..στους κήπους να επιστρέφεις όσο μπορείς.. 

 

''στο μίσχο μιας στιγμής'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

 

''Ενύπνιον του Θέρους'' - Δοκίμιον

Ζωγράφος : Γιώργος Σταθόπουλος

Θέμα οπτικής γωνίας του καθενός..η αέναη  πορεία του στο χώρο και στο χρόνο..Λάτρης παιδιόθεν των ανοιχτών των θαλασσών..της πορείας και του νου..μακράν των καταθλιπτικών φωνών..γίνομαι αρνητής φορές..των αρνητών των ποιητών το φως να αντικρύσουν ..δεν παίρνω από τους στίχους τους το καταθλιπτικόν ..που εύχονται το Καλοκαίρι να ''ναι μοναχά τα βάσανα του κόσμου''..

Αρνούμαι στου εντυπωσιασμού..του αυτοβαυκαλισμού τις λέξεις των για να σταθώ.. ανασυγκρότηση επιθυμώ.....σε μια καμπή, όχι απλά της ιστορίας και του τόπου μου...αλλά μπροστά σε μια αλήθεια..που χρόνια τώρα παραμόνευε και άξαφνα..ίσως καθώς το πλήρωμα του χρόνου και σοφά την  εκαλούσε  ..''εσκασε '' εμπροστά μου και εμπροστά σας.. επαναπροσδιορισμό εις την φιλοσοφίαν της ζωής απαιτητικά επιζητώντας..

 Και τώρα ..καθώς στα πόδια μας  σιγοπατούμε πια...καθώς η φύση κι ο καιρός μας εκδικήθηκε..και το χαλί της σιγουριάς και της ασφάλειας του αύριο μας τράβηξαν εν μια νυκτί..ιοί και καταποντισμοί..θανάτοι και ο φόβος..ευχές για μια γλυκειά ..αληθινή.. ουσιαστική καθημερινότητα...ας δώσουμε...ευχές που να 'χουν νόημα..αξία και αντίκρυσμα στην πεμπτουσίαν της ζωής..

Γι αυτό σου γράφω..στων λαβυρίνθων τα λαγούμια τους μην αφεθείς

γιατί βαθειά μες στα σκοτάδια θα βουλιάξεις..θα χαθείς..στων λέξεων τον ήλιο ν' αφεθείς για να γεννήσεις Καλοκαίρια.Μην αποπλανηθείς απ' τους συστημικούς..βρίσκουνε λόγο ύπαρξης ωσάν τους μασκαράδες σε χορό αποκριάς καμώνονται..στην παρουσίαση ακατανόητων γραφών..με ύφος περισπούδαστον οι παρουσιαστές..

 

Τη δύναμη των λέξεων των αληθινών να προσκυνάς.. να κάμεις πάντα σταθερόν σταθμόν..εκείνων που λιπαίνουνε τη χέρσα γης και φύεται η ελπίδα..κείνες τις λέξεις να θωρείς που ροδαμίζουν τις ψυχές των των παιδιών..τούτην την ευλογημένην εποχήν την Καλοκαιρινήν..τόπο συνάντησης των αντιθέσεων και επιθυμιών του κόσμου και του ανθρώπου.

Έτσι..καθώς το Καλοκαίρι μας υπόσχεται..προ των πυλών..εποχή ενυπνίων κάτω από αστροφεγγιές..κι η φωτεινάδα της σελήνης γεννάει το ρομαντικόν των θαλασσών και ταξιδιών..ας αγκαλιάσουμε ζεστά το ενύπνιον του Θέρους .Ας ευχηθούμε αληθινά..να το γεμίσουμε..εικόνες δυνατές..να μας κρατούνε  συντροφιά..για το φθινόπωρο και το Χειμώνα που κρυφά ''παραμονεύουν''... 

Νικητές....θωρακισμένοι ...και γαλήνιοι ας βγούμε ...μέσα από μια οργανωμένη..καθημερινότητα..με διακοπές στο γκρίζο..που μας εκατέκλυσε..ας αφεθούμε στη γαλάζια λίμνη της ψυχής..
καλοκαιράκι στις ''καρδιές'' μας...ας ''φυτέψουμε''....

''Ενύπνιον του Θέρους''- Δοκίμιον -  Σοφίας Θεοδοσιάδη 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

( ενύπνιον = το όνειρο)

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

''ΡΗΧΟΤΗς''

Κράταε το βλέμμα αψηλά και μην το χαμηλώνεις..

στο χωνευτήρι της ρηχότης να μην αλεστείς..

γιατί ό,τι είναι αληθινό.. κατάματα ..

με γυμνά μάτια πάντα να θωρείς..

κρύβει στα σπλάχνα του ομορφιά..

καταθέτοντας εισπράττεις..

Και αν ακούσεις τις περπατησιές ξωπίσω σου

ανάσες να σε ακουμπούν μη φοβηθείς..

ίσως και να 'ναι οι Ερινύες που σε κυνηγούν

που δεν επρόλαβες

στους σύντομους δρασκελισμούς σου της ζωής 

καθώς δεν πρόκανες 

εις την λοβήν την επικράτειαν της έπαρσης

εις τα λημέρια της ρηχότης να φυτέψεις φως

που δεν επρόκανες σοδειές για να συλλέξεις..

ίσως και πάλι οι Ερινύες να 'ναι τιμωροί

που δεν ταξίδεψες

για να προσφέρεις γην και ύδωρ και το άρτυμα

στα αλυσοδεμένα τα λαγούμια 

των αδικημένων να τα φτάσεις.

Ίσως και να 'ναι ο ήχος και των λιθαριών

που δεν ετόλμησες στο κρακελάρισμα  

εις της ρηχότης τα λημέρια να κυλίσεις..

έτσι καθώς τους ελαφρείς τους περιέλουζε

η αβάσταχτη  η εντός των ελαφρότης..

 

''ΡΗΧΟΤΗς'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

''Οποία ευφροσύνη''

Albrecht Dürer, Χέρια προσευχής. 1508. Πινακοθήκη Albertina. Βιέννη.

 

 

 

 

 

 

 

 

Οποία ευφροσύνη κυριεύει την ψυχήν

οποία έκστασης..οποία ευσπλαχνία 

απ' την βαθείαν των σπλάχνων μου την ταραχή

σαν έρχονται μεσάνυχτα οι  ώρες οι απέλπιδες 

βουτώντας στα βαθειά ''η αναδεύουσα''

μιας προσευχής τα λόγια τα ψιθυριστά..

υγραίνουνε τα χείλη....

ωσάν δεν το κουνώ το δάχτυλο έναντι στους ανθρώπους..

μονάχα μίαν προσευχήν..μίαν παράκλησιν 

οδεύουσα στους ουρανούς..

''Θεέ πως αμαρτήσαμε απάνω εις την Γην'' ..

για την σωτηρίαν της δικής μου..

της δικής τους της ψυχής...

στάλαξε έλεος στο έρεβος..στο ταραγμένο πνεύμα 

ίσως και να συχωρεθούμε  που ελησμονήσαμε

την στράτα που μας οδηγεί 

στην  Άνοιξη του επιγείου Σου Παραδείσου.

 

''Οποία ευφροσύνη'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη. 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''ωσάν θεωρεία των ψυχών''

Εθνική Κουμαντάρειος Πινακοθήκη Σπάρτης- λευκά ξωκλήσια

 

 

 

Μες στην μαγευτικήν την θερινήν την  σιωπήν..

ωσάν θεωρεία των ψυχών..

ηλιοστάσια διαβατάρικων πουλιών..περαστικών..

λούζονται με τα κύματα..

σαλπίζοντας αγγίζουνε την άυλη αγνότης τ' ουρανού..

άντρα των μυστικών μας προσευχών..

στις  άκριες των βράχων σεργιανούνε τους καιρούς..

με των θυμιαμάτων τους τις ευωδιές 

ποτίζουνε απελπισμένων τις ψυχές..

κερνούνε την ελπίδα..

τα δειλινά σκύβοντας πάνω στ' ουρανού τα χρώματα

 μικρά ερημοκλήσια αλαργινά..μυριοτραγουδισμένα

με τη φωταύγεια του λευκού..

νότες γεννούν νοσταλγικές..γεννούν νοσταλγικούς ιριδισμούς..ύμνους γεννούν δοξαστικούς

στους Αιγαιοπελαγίτικους αιθέρες μοιρασμένους..

τους γλαφυρούς τους θόλους ακουμπούν στους ουρανούς

στο κάλεσμα των βράχων..

Ψηλότερα κι απ' τα καμπαναριά συνάντησις διακαής ..

στην άβατον διάβασιν ανθρώπου με το Θείον.

''ωσάν θεωρεία των ψυχών'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''σιταρίθρες και κουφαηδόνια'' - ( αλληγορικόν)

φωτο: από το διαδίκτυο

Σαν το τσεμπέρι το λευκό στην κάψα του Καλοκαιριού

της μάνας μου που εκράταε τον ίδρωτα απ' τον κάματο

στης μνήμης κελαηδούν τις θυμωνιές...

λευκές οι σκέψεις οι αμόλυντες κραυγάζοντας

στην ασχήμια της αυθάδειας των πόλεων απαντούν

κι αν τα γεράκια τα ξεφτέρια και οι αετοί

λυμαίνονται με δύναμη του αγέρα και του σύμπαντος

τον σιτευτόν τον άρτον

τα κουφαηδόνια..οι σιταρίθρες.. βατοπούλια

αητομάχια..και οι γκιώνηδες τις νύχτες τραγουδούν

χτίζουν με τέχνη ακόμα τις φωλιές

οι αρχιτέκτονες της σύντομης..της παιδικής ζωής μας

πουλιά κι εμείς μιας άλλης εποχής

σε σιτοβολώνες..και λιβάδια με νερόμυλους

με αρώματα αυθεντικού Καλοκαιριού

χτίζουμε ακόμα μες στις πόλεις τις φωλιές μας..

το χώμα εμύρισε η ψυχή..

στις ράγες περπατήσαμε αληθινής ζωής

ματώσανε οι πατούσες στα λιθάρια..

 

''σιταρίθρες και κουφαηδόνια'' - ( αλληγορικόν)

 Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷για ιστορίες με μαγιοβότανα αγάπης ⫸

 

 

 

Ξέρεις πως τον εγιάτρευα τον πόνο μου

στου πένθους μου τις μέρες...

έβαζα το φουστάνι μου εκείνο το λουλουδιαστό

σεργιάναγα στους κάμπους

έψαχνα να βρω μύρα..μαγιοβότανα

το τίλιο της αγάπης μας να κάμω

να 'χει το άρωμα της ιστορίας μας

π' εμύρωσε για πάντα την ψυχή μου.

Κι ύστερα επαραμέριζα την πάχνη την πρωινή

κι εδιάλεγα του κάμπου τα βοτάνια..

φλισκούνι..άγριο δυόσμο και φασκόμηλο

για να γιατρεύω τα εγκαύματα

που άνοιξε το πρώιμο φευγιό σου στο κορμί μου...

σε μια λιακάδα εγύρναα νωχελικά

και με τα μάτια της ψυχής

άσβεστο το λυχνάρι εθωρούσα

σαν τότες που η φλογίτσα του έρωτα

ετρεμόσβηνε και έκαιγε τα χείλη..

σαν τότες το αεράκι το ανοιξιάτικο

που εσκόρπαε το άρωμα της πασχαλιάς

και γιόμιζε η κάμαρη από σένα.

 

⫷ για ιστορίες με μαγιοβότανα αγάπης⫸ σε ποίηση Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''ακολουθώ τον ήχο του νερού''

Γλυκά ασελγούν μες στο θαλάμι της ψυχής

ανταύγειες και ιριδισμοί συνθέτουν μελωδίες...

σ' ένα τοπίο λυρικό

ακολουθώ τον ήχο του νερού..

ακούω τα ανάκουστα... κατηφορίζοντας

λαθραία η ψυχή μου σεργιανάει...

Κι όντας ακούω τον ήχο του νερού ..ηθελημένα..αγόγγυστα

παίρνω εις το κατόπι το ποτάμι

ακολουθώ τον ήχο του

ως να με βγάλει στο μεγάλο δέλτα της ψυχής ..

Δεν πεθυμώ...........

μες στα λιθάρια τα βρεμένα να χαθώ..

πετάω τις φλούδες της σκουριάς στις ρεματιές..

θέλω λουλούδι να φυτρώνω..να γεννώ

μες στις βρεμμένες όχθες να ανθίζω..

Ωστόσο μη θαρρείς....

οι πεθυμιές πληρώνονται ακριβά

βουλιάζουν κάποτε εις τα λασπόνερα

απότομες οι χειμαρρώδεις εκβολές

των ποταμιών του κόσμου τούτου.

Μικρές - μικρές οι εύφωνες στιγμές..

στους λαβυρίνθους μας του νου..

γιατρευτικά ανακαλούνται..

σκιάζουν της ζωής τις άναρθρες κραυγές

δροσοσταλιές σταλάζουνε 

στις όχθες της καρδιάς μου..

''ακολουθώ τον ήχο του νερού'' 

Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

ταξίδι στο θέρος''''

Αξίζει..μιας στιγμής το βλέμμα.. στο γκρίζο τάσι της ζωής..

να καρφιτσώνουμε ολόγιομα φεγγάρια...

Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

''μικρές παλίρροιες''

 

Μικρά ταξίδια με παλίρροιες μικρές..
και άλλοτε καημοί ανομολόγητοι

με ρίχνανε στη θάλασσα..

κόντρα να κολυμπάω  στον καιρό..

η μέθη μου και η μέθεξη για τη ζωή

να λούζεται στα γαλανά νερά της..

αντίκρυσα τις θάλασσες..

 βράχηκα στην αλμύρα τους.. 

τη σκούνα μου ισορρόπισα σε  αφρισμένα κύματα..

 δέθηκα στα σχοινιά της.. 

αβούλιαχτο καράβι μου..

η σκούνα των ονείρων μου..

παιδιόθεν ναυπηγώντας...

μονάχη μου ζωγράφιζα τους κάβους μου..
δεν έψαχνα για πλοηγούς..

στις τρικυμίες του Χειμώνα μου..
προέτασσα Καλοκαίρια..

 

''μικρές παλίρροιες'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 ''κάτω από φρούρια παλαιά''

Κάτω από φρούρια παλαιά

που εγράψαν ιστορία..

ετραγούδησα στιχάκια για τον έρωτα

μετρώντας γλαροπούλια..

Στην υγρασία της ομίχλης οι σκιές

στοιχειώνουνε σαν άλλες ερωμένες παλαιές

λησμονημένα κάστρα..

 

Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

 

''μικροαστών ο αχταρμάς'' - Δοκίμιον λυρικόν.

 

φωτο : από το διαδίκτυο

Βρίσκει σε όλους ρόλους ο Θεούλης ο καλός..προσπαθεί ισορροπίες να κρατεί..μα μες στις κάμαρες τις μικροαστικές.. ξεφεύγουν της κυριαρχίας του..φυτώρια ενίοτε με αγριόχορτα γεννάει .Ψυχοπονιάρες και ψυχοπονιάρηδες σωρό..στην πασαρέλα αλωνιών και σαλονιών..της εσκεμμένης συμφερόντων της πνευματικής της παρακμής..αυτοβαφτίζονται ήρωες οι μικροαστικής αγέλης κοπαδιού οι μικροαστοί ..ως Δον Κιχώτες ξεκινούν τους ανεμόμυλους του φαίνεσθαι να τους εκατακτήσουν..Ήρωες μοιάζουνε μα είναι ''ντολμαδάκια γιαλαντζί'' ..φωτογραφίζονται ..ποζάρουνε ..en face καi profile φωτογραφίζουνε την πείνα των λαών οι αναιδείς.. αυτών που ψάχνουν ένα χέρι να πιαστούν..να κρατηθούν..ποντάροντας στο έλεος .

 

Κι ύστερα οι αδιάντροποι και οι αδιάντροπες κύριοι και κυράτσες στολισμένες της οκάς γυρίζουν στη βολή τους τη ζεστή.. λυμαίνονται τα βλέμματα της θλίψης των δύστυχων ανθρώπων σε μιας φωτογραφίας ένα κλικ..πλήρης η εκμετάλλευση για ίδιον όφελος συχνά.Εικόνα θλιβερή..παραπλανητική..έτσι..για να την σεργιανούνε στα σαλόνια τους τα μικροαστικά και της βολής.σαν γάλοι να φουσκώνουν το λειρί..και σαν παγώνια να καμώνονται βασιλικά..αφιλοσόφητα όντα..οι ελαφρείς..οι επιδειξιομανείς.

Πως τους ταιριάζει η πόζα η κορδωτή σε κείνη τη φωτογραφία την ταξιδιάρικη την αναμνηστική.. απ' το Αφγανιστάν..το Κουρδιστάν...της Σομαλίας.. της Αφρικής..και όπου υπάρχει πατρίδα άλλη δυστυχής...μπρος στις πρησμένες τις κοιλιές παιδιών..πουλάει όσο να πεις ένα μικρό παιδί λερό..καθώς το ψέμμα τους και το θεατρινισμό..βαφτίζουνε για έννοια..για συμπόνοια..ρουσφέτι και μπαχτσίσι αντάμα περπατούν..που ξέρεις ίσως η φωτο αυτή να αποβεί και χρήσιμη στου φέροντος το μέλλον..

Μη σε γελούν πλαστά χαμόγελα περίλυπα..δεν είναι προορισμένοι για τα μεγάλα..τα τρανά..της αγέλης οι ταγοί..τη μόδα μοναχά ακολουθούν..είναι της μόδας ''η ακίνδυνη συμμετοχή'' δεν έχει κόστος ψυχικόν..το γκλάμουρ έχει προσωπικόν μονάχα κέρδος..κρύβονται στο καβούκι τους ως ερπετά σαν έρθει η ώρα της ευθύνης.. του ξεσηκωμού..σαν ''μαϊντανοί''..οι οραματιστές μιας επανάστασης του καναπέ..ετούτος των μικροαστών ο αχταρμάς ..φαινόμενον διαχρονικόν..γεννάει αποπροσανατολισμό..γεννάει αδικίας παραφροσύνη .Θέλει η ζωή τους λύκους τους μοναχικούς να περπατούν τα μονοπάτια της υψίστης της ανάβασης..θέλει ενσυναίσθηση η συμπόρευση.. θέλει ταπεινότητα η συμπόνοια...

''μικροαστών ο αχταρμάς'' - Δοκίμιον λυρικόν - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,