⫷είδα αστρικά αρχιπέλαγα ⫸

Andrzej Malinowski

Και δρασκελεύοντας στα αχαρτογράφητα 

στης φαντασίας τα γαλάζια μου νερά

τυραννικά  επανέρχεσαι καράβι μου αλλαργινό

επιθυμία μου τρελλή τα λογικά μου κλέβει

ήθελα να 'μουνα στην πλώρη σου

τα ονείρατα της νιότης μου απ' την αρχή να τραγουδήσω

κι η τρικυμία στο πέλαο να μην αγγίζει την ψυχή μου

μ' ένα χαμόγελο αδιόρατο λες κι αυτοσαρκασμού

να ξέρω πως ζητάω το ακατόρθωτο

κι εγώ να επιμένω.....

κι ας ξέρω πως τα νιάτα είναι μια φορά

πως γρήγορα μαραίνονται και πέφτουν..

ίσα που επρόκανα κι αντάλλαξα 

έναν ρομαντικόν ελάχιστο ασπασμόν

στης Αφροδίτης του έρωτα την κλίνη

κι ετρύγησα απ' τους φράχτες μου

τα ρόδα του Μαγιού.

Στα ύστερα τα χρόνια μου τα ονείρατα 

σε λιτανεία θριαμβική περνούνε εμπροστά μου

αμετανόητη δραπέτισσα της λογικής

οι ''ναυτικές αγρύπνιες'' μου το χαρωπό καράβι μου 

αρνούνται εις εγκατάλειψιν να ρίξουν

στην τήξη του αθόρυβου στης μνήμης το ταξίδι

τα αστρικά π' αντίκρυσα αρχιπέλαγα..δεν απολησμονώ τα

ακκίζεται η σκέψη μου..κι ο νους μου αποδημάει

τις αλαφριές παντιέρες του σηκώνω νοερά

και χάνομαι στης νοσταλγίας τα νερά

το όνειρο ακυβέρνητο μη μένει και σαπίζει.

 ⫷ είδα αστρικά αρχιπέλαγα⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

⫷εωθινόν πρελούδιον⫸

Κόντρα πηγαίνεις στον καιρό τα όρτσα δεν τα ξέρεις

σε βάρκα μπήκες με πανί..που πας και τι θα φέρεις

μήπως το αστέρι του βοριά..για το κρυφό κοχύλι?

Θόρυβοι της σιωπής σου με κυκλώνουνε

μια φευγαλέα ματιά εις τον καθρέφτην μου

μ' ένα πρελούδιον εωθινόν την ηλικίαν μου

και τ' άσπρα μου βαμμένα μου μαλλιά απεποιήθη

μνήμης ταξίδι εβρήκε καταφύγιο 

φάρος στην έρμη της ψυχής ακτή μου με οδήγησε

στο γλυκερό μας μυστικό ανθούσανε ζωής ανθοί

επέστρεφε.......... 

φέρνε μου μόνο ένα φιλί απ' τα γλυκά σου χείλη

να το φορώ τα Σάββατα γιλέκο και σημαία

στην γύρα μου να το φορώ στα βραδινά τις Κυριακές

όταν πικρία και μοναξιά δεσπόζουν την ψυχή μου.

 

⫷ εωθινόν πρελούδιον⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ο κόσμος όλος σ΄ένα θεατράλε ⫸

 

 

φωτο : από το διαδίκτυο

Αν συλλογάσαι..πεθυμάς .. 

νόστιμον ήμαρ της ζωής να δοκιμάσεις

μη φοβηθείς και μη δειλιάσεις

στο θεατράλε της ζωής ..στο σκηνικό της το μεγάλο

όταν δε νιώθεις τη χαρά

και δάφνες στο κεφάλι

βγάλε απ' τις τσέπες ψίχουλα που έχεις φυλαγμένα

τρίμματα μιας ζωής σε μια παράσταση στημένη

απομεινάρια μιας ελπίδας λιγοστής και προδομένης

θυμήσου στην παράσταση ρόλους και ιστορίες

λαβωματιές θυμίσου πρωταγωνιστών 

μα και εκείνων των κομπάρσων

τι μπέρδεμα στ' αλήθεια η ζωή.........

χόρεψε στα ανάμεσα μαζί κι εσύ

και χειροκρότα τους και  πάλιν σιωπηρά

σκληρή η μάχη επιβίωσης που δώσανε και δίδουν

ο κόσμος όλος σ' ένα θεατράλε καρμικόν

μάθε στα ύστερα στα χρόνια της σοφίας σου

τίποτα απ' τα ακριβά που έζησες 

αν δεν επέταξες τα βρώμικα εις την πυρά

αν δεν επέταξες την μπόλικην ''ψευτόσκονη''

οι θρήνοι θ' αντηχούν στις ρεματιές σου

αυλαία η ζωή..τους πρωταγωνιστές τιμά κι αμείβει.

⫷ ο κόσμος όλος σ' ένα θεατράλε ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷μονάχη θα πενθώ για τις στιγμές⫸

Είναι στιγμές που η σκέψη κολυμπάει

στης λίμνης μας τα πράσινα νερά

κι η βάρκα μας  χρυσόδετη με τ' όνειρο κινάει

σαν τότες που επέταε 

άσπρο γλαρόπουλο η ψυχή μου.

να βλέπω εμπρός τη λίμνη μας

να γέρνω απά στον ώμο σου

κι ο νους μου να λαγιάζει

να φεύγουνε οι σκέψεις μου

να ν' το φιλί σου βάλσαμο

σαν βότανο του Μάη.

Κι άλλες στιγμές,πόσες στιγμές

βλέπω να είμαι μόνη

γύρω μου βάσανο η οχλαγοή

άσκοπα φεύγει ο χρόνος.

Κι άλλες στιγμές μα τι στιγμές

σαν τότε που είμαστε του έρωτα παιδιά

να έρχεται ο ύπνος ο γλυκός

στο φράξο που εκοιμόμασταν

κι εχάνομουν μες στη ζεστή σου αγκάλη

αύρα νοσταλγική το νου θροϊζει..την καρδιά 

η μνημοσύνη επίσκεψη ζητάει

να θυμηθώ τα μάτια σου

ξεμάκραινες στων αστεριών

ξεθώριασε η μορφή σου.......

όσο αναπνέω μοναχή θε να πενθώ 

για  τις αδιατίμητες εκείνες μας στιγμές.

 

⫷ μονάχη θα πενθώ για τις στιγμές⫸

 - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

⫷σονέτο της Πρωτομαγιάς⫸

 

 

 

 

Μυρίζεις τα βοτάνια των Θεών

απά στ' αμίλητα τα βράχια στους αιώνες

μ' άνθια χρυσοβελονισμένα αιμοστάζοντα

της ανθρωπότης πλέκεις τα στεφάνια.

Χορεύεις σαν παιδίσκη άγουρη

εις τα λιβάδια που λικνίζονται

στις τρυφερές θωπείες του ανέμου

γαληνεμένη πρόσκαιρα η ψυχή.

σκιές του παρελθόντος

τρέπονται σε άτακτη φυγή

σιμώνουνε λησμονημένες αυταπάτες...

Χρυσόδετο πακέτο ο Μάης των καιρών

σαν νύφη στο ροδόβαμμα η γης

στεφάνια που μου έταξες χρόνια αιμορραγούν.

⫷ σονέτο της Πρωτομαγιάς⫸ -σε ποίηση Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

⫷πλημμυρίδες και άμπωτες⫸

Κι αν κάποιοι είναι καμωμένοι σαν κι εμέ

κι αν λαβωθήκαν τα φτερά στις κουπαστές

που φέραν οι καιροί των πλημμυρίδες

σιμά μου ας κάτσουν εν σοφία..με αγάπη περισσή

τα δύσκολα ατσαλώνουν την ψυχή

γιατί ωσάν κι εμέ κι αυτοί

εμάθανε εν μια νυκτί να μη φοβούνται καταιγίδες

ας κάτσουμε αντάμα κάτω απ' την ομπρέλλα του Θεού

αργεί Αυτός το ποίμνιόν Του δεν αλησμονεί

στο χέρι κουβαλάει δικαιοσύνη..

την Θείαν Δίκην κουβαλεί

εις τον καθένα και τα πρέποντα αποδίδει.

ας κάτσουμε στα ξέφωτα..μπροστά στα λιακωτά

θα γαληνέψουν οι καιροί

και το κακό το ριζικό με ξόρκια ας το δέσουμε

να 'ρθει ο από μηχανής Θεός

λες και σε πράξη θεατρική

να ξεμπερδέψει το σχοινί

να αλλάξει ρότα η ανθρωπότης

σκαρφαλωμένη η ελπίδα στο τελευταίο το σκαλί

πως θα ξανάρθουν άμπωτες εις τα λημέρια μας ξανά

τα πόδια να δροσίσουν..

Για..τι θαρρείς πως είναι οι άμπωτες

εν στιγμιαίον τρικύμισμα του μέσα μας

εν στιγμιαίον ξέσπασμα του πόνου της πορείας της ζωής

ώσπου τα νερά της θάλασσας τα έσω μας

παύουν να μαστιγώνουνε τα βράχια μας

ξαναγυρνάν γαληνεμένα στις ακτές

γίνονται πλημμυρίδες

το χρόνο μην αφήνεις να σε χειριστεί

το φως και το σκοτάδι αντάμα περπατούν

η ομορφιά και η ασχήμια χέρι - χέρι προχωρούν

δέξου ακομμάτιαστα την αγάπη του Θεού

δέξου το μεγαλείο Του..της Γένεσης του κόσμου...

⫷ πλημμυρίδες και άμπωτες⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

⫷της συλλοής τα μύρα τα ακένωτα⫸

S. G. Anderson

Της συλλοής τα μύρα της ψυχής μου τα ακένωτα

στα πόδια τ' ακριβά Σου με ευλάβεια σκορπίζω

αγίασμα στα χώματα στον τόπο που έσταξε το αίμα Σου

απ' τα καρφιά που ετρυπήσαν το κορμί Σου

κι εγώ μετανοούσα και αμαρτωλή

που δεν επρόκανα του δήμιου το χέρι ν' αφοπλίσω

το μύρο των δακρύων μου 

θα ράνω στο ακάνθινο στεφάνι Σου

με το άρωμα του λιβανιού θα θυμιατίσω εις ανάμνησιν

την αέρινη εκπνέουσα Θεού πνοή..πνοή Σου

να γαληνέψουνε οι νεκρικές κραυγές..

να ημερέψουνε του Άδη οι φωνές

εις τους αιώνες για Ανάσταση μονάχα να μιλούνε

φαντάσματα να τριγυρνούνε τα καρφιά

μη βρίσκουνε αθώους να Σταυρώσουν.

ν' ακούγονται από μακριά τα σήμαντρα εαρινών εκκλησιών

να μου θυμίζουνε Χριστέ μου την πορεία Σου

να κρατηθώ απ' τον ιερό σκοπό για τη βαθύτερη φυγή σου

να απορώ και να εξίσταμαι..

πως να έζηα απάνω εις τη γης

χωρίς τη σμύρνα και το νάρδο στην ψυχή μου. 

⫷ της συλλοής τα μύρα τα ακένωτα⫸ - σε ποίηση Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

⫷μέσα στους φρέσκους ροδαμούς⫸

 

Στις απλωσιές της Άνοιξης

μέσα στους φρέσκους ροδαμούς

ν' ανθίσει συναισθήματα ελαχτάραε η ψυχή

με σπόρους να γεμίσει το κελάρι..

με ψίχουλα χορταίνουν τα σπουργίτια στις αυλές..

τρατάρισμα..τον εύγεστον καρπόν αποζήταε η αληθινή ζωή

εστένευε ο εγκλεισμός τα παραθύρια της..

οι πόρτες της γεμίζαν αγριάδα..

Ο δρόμος της της βούλησης

το φιδωτό της το δρομάκι ακολουθεί

την φέρνει στο μετόχι της..στην εξοχή

κωπάζουν οι αγέρηδες ψηλά εκεί

τους κόβουν οι ψηλές κορφές..

φορώντας χρώματα ανοιχτά

μ' ανάλαφρη περπατησιά

δένει τα πένθη των χαμένων ημερών

στη ρίζα τα φυτεύει ασπαλάθων..

Σε τούτη την απανεμιά..αποσταμένος περιπατητής

κλέβει αλκυονίδες ζεστασιές..

μες στα χειρόγραφα της σύντομης ζωής

στάζει σταγόνες ευτυχίας.

⫷ μέσα στους φρέσκους ροδαμούς⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

στην εξοχή 10/4/2022 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

⫷της ποίησης αρώματα ⫸

Giovanni Boldini - Italian - A Beauty with Lilacs

Αερικό να γίνεσαι στου νου τις εκδρομές σου

ιχνηλατώντας μες στα μονοπάτια τους

των εμπνευσμένων και των ποιητών

να χάνεσαι στα λόγια τους

στις σκέψεις που αρώματα σκορπάνε.

Να ''κρύβεσαι'' στα δάση τους..

που στης ομίχλης των καιρών ..

αφήνουνε τις ηλιαχτίδες τους

σε χαραμάδες να τρυπώνουνε

στον κόρφο σου τον αδειανό

ήλιους για να γεννάνε..

Σ' αλαλαγμούς..και οδυρμούς

αδύναμων στην ''ίντριγκα'' ν'αντισταθούν..

κοντόφθαλμα τα βλέμματα μην ψάχνεις..

Κλείσε στο μπουκαλάκι το μικρό σου το ακριβό..

της ποίησης ''άρώματα''..

να 'ρθουν οι έγνοιες ν' αρωματιστούν

να σκεπαστούν ανάμνηση να γίνουν

κι όταν ανθούν οι πασχαλιές

να μπλέκονται τα άνθια τους

απρόσμενα στις σάρκες σου

μεθυστικόν το άρωμα

σε σένανε να φτάνει....

Άλλοι θα σε κατηγορήσουνε

θα λέν' πως είσαι αλαφροϊσκιωτη

κι άλλοι θα λέν' πως παρανόησες

που ψάχνεις μπουκαλάκι ακριβό

να φυλακίσεις το άϋλον

που ψάχνεις να τυλίξεις με τ' αρώματα της ποίησης

της γύμνιας της ζωής των τη λαχτάρα

μα εσύ θα 'χεις καλά κρυμμένο μυστικό

τα βήματα της μνήμης θα σε φέρνουνε

σ' αρώματα μιας άλλης εποχής

στα δύσκολα στα βυθισμένα χρόνια

κάτω απ' το λιγοστό λαδοφωτιάς το φως

που μάθαινες στιχάκια να σκαρώνεις.

 ⫷ της ποίησης αρώματα ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

⫷ της αρμονίας καθάριον φως⫸- σονέτο

Εὐλογημένος εἶ όστις εδυνήθη κι έκαμε
μιας Κυριακάτικης να μοιάζει εκδρομής
τον σύντομον..ουχί επί ματαίω περίπατον στη Γης
ευλογημένος δις που έζησεν την εντός του σιωπήν.

Ευλογημένος στα αθόρυβα ..ο αόρατος..
μιας επανάστασης στ' ανύποπτα που εγίνηκε προζύμι.
όστις την φλόγαν άσβεστην εκράτησε
στο Κούγκι της ψυχής του.

Εὐλογημένος εἶ όστις εκατόρθωσε κι έκαμεν χορηγόν
του λογισμού του μοναχά..χωρίς παρεμβολές..τα θέλω..
όστις εφύλαξε άσβεστο.. της αρμονίας καθάριον φως.

Ευλογημένοι κι όσοι αντέξαν κι εκρατήσαν ζωντανό
της χαραυγής το πρωινό κελαηδητό
στο απέθαντο αηδόνι της ψυχής των.

⫷ της αρμονίας καθάριον φως⫸ - σονέτο  - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ παιάνας της φύσης⫸

art ana munoz reyes

Από 'ναν κόσμο άκαμπτο..σκληρά καμωμένο ..
αποδράσεις συχνά σχεδιάζω.
λυρικές οι εντάσεις δονούν της ψυχής μου τα μάτια..
Η ταπεινότητα της φύσης γεννά μεγαλείο εμπρός μου
μου προσφέρει αμισθί..με υπηρετεί..με αντέχει ακόμα.
κι ο παιάνας της φύσης στο παρόν και στο μέλλον στοχεύει
πρώτης προβολής πεντάγραμμα μοναχός σχεδιάζει
κι η ψυχή αγναντεύει θυμάται
μουσικός κι ο παιάνας της νιότης
της αθωότης λευκές τις σελίδες κομίζει.
στα βαθέα ποτάμια της ζωής τα κλαμμένα γιατί
ουρλιαχτά που κραυγάζουν.

Την ψυχή μου εναποθέτω στην πανδαισία χρωμάτων..
Μένω εδώ να κοιτάζω τον γερασμένο τον πεύκο..
αγκαλιάζω σφιχτά τον ροζιασμένο κορμό του
σ' ένα φόντο μαγικής ακουαρέλλας στην παλέτα της φύσης
μαγικός αυλός στη γωνιά η ψυχή μου μελωδία σταλάζει
το αρχέτυπον κάλλος  που την καρδιά μου σκεπάζει
ο παιάνας της φύσης απαρχής λυρικά τραγουδάει.

 

⫷  παιάνας της φύσης⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷σέβου γενναία τον καιρόν⫸

φωτο : από το διαδίκτυο

Ανήσυχες οι έγνοιες γίναν προσκεφάλι σου
κι ο φόβος της φθοράς στις λόχμες σου ενεδρεύει
ό,τι μ' αλλοφροσύνη εσχεδίασες στοχάζεσαι
στης φύσεως απέναντι στον τοίχο..
είν' πράσινος με πιτσιλιές στο χρώμα της ελπίδας
τόσο τον εσυνήθισες που χρώμα δεν τ' αλλάζεις
ψάχνεις μες στα λιβάδια του,πιστά σε καθρεφτίζει
αποβραδίς παίρνεις το σχήμα κοριτσιού
μα το πρωί στο χάραμα
γεννιέσαι σκοτεινή μορφή
χάνεται το κορίτσι απ' τα μάτια σου
ψεύτης και το φεγγάρι..
σε γέλασε το τρεμοπαίζον φως και των κεριών
το μάτι του Θεού..η Θεία βουλή,σου άλλαξε τη ρότα
δεν είσαι θάλασσα πλατειά
είσαι μια λίμνη με τα στάσιμα νερά
είσαι ένα νούφαρο παλιό ξεριζωμένο.

Κοιτάζεις στον καθρέφτη σου
σε πλαισιώνουνε μορφές θαμπές
σελίδες ξεφυλλίζουν σε τετράδια
γλυκεία γεύση αφήνουν να κατρακυλά
εις την πλαγιά της νιότης
κωπηλατώντας στους καιρούς έρχονται μαϊστράλια
φέρνουν φωνές χαϊδευτικές, σου τραγουδούν
''σέβου γενναία τον καιρόν
και μην αυταπατάσαι''
οι χρόνοι αδίσταχτοι βυθίζουν το κορίτσι σου
φιλοσοφείς..αφουγκράζεσαι αθάμπωτα
σε ανταμείβουν δάκρυα νοσταλγικής ευδαιμονίας.

⫷ σέβου γενναία τον καιρόν⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ρόδον της μοίρας μυθικόν⫸

Ζωγράφος: Achille Beltrame

 

 Γλυκά φυσάει ο χρόνος τη φλογέρα του
σε λίκνισμα ανελέητον καλείται η ανθρωπότης
κι εσύ αλάνι ατίθασο που αρνήθηκε την γήρανσιν
δεν τράνεψε στων χρόνων τους καιρούς
ψάχνεις στους ανθισμένους τους γκρεμνούς
το ρόδον το άγριον το τριανταφυλλί
στα αγκάθια του ματώνεις..
ελκυστικόν το χρώμα του σαν έρως ξαφνικός
στους ανθισμένους τους γκρεμνούς 

θάμα το ρόδον το άγριον το μυθικόν 

διψούσε να φανερωθεί..διψούσε να ανθίσει
κεί που οι ρυθμικοί βηματισμοί

εναγκαλίζονταν αρχέγονες μορφές στης νιότης των το χνούδι.
Η αναρρίχησις άθλος ψυχής
στην ανεμόσκαλα του χρόνου
είν' αλητήριος ο χρόνος και μπαμπέσικα χτυπά
στοχεύει ήχους βέλος στις καρδιές
κλαίει ο Ινδιάνος με πνευστά
κι ό Έλληνας τα περασμένα τραγουδά
με του τσοπάνη τη φλογέρα........
καρφώνονται οι ήχοι στα βουνά
ζητούν στα βήματα σοφά να λικνιστούμε..κι εσύ

απ' το πρωί ψάχνεις στον κήπο του Θεού
μες στα λιθάρια και στις ρεματιές
να έβρεις ένα ρόδο άγριο τριανταφυλλί
ασχημονούνε οι σκιές στο περιβόλι της ζωής
και σε λυγάνε..
  ρόδον της μοίρας μυθικόν
σηματωρός για το κυνήγι  σου στου ιδανικού τη στράτα.
Κι έτσι καθώς βραδιάζει έξω απ' της πολιτείας τη λοιμική
κελαρισμόν ποιείσαι  σαν αηδόνι της αυγής
της ομορφιάς την ήττα αρνείσαι να δεχτείς
τον λυρικό σου ψάχνεις τον κρυμμένο σου εαυτό
αυτά που δεν επαίρονται ορκίστηκες να τραγουδείς
κι ύστερα κάμνεις τόπον εις τα  θάματα
εις το λυσιμελές στο άγριο τριανταφυλλί
που χρόνους ταξιδεύεις στην ψυχή σου.

⫷  ρόδον της μοίρας μυθικόν ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ρόδον της μοίρας γύρευε μιας Άνοιξης στο ροζ⫸ - σονέτον

 

 

Ο μυρωμένος κήπος σ' εγκατάλειψιν
τον χαλεπόν ετούτον τον καιρόν ασάλευτος
αρνείται της ανθίσεως ευδόκιμων απαντοχών
μα η ανάγκη εύθραυστη την έρημίαν της ψυχής της κυριεύει.

Αδημονεί..φέρνει απ' τα βάθη τα μακρά
γνώριμες ευωδίες,άλικου ρόδου..μέντας,κιτρολέμονου
δυόσμου λεμονοθύμαρου,σγουρού βασιλικού
σβήνουν τα ίχνη του θυμού με μιας οι ευωδίες.

Βρίσκει το μπούστο ανοιχτόν της κορασιάς
σκύβει σ' έναν γλυκύ νοσταλγικό ασπασμόν
στην μέθην μίας Άνοιξης αλλοτινής..ασελγώντας την ριγάει.


Μες στην οδύνη των καιρών η αγωνία λεπτή κλωστή
μη χάσει απ' το λίγο το πολύ...μη στερηθεί
ρόδον της μοίρας που εγύρευε μιας Άνοιξης στο ροζ.

⫷ ρόδον της μοίρας γύρευε μιας Άνοιξης στο ροζ⫸

 -  σονέτον - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷τα δυό δεντριά του γένους μου⫸

Rafal Olbinski

Τα δυό δεντριά του γένους μου
εκείνα που με φύτρωσαν
καρπούς κουβάλαγαν στους κλώνους τους
γυναίκες της αφοσίωσης
και άντρες της θυσίας..
κείνα τα ηλιοφανή μου τα δεντριά
στα μέσα μου βαθειά εφυτέψανε
των οριζόντων μου τις οριογραμμές
το ύφος της ζωής μου.

Το alter ego μου με κυνηγά
ερήμην μου με παίρνει στο κατόπι
πότε με βγάζει στης εφηβείας τα ορμητικά νερά
με την σοφίαν της κλεψύδρας άλλοτε
στης ενηλικίωσης στα φουσκωμένα μου ποτάμια.

Το έρεβος του θανάτου ανελέητον
η μακροζωία των ονείρων λιγοστεύει
τρέχω για να προφτάσω
οι περιπέτειες αλλόκοτες..οδυνηρές
και οι χαρές του κόσμου λιγοστές
τα δυό δεντριά του γένους μου που έπεσαν
γινήκαν λίπασμα και καρτερούν
παραφυάδα να γεννώ στο χρόνο να αντέξω.

⫷ τα δυό δεντριά του γένους μου⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷του άνω θρώσκειν τ' ανεκτίμητα⫸

Μυστήριο άλυτο..κρυμμένο σε καταπακτή
το πως αποκαλύπτεται
εις την ψυχήν του κάθε ανθρώπου ο Θεός..
εκείνο που γνωρίζουμε
δεν είναι πλάνη της φαντασίας μας του νου
είναι πως νιώσαμε το άγγιγμα της χάρης Του
σε μια μικρή στιγμή..στιγμή που εγονατίζαμε
κι η άκρη των φτερών του μας επήρε στο ταξίδι Του
ουχί ταξίδι απελπισίας..οργής
ταξίδι ανατάσεως..πίστεως..προσμονής
Συχνά προς το ξημέρωμα..αναμεσίς στο γλυκοχάραμα
στο φέγγος της σελήνης και των άστρων
στην ανεμόσκαλα αναρριχάται η ψυχή
αναζητώντας το αναπάντητον
ζητά την ύψιστη αλήθεια της ν' αφουγκραστεί
γεννιέται ήλιος λαμπερός αχτιδωτό στεφάνι..
πόθος διακαής στην κεφαλήν
της νύχτας της το σκότος ν' απαρνιέται.
Ακολουθεί τον ήχο του νερού
ψηλώνει στο άκουσμα του αηδονιού
του άνω θρώσκειν τ' ανεκτίμητα επιζητεί
αγλαϊσμένη η ψυχή το βλέμμα του Θεού να ανταμώσει..
Τα σκιάχτρα πια δε την τρομάζουνε
δε βρίσκουν χώμα στο λιβάδι της καρδιάς .
Παράτολμα με τα σπασμένα της φτερά ακροβατεί..
στην ένγεια ζωή το διακύβευμα μεγάλο
κάποια μετάξινη κλωστή
τον όρκος της γερά κρατεί
τρανός σαν τάμα σ' εκκλησιά
το γόνυ εις το χώμα μην λασπώσει..

⫷ του άνω θρώσκειν τ' ανεκτίμητα⫸ - σε ποίηση  Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷μέσα στο άγριο πορφυρό - σονέτο πολέμου⫸

                                                               

Παντού να καταστρέφονται τ' αχάλαστα τα κάστρα
μέσα στο άγριο πορφυρό..ματοβαμμένων κοσμοσυρροές
ως δροσουλίτες οι οπτασίες των ανθρώποι ποθαμένοι
δεν είν' αντικατοπτρισμός του πρωινού μηδέ οφθαλμαπάτη.

Φίλος μου ήταν παιδιόθεν η αλλαγή
και σύμμαχός μου οι αδιάσειστες αλήθειες
δε θα 'μαστε για πάντα οι χαμένοι των καιρών
καιρός..ας κάμωμεν τους κραταιούς μηδαμινούς.

 Όσοι την πλάνην τους δεν απαρνούνται στους καιρούς
γεμίζουνε στα ρήγματα το χώμα αιμάτινους σταυρούς
της Οικουμένης τον Σταυρόν οι ευλαβείς τον κουβαλούν.

Σ' απρόσβατου βουνού την κορυφή στο κάλεσμα σηματωροί
άνθρωποι απέλπιδες κι αν φοβισμένοι..εμείς οι κραταιοί
σε άτακτην ας τρέψωμεν φυγήν φατρίες βρυκολάκων.

⫷ μέσα στο άγριο πορφυρό -  σονέτο πολέμου⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,