ΥΔΡΑΝΗ- ''ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΤΟ ΤΕΙΧΟς''

Κυκλοφόρησε το 10ο τεύχος του εξαίρετα μοναδικού Πολυπεριοδικού - ΥΔΡΑΝΗ 

 

https://fliphtml5.com/lrfj/jukh

ΚΑΙ ΜΑΖΙ 

Η "σκυταλοδρομία" ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΣ "ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ" με συμμετοχή ανθρώπων 

της ποίησης- της πεζογραφίας- της μουσικής- του θεάτρου και των εικαστικών.

 

<< κι αν δεν μπορείς τον κόσμο να αλλάξεις

μη σταματάς να ονειρεύεσαι

τούτο να κάμεις μοναχά

κάμε ό,τι μπορείς>>

Σοφία Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ! Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους εσάς..

ΣΤΟΝ ΕΚΛΕΚΤΌ Κ. ΠΟΤΑΜΊΤΗ

και ιδιαιτέρως στην εξαίρετη κ. Μαρία Λίτσα 

που επιμελώς φροντίζει για το πολιτισμικό μας  γίγνεσθαι..

 Η δική μου συμμετοχή στο "ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΤΟ ΤΕΙΧΟΣ" :

 https://online.fliphtml5.com/lrfj/rssy/

 

# οι πειρατές # 

 

Ποιός κούρσεψε το όνειρο..

και το τραγούδι σου ελήστεψε..

έπαψες πια να τραγουδάς από καιρό..

τις ομορφιές που βλέπανε

τα μάτια τα δικά σου..

ήρθανε πειρατές..ληστές..

γεμίσαν τα λιμάνια σου

τόξα αιχμηρά και βέλη τους

μπατάραν το καράβι..

και οϊμέ τι συμφορά !!!

δεν ήρθανε από τα μακρά..

από της Καραϊβικής...

τις μακρινές τις θάλασσες

μαγευτικά που 'χουν νερά

ούτε και είχανε αρχηγό..

το θρυλικό τον Μαυρογένη..

οι πειρατές..

ήρθαν από την ίδια θάλασσα

τη μπλε που τους εγέννησε..

προσμένοντας τα λάφυρα..

δεν ονειρεύτηκαν ποτές..

κοράλλια να γεννούν..

'ληστές'' αυτοί γεμίσαν δαίμονες

τα στήθη τους τα άκαρδα..

η αγάπη για τη χώρα τους απούσα

Βαρέθηκες να κυνηγάς..

δαίμονες και αρπαχτάδες..

σπάσε τα τείχη γκρέμιστα

αν θες τα χνάρια βελουδένια σου

απάνω εις της Γης να τα αφήσεις.

 

# οι πειρατές # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

# εἷς μυροβόλος όρθρος #

                    

           Dante Gabiel Rossetti( 1828-1882)

   
  Όταν χαράζει η αυγή
την κάθε μιαν Ανατολή
ένα ουράνιο πουλί
στο βράχο της ψυχής κοντοζυγώνει
γλυκολαλεί και μου μιλεί
έχει ουράνια φωνή
να τραγουδήσω με καλεί
ένα τραγούδι αλλόκοτο
να μοιάζει προσευχή
μες στην απέραντη του βράχου μου
εκείνη σιωπή
το σούρουπο σαν έρχεται στο δείλι
όρθρος ακούγεται γλυκύς
κι η νύχτα το βελούδο της απλώνει
εἷς μυροβόλος όρθρος μου χαϊδεύει την ψυχή
γιατί ποτές δεν ένιωσε κανείς
πως τούτη η κόρη η ταπεινή
λαβώθηκε μια χαραυγή
πήρε μαζί της την κραυγή
κι εγίνηκε λευκό ονειροπούλι.

 

# εἷς μυροβόλος όρθρος  # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# ανθρώπων έργα #

Έχω μίαν αίσθησιν εωθινήν για τη ζωή
τα λυρικά μου παραμύθια
μου σμιλεύουνε το όραμα
μ΄όσο λιβάνι μου απόμεινε
της νύχτας και της μέρας τα σκοτάδια θυμιατίζω
μου φέρνει δώρα ο άνεμος αλλαργινά
το χάος να αντέξω..
οι περγαμηνές που μου εδόθησαν εις τα σχολειά
στα κακοτράχαλα σοκάκια της η ίδια η ζωή
μάλαμα γίνηκαν λευκόχρυσον με τον καιρό
τυλίγουνε το κάδρο της ψυχής μου..
μα σαν το βλέμμα στρέφω και κοιτώ
ανθρώπων έργα..σοδομίες με πληγώνουν...
βέβηλα πέλματα πατούν τα εδάφη μου τα ιερά..
αίφνης προβάλλει η ομορφιά
κι η μνήμη μου ξαναχτυπά
το αθώον ρόπτρον της καρδίας..
εις το μεταίχμιον..
ιαχές..πυκνώνει στιγμιαία η βοή..
η ώρα ήγγικεν..ανοίγει το πορτόθυρον
φεύγει..πλανιέται η ψυχή
συνάξεις άλλες τρυφερές αναζητεί
και οι φτερούγες της στα ύψη φτερουγίζουν
να μετοικήσει αποζητά..σε μίαν αλλιώτικην
καλύτερη μεριά
εκεί που να μην κατοικεί
το μίσος..η εκδίκηση κι ο φθόνος
να 'ναι μια Πολιτεία δίκαιη
αναμεσίς στη σιτοδότρα γη
να φύεται..ν' ανθίζει η καλοσύνη.

 # ανθρώπων έργα # - Δοκίμιον Λυρικόν - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# Εν τη πορεία την θάλλουσαν#

Εν τη πορεία την θάλλουσαν μυούμενη
το μονοπάτι που επερπάτησεν ο πάπος μου
σ' εκείνο που εδιάβηκεν ο κύρης μου
μίαν περιδιάβασιν σεμνήν,ετόλμησα κι εγώ..
στο μονοπάτι το αρχαίον το περίλαμπρον..
το παλαιόν........
της γνώσης..της σοφίας και της σύνεσης..
δεν ξέρω αν επαρευρέθην πάντα συνεπής
κρύβουν παγίδες τα πεπατημένα
τα μονοπάτια τα παλαιά
φορές - φορές γλυκά σε παρασέρνουνε
στα γήινα..στα ποταπά...εις αμαρτίας..
τη ρότα σου..την σταθερά εις την πορεία σου
στα μέσα της διαδρομής ακούσια αλλάζεις
και αγωνιάς..και προσπαθείς
στο χαραγμένο μονοπάτι σου..
να είσαι ωσεί παρών..
και τώρα που βαδίζω τα ύστερα χιλιόμετρα
αφήνω κληροδότημα στα τέκνα μου
εν υστερόγραφον για το αύριον πολύτιμον
το μονοπάτι ετούτο εις τα μάτια τους
στο βάθος του...
πυρσούς ν' ανάβει φωτεινούς
μακράν της ύλης και των γήινων
αν θέλουν τις ψυχές του κόσμου του απροσμέτρητου
και την ψυχήν την ιδική τους να κερδίσουν.

# Εν τη πορεία την θάλλουσαν # -  Δοκίμιον Λυρικόν 

Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

# ο εύθραυστος δρομέας #

Δεν είν' θεριό ο άνθρωπος
με τα θεριά παλεύει
ξυπόλητες..γυμνές είν' οι πατούσες του
κι είν' οι προθέσεις του ασύμμετρα
ανταύγειες φωτεινές
κι ο φίνος ο ιστός του ονειρέματος
εις τον νουν περιπλεκόμενος
επικίνδυνα γλυκύς..........
μια λάμψη χαρακώνει την ψυχή καθημερνά
και το γλυκό πουλί της νιότης φτερουγίζει
πεταρίζει..ακροβατεί..
το ορμητικό ποτάμι του δρομέα ακολουθεί
το μέλλον κυνηγά που μπαινοβγαίνει
σε μίαν Δύσιν άλλοτε ..πότε σ' Ανατολήν
ευελπιστεί....τους χωματόδρομους..
τα σταυροδρόμια να διαβεί
την ολισθαίνουσα τη ράγα του δρομέα ακολουθεί
νυχτώνει ξημερώνει ο ουρανός
ο εύθραυστος δρομέας του ωσεί παρών
τα θραύσματα της σύντομης ζωής του αγνοεί
μη μένει αταξίδευτη η ζωή.

 # ο εύθραυστος δρομέας # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# χνάρια της τρυφερότης#

φωτο : από το διαδίκτυο

Σαν ταξιδεύω νιώθω ευτυχίαν περισσήν
αληθινός ταξιδευτής
ίπταμαι απάνω από γιοφύρια πλοία ή σταθμούς
γίνομαι ουράνιος επιβάτης των καιρών
μα πάντα επιστρέφω εις την πάτριαν γην
στο ''Τούμπι'' μου το γνώριμον..
στου βάλτου μας το χώμα..
μες στο χλωμό το φως του ήλιου της ομίχλης
παραδίνομαι και χάνομαι...
εκεί που εμείς οι πέντε επιβάτες
της ρομαντικής μας εποχής
και η Ραχήλ και η Σοφία
για τις εικόνες εμιλάγαμε το σούρουπο..
τι γλώσσα, τι ρυθμός, τι αρμονία!
Η πορεία που εγύρευα με οδήγαε
στα χνάρια τα ανεξίτηλα
στης πόλης τα στενά περιδιαβαίνοντας
με έκαμνεν φυγά........
έναν μικρό φυγά που είδανε τα μάτια του
παλάτια και μνημεία
μα πάντα εγύρναε στις ρίζες του
στων δέντρων που πεθάναν
για να πατεί σε στέρεο έδαφος
τα υδαρή σημεία της πορείας προσπερνώντας..
γιατί είναι πάντα οι ρίζες εις την μνήμην μας
που την κρατούν την σταθερότης..
και αν εφθάρη μες στους χρόνους το τοπίο μου εντός
χνάρια της τρυφερότης κουβαλούνε μιαν αιωνιότητα
πάντα θαυμάσια χώρα μένει εκείνο το σημείο.

#  χνάρια της τρυφερότης # _ Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ Φθινοπωρινή Σονάτα ⫸

φωτο : από το διαδίκτυο

 

 

 

 

Στα βιαστικά σινιάλα του Καλοκαιριού..
εγύρναε ο χρόνος τις σελίδες ..
κι ο λογισμός δραπέτευεν στης νιότης τα περβόλια
κι εθλίβομουν στης θύμησης
πώς σαν πουλί επέταξεν μαζί με τα πουλιά.?
και ως εψύχρανε ο καιρός..
την κάψαν εδιαδέχονταν το ψύχος της καρδιάς
κι έριχναν δίχτυ να πιαστούν οι κόρες της ελπίδας.
μικρές αθέατες σκιές
σιμώνανε θολά στο σκοτεινό φεγγάρι
παίζαν ακόρντα μαγικά
συνθέτανε σονάτα Φθινοπωρινή
ξεγελασμένες οι αισθήσεις..
κουβέρτα η σκέψη σου απαλή
ζεσταίνει ακόμα το κορμί
ζεστό γιλέκο φορεμένο στην καρδιά
ατελέσφορα εσίμωνε η μορφή σου.
κι ο πόθος μου λυσιμελής για σε ..
το σ' αγαπώ σου τραγουδεί αμετανόητα
κι απ' την αιθέρια μελωδιά ..
έρχονται τα σπουργίτια μες στα πρωινά..
για να ραμφίζουνε στο τζάμι τ' όνομά σου..
. . .

⫷ Φθινοπωρινή Σονάτα ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

................................................................................................................... .............................

# οι πειρατές #

Ποιός κούρσεψε το όνειρο..
και το τραγούδι σου ελήστεψε..
έπαψες πια να τραγουδάς από καιρό..
τις ομορφιές που βλέπανε
τα μάτια τα δικά σου..
ήρθανε πειρατές..ληστές..
γεμίσαν τα λιμάνια σου
τόξα αιχμηρά και βέλη τους
μπατάραν το καράβι..
και οϊμέ τι συμφορά !!!
δεν ήρθανε από τα μακρά..
από της Καραϊβικής...
τις μακρινές τις θάλασσες
μαγευτικά που 'χουν νερά
ούτε και είχανε αρχηγό..
το θρυλικό τον Μαυρογένη..
οι πειρατές..
ήρθαν από την ίδια θάλασσα
τη μπλε που τους εγέννησε..
προσμένοντας τα λάφυρα..
δεν ονειρεύτηκαν ποτές..
κοράλλια να γεννούν..
'ληστές'' αυτοί γεμίσαν δαίμονες
τα στήθη τους τα άκαρδα..
η αγάπη για τη χώρα τους απούσα
Βαρέθηκες να κυνηγάς..
δαίμονες και αρπαχτάδες..
σπάσε τα τείχη γκρέμιστα
αν θες τα χνάρια βελουδένια σου
απάνω εις της Γης να τα αφήσεις.

# οι πειρατές # - σε ποίηση Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

⫷ γιοφύρια αψηλά ⫸

Ένα καχύποπτο φεγγάρι απόψε με καλεί

τρυπώνει στους φεγγίτες μου
μια δραπέτευση..μία περιπλάνηση μου υπόσχεται
γέφυρες να διαβώ μου τάζει ανηλεώς
αν θέλω για να ψάξω για να βρω

 εκείνα τα κλειδιά του Παραδείσου. 

Κι εμέ που τα ταξίδια με σαγήνευαν
για κάτι τέτοια επέταγα τη σκούφια μου
έπαιρνα το δισάκι μου
σκαρφάλωνα καμαρωτή
με όλην την περηφάνεια μου

κι εκεί που αδελφώναν τα νερά  

 εκίναα ψυχές να συναντήσω.
κι απ' το γιοφύρι ετούτο τ' αψηλό

 που το όραμα εγίνηκε αλήθεια
αν κρίνω απ' τα φώτα που ανάβανε τις νύχτες
και τις σχόλες τις γιορτές
θα μολογήσω πως εστάθη η αφορμή

αντάμωμα να κάμω με τους λατρεμένους μου
να προσκυνήσω τα οστά  των πρόγονών μου.

Μες στη μικρή μου τη ζωή
κι αν ένα γιοφύρι από δάκρυα σιμά μου περπατεί

 κρύβει αλήθειες το γεφύρι μου αυτό
και δεν το απαρνιέμαι.

ντρέπομαι όταν συλλογίζομαι

πως οι ανέμοι μ' εμποδίσανε

τα δάκρυα ψυχών να συναντήσω.

 

⫷ γιοφύρια αψηλά ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

# ανεπίδοτα μηνύματα #

                                                                                         

                                                                     

Ανεπίδοτα μηνύματα

σινιάλα που ταξίδεψαν

στου φεγγαριού το φέγγος

στίχοι π' αποσιωπήθηκαν

τραγούδια της καρδιάς που δεν μελοποιήθηκαν

ποιήματα που δεν απαγγελθήκανε

ρυάκια αγάπης που εκύλησαν στη θάλασσα

εν μιας σιωπής απολογητικής ετραγουδήθηκαν

ο τρυφερός της πλούτος της καρδίας ξεδιπλώθη

χορέψανε οι λέξεις..κι οι σιωπές

τα ανεπίδοτα μηνύματα

σε δρόμους,πεζοδρόμια στοιβάξανε ζωές
και ύστερα πετάξανε ψηλά
γυρεύοντας τον επουράνιον
νυχτερινόν τους παραλήπτην.
 

.

 

# ανεπίδοτα μηνύματα #  - σε ποίηση Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

            

# εορταστικόν ημεροδρόμιον#

Κι όσο περνούν οι χρόνοι
κι ωριμάζει η ηλικία της σεμνότητας
τόσο στριφογυρίζουνε στο νου
τα λόγια τα μελίρρυτα που ειπώθηκαν
από το στόμα του πατέρα μου
"Σέβου γενναία τον καιρόν
και μην αυταπατάσαι!"
χρόνια πολλά θα σου ευχηθούν
και θα σε προσπεράσουν
λίγοι οι αγαπημένοι..της καρδίας οι εκλεκτοί
δέντρα αειθαλή π' ανθούν εις το περβάζι σου
οι δαντελένιοι σου οι άνθρωποι
τα λατρεμένα σου παιδιά
κι οι όψεις των γονιών σου που επανέρχονται
κι οι λιγοστοί σου φίλοι!
Αγάπης ,Πίστεως, Ελπίδος και Σοφίας του Θεού!
Γιορτάζουνε οι έννοιες,μαζί μ' αυτές κι εγώ!
Εις το παρόν ημεροδρόμιον το εορταστικόν
πολύτιμα τα συμπεράσματα
πολύτιμον και το όνομα που κουβαλώ
της λατρεμένης νόνας.
Σοφία.......

#  εορταστικόν ημεροδρόμιον # -Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷επί ματαίω η βαθεία κραυγή?⫸

φωτο : από το διαδίκτυο

Εκείνοι οι λιγοστοί που ετόλμησαν επίσκεψιν
εις τους λειμώνες των νεόπλουτων
τον κρεμεζί της γνώσης τον μανδύα φορεμένοι
δε στάθηκαν στους φράχτες τους
αρνήθηκαν πομφόλυγες και φληναφήματα
των ανοήτων λογοκόπων..
δεν έγιναν κισσός διαπλεκόμενος
εις τα περβάζια των
το μονοπάτι εδιάλεξαν το κακοτράχαλον
διαβήκαν των ασφόδελων την έρημο
εκατέβηκαν στον Άδη επί γης
αιμάτωσαν τα πόδια τους..
Με μίαν βαθείαν στερνήν κραυγήν
στα άδυτα εντός τους σωπασμένην
εις τα βουίσματα ολόγυρα απάντησαν..
επί ματαίω ίσως
για την ξεχαρβαλωμένην καθημερινότητα?
καθώς βαρύ το τίμημα εις τους ώμους των
μονάχοι.. έρμα νυχτολούλουδα
εις τους φράχτες να ανθούνε.
Άφησαν κατά γης τα όπλα τους
δεν πολεμήσανέ τους "τους"
που ελεκιάζανε τη σκέψη τους..
η αερινάδα της ψυχής των τους οδήγαε
αφέγγαρα ακόμα εξύπνααν
ο νους των ελαχτάραε τη δροσιά
να γεννηθούν τα κύτταρα απαρχής
μακριά απ' τα καπίκια των νεόπλουτων
που έρρεαν ασκόπως.

 
Πόσο τους έθλιβεν η ματαιοδοξία των
πόσο τους άγγιζεν ο θάνατος
σε άλλην τους επήγαινε διάστασιν ..
στων αστεριών το φως!

⫷ επί ματαίω  η βαθεία κραυγή?⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ οδεύοντας στο φως⫸

φωτο : από το διαδίκτυο

Αποβραδίς τις Κυριακές
ένα λιβανιστίρι εκράταε στα χέρια της
αγίας χέρια έμοιαζαν στα μάτια μου
θαρρείς κι αιώνες πριν εκουβαλάγανε
το Θείον οι παλάμες της...
θυμίαμα εγιόμιζε η κάμαρα
και ένα φως αλλιώτικο
πλημμύραε το σπίτι..
κι όντας ακούγονταν μακριά
οι καμπάνες απ' την εκκλησιά
δάκρυα έρχουνταν στα μάτια μου
εσίμωνα στο εικονοστάσι μας
εκοίταγα το τρίπτυχο
που εκουβάλησεν η νόνα μου
στην λιγοστή πραμάτεια της
απ' τ' αγιασμένα χώματα
όταν επήρε το δρόμο του ξεριζωμού
και άλλαξε πατρίδα
σταυροκοπιόμουν..επροσκύναγα
μπρος το καντήλι το ακοίμητο
που έκαιε νύχτα μέρα
τ' αγαπημένα εικονίσματα
π' εγλίτωσαν απ' τους αλλόθρησκους
οι σεβαστοί..σεβάσμιοι προγονοί μου..
Ω φως ευλογημένον καταφύγιον!
θαλάμι αγιασμένο της ψυχής μου
δεν κάμει διακρίσεις ο Θεός
σε στέλνει στο φτωχό καλύβι το μικρό
και στο τρανό ψηλό παλάτι
αλίμονο στους άπιστους
σε σπίτια που δεν έχουνε πνοή
δεν έχουν παραθύρια ανοιχτά
που δεν φυλάγουν στην καρδιά
το φως το υπερκόσμιον
ελπίδαν να σκορπά.. παρηγορίαν.

 ⫷ οδεύοντας στο φως⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# αντίο αύρες μου θαλασσινές #

Αντίο αύρες μου θαλασσινές της Αχαϊας
περβόλια του Αυγούστου μου μ' αλμύρα ποτισμένα
υπήρξα άραγες ποτές 

 στις ακροθαλασσιές που ανεμίσατε
"για" στάθηκα αόρατο ένα αερικό
της θάλασσας σπασμένο ένα κοχύλι
που το χαιδεύαν..το ξεβράζαν απαλά
τα μαϊστράλια του πελάου
κατοίκησα ποτές εις τους λειμώνες σας
χαϊδέψατε ..δροσίσατε τα φυλλοκάρδια της ψυχής μου?

Μη λυπηθείς φευγάτη μου καρδιά
που οι αύρες σου λικνίσαν το μαντήλι
τι κι αν κονσέρτο πένθιμο
και άλλοτες γιορταστικό επαιανίσανε στ'ακάλεστα
τι κι αν μαντήλι αποχαιρετισμού
λαλέματα σου μήνυαν φευγιό
δροσιά εγεύθης στο κορμί..
του δέρματος η μνήμη ενθυμείται..

γέννημα θρέμμα ενός βυθού
μια ιαχή απ’ τα πέλαα
ο τελευταίος ήλιος του Αύγουστου
μια βουβή αγιότητα
κι οι αύρες σου επιστρέφουνε
παντοτινά στην αγκαλιά σου.

# αντίο αύρες μου θαλασσινές # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# ανάερος στραφταλισμός #

φωτο : Σοφίας Θεοδοσιάδη

Κι εκοίταξα ανάερα εστραφταλίζαν τα νερά

λαμπύριζαν τα κύματα

ωσάν πυγολαμπίδες

στους όρμους τους απόκρυφους

π' απλώνονταν στα μάτια μου αναπάντεχα

 καθώς εταξιδεύαν τα στιχάκια μου

 κι εγίνονταν τα λόγια μου τραγούδι

 κι εσκόρπααν οι νότες του στα απόμακρα π ' επέρνααν

 καράβια του Ιονίου

ο μπάτης έρχονταν απ' τα βαθιά

ετραγούδαε μαζί μ' εμέ κι αυτός

και έφερνε τα λόγια σου τ' απόκοσμα

μέσα απ' τους καλαμιώνες.

Εκοίταα στο πέλαο

και αναστέναζα βαριά

σαν φύσημα ερχόντουσαν ετούτες οι φωνές

αναρωτήθηκα  με μιας

αν ήτανε αποκυήματα της φαντασίας μου

για τάχα της ψυχής σου τα σημάδια

ένα αεράκι με εχάιδεψε στα μάγουλα

κι ευθύς το ονείρεμα το πρωινό

από τα μάτια μου εχάθη.

# ανάερος  στραφταλισμός #

Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# με τα φαιόχρυσα φανάρια μου ποδηλατώ#

 

Οι κρόταφοι γκριζάρανε

κι οι αδηφάγες  ήττες της ζωής παραμονεύουν

ένα ερώτημα στα χείλη φτάνει σιωπηλό

τι απέγινε το σφρίγος της δικής μου της γενιάς

 που καταλήξαμε όλοι εμείς οι αποσταλμένοι?

Όλοι αλλάξαμε εις την μικρήν μας διαδρομή..

μα μερικοί συμβιβαστήκαν παντελώς..

και κάποιοι άλλοι πουληθήκαν μπιρ - παρά..

Η εμμονη στο "ολοι" καταστροφική..ισοπεδωτική

κάποιοι ελάχιστοι..μικροί

παρέμειναν ρομαντικοί

φωνάζουνε συνθήματα λυτρωτικά

και παραμένουν νέοι..

ψάχνουν για τη χαμένη ποδηλάτισσα

που 'κλεβε γιασεμόκλωνα

στις στράτες των ερώτων.

Με τα φαιόχρυσα φανάρια μου ποδηλατώ

μ' αρέσει να φωτίζω σπίτια και τις γειτονιές

βολτάροντας με το ποδήλατό μου

είν' μαγικές οι 

Χινοπωρινές οι ορθοπεταλιές

κοιτώ ψηλά τα "ρετιρέ"

εκεί που ελαχτάραε η ψυχή

να 'χει τα πρωινά για συντροφιά

πετούμενα ..πουλιά του ουρανού

καθώς φτερούγαε κι η ψυχή μου..

Επάνω εις το ποδηλατό μου γίνομαι παιδί

ξελαμπικάρει ο λογισμός

ανθούν γεράνια στο περβάζι της ψυχής.

Στις Χινοπωρινές μου ορθοπεταλιές ένα τραγούδι αρχινώ

πολλοί στις γειτονιές με λεν' τρελλή

ίσως στα μάτια τους να είμαι κι ένας βλαξ..

που δεν κυνήγησα καπίκια ..πλούτια  και παλάτια ζηλευτά

που δεν ηθέλησα 

να γίνω    εἷς ρακένδυτος

φτωχούλης οργωτής

στα χέρσα τους λιβάδια…

# με τα φαιόχρυσα φανάρια μου ποδηλατώ  # Δοκίμιον Λυρικόν- Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# τι να τα κάμω πια τα παραμύθια σας #

φωτο : από το διαδίκτυο

Τι να τα κάμω πια τα παραμύθια σας
τι κι αν μου τα τρατάρετε σε δίσκο μελωμένα
τι κι αν ποθώ το αίσιον το τέλος τους
δε μου μερώνουν την αγριεμένη μου καρδιά
ταιριάζουν περισσότερον σ' ανυποψίαστους
μα δεν ταιριάζουνε σε μένα..
τα πικραμένα χείλη μου
στα άγουρα τα χρόνια μου
σε δρόμους εσεργιάνισαν παραμυθιών
τα μάσησαν..τα γεύτηκαν..τα είδαν
στης ωριμότης μου αρνήθηκαν να τα γευτούν
τα εξεράσαν στον Καιάδα.
τώρα με βάρδους συντροφιά μου τριγυρνώ
στα μονοπάτια της ποιήσεως αργόσυρτα βαδίζω
γιατί εκεί θαρρώ θα βρω..
αληθινήν παραμυθίαν..

 
# τι να τα κάμω πια τα παραμύθια σας # - Σοφίας Θεοδοσιαδη

( παραμυθία = η παρηγορία )

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# είμαι η ποίηση της άγριας τριανταφυλλιάς#

 

Φωτο : απο το διαδικτυο

Είμαι η ποίηση της μυρωδιάς των τριφυλλιών

εκεί γεννήθηκαν οι λέξεις μου 

 δροσοσταλιές σε πάχνες πρωινές 

ανάμεσα στις χλοερές τις θυμωνιές

είμαι η ποίηση της άγριας βατομουριάς

των ώριμων  των φρούτων που έσταζαν 

 το μέλι  εις τα χείλη μου το λιόκαμα..

"πριγκίπισσα" των κάμπων 

των σιτοβολώνων...των ηλίανθων..

Είμαι η ποίηση της άγριας  τριανταφυλλιάς

που εσκαρφάλωνε σ' απόκρυφα

στης ήβης μου τα χρόνια τα τρελλά

κι αιμάτωνε σ'  ερώτων μονοπάτια

 ως τρυφερό αγριολούλουδο ελούζονταν αέναα 

 στις ποταμιές ανθίζον..

Ω! τι γλυκεία η αγαπημένη νιότη μου

άρωμα στάζει του μοσχάτου σταφυλιού

κι ο νους μου μια απέραντη αμμουδιά

ψάχνει κοχύλια που είν' δυσεύρετα

σ' ακρογιαλιές γαλαζοπράσινες 

λησμονημένων θαλασσών.

# είμαι η ποίηση  της άγριας τριανταφυλλιάς#

Σοφιας Θεοδοσιαδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# όλοι αυτοί που αγάπησα #

 

Όντας οι σκιές απομακρύνονταν απ' τον καθρέφτη μου..
τα κάτοπτρα λεκιάζονταν
κι εσήκωναν ομίχλης μια θολούρα. ..
Ξεθωριασμένες οι μορφές των στα όνειρά μου έρχονταν αραιά.
Κι εγώ επέστρεφα πάντα εις το σπίτι μου
κι ήσαντε όλα όπως τα άφησα
κι ήσαντε όλοι εκεί γύρω απ' το χαμηλό μας το σοφρά .
Όλοι αυτοί που αγάπησα όσο τίποτα στον κόσμο
κι έπαψαν να με βλέπουν πια
μα ήταν όλοι γελαστοί
κι από μακριά μου γνέφαν
σαν να μην έφυγαν ποτέ
λες κι είναι μες στο κάδρο μου ακόμα οι ζωές τους.
Μα εγώ τους νιώθω δίπλα μου
μόνο που δε με βλέπουν.
Δε με κοιτάζουνε..δε μου μιλούν
ακούω την ανάσα τους την ξέπνοη
από του Άδη τα σκοτάδια.
Κι ύστερα χάνονται μέσα στις καλαμιές
εκεί που επαίζαμε κρυφτό σαν ήμασταν παιδιά
κι ακούγονταν καλεστικά αγαπημένες οι φωνές των.

#όλοι αυτοί που αγάπησα# - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

"στα φεγγαρενια αλωνια"

Τσαλαβουτούσε  μες στα αστρόφεγγα νερά  φεγγαροστόλιστη,η φεγγαρολουσμένη

 έρχονταν στο κατώφλι της καντάδες μακρινές ..

μονολογούσε..τραγουδούσε κι εφανέρωνε τις αμαρτίες της

οσμίζονταν τις γεύσεις για τα ανθρώπινα

την ήλκυαν οι σαρκικές οι ηδονές

του σώματος η μνήμη ενθυμούνταν. 

Τι να σου κάμει όμως που αναζητούσε το ιδανικον

στο ύψιστον

πως να παλέψει τις αγαπημένες των αισθήσεων φωνές

τι να σου κάμει που 'θελε να της φανερωθεί..ν' αγγίξει τον  Θεον?

κι όλο μετανοούσε και προσεύχονταν..

συχώρεση αποζήταε για τις αμαρτίες του κορμιού

ήθελε  τις αδυναμίες της να μαστιγώσει...ν'  αποποιηθεί

μα η γης την  τράβαε δυνατά στα σπλάχνα της...

είχε ανοίξει πόλεμον με τον εντός της ουρανόν.

Κι  έτσι όπως εστέκονταν κυπαρισσένια αγέρωχη 

η φεγγαρολουσμένη

κάτι κρυφό μυστήριο εσκέπαζε ολόγυρα τη φύση..

κι η θάλασσα ησύχαζε

τάσι ασημένιο εδέχονταν

του ουρανού τα άστρα.

Αλλόκοτα εγύρισε 

σαν μαγεμένη εκοίταε τον ουρανό

 και πότε τ' ακρογιάλι

Τα αστέρια π' ελαμπύριζαν της φώτιζαν το πρόσωπο

κι ευθύς εκοντοστάθη

δεν έχει σύνορα η καρδιά

λαχτάρησε ονειρεύθη

εντύθη κόρη στα λευκά

με το γαλάζιο της μαντήλι το μεταξωτό

δεμένο στα κατάλευκα  μαλλιά της

ήρθαν κι οι φίλοι, συγγενείς, 

οι αγαπητικοί απ' τα παλιά

κι εσυρε πρώτη τον τρανό χορό

στα φεγγαρένια αλωνια.

αξημέρωτα εχωρίσανε

κι εγύρισε μονάχη της

στην επιλεκτική τη μοναξιά της

μα από τότες χρόνους και μετά

ποτέ πια εκείνη η Αυγουστιάτικη νυχτιά

δεν εβασίλεψε στο νου της.

"στα φεγγαρένια αλώνια"

Σοφίας Θεοδοσιαδη

,.....,,.................................

⫷ κείνη της σελήνης η μοιραία λαμπρότης ⫸

φωτο : από το διαδίκτυο

Αύγουστος μήνας κι έχει ένα ρίγος

τα θαλασσόκρινα στην άμμο ανθούν

Αύγουστος μήνας κοχύλια εμμένουν

στις ακτές του Αιγαίου να κατοικούν

πάνω στα βράχια η γυναίκα μόνη

 η ψυχή σαξόφωνο που τραγουδεί

 φορές θυμώνει φορές φουσκώνει 

ανταριασμένη   θάλασσα  

 η ψυχή που κλαίει

το  μελτεμάκι ήχους πως φέρνει

κείνον θυμάται κι όλο γυρεύει

της νοσταλγίας το φλόκο 

στα βράχια ακουμπά..

 γλυκεία μορφή στην πρώρα σιμώνει

κι ύστερα χάνεται μες στις αντέννες

κείνη της σελήνης η μοιραία λαμπρότης

 όνειρο ήταν φρούδας στιγμής.

 ⫷ κείνη της σελήνης η μοιραία λαμπρότης⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 φλόκος = μικρό τριγωνικό πανί της πλώρης ιστιοφόρου

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

⫷ για δυο ψιθύρους επιβράβευσης⫸

φωτο : από το διαδίκτυο

Για δυο ψιθύρους επιβράβευσης
για δύο σινιάλα αποδοχής.
την ψυχή σου άνευ όρων επαρέδωσες
στον Μεφιστοφελή
φόρεσες το μανδύα του
έγινες κυνικός, αδίσταχτος, μηδενιστής
της διανόησης τη μαγεία
στα χαλάσματα εγκρέμισες
κυλίστηκες στο βούρκο της επιφάνειας
συνέθλιψες το μέσα σου Θεό..
δεν ενεβάθυνες εις τον σκιώδη σου εαυτό
έπαιξε δόλια ρόλο
καταλυτικό ο Μεφιστοφελής
σου πρότεινε αγνή αθώα ομορφιά
εξεγελάσθης και αφέθης ..
σ' ενα βυθό ανομολόγητο εβύθισες
τα λιγοστά σου ανθρώπινα σημεία
τώρα μονάχος στο αγιάζι των λειμώνων σου
την ξεπαγιάζεις την ψυχή σου.

 ⫷ για δυο ψιθύρους επιβράβευσης⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

⫷Χιλιοπλουμιστό το γελεκάκι που σου φόρεσε η ζωή ⫸ - ( στην κόρη μου) - 20/7/2022

 

 

Χιλιοπλουμιστό το γελεκάκι
που σου φόρεσε η ζωή..
το γέμισες κεντίδια στιγμές..
κεντίδια ματιές..κεντίδια αισθήματα.
Μελωδικό το τραγούδι της ζωής σου
και εσύ μαέστρος το ενορχήστρωνες
βιολιά..αγκαλιές..σε μέθυσαν φωνές
μεγάλωσες
και σιγοπερπατώντας σιωπηλά
επάτησες φορές
σε πέτρες που έμοιαζαν τραχειές.
Κορίτσι όμορφο
φιλημένο από τον αίλουρο άνεμο
τι καρτερείς?
ας έρθει ο χρόνος ο επόμενος
να σ' βρει τραγουδώντας
ξημέρωσε του Άη -Λιός
κι ο ήλιος στάθη αψηλά
μαζί με τ' όνομά σου
Ηλιανή μου ακριβή
γλυκοπνοές του γιασεμιού
στη ρίζα σου να φτάνουν.

η μάνα σου
μια αγάπη άνευ ορίων.
η Σοφία σου...........

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

⫷οι σκέψεις μου αλητεύουνε⫸

φωτο : από το διαδίκτυο

Μες στους καιρούς τους χαλεπούς
πολύτιμο κειμήλιο τα χρόνια σου
εκράτησες γεμάτα αναμνήσεις
οι φίλοι σου εμήναγαν
'' αλλιώτικα πως σκέφτεσαι''
πως χάνεσαι τα βράδια...
οι σκέψεις σου αλητεύουνε
σε λόγια που δεν ειπώθηκαν
κάτω απ' το χάλκινο το φως του φεγγαριού
σαν οι πυγολαμπίδες αναβόσβηναν
κι αφήνανε τα ίχνη τους
σκορπάγανε την ομορφιά
χιλιόμετρα μακριά.

Οι σκέψεις αλητεύουνε
σε κάστρα που δεν πάρθηκαν
βραδιές που σπαταλήθηκαν
προσμένοντας τις φρούδες φρυκτωρίες ..
κοιτάζοντας φωτογραφίες σε άλμπουμ παλαιά
οι αναμνήσεις λέν'
είναι θηλιές που υφαίνουν φυλακές
μα εσύ σοφά τους απαντάς
μάθε της ζωής τους κύκλους σου
μ' αγάπη να χαιδεύεις
το χρόνο μην αφήνεις τον αξόδευτο
και αν ταξίδια μακρινά δεν ημπορείς ν' αντέξεις
μες στα δειλά σου τα όνειρα
καράβια σε πελάγη για να ρίχνεις..
κάνε σινιάλο, ζήτα αναδρομές
νοσταλγικά να τις σιμώνεις.

⫷ οι σκέψεις μου αλητεύουνε ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

φρυκτωρία = (στην αρχαιότητα) η επικοινωνία μέσω σημάτων με φωτιές από αναμμένους πυρσούς μέσα στη νύχτα.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷κι έμεινα πίσω να ονειρεύομαι ⫸

φωτο : από το διαδίκτυο

 Κι έμεινα πίσω να ονειρεύομαι
μα απόμενε το όνειρο λειψό
κι όταν η μέρα χάραζε κι εσκόρπαε δυοσμαρίνι
στην ευωδία αρνούμουν να παραδοθώ
κι ας την επόθαε τόσο η ψυχή μου
ψιθύριζα την πίκρα μου σε ανεμοστρόβιλους
να την παγαίνουν στους γκρεμνούς
να μη με τυραγνά..
κι έπειτα μόν' εκράταγα κλειστά
εις το κελάρι της ψυχής
τα λόγια που μας γήτευαν
τη μοναξιά να διώξω..
ποιά λύρα..ποία μουσική
το μύθο μας του έρωτα να παίξει
ποιά λύρα ..ποία μουσική
την τόση ορφάνια μου σε νότες ν' αραδιάσει
διανύω αποστάσεις με το νου
τα ξέφτια της ζωής μου τα μαντάρω
όσα δεν πρόφτασα μαζί σου για να ζήσω νοσταλγώ
τυραννική η αγωνία μου για τη ζωή
ένας αγέρας το Θεό παρακαλώ στην προσευχή
για να σε φέρει πίσω με όσα έχουν χαθεί
να πάψω να πενθώ για το φευγιό
το όνειρο της μάταιης ζωής..
απ' την αρχή να ζήσω.

⫷ κι έμεινα πίσω να ονειρεύομαι⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷είν' τοξωτά γιοφύρια οι αγάπες οι παλιές⫸

Είν' τοξωτά γιοφύρια οι αγάπες οι παλιές
στον άνεμο,στους χρόνους δε λυγάνε
σαν τοξωτό γιοφύρι εστάθης στο βουνό
για να διαβαίνει ο έρως μας
να ψάχνει δίλοβα καμπαναριά
κει που ακούγονταν βυζαντινές
μελωδικές καμπάνες.
για να περνάει ωσάν ποτάμι η αγάπη μας
βοτάνι της αγάπης να φυτρώνει..
μου μήναες..παράγγελνες αποβραδίς
''αν θες στα τρίσβαθα του χρόνου να διαβείς
φύλαε το βοτάνι της αγάπης μας
σε δροσερό απάγκιο..
μη το μαράνεις το βοτάνι μας
όσο αμάραντο θα το φυλάς
τόσο η ψυχή θ' ανθίζει.
κι όσο το τοξωτό γιοφύρι μας περνάς
στα ύψη της αγάπης θ' ανεβαίνεις.''

Κι όσα μου επαράγγελνες ..γλήγορα τ' απαρνήθεις
κάτω απ' το τοξωτό γιοφύρι της αγάπης μας
ήπιες της άρνης το νερό..κι εχάθης στο ποτάμι
για ποιάν ανέλπιστη χαρά να τραγουδώ
κάτω απ' το γιοφύρι της αγάπης μας
στου έρωτα σαν λούζομαι..μονάχη στα νερά του?

 ⫷είν' τοξωτά γιοφύρια οι αγάπες οι παλιές⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

⫷ στης θάλασσας, εχόρευε στους ήχους⫸

φωτο : από το διαδίκτυο

Ευάλωτη κι αγέρωχη
τη σημαδεύανε απώλειες
τη σημαδεύανε τα χρόνια
αμετανόητη......
με συνειρμούς νοσταλγικούς
έφερνε εις την μνήμην της τα μάτια του
και τότες αναπάντεχα την σήκωναν τα κύματα
στης θάλασσας, εχόρευε στους ήχους
εβούταε εις τον νερένιο της ιστό
μήτε που ελογάριαζε της αλμύρας την αψάδα
εις το βυθό ο ψίθυρος των κοχυλιών
σαν χάδι εις τα ώτα της ψυχής της.
Ω! θάλασσα του πρωιού
στο πρώτο φέγγος στην αγκάλη σου
στου Παραδείσου την ψευδαίσθηση
ταξίδι με χρυσή κλωστή
στα φύλλα της καρδιάς της βελονιάζεις..
κι από την κάψα του Καλοκαιριού
τα ξέφρενα λιοπύρια σου κρατάει..
Στα χρώματα του δειλινού
τις αγωνίες της πλαγιάζει
κι ύστερα παύει πια να συλλογίζεται
εις την αγκάλη σου αφήνεται
γιάτρισσα μάνα η θάλασσά της
βουτά εις τα βαθειά σου τα νερά
τα συναισθήματα λυτρωτικά
δροσίζουνε τις έγνοιες τις κρυφές της.

⫷ στης θάλασσας,  εχόρευε στους ήχους⫸  - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,