''ολίγον φως''

Ζωγράφος : Λιούμπεν Πασκούλσκι

Τι γύρευες στ' αλήθεια για να έβρεις

από τα έγκατα βαθειά να ανασύρεις

ολίγον φως..

όταν το σκότος..της ψυχής το θόλο εκατέκλυζε.. 

από τις γρίλλιες να τρυπώνει κλέφτης του φωτός..

στους σπόρους να γεννά ξεριζωμένες φύτρες απαρχής..

πριν μούχλας σήψη τις σκεπάσει..

πριν να θαφτούν σε χώμα αλίπαστο..αφύτρωτο..χαθούν

ηλίανθους ζεστούς να μας καρπίσουν..

κι αν στο κελάρι σου το σκοτεινό

το φως δε δυνηθεί..προσόψεις των αδήλων να φωτίσει

μη φοβηθείς..

στο αδάμαστο το δάσος σου εκείνο της ψυχής

να σιγοκαίς..ν' ανάβεις μοναχή σου τα κεριά σου..

ολίγον φως αφ' εαυτού..το σκότος διαλύει..

''ολίγον φως'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''με άρωμα φιλύρας''

art : Laura Makabresku

 

Έρχονταν μες τον ύπνο μου οι στιγμές..

ονείρων τα μηνύματα..αυτοπαγίδευσης στιγμές

που επιθυμούσα να επιστρέφω.

στον ίσκιο τους να χάνομαι

στους δρόμους της πολιτείας με τις φλαμουριές

να 'χω οδηγό τον αστρογεμιστό ουρανό

τις νύχτες στα παλιά μου τα λημέρια να με βγάνει..

μέσα σε ξάστερες βραδιές..σε διαδρομές μοναχικές

ένα κλαράκι μιας φιλύρας να κρατώ

να 'ναι το άρωμα όπως τότες απαλό

τον πόθο μου για σε ν' αρωματίζει..

Σου γράφω πάλι απόψε..να με συμπαθάς

δεν ξέρω αν θα ιδώ το δάσος μας που νοσταλγώ

κάτω απ' τις γλυκόχροες φλαμουριές 

την άφθορη αγάπη μας να τραγουδούν οι φυλλωσιές..

με άρωμα φιλύρας λέξεις σου ταχυδρομώ

πάει καιρός στον ύπνο μου που δεν εφανερώθης

τις λέξεις μεγαλώνω..τις πλαταίνω..γίνονται αγκαλιές

για να χωρούνε συναισθήματα

να εγκλωβίζουνε τ' αρώματα..δε διαρκούν για πάντα..

περάσανε οι Άνοιξες..της νιότης μας τα άνθια

ήρθαν Χειμώνες στα μαλλιά..εκρύφθη το φεγγάρι

κι είναι στιγμές..μα τι στιγμές

αμέτρητα τα σούρουπα τα χνάρια σου που ψάχνω..

της ''εξορίας'' πήρες το δρόμο  μιαν αυγή

στης θύμησης με βλέπω να δακρύζω..

 

''με άρωμα φιλύρας'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''εις το σεκόντο της ψυχής ''

φωτο : από το διαδίκτυο

Εις το σεκόντο της ψυχής

σωπαίνοντας σου τραγουδώ

ντύνω τις νότες με ευωδίες γιασεμιών

εύθραυστη η μνήμη  σεργιανά

σε βελουδένιες αίθουσες με μουσικές..

το βλέμα σου στα σιωπηλά

εις τη ραγισματιά της η σιωπή αναζητά..

πυκνώνει το σκοτάδι..ψάχνει για φως

για να το ταξιδέψει σε λιβάδια μουσικά..

εκεί π' ανθούνε οι νότες γιασεμιά..

σε μελωδίες που ταξίδευαν..χωρίς περγαμηνές

με οδηγό μονάχα την καρδιά..εκείνες..

που σε τόπους ..πέρα στο επέκεινα

όχι του κόσμου τούτου μας πηγαίναν..

Τι όμορφο ακόμα να σε αγαπώ..

τι τρυφερό στην αδειανή καρέκλα να σε συναντώ

στον ώμο σου γλυκά να ξαποσταίνω

ερεβοδίφες εδηλώναμε αυτόκλητοι

νύχτες ασέληνες εφώτιζε η αγάπη μας

τι μαγικό! 

ν' αντέχω μέσα σε τραγούδια ακόμα να σε συναντώ..

άραγε θα φιλιώσω με το τέλος σου ποτές?

τι μάγεμα!

ρυάκια των δακρύων μου ακόμα να σ' ανθίζουν!

 

''εις το σεκόντο της ψυχής '' - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

«Ένας ευαίσθητος Οκτώβρης»

φωτο : από το διαδίκτυο

Ένας ευαίσθητος Οκτώβρης..

εστάθη εντός σου σύννεφο ψιχαλιστό ..

κιτρινισμένα ξεδιπλώνει γράμματα..

διώχνει τη φυλλοξήρα του Φθινόπωρου

σταλάζει ξεχασμένες ευωδίες..

Δε θα σ' αφήσω να γεράσεις σου υπόσχεται

ούτε να χάσεις τ' άρωμα της νιότης σου

θα 'ρχομαι να σε συναντώ όταν Φθινοπωριάζεις.

Η ευωδία της μεθυστική..ρόδου εκατόφυλλου

της νοσταλγίας σου τα πέταλα

ματώνουν απ' τ' αγκάθια της οι άκρες απ' τα δάχτυλα

σε επιστρέφουν στη συμπαντική σου τη γωνιά

ροδόσταμο..αλείβουν με ροδέλαιο τις πληγές

απ' της γιαγιάς την εκατόφυλλη

γίνονται αρδευτές ψυχής

αγίασμα σταλάζουν..

τα διψασμένα πάθη σου δροσίζουνε

το ξηραμένο πέταλο αναμεσίς στα γράμματα

διώχνει το δάσος σου το σκοτεινό

ρόδα γεμίζει την ποδιά

κι αν πέφτουνε τα ρόδα απ' την ποδιά σου τη λευκή

σταλάγματα στραγγίζουν στην ψυχή σου..

 

«Ένας ευαίσθητος Οκτώβρης» 

Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

'' του ακροβάτη οι πλάνες''

φωτο : από το διαδίκτυο

 

Πως να ξεφύγω από τις πλάνες μου

τα βράδια απροσκάλεστες κοιμούνται στο πλευρό μου

με θάλπουνε τις νύχτες μου..τις χαραυγές με θρέφουν..

αντίδοτο ισχυρό στη θεία δίκη που μας τυραννεί

την αλήθεια της ωμή σαν μας σερβίρει..

Δε θέλω να με παγιδεύουν οι ορίζοντες 

οι ευθείες τους γραμμές να με κλειούνε..

τις τεθλασμένες μου ελάτρεψα

αμετανόητα στου χρόνου τις ρωγμές 

να ατενίζω τον ορίζοντα ασύνορα.. 

να κυνηγάω πλατώματα στα ονείρατα

με πεφταστέρια τ' ουρανού 

βροχή να γίνουμαι..τη γης για να φωτίζω..  

δεν ξέρω πως και το γιατί 

θαλασσινά γυρεύω όνειρα και στεριανά  τα χτίζω..

παρηγορία μου ακριβή..ξοπίσω μου ακολουθούν

έρχονται να δοκιμαστούν και νέοι ακροβάτες.. 

κι όταν κρεμιέμαι ανάποδα απ' τα σχοινιά 

όταν φυλλοροεί η καρδιά

κι όταν στενεύει η ψυχή και φυλακίζεται ο νους..

βουβή η ψυχή..βουβός κι ο νους επί χάρτου σχεδιάζουν..

είν' του ακροβάτη η μοίρα ρηξικέλευθη

και ας φορές πλάνην οικτράν πλανάται..

 

''του ακροβάτη οι πλάνες'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''ροπές αλήθειας''

φωτο : από το διαδίκτυο

Ανηφορίζοντας..

ορέων σκιάσεις σ' άγιους στοχασμούς καλούν

να συλλογάσαι ..μη χαρίζεσαι..να μη λυγοψυχάσαι

καθώς..σε μουχλιασμένες παλιοκαιρινές συνήθειες

οι ματαιοδιψείς..οι ολίγοι..οι διακονεύοντες 

βραβεία κρατικά εκλιπαρώντες..

σαρακοφαγωμένοι θε να σέπονται 

σ' ανήλιαγα σοκάκια λοιδορώντες..

ο απλός λαός..ο σπουδαγμένος της ζωής..

της αληθινής φιλοσοφίας ο ταγός

θα γεύεται τους σπόρους της..

τα αποτυπώματα με τ' ακροδάχτυλα θα ακουμπά

τα δροσερά θα λούζεται σταλάγματα της φύσης.

Ροπές αλήθειας εκτοξεύει το μελάνι σου..

παρωχημένοι άνθρωποι..

εκπρόσωποι βραβειολαγνείας εποχής..

εις το Ναδίρ το ''αίεν αριστεύειν''

δεν κοινωνούνε πια την εμορφάδα της..

της φωτεινότητας πολέμιοι εν αγνοία

δεν τραγουδούν για την αγάπη τους

που λούζεται στη λίμνη του Γουαδαλκιβιρ

το κλάμα δεν ακούνε του μωρού παιδιού..

το παραθύρι δεν αφήνουν ανοιχτό

να τους ανθίζουν γιασεμιά στους στέρφους κόρφους..

τυφλοί γυρνούνε εις το δάσος..εις το σκότος..εις τα νέφη

δε συναντούνε μαργαρίτες..

της ειμαρμένης των στενή η ατραπός..

 

''ροπές αλήθειας'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''η πρώτη αχτίδα της αυγής''

Η πρώτη αχτίδα της αυγής..αφήνει πίσω τις ουλές..σκορπάει απλόχερα νιογέννητο το φως..στου κόσμου τις αιώρες..στο χάραμα μιας Κυριακής..ανείπωτη η λαχτάρα..κατηφορίζοντας..στις εκδρομούλες της ψυχής..στα σμαραγδένια της νερά..η θάλασσα είν' το γιατρικό..επιμηκύνεται ο χρόνος μας..στο πρώτο συναπάντημα..πληθαίνουν οι ανάσες μας..ξυπνούν την εφηβεία..

Τι θα μπορούσε τάχατες κανείς ν' ανακαλύψει μες στα βράχια τα αιχμηρά..στης θάλασσας τα βράχια τα ηφαιστειογενή που κείτονται υγρά μες στις απότομες ακτές της..στα μαγικά τα νεραϊδένια της νερά..εκεί μες στις κρυφές σπηλιές που κατοικούνε οι γοργόνες?

 

Μέσα λοιπόν εις τις θαλασσινές σπηλιές..κρύβονται διψασμένες οι αγάπες μας..μας τραγουδούνε απ' τα βάθη τους..πίνουν με έκσταση θαλασσινό νερό..καίγονται στην αλμύρα..κοχύλια γίνονται σκληρά.. απολιθώματα του χρόνου ακριβά..τρυπούν τα ακροδάχτυλα.. βουλιάζουν τους μικρούς ταξιδευτές..στη μνήμης τους τη βάρκα..

Είν' της ψυχής μου τ' ανεμίσματα φορές..με φέρνουνε στου Ιονίου 

τα νερά..φυσούνε και δροσολογούν τα βράχια μου..σκόρπιες οι σκέψεις μου γεννούνε συναισθήματα..αγκυροβόλια γίνονται οι στιγμές..στα πρωινά της Κυριακής..

για να αντέχω τους Χειμώνες..

Δοκίμιον Λυρικόν - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''Ήτανε τότε ένα τούμπι ''

art : Chakvetadze Nino

...Ἤτανε τότε ένα τούμπι μαγικό..πίσω απ' τα μικρά μας σπίτια στο χωριό..τόσο σιμά..έξω από τα παραθύρια μας..

φρεσκοκομμένο εμύριζε το σπίτι μας τριφύλλι ..κι ο ήλιος στοργικός έμπαινε στην κουζίνα της μητέρας..

Η μάνα έφτιαχνε καφέ ..ανάμεσα στην αχνιστή τη μυρουδιά..τα γυαλισμένα μπρίκια εκρέμαε στου τοίχου τα καρφιά..όλα σε τάξη τα λουλούδια σε μπουκέτα μες στις γυάλες..Ήταν και κείνος ο μικρός αγελαδάρης του χωριού, που εσαλάγαγε τα ζώα στα λιβάδια για βοσκή..παίζοντας τη φλογέρα..Αυτό ήταν το σύνθημα..το ξέραμε..αφήναμε το γάλα μας και τρέχαμε στο τούμπι..Μια καστροπολιτεία αραδιασμένα τα λιθάρια τα λευκά..και ο τσοπάνης πρόθυμος φλογέρα να μας μάθει..

 

Μα η μάνα μας εβιάζονταν..ξωμάχος ήταν..μάνα και νοικοκυρά..και πως να τα προκάνει. Έκανε πως δεν άκουγε το σφύριγμα..τους ήχους της φλογέρας..μα στα κρυφά πρωί- πρωί..έβγαινε μες στον κήπο με τα κατσαρά της τα μαλλιά..να κόψει από την εκατόφυλλη τριαντάφυλλα ..να κόψει το φεγγάρι..κι ύστερα εγύρναε στα γήινα..''πιέστε λοιπόν το γάλα σας'' εφώναζε..μα ήταν ο δίσκος μοναχός..δίπλα απ' τα πετσετάκια της τα κεντητά..κι εκείνη με το βλέμμα της χαμένο..Αναπολούσε τα μικράτα της..αμάραντους που αφήκε διψασμένους..

 

''Δοκίμιον Λυρικόν'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

''ψάχνοντας χαμομήλια''

φωτο : από το διαδίκτυο

Την ευφωνία της φύσης ασπάσθηκα νωρίς

το χαϊδεψαν το χαμομήλι το αμόλυντο

τα δυο γυμνά μου πόδια..

κρυστάλλινες σταγόνες της νεροποντής

εδρόσισαν το σώμα της ψυχής μου..

και από τότες και μετά

έταξα εις την ίριδα..εις το δικό μου ουράνιο τόξο

τον ουρανό στον άνεμο να τον γεμίζω με πουλιά

μες σε χιλιάδες λούλουδα να ψάχνω για να βρω..

εκείνο το μικρούλι σου το πέταλο..

αναμεσίς στα αγριόχορτα που αγέρας το σκορπά..

να επιστρέφω να κοιτώ χαμαί..σ' ερειπωμένα κάστρα

σε ξεχασμένες λαγκαδιές..ψάχνοντας χαμομήλια..

κι έπειτα εις την κάμαρά μου να γυρνώ

ολίγον κίτρινο ολίγον και μπλαβί

τις χίμαιρες να ζωγραφίζω..να μη σταματώ

της ταπεινότης τ' άνθια για στεφάνι να φορώ

δε φύονται σε βούρκους..λασπονέρια..σε χωματερές

δεν κατοικούν στις ξεραμένες γούρνες των ψυχών

πως ομορφαίνουν τις γωνιές της γης

τα καταφρονεμένα χαμομήλια!

 

''ψάχνοντας χαμομήλια'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

''Στο θεωρείο της ψυχής''

φωτο :από το διαδίκτυο

Συνάντησα ανθρώπους που με μάγεψαν..ίσως επιθυμία μου διακαής  να μαγευτώ..για να 'χω ένα λόγο να υπάρχω..Ανάγκη μου εσωτερική να τους τοποθετήσω αψηλά..για να 'χω ένα λόγο να με οδηγεί..τη σκάλα ν' ανεβαίνω..μα εκείνοι επαθαίναν ίλιγγο εκεί εις τ' αψηλά.  Οι βασανιστικές οι εσωτερικές μου οι φωνές μου το μηνάγανε ανηλεώς..πως δεν υπάρχουνε άνθρωποι που επιθυμούν να σώσεις..γιατί δεν ψάχνουν να σωθούν..παρά την πεινασμένη τους ψυχή αναζητούν για να χορτάσουν.. Εγωισμοί..μικρότητες και πάθη.. όλα στη βάση του ανεκπλήρωτου εγώ..ενός εγώ που δεν το 'χε σκοπό να εξελίσσεται ..να κυνηγά το τέλειον με όποιο κάθε κόστος.

Στο θεωρείο της ψυχής..ανέβηκα..εστάθηκα..εκοίταξα..απέραντη η θωριά μου..φοβήθηκα..είμαι από αίμα σάρκα και οστά..μονάχα εσύ είσαι άυλος Θεέ..και πως να σ' ανταμώσω..κι όταν το οικοδόμημα της ουτοπίας μου κατέρρευσε..κοίταξα γύρω μου ένα πρωινό.. κοίταξα την αλήθεια τους..των ανθρώπων την αλήθεια τους και ψέμα μου φαινόταν..δεν άντεχα να βλέπω την κατάντια τους ..να τρέχουνε για να πιαστούν..από όπου βρουν ..αρκεί να 'ναι δεμένοι από κάπου..Άνθρωποι ενδεδυμένοι ευπρεπώς..ουχί και αναλόγως   εσωτερικώς.. κάναν εκπτώσεις εξωφρενικές..κι εκεί που φτύναν  προσκυνήσαν. Μιλούσανε για φιλοσοφία..για ποίηση..για μακρινά ταξίδια ναυτικά..που δεν τα εχώραε ο νους..στου θαυμασμού τη χώρα..

Οποία ουτοπία! Ω!..πόσο λυπήθηκα σαν έβλεπα την κατρακύλα τους ..γιατί δεν άντεχαν τη μοναξιά ..εδάκρυσαν τα μάτια μου καθώς εκοίταγα να σέρνονται.. πίσω από λόγια ανούσια..και άδειες καλημέρες. Κι αν με ρωτήσεις να σου πω..τι είναι εκείνο που με λύπησε απ' όλα πιότερο εμέ?

Είναι η ώρα που ξεσκίστηκε η φασκιά..κρέμονταν σαν κουρέλια καταγής και τα κορδόνια..Μα δε λυγοψυχώ..δε σκιάζομαι..γιατί συνάντησα στο διάβα μου κι ''Ανθρώπους'' γνήσιους απλώς..Αν γράψω κάποτε ένα παραμύθι αληθινό βγαλμένο απ' της ζωής μου τα κιτάπια..εκεί μέσα θα αναγνωρίσετε ήρωες που γνωρίσατε κι εσείς..γιατί οι άνθρωποι στην οικουμένη όλοι μοιάζουν.. Περιπατητής..μοναχικός και αγνωστικιστής μες στο ταξίδι της ζωής κι ερευνητής των όμορφων ψυχών τολμάω ακόμα να δηλώνω..

 Δοκίμιον Λυρικόν'' -  Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

''εξαγνισμοί φωτός''

Εκεί στα μέρη που ανταμώνουμε

εκεί ανεμίζουν οι εξαγνισμοί φωτός

στα παθιασμένα αγκαλιάσματα

κι εκεί ξοδεύονται οι υποσχέσεις οι βαθειές

στης αγιοσύνης τις ανοιχτές..παλάμες της αγάπης

έλα λοιπόν στο καθαρτήριο του έρωτα

τις τραγωδίες να λούσουμε

μια γέννηση απ' την αρχή του καθαρμού

η ελπίδα η ακριβή μας..

κι ας περπατήσουμε τα πρωινά μες στους αγρούς

που θάλλει η αγάπη..

η αλήθεια κρύβεται εκεί όπου ξεπλένεται η ψυχή μας!

 

Σοφίας Θεοδοσιάδη  

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

''αγνοί κι ωραίοι''

by Alex Alemany

Έτσι σε βρίσκουν οι μεγάλοι Έρωτες

και σε τυλίγουνε σφιχτά στο μεταξένιο πέπλο τους

σπάζουν το ρόδι στο κατώφλι σου

σταλάζουν το ροδόνερο στις στράτες σου

αγνοί κι ωραίοι..ημίθεοι..καίγονται στου Έρωτα

στα καυτερά λιοπύρια του..

αγνοί κι ωραίοι γεύονται τους σπόρους της ζωής

πότε φυτρώνουνε σε κήπια ανθηρά

και άλλοτες σέπονται αφύτρωτοι στο χώμα..

οι εραστές......

Στέλνεις χοές εις τους θεούς..παρακαλάς..

προσεύχεσαι στα σκοτεινά..να σε αντέχουν τα σχοινιά

της σκούνας που εσάλπαρες του Έρωτα

να μη σε κατεβάζουν  καταγής

πονεί στο χώμα η ύλη της αγάπης  μοναχή

ξεραίνονται κι οι σπόροι...

λίγοι ..ελάχιστοι οι τυχεροί

π' αντέξανε τις καταιγίδες των καιρών

καρπίσανε σε οπωροφόρα χώματα

επρόλαβαν..αρδέψαν ως το τέλος τις ψυχές

επότισαν τα διψασμένα πάθη..

Σοφίας Θεοδοσιάδη..

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''στη μέθη της αιωνιότητας''

Όταν εμίλαες στο Θεό μες στη σιωπή..τον συναντούσες στης ψυχής το μυστικό σου το μετόχι το βαθύ ..έδινες όρκο τα μικρά ν' απαρνηθείς..να τα αφήσεις ξεχασμένα στη φαρέτρα σου..αυτογνωσίας διδαχές καρτερικές..μονάχα να φροντίσεις στων ματιών το ημερολόγιο..αναμμένο το καντήλι να κρατείς..ως..εις το αιώνιον να αποκοιμηθείς..να αλαφροπερπατείς στα μονοπάτια..στις κοιλάδες που αντίκρυσες τις Άνοιξες..στα χρυσαφένια χρώματα των Φθινοπώρων που σε μάγεψαν..στης ροδομάγουλης της Μούσας ..που σου ταχυδρόμησε τα ερωτικά κοιτάγματα.. που σε πλανέψανε και κάνανε τη λογική να δραπετεύσει..

 

Ναι..ορκίστηκες.. μπρος την εικόνα Του.. σε εκοίταε συμπονετικά..θα άφηνες ξεχασμένα στη φαρέτρα σου τα λόγια τα ασυλλόγιστα όσων μαζεύαν συλλογές της αυτοπροβολής του άπληστου εγώ..συγχώρεση θα έδινες ειλικρινή..όσων ανύποπτοι γερνούσανε βουλιάζοντας σε έλη..σε ανοήμονα λιμνάζοντα λιβάδια..ορκίστηκες..κι ό,τι σε άγγιξε αρνητικά..και κάθετα σε σόκαρε..στον Καιάδα μία νύχτα θα πετούσες..Στων ομματιών το ημερολόγιο θα εκράταες γερά τους προβολείς..για να φωτίζουν το ευγενές..το καλοσυνάτο..τη γαλήνη..τη γοητεία των ανθρώπων που αγάπησες ..εκκολαπτόμενος βλαστός καρδίας ν' ανθοφορεί..εκείνη τη μαγεία των θα κρατούσες..

Στη μέθη της αιωνιότητας..στην παραζάλη της βαθειάς σου της κατάνυξης..αφέθηκες..το ένιωσες..πως δε χρειάζεσαι να κουβαλάς..τίποτα από τον κόσμο τους τον ευτελή..

ροές αδίσταχτες φυκιών σαρώναν τις ακτές τους..

χωρίς κραυγές..αθόρυβα οι ύστερες εξόδου σου σοφές διαδρομές..εις το λυκόφως των Θεών σε οδηγούσαν..

 

''Λυρικόν Δοκίμιον'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

''φύτρο της Γης ''

φωτο : από το διαδίκτυο

Η Γης σε εμαγνήτιζε..

η θάλλουσα αγάπη σου 

να ενδίδεις σε καλούσε ανεπιστρεπτί

αποζημίωση καταθέτοντας ζητούσε. 

μάγια άλυτα η μυρωδιά απ' το χώμα της

κρύβανε μέσα σου την αναζήτηση για το Θεό

σ’ αυτό τα δάχτυλα να ακουμπάς
να γέρνεις το κεφάλι
και ν’ απιθώνεις το αυτί
τη μυστική της μάνας-γης φωνή

φύτρο της Γης

να αφουγκράζεσαι στοχαστικά..
να κολυμπάς στη διαφάνεια..

τα χωματένια καρδιοχτύπια της
τον τρόπο που μιλούσανε τα οστά

σ' εκείνο το κρυφό φανέρωμα στο όργωμα

την πεμπτουσία της γενέθλιας γης

και τη ρευστή της γοητεία αποζητούσες.

Κι εν τέλει στη σειρήνια φωνή της σιωπής

λιτή.. απέρριτη η φύση ασκητική

εκεί που έλεος ζητούσε η ζωή 

εταχυδρόμησε δροσοχαιρετισμούς

εφύλαξα το καπέλο σου το ψάθινο

εκείνο με το γείσο το διαχρονικό 
με την αυγερινή ευφροσύνη σου
γεμάτο απ' τη χλόη της ανατολής
μυρίζει ακόμα την αλήθεια σου
σέμνωμα εσύ..φρύγανο ταπεινό

στους κήπους τους μυριστικούς

εκεί εκατοικούσες..

στην ισορροπία της φύσης σου

στην αρμονία εστάθης..

'' φύτρο της  Γης ''- Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''Βουλιάζει η νοσταλγία στα νερά''

 

artworks : Renata Krawczyk

Βουλιάζει η νοσταλγία στα νερά

ψάχνει τα μυστικά μας

μα έμεινε δίχως χέρια η καρδιά

ν' απλώσει την ψυχή σου ν' αγκαλιάσει.

Εβράδιασε η σκέψη μου..

μια πίκρα αμίλητη  

αργόσυρτα στα ύστερα  με πάει..

φέρνει κι η λίμνη απ' το  βυθό..

λόγια σοφά λησμονημένα..

ψυχής ''γεμίσματα'' λογίζονται..

στη μέθη της ζωής πως μ' επιστρέφουν!

σε ψάχνω στ' αρμιρίκια μέσα στις σκιες ..

χοές στέλνω στου Άδη τους Θεούς..

βουτάω στης λίμνης 

εις του κάτω κόσμου τα νερά

μα δε σε βρίσκω πουθενά..

βουλιάζει η νοσταλγία στο βυθό..

ξεμάκραινες στων αστεριών

δε φτάνω εκεί ψηλά να σ' ακουμπήσω..

 

''βουλιάζει  η νοσταλγία στα νερά''  - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''καράβια είν' τα λόγια μας''''

φωτο : από το διαδίκτυο

Μες στο παλιό τ' αραξοβόλι της των λογισμών

η κόρη επέστρεφε μονάχη  στην ακτή

έλυνε κόμπους ναυτικούς..

τις σκέψεις ελευθέρωνε στου κάβου το σχοινί της..

μην τις βουλιάξει η θάλασσα στα άπατα

τσακίσουν τα καράβια της..βοριάδες τραμουντάνες

Και τι θαρρείς!

Καράβια είναι τα λόγια μας..καράβια είν' οι σκέψεις

λιμνάζουνε τα λόγια τ' αταξίδευτα..

καράβια γίνουνται σαν ταξιδεύουνε

σε πεινασμένων γειτονιές..κάμαρες ξεχασμένων

γιατρεύουνε καημούς ανομολόγητους

σκορπούν παρηγορία..

διώχνουν τα θυμωμένα Καλοκαίρια τους

ντύνουν τις γυμνωμένες τις ψυχές

σαν τις ταχυδρομείς με το νερό

ποτίζουνε..ριζώνουνε στη λίμνη της καρδιάς τους..

η ενσυναίσθηση..το μοίρασμα

είναι η συμπόνοια κι όχι η λύπηση βοτάνι μαγικό..

στων συνανθρώπων στο λιβάδι η μαγεία..

''καράβια είν' τα λόγια μας'' - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,