«επιλύχνιος Ευχαριστία»

 

 

 

Έκαιε μέρα νύχτα το καντήλι μας
στης μάνας μου μπροστά στο εικονοστάσι
είχε φέρει η νόνα μου από τον τόπον τον παλαιόν
εν τρίπτυχον εικόνισμα της Παναγιάς
την εκκλησιάν να στήσει εντός
την οικογενειακήν μας ''εκκλησίαν''....
εκεί γινόντουσαν οι παρακλήσεις στον Θεόν
εκεί τα ευχέλαια..οι αγιασμοί οι εσπερινοί
ετρύπωνε δειλά - δειλά το φως το ιλαρόν
εσκόρπαε ευωδίαν το λιβάνι
πάντα η καρδιά εβρίσκονταν εκεί
πιστά παραδομένη εις το Έλεος του Υψίστου
την ώραν τούτην την ιερή της προσευχής
ύμνος παμπάλαιος ιερός ..κατανυχτικός
έμπαινε αθόρυβα στις φυλακές μας των ψυχών
φως ιλαρόν εσκόρπαε στην λιγοστήν ελπίδαν
δάκρυα έρχονταν στα μάτια μου
εζήταα απ' τον μεγάλον..τον τρανόν Θεόν
μη και γενώ καρικατούρα του ενδότερου Εγώ μου. 

 «επιλύχνιος Ευχαριστία» - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

# κόρες της Θράκης#

Τα γιασεμιά του έρωτα
όντας ανθούσανε τις χαραυγές
οι κόρες της Θράκης εις ανάμνησιν
στολίζανε τις κεφαλές με γιασεμένα στέφανα
το κορδελλάκι της παρθενίας
ανεμίζον το λευκόν
εφέρνανε εις τον συλλοϊσμόν
γυναίκες μονοστέφανες
στην νυφικήν παστάδα
στου γάμου την ανάμνησιν
για να σκορπούν στην κάμαρη
την ευωδίαν της ευτυχίας..
και σαν περνούσανε τα χρόνια κι η ζωή
μαραίνονταν τα πέταλα στα γιασεμιά
οι κόρες εβρίσκαν μίαν αφορμή
υφαίνανε στον αργαλειόν απ' την αρχήν
μετάξινα τσεμπέρια να φορούν
να πιάνονται στα πανηγύρια σε χορόν
το μέρωμα να βάφουνε τις μέρες των λευκές.
κι έτσι όπως εσβηούνταν απ' τη μνήμη των
εκείνα τα κατάλευκα του γάμου γιασεμιά
κιτρινισμένα σημειώματα φέρναν στο νου
τις γοητεύανε..εβλασταίναν νέοι κάλυκες
κι εκρύβονταν...............
στις ξεφτισμένες πια δαντέλλες των
μπρος στ' ανοιχτό παράθυρο
εις τον βαρύν της περισυλλοής τον στοχασμόν!

 # κόρες της Θράκης# - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

τσεμπέρια = μαντήλια που φοριούνται στο κεφάλι

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

#ροζ συννεφάκι# - ( αλληγορικόν)

Ανάσκελα εις το κατάστρωμα
μια νύχτα μες στη Βαλτική
συλλογισμένα σύννεφα..εκλέβαν τη ματιά σου..
είχες μεθύσει απ' το κρασί..εξέχασες για μια στιγμή
πως καρτερούσεν ο Χειμώνας
σε μάγεψαν τα σύννεφα......
τα σύννεφα που αγάπησες είχανε χρώμα ροζ
νύχτωσε..σε παρέσυραν..
ελεύθερα αιωρήθηκες..επέταξες..
εχόρεψες μαζί μ' αυτά αντάμα..
Κι ήρθανε καλοθελητάδες εκ του πονηρού
με τα χειροκροτήματα ποθήσανε
μακριά να σε πλανέψουν.
μα εσύ τους εκοιτάς από αψηλά
δεν κατεβαίνεις απ' το ροζ το συννεφάκι σου
ποθείς βαθιά τον κόσμο να αλλάξεις.
μείνε αψηλά εις το κατάστρωμα
κεί που πετούν ελεύθερα τα θαλασσοχελίδονα
ο κόσμος έχει κάτω αγκάθια..αίματα
ρεμούλες κι ατιμίες
μείνε αψηλά..μα..μην τους κοιτάς αφ' υψηλού
κατέβα στα κονάκια τους με βλέμμα διαπεραστικό
μέτρα και ξαναμέτρα τις απώλειες
κι αν σώσεις έναν άνθρωπο
τρανό θε να 'ν το κέρδος.

 # ροζ συννεφάκι# - ( αλληγορικόν) - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷στο ακριβό μου ταίρι⫸

 

 Απόμακρες ακούονται οι φωνές
φέρνουν ψιθύρους απ' το παρελθόν
σιγομιλούν...............
ο χρόνος είναι εκ φύσεως σοφός
και ανταμώνει δυό ανθρώπους.
σώζει εκειόν τον πάπυρον τον παλαιόν
για να εξυμνεί..
λες κι είν' σε παραμύθι της γιαγιάς..
του έρωτα το κάλλος..
τι κι αν εγίνηκες πηλός
αισθαντικά της καρδίας η φωνή
αναφωνεί:
⫷ το ακριβό μου είσαι ταίρι⫸

 

# στο ακριβό μου ταίρι # - Σοφίας Θεοδοσιάδη 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

#στα πένθη των ανθέων#

 Μύριζε χαμομήλι η Γης που τους εσκέπαζε
στα πένθη των ανθέων η μιλιά τους
το άρωμα της φύσης ακριβόν
σώματα κείτονταν στο χώμα καταής
τα πέλματα ήσαντε ακόμα εδώ
αλαφροπερπατούσαν στ' ακροδάχτυλα
ακούονταν οι ήχοι των στ' αυτιά μας.

 
Θα 'ρχονται οι αναμνήσεις απ' το χτες
τι κι αν τα μάτια έχουνε σωπάσει μακριά
αναμεσίς στο θρόισμα..
εις των πανσέδων τ' απόκρυφα
η ευωδία θα γεννάει μίαν προσευχήν σιγαλινήν
ρυθμοί και στοχασμοί θα ανασαλεύουνε το νου
ασάλευτοι οι πανσέδες που εφυτέψανε
θα καρτερούν σ' απόμερα παρτέρια...
μια ευωδία μελαγχολικά μεθυστική
θα ενσταλάζει το άρωμα της σύντομης ζωής
εις τες κλαίουσες ψυχές μας...
τα πένθη των ανθέων ορατά..
άνθη αχνά..λεπτόηχα..με χρώματα μαβιά!

  # στα πένθη των ανθέων # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 
 

# στη μελωδία της λίμνης#

Ανέγγιχτα κι αχάραχτα τα λόγια σου
ρέουν αμόλυντα στην άκρη εκεί της λίμνης
μα έγινε η λίμνη μοναξιά ..η απουσία σου βυθός
δεν είναι μάτια μου οι λίμνες μον' κρύα θολά νερα
οι λίμνες ονειρεύονται στα σιωπηλά
απάνω τους οι φεγγερές οι νύχτες ξενυχτούν
σε ονειροπλέχτες έρωτες κρατούνε συντροφιά.
Θα φύγω θα ξενιτευτώ
στις καλαμιές θα χτίσω την καλύβα μου
στους άσπιλους τους κύκνους θα γυρέψω τη γαλήνη
εκεί που ανταμώναμε...............
στης λίμνης μας..καθάρια ήσαν τα νερά
φυτρώναν νουφαράκια..
το φως το καταπληχτικό που μέσα μου έπλεες
σ' αλλαργινούς καιρούς..στα περασμένα χρόνια
φέρνει ως τ' αυτιά της λίμνης τη φωνή
και ονειρεύομαι με μάτια ανοιχτά
στη μελωδία της λίμνης θα σταθώ
για να θαρρώ πως μου ψιθύρισες εσύ.
το πιο μεγάλο ''σ' αγαπώ''
και σαν μελίσσι να ρουφώ
τις ευωδίες της ψυχής σου!!!

 # στη μελωδία της λίμνης # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# να συλλογάσαι έλλογα#

Lawrence Alma-Tadema

Να συλλογάσαι όσο μπορείς
ν' αργοσαλεύουν σιωπηλές οι εύφορες στιγμές
φλογίτσες σε καντήλια...
δεν είναι αιώνιες μηδέ παντοτινές
μη σε γελούν οι ψευδαισθήσεις των
οι πανδαισίες των χρωμάτων
στις πανδαισίες της ψυχής να εντρυφείς
στην κεντημένην της ψυχής την εμορφάδα.
Να αλιεύεις τις στιγμές..δε λένε ψέμματα οι στιγμές
έχουν κρυμμένην μίαν μαγείαν..

 
Να συλλογάσαι τις αντάρες των καιρών
να μην τις εφοβάσαι..........
στον ζόφον τους ακολουθεί το φως

μη χάνεσαι εις την στρεβλήν συνάφειαν του κόσμου
και τον Παράδεισον να μην αποκηρύττεις.
Χωρίς να συλλογάσαι το μετά
αγάπα ..γεύσου ..νιώσε την στιγμήν
κέντα σ' έναν καμβά μοναδικό
ένωσε τις στιγμές σου
ποτές μη φοβηθείς τον ουρανό
μες στη ζεστή του αγκάλη θα σε κλείσει
το χρέος σου το έκαμες στη Γη

 
να συλλογάσαι έλλογα...........
των αδυνάτων τις αμαρτίες να συγχωρείς
κρατάνε οι ψυχές των ακόμα ολίγον φως
αν θες ο τάφος σου να έχει επιγραφή
αν βούλεσαι να μη χαθείς
αν θες η ψυχή σου να πλανάται ευτυχής
εις τους αιώνες των αιώνων.
να συλλογάσαι με ευλάβειαν μεγάλη!!!

# να συλλογάσαι έλλογα # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# λίμνη της πρώτης Άνοιξης#

 

Στην Άνοιξη της νιότης μου
παράξενο ένα αίσθημα κυρίευε τα μέσα μου
κι όλο τα βήματα έφερνε στην ξεχασμένη λίμνη
ένα αίσθημα παράξενο..σαν θησαυρός του Μίδα
μα σαν εβράδιαζε ο χρόνος ανελέητα τη νιότη μου
σκοτείνιαζαν οι νύχτες πια οι φεγγερές
κι απόμενε η καλύβα μου μονάχη
στις λάσπες και στις καλαμιές....
στον κήπο της δεν άνθιζαν τουλίπες και παιώνιες..
τότες έφευγα απ' της πόλης τα στενά..
απέδραμα..λαχτάραγα..
πριχού η λαχτάρα γίνει λησμονιά
στ' αυτιά μου να 'ρχεται εκείνη η μελωδιά
ο ήχος απ' της λίμνης το τραγούδι
να σβήνουν οι λερές φωνές
στ' αυτιά μου ν' αντηχεί η βαθιά φωνή
του αφρού σου το μουρμούρισμα
εκειό που η Άνοιξη της νιότης μου
στην ξεχασμένη λίμνη μου..έχτιζε Παραδείσους.
κι όντας με δέρνει ο σίφουνας κατάσαρκα
να μου θυμίζει πως απόμεινε
ένα μικρούλι τρίμμα.

# λίμνη της πρώτης Άνοιξης# - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

⫷ πάτριον ήμαρ⫸

Μη μου ευτελίζετε τα όνειρα...
αφήστε την ψυχή μου λεύτερη να περιπλανηθεί
αφήστε με στ' ατέρμονο τρικύμισμα της θάλασσας
που 'ναι σαν χάδι τρυφερό..στην αγκαλιά της μάνας...
θάλασσας που δεν εξαντλήθηκε..μέσα από τους αιώνες...
μου 'στελνε με τα κύματα που γέννησαν γοργόνες
για να μου τραγουδήσουνε...........
τι γεύτηκαν εις τον πυθμένα σου..
ναυάγια που τραγούδησαν στις θαλασσοσπηλιές
και των πνιγμένων οι φωνές εμπλέχτηκαν στα φύκια.
Κι όταν η αύρα η θαλασσινή έφτανε ως τ' αυτιά μου
αντιλαλούσε εις τα μέσα μου,τη δωρική λαλιά του Ομήρου
ύμνους βυζαντινούς εσκόρπαε ο Νοτιάς
στων εκκλησιών τους τρούλλους
ταξίδι μνήμης και πολιτισμού
έφερνε ο αχός της θάλασσας
απ' τ' ακρογιάλια του Αιγαίου...
κι ένα ταξίδι αλλαργινό
μετέωρο..στο χώρο και στο χρόνο.
"Βίον αιρείσθαι τον άριστον "
προέτρεπε συχνά ο Πυθαγόρας!
τα ώτα κλείσε στις Ερινύες των καιρών
σαν θες πάτριον ήμαρ να γεύεσαι
σαν θες να λέγεσαι Έλλην..

⫷ πάτριον ήμαρ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ στο μαγεμένο αλωνάκι ⫸

art by Ana Munoz Reyes

Στο μαγεμένο αλωνάκι του μικρού χωριού
αυτό το ρέμα που κυλάει
αναμεσίς στα βότανα και στ' άνθια της ψυχής σου
γλυκά σε παρασέρνει και σε πάει
στο δροσερό περιβολάκι σου στην άκρια στο ποτάμι
είναι καθάριο το νερό σε τούτο εδώ το ρέμα
μη φοβηθείς σαν είναι διάφανο..κακό δε θα σου κάμει
τους πόθους σου θε να ποτίσει απαρχής
θα κόψεις τα λευκά τα γιασεμιά
όπως σου εδίδαξαν οι παλαιοί γραμματισμένοι..

Πριν η ψυχή σου αύριο ανοίξει τα πανιά
μια χάρη απ' το Θεό ν' αποζητείς
να σε αφήσει με μαλάματα στο πρόσωπο
να του την παραδώσεις...
κι αν πάλι δεν το δυνηθείς
ας λογαριάσει σαν Θεός....
ανθρώπινα τα λάθη και τα πάθη.
ας σου αφήσει μία χαραμάδα εις την Κόλαση
στο παραθύρι του Παράδεισου την θέα ν'αγναντεύεις.  

⫷ στο μαγεμένο αλωνάκι ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# τα ιστία που μας πάνε#

 

Λες και σε σκούνα η ζωή..πριν σκότος πέσει δειλινού
τα ιστία που την πήγαιναν..με αλυσίδες εστερέωνε
μήπως προκάνει να σωθεί..να φύγουν τα τελώνια..
κι απόμενε εις την κρύα της κουβέρτα μοναχή
τα κουρέλια στα κατάρτια να μαντάρει ..
θραύσματα βράχων ν'αποφεύγει την αυγή
την ώρα που η ψυχή της θα βυθίζεται
να στρίβει το τιμόνι της ζωής προς το ανέφικτον
το μοιραίον μη συμβεί.
Κι όσο λάγνα αρμένιζεν εις τις γλυκές αστροφεγγιές..
απροσδόκητα εξύπναγαν οι μνήμες
εκείνες του αισθησιασμού της οι πλατωνικές...
σε παλαιά την ξημερώνανε λιμάνια μαγεμένα..
και οι κρυμμένες οι παλιές των οι φωνές οι ιδανικές
εις τα αμπάρια της ψυχής της επιστρέφανε ξανά
χρόνο επροσπάθααν να κλέψουν μια στιγμούλα για να ζήσουν...
να τα ξυπνήσουνε τα μόρια του κορμιού
για μια στιγμή ονειρικά ηδονική και φευγαλέα να ριγήσουν...
ακόμα ψάχνει στο ονείρεμα της νύχτας φεγγαρόπετρες
πλανάροντας στους κύκλους της ζωής........
το 'ξερε πως οι φεγγαρόπετρες μύθους ζωής σκαρώνουνε
και τα ιστία της ζωής της απάνω κει..
αποτυπώματα αφήνουν!

# τα ιστία που μας πάνε # -Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ στο περβολάκι της Ροδένιας ⫸

 Μικρή παιδίσκη ονειρεύονταν
με την φιλοδοξίαν της επορεύονταν
δεν το 'βρισκεν κακό
στο μέρωμα προσεύχονταν
οι φρυκτωρίες το δρόμο της εφώτιζαν
να αληθέψει το όνειρο..στην ακροποταμιά..
ωραίο να σκάψει περβολάκι .
με δίχως φράχτες..μηδέ συρματοπλέγματα
μονάχα να το εκύκλωναν
γραμμές των οριζόντων
χορό να στήνουνε στην πόρτα του
τρελλές οι πεταλούδες...
μα ήρθαν χρόνοι δίσεχτοι
μισέψανε και τα πουλιά
και πια δεν κελαηδούσαν
κι εκείνη τ' αποφάσισεν
την τύχην της στα χέρια της να πάρει
να σπαταλιέται αγόγγυστα
ξύνοντας τη σκουριά
μονάχη της να γίνει ο φυτευτής
μονάχη και η αφέντρα της ζωής της..

Εχέρσωνεν το περιβόλι της μικρής
χορταριασμένα τα λιθάρια
επιμονές την εκυρίευαν......
εφύτευεν ..ξεχέρσωνε..βοτάνιζε
μην μείνουν χέρσες της ψυχής οι λεμονιές
ετοίμαζε τα άνθη απά στις λεμονιές
γαμήλια να φτιάξει ανθοδέσμη..
κι όλο η φυλοξήρα έκαιγε τις κορυφές
κι όλο επάλευε να στήσει το περβόλι.
τη μάγευαν τ 'ανθρώπινα
έριχνε μύρα στο περβόλι της
τα ξωτικά να διώξει
έβαζε σκιάχτρα στο περβόλι της
να διώξει το κακό.

δε δείλιασε ..δεν κιότεψε..έσκαβε όλο πιο βαθιά
οι ιστορίες με μαγιοβότανα αγάπης την εθρέφαν
ήθελε να κληροδοτήσει στα δικά της τα παιδιά
εκειό το περβολάκι που εκληρονόμησεν
απ' τον δικό της κύρη.
Ονειροπόλα η μικρή..ρομαντική η Ροδένια.
μικρή παιδούλα ταπεινή..βάδιζε στο πλευρό της.

⫷ στο περβολάκι της Ροδένιας ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ μαλάματα τα λόγια ⫸

Θαρρείς και ψάχνουν στα σκοτάδια να σε βρούν
λόγια γλυκά..λόγια πικρά..λέξεις απελπισμένες...
στα χείλη σου να κάτσουνε σαν έρωτας
γλυκά να φιληθούνε..
Ω ! λέξεις μου συντροφικές!
στοιχίζεσθε εις τις σελίδες μου..
χρώματα..μουσικές ..αρώματα
παίρνετε υπόσταση με τον κονδυλοφόρο μου
τα λόγια σας..οι ρίμες σας..στιχάκια για τραγούδια..
γεννάτε μέσα μου έναν έρωτα πρωτόγνωρο
με παρασέρνετε σε κήπους της Εδέμ..
στο τέλεμα μου κλείνετε το μάτι ευτυχισμένες..
στα χρόνια απάνω π' επερπάτησα στη Γης
σας αποθήκευσα αθόρυβα
εις της ψυχής μου το πυθάρι..

Μοναχικέ διαβάτη..ποιητή μου αφανή......
Μην τα πετάς τα λόγια σου..
οι λέξεις σου..το κάμα της ψυχής σου..
μαχαίρια είν' που σε καρφώσανε
λεπίδια που τρυπήσανε..κι ακόμα αιμορραγούνε.
αγάπα τα..τα αποσταγμένα λόγια σου
μαλάματα σταλάξανε στο χώμα σου....
γίναν του ήλιου αχτίνες..γίναν φως
φυτρώσανε στα χέρια γιασεμιά
δε σ' άφησαν κι απόμεινες..άχυρο στο αλώνι.

 ⫷  μαλάματα τα λόγια ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
 

# είναι στιγμές...#

Catrin Welz-Stein

O άνεμος φέρνει ακόμα τις φωνές
να μην αλησμονάς...
στης αθωότης σου τα χρόνια τα άγουρα
επεριπλέχτηκες να τριγυρνάς
σε κήπους άνομβρους..ανυποψίαστα..
μάταιες ανασκαφές να κάμνεις
στα χέρσα χώματά των τα αλίπαστα
κουράστηκες χάρτινα άνθια να φυτεύεις......
Είναι στιγμές που θα 'θελες
στον κήπο της Εδέμ σας για να γείρεις
να ' χεις τα δέντρα συντροφιά
το κάλεσμα του γκιώνη.

Κι άλλες στιγμές,πόσες στιγμές
νιώθεις να είσαι μόνη
ένα σημάδι γύρεψες να κρατηθείς
και ψηλαφείς μες στο σκοτάδι
γύρω σου πλήθος άνθρωποι
λερό.. άδειανό μένει τ' αλώνι.

Κι άλλες στιγμές,αλλαργινές στιγμές
η μοίρα σου το έταξεν
μαζί ο χρόνος να σας συναντά
για να συλλέγετε λευκές αμαρυλλίδες..
στην αμμουδιά της νιότης σας
στο γνώριμο ακρογιάλι.

Βρίσκει έναν τρόπο πάντα η καρδιά
μικρή νοσταλγημένη ανάπαυσιν αποζητεί.....
σ' ένα συρτάρι εβένινον
τις αναμνήσεις της φυλάσσει
φέρνουν για ολίγον πάλιν Άνοιξη
κι ύστερα πια της δύσης τις σκιές..

 

# είναι στιγμές...# - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

# τυλίχτηκες τους μύθους σου#

Κόρη του μύθου διάφανη
της Ηώς η θυγατέρα
με την κορδέλλα στα μαλλιά
με τ' άσπρο γιακαδάκι
μικρή Ροδένια της αυγής
τα πράσινα λιβάδια..οι ρεματιές
ήσαν το σπιτικό σου..
για τις πυκνές ομίχλες του
μην τ' απαρνιέσαι το λιβάδι.....
Νωρίς κατάλαβες τα όρτσα της ζωής
ξανοίχτηκες σε θάλασσες
το παραμύθι για να ζήσεις..
επέρασεν ταχιά από εμπροστά σου ο καιρός
στο μελαγχολικόν Φθινόπωρον ευρέθης
στης μοίρας τα μελλούμενα αγόγγυστα
δε γκρίνιαξες για την καλή..
για την κακή σου τύχη.
αγκυροβόλησες στα ύστερα
σε υπήνεμα λιμάνια..
τώρα το ένιωσες βαθιά.........
πυρήνας του ανθρώπου ο χαραχτήρας του
σπόρος του η σιωπή..σ' αρέσει να φιλοσοφείς
κι ο νους να ξεδιψάει με την σκέψιν
τάχατες ολοκλήρωσες την ιστορία σου
για απόμεινε μισή?
τυλίχτηκες τους μύθους σου
στα πράσινα λιβάδια
φωνές σου μήναγαν ιδανικές
στης Βαβυλώνας στην χώραν της
οδοιπορίαν να τολμήσεις...

έτσι που εγυρολόγαες στις γειτονιές
το εκατάλαβες νωρίς
της Βαβυλώνας σου η χώρα είσαι Εσύ
αν εδυνήθης εις το διάβα σου
το πνεύμα του ανθρώπου ν 'ακουμπήσεις.

# τυλίχτηκες τους μύθους σου # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
 

# μιας λιβελούλας φτερουγίσματα#

φωτο : από το διαδίκτυο

Πάντα η ζωή μου αρμένιζε προς το ανέφικτον
μιας λιβελούλας φτερουγίσματα
με παίρνανε στο πέταγμα μαζί τους.
μια ευκαιρία εζήταγα απ' τις μοίρες μου
να κολυμπήσουμε για ύστερη φορά
στη λίμνη τη δική μας.

Κι ήλθεν ο χρόνος.. αλιεύοντας.....
είδα στο δάσος και τον λύκο τον κακό
είδα άγρια θηρία...
σπαρμένες είδα συμφορές στων δέντρων τα κλαριά
σε μιας λιβελούλας διάλεξα να κάτσω στα φτερά
την απεραντοσύνη του ονείρου μο
να την εκάμω κοινωνό στης ευτυχίας τη στράτα.

... στης λιβελούλας μας τα φτερουγίσματα
καθώς ο χρόνος προχωρά κι η αγάπη μας ανθίζει..
στο θλιβερό μας βράχο που εκρεμάστηκα
τα μάγια που μας κάμαν θα λυθούνε
το φως της αρνησιάς θα γίνει ξάστερο
.ένα διάδρομο θα έβρω ανοιχτό..
προσγείωσιν να κάμω.

στα φύλλα της καρδιάς σου απάνω να σταθώ
δε θέλω τα φτερά της λιβελούλας μου
εις της ψυχής μου τον υγρό υδροβιότοπο
να γίνουνε μια νύχτα οφθαλμαπάτη.
Πέρασαν χρόνια απήλθεν ο καιρός
φόβοι κρυφοί στους πόρους μου
μη γίνει χώρα μακρινή η χαρά μου της νεότης!

# μιας λιβελούλας φτερουγίσματα # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

# του μέλλοντός μας οι συνεχιστές#

.

Στης Ιστορίας το διάσελο..γέφυρα γίνε..
δεν είναι ήρωες από τα παραμύθια της γιαγιάς
με βασιλόπουλα ..πριγκίπισσες..νεράϊδες
του μέλλοντός μας οι συνεχιστές
λουσμένοι απ' τον οίστρο της ζωής
βρεμμένοι απ' του Αιγαίου τα νερά
το ημερολόγιο του χτες σοφά θα μελετήσουν
στης Ιστορίας τα κιτάπια τα χρυσόδετα
αποσταγμένο ύδωρ οι σελίδες τους
και πίνοντας θα ξεδιψάσει ο νους
τα φιλοσοφημένα τα σταλάγματα
του μέλλοντός μας τις ημέρες θα ορίσουν.
Της Οικουμένης τα βάσανα πολλά
μα κι απ' τα βάσανα βαρύτερο είν' το χρέος.
χρέος βαραίνει τους ώμους των
όσοι λαχτάρησαν να γίνουν χτίστες
χτίστες να γίνουν..φυτευτές
μιας ανθούσας Οικουμένης
οι ρημαγμένοι κήποι
δε θ'ανθίσουνε μονάχοι τους
βάλε το σπόρο να φυτρώσουν..
θα 'ρθουν κι οι πεταλούδες οι χρυσές
το άρωμα το ακριβό
σε μπουκαλάκια να συλλέξουν.
μην προσδοκάς αδριάντες να σου στήσουνε
μείνε ο ήρωας ο αφανής
γίνε μονάχος ο συνεχιστής!

 

# του μέλλοντός μας οι συνεχιστές# - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ στο τελευταίο βαγόνι⫸

φωτο : από το διαδίκτυο

 Δε σείεται μαντήλι πια λευκό εις τους αιθέρες
κανείς δεν έμαθε ποτέ τι κρύβει εις την ψυχήν
ακούει το σφύριγμα των τρένων..
γαλήνια ζει το ωραίο περασμένο της το όραμα 
στο τελευταίο βαγόνι της ψυχής της
η άδεια θέση κι η σιωπή..... 
Κάθε βαγόνι ένας απόηχος..ένας σταθμός
κάθε βαγόνι ένας μικρός προορισμός
κάθε ταξίδι ένα σημάδι μες στο χρόνο.
στο κενοτάφιο των ταξιδιών
τα ονείρατα ασυνόδευτα αναπαύονται
και η φθορά τις ράγες ακυρώνει
τα τρένα πια για εκείνην δεν περνούν
η ερημία στην κάμαρη αλυχτάει
ο νους αλάνι ανυπόταχτο
ένα ταξίδι ύστερο ονειρεύεται
σε τόπον μαγεμένο.......
να συναρμολογήσει τα τοπία που εζωγράφισεν
στο κάδρο της της σύντομης ζωής της
Έλα φεγγάρι πάρτην απ' το χέρι και ταξίδεφτην
να θυμηθεί τα τρένα που επέρνάγανε
να ξαναγίνει μοναχά για μίαν μοναδική στιγμήν
η κορασίδα με τις καστανές κοτσίδες της
στις ράγες της των παιδικών της χρόνων..

⫷ στο τελευταίο βαγόνι ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# στα βράχια χνότιζαν ομίχλες#

Ανάμεσα εις την καμπύλη τ' ουρανού..
ανασυνθέτω της ομίχλης τα τοπία μου
και συλλαβίζοντας τις ομιχλώδεις διαφάνειες
ψάχνω το φως που αρνείται να πεθάνει.
Στα βράχια χνότιζαν ομίχλες 
μα οι εσωτερικοί μου προβολείς άγρυπνοι τις φωτίζαν..
σαν μέσα μου εβάσταε λιακάδα στα εντός..
τα χιόνια λιώναν της καρδιάς
όντας στα σκοτεινά κελάρια μου ανέτειλλε ο ήλιος !
Εκειούς να κλαις....
που δεν προλάβαν να μαζέψουν μανουσάκια στις πλαγιές
εκειούς να κλαις....
που δε μαζέψαν χαμομήλια του Μαγιού..
στεφάνια για να πλέξουν
εκειούς να κλαις....
που δεν προκάναν τα στερνά του Φθινοπώρου
τ' άνθια να μυρίσουνε
εκειούς να κλαις....
που δεν προκάνανε μια κούπα ξέχειλη ζωής να πιουν
κι εφύγανε νωρίς....

 # στα βράχια χνότιζαν ομίχλες # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷το πάρτυ στο Λυκαβηττό⫸

Κι έτσι 'οπως ο χρόνος την άγγιζε
έμενε αγκιστρωμένη εις τις θύμησες
την κύκλωναν οι αναμνήσεις της
κι εγύρναε ο νους της στο ονείρεμα
ήτανε τα 'χατες το βράδυ εκείνο το σημαδιακό
σε ένα πάρτυ που ευρέθη χρόνους πριν
εις τους πευκώνες του Λυκαβηττού
κι ούτε εφαντάσθηκε για μιαν στιγμήν
τούτο το πάρτυ θα 'τανε
της ζωής το καρμικόν της?.
Και από τότες και μετά
συνήθισε να ζει..σε πάρτυ ατελείωτο
στο πάρτυ της επίγειας ζωής της..
κείνο το πάρτυ που δεν είχε τελειωμό
ωσότου που το ταίρι της εχάθη
τώρα παρέα τραγουδά με τα πουλιά του ουρανού
μελοποιεί και τους καημούς
φορώντας ένα χαμογέλιο εις την ψυχήν
το χρόνο αλλαργεύοντας ξορκίζει.

⫷ το πάρτυ στο Λυκαβηττό⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

⫷εποδηλάτισσα⫸

Art: Oleg Tchoubakov

Εποδηλάτισσα σκληρά
κι έφτασα εις την ώρα μου ως εδώ..
τι γρήγορα που επέρασεν ο χρόνος!
Επήραμε το δρόμο μοναχοί
να φτάσουμε στο έρημο νησί
κι εγώ ετόλμησα..επιθυμίαν είχα σθεναρή
στων Εσπερίδων τον κήπο μιαν στάσιν για να κάμω...
και στα χρυσά  τα μήλα του φύλακας να γενώ ..
η γραμμή του ορίζοντα σειρήνα είν ' και  μας καλεί
κι ο μύθος της ζωής γλυκύς
μια υπόκωφη φωνή τα μέσα μας ταράζει
να ταξιδέψουμε το όνειρο και πέρα από τη Γη
πόρνη η ζωή το μάτι μας κλειεί
μας τάζει ..όλο μας τάζει
κι είμαστε νέοι .....
οι αύρες της αυγής μας παρασέρνουνε
το θάνατο αψηφούν..μας διώχνουν τη χολή
αλόγιστα σαν πλοία της γραμμής
στα βράχια μας τσακίζουνε
μα ο χρόνος γέροντας σοφός.......
γιατρεύει την ψυχή..γιατρεύει το κορμί
γυρίζει την κλεψύδρα του σοφά μας εγκαλεί
να ανάψουμε τα φώτα εις την ράμπα της τυφλότητας
στο παρασκήνιον σωσμός ψυχής να μας φανερωθεί.

⫷  εποδηλάτισσα ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# μάγεμα το φεγγάρι#

φωτο : από το διαδίκτυο

Μάγεμα το φεγγάρι που μου έταξες
στης μνήμης τα λιβάδια μου
ακόμα τριγυρίζει..
μέσα στις έναστρες σιωπές
σκύβει στη Γη ακόμα μου μιλεί
επέρασεν της νιότης μας ο χρόνος
τα γκρίζα μου χαϊδεύει τα μαλλιά
τις χθόνιες σκέψεις διώχνει της φθοράς
τα χείλη ψίθυρους μονολογούν
ρίγη σκορπούνε στο κορμί
ηδονικά με συγκινούν
μάγεμα απόψε το φεγγάρι!

 # μάγεμα το φεγγάρι # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# αγριολούλουδο του Ολύμπου#

Πάντα γυρίζει ο λογισμός στα χρόνια εκείνα πίσω
εφύσαγε ο άνεμος και μου 'φερνε τα λόγια
λόγια που με καλούσε η αγάπη σου
κι ας ήτανε τα μονοπάτια της τραχιά
απότομα γκρεμνά..κι ας ήταν μονοπάτια..
ήτανε άνεμος Χειμωνιάτικος τρελλός
παρέσερνε τη νιότη μου..παρέσερνε κι εμένα
ποιος ξέρει τα 'χατες ξανά αν θα σε συναντήσω
αν θα σε φέρουν στο κατώφλι μου
οι μελιχρές ημέρες του Δεκεμβριού
οι νύχτες οι φεγγαροσκέπαστες
του παγωμένου του Γενάρη.
τ' οκίζομαι στα μάτια σου που τα 'χω πεθυμήσει
θα διώξω το Χειμώνα απ' την καρδιά
αγριολούλουδο του Ολύμπου για τα σένα θα γεννώ.....
ν' ανέβω εκεί στα αψηλά για να σε συναντήσω..
θα πάψω πια να οργίζομαι π' έφυγες μακριά μου
και πριν με γονατίσει η βαρυχειμωνιά
στο όνειρό μου να 'ρθεις μια βραδιά
να 'ρθεις κρυμμένος μες στις φυλλωσιές
σαν το πουλί που κελαηδεί..
να μου χαρίσεις νότες μαγικές 
όμοιες να μοιάζουν τρίλιες.

# αγριολούλουδο του Ολύμπου# - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,