⫷ θάλασσας αλμύρα η ψυχή⫸

 

 

 

Ω! ψυχή μου ατίθαση
πάνω απ' το αγιάζι των λειμώνων των καιρών
στα ύψη όντας πετάς...............
τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες
παύεις εις την ψυχήν να κουβαλάς
ραντίζεις με μυρσίνες την ψυχήν
και με το λύχνο του άστρου ταξιδεύοντας
γυρεύεις στο κατάρτι να δεθείς
μαζί ..σαν άλλος Οδυσσέας κι εσύ
υψώνεις το κατάρτι σου στους χαλεπούς καιρούς
αυτή η στεριά σε λάβωσε..σε γέμισε σκουριές
αλμύρα θάλασσας εγέμισε η ψυχή
μα πάλιν θάλασσαν να σε ξεπλύνει αποζητάς
και κολυμπώντας στα νερά κείνης της θάλασσας
εις την πατρίδαν της Ιθάκης σου επιζητείς
ιδανικές σκιες να φέρουν στο αντηλάρισμα
ψυχής τραγούδια για να γράφουνε
σε κήπους μαγεμένους με αυλούς!

⫷  θάλασσας αλμύρα η ψυχή ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

# Τα σύννεφα π' αγάπησα #

N.Mάκρη 6/4/2023

 

Τα σύννεφα π' αγάπησα παίζουν κρυφτό
μακρείς και δύσκολοι καιροί
τα παραδέρνουν άνεμοι Χειμώνα Καλοκαίρι
φορεί η σελήνη απόψε φερετζέ
βροχή και άνεμος..βουή και αγριοκαίρι.
Το μέρωμα της απογείωσης η ώρα μυστική
θεόσταλτος συνεπιβάτης της απογειώσεως
εύελπις της Ανοίξεως ταγός
μονολογεί αγναντεύοντας τον γκρίζον ουρανόν.

 Ω σύννεφα!!!
κρεμιέστε στα αιώνια παραθύρια τ' ουρανού
για κοίτα εκεί..
''έσκασε επιτέλους σήμερον ολίγον γαλανόν ουρανόν''
χιόνι τα σύννεφα στον ουρανόν
ονειρολάμνοντας διαβαίνουν εμπροστά μας
μαγευτική η αιώρησις
χώρες αφήνουν σε χώρες παν
τις πτήσεις των να αγαπάς..
αφήνουν τα δεινά σου καταγής
σε παίρνουνε ψηλά..σε ταξιδεύουν!

 ##Τα σύννεφα π' αγάπησα ! ## - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ Εαρινή απόδρασις εις τόπον μυθικόν⫸

 

 

 Τις απλωσιές της Άνοιξης
χρόνους ελαχτάραε η ψυχή
με σπόρους να γεμίζει το κελάρι..
με ψίχουλα χορταίνουν τα σπουργίτια στις αυλές..
τον εύγεστον καρπόν αποζητά η αληθινή ζωή
εστένευε ο εγκλεισμός στα παραθύρια της..
οι πόρτες της γεμίζαν αγριάδα..
Ο δρόμος της της βούλησης
το φιδωτό της το δρομάκι ακολούθαε
την έφερνε εις το μετόχι της..
ξορκίζοντας της πολιτείας τους δαίμονες
ισορροπώντας το ταξίδι της ζωής της..
ποδηλατώντας..
εις τόπον μυθικόν την εξεπέζευεν
κωπάζαν οι αγέρηδες στα όρεα
έδενε τα πένθη των χαμένων ημερών
εφύτευε βολβούς σε ρίζες ασπαλάθων..
Σε τούτη την απανεμιά..αποσταμένος περιπατητής..
έκλεβε αλκυονίδες ζεστασιές..
μες στα χειρόγραφα της σύντομης ζωής
εστάλαζε σταγόνες ευτυχίας.

⫷ Εαρινή απόδρασις εις τόπον μυθικόν⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

#Αταχυδρόμητες αρχέγονες περγαμηνές #

Αταχυδρόμητες αρχέγονες περγαμηνές
π' αλήτευσαν σε στράτες των ονείρων
κρυμμένα έχουνε φεγγάρια στου Μάη τις αστροφεγγιές
και μες στις έναστρες σιωπές
έρχονται απρόσκλητες τα βράδια στις αυλές
για να θερίσουν των ονείρων μας το θάμα
κι ύστερα χάνονται πίσω από τις σκιές
μες στις φθαρμένες απ' τα χρόνια τις περγαμηνές
πυρετικά γεννιούνται οι ψίθυροι
'' της ποίησης του έρωτα''
μα σαν βρεθούνε στις ατέρμονες τις προσμονές
μένουν για πάντα τυλιγμένες
δεν φτάνουν ως στης Γης τα χαμηλά..
των αστεριών τα χάδια......
δεν ξετυλίγεται στων ομματιών
της Άνοιξης το θάμα!

 # Αταχυδρόμητες αρχέγονες περγαμηνές #  - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

« Γεννάει η φύση ποίηση »

Γεννάει η φύση ποίηση
ανοίγουν οι κρουνοί του ουρανού
χείμμαροι στάζουν στα λιβάδια της
φυτρώνουν ταπεινά τα χαμομήλια
με τα λευκά τσεμπέρια τους
με κίτρινα σκουφιά..
Στη χλόη ξαπλώνω ψάχνω την Ανάσταση
μα η Ανάσταση δεν είναι εκεί
παραμονεύει εντός μου..
εις τα κελάρια μου τα σκοτεινά
ρίχνει απ' τις γρίλλιες τρεμοπαίζον φως
στα φυλλοκάρδια της ψυχής μου..
Κι εγώ φτωχή μες στο ''λουλούδιασμα''
στης αρμονίας στης φύσης το απαύγασμα..
αρνούμαι να ασπαστώ το φόβο μου της γήρανσης
και αυτοπαγιδεύομαι απ' των χαμομηλιών το άρωμα
κρεμώντας την ελπίδα στα χλωρά τους βλασταράκια.

 « Γεννάει η φύση ποίηση » - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

''Aυτοπροσώπως - Περί υποκρισίας το ανάγνωσμα'' - Δοκίμιον

 

 

''Περί υποκρισίας το ανάγνωσμα''...

 " Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές''..

Και τώρα εγώ σε ποιόν ν' αποταθώ τούτες τις γκρίζες μέρες..που αρνούμαι εις την υποκρισίαν να υποκλιθώ..και τα ανόητα τα ψεύτικα χαμόγελα να εισπράξω..που προωθούν μονάχα τον κακό τους..τον ξετσίπωτο εαυτό?Και με το χέρι στην καρδιά..πίστεψε άραγε κανείς αυτόν που διατείνεται πως μπόρεσε της σάρκας του τα ''θέλω''να νικήσει? Σαφώς και ψεύδεται ασύστολα..σαφώς και είναι μέγας υποκριτής του φαίνεσθαι του καθωσπρεσπισμού και της ''αγιοσύνης''..

Κατηγορήθηκαν πολλές φορές οι άνθρωποι..όταν συζήτηση ανοίξανε βαθιά.. πως δεν πιστεύουν πως μπορούνε να υπάρχουν ''άγιοι''..με κείνη εκεί βεβαίως τη στενή την έννοια.. που ευρέως στους κύκλους των ''θεούσηδων'' των ''γιαλαντζί'' ηθικολόγων της δεκάρας και της συμφοράς..γονυπετούντων με τους μεγαλόσταυρους  δογματιστές.. που πρώτιστα να πείσουν θέλουν εαυτόν και μετέπειτα τους άλλους.

Μπερδεύουν την  πνευματική ''ανύψωση'' με τις ανάγκες της σαρκός..Πως να αρνηθείς τάχα τη φύση σου..αφού σου εχαρίσθη άνωθεν..και να πορεύεσαι με αυτήν αρμονικά ετάχθης?.. Συμπαθάτε με λοιπόν εσείς οι αδέκαστοι που κατορθώνετε να ακουμπάτε την ''αγιοσύνη''.. 

Δύσκολο να διαβείς τον ''ποταμό''..της ''αμαρτίας τα νερά''.. έστω και νοερά να μη σε βρέξουν..Μα γέμισε ο κόσμος ελαφρείς και υποκριτές .. φτηνούς..που το ''σκουπιδαριό'' της σκέψης διακινούν..και ενοχές μοιράζουν στους ανθρώπους..Και πως να διανοηθείς τον κόσμο για να σώσεις απ' το ψέμμα του..εσύ μονάχος σου.. που καθημερινά βλέμματα εισπράττεις ''διαφορετικά''..καθώς καθένας τους σερβίρεται μονάχος τούτο  το ψέμμα του ..σαν καραμέλλα που την ''πιπιλάει'' γλυκά..για να αισθάνεται καλά ? ''Ψεύδονται'' μάτια μου οι άνθρωποι..τι κρίμα ..ψεύδονται εσκεμμένα και συχνά..η αυτοκριτική είναι πάντοτε η ''ζόρικη''και η μεγάλη ''απούσα''..

Είμαι σαν όλους τους κοινούς θνητούς..ποτέ μου δεν διανοήθηκα ότι έχω τη δύναμη να ανυψωθώ..να φτάσω στα σκαλιά μίας αγίας..και εδήλωσα απροκάλυπτα πως είμαι ''έμπλεη'' παθών..κι όποιος είν' αναμάρτητος..και άγιος συνάμα..ας τα μαζέψει τα βότσαλα απ' τη θάλασσα.. τους αμαρτωλούς του κόσμου τούτου να 'χει τη δύναμη την ψυχική..να τους πετροβολήσει....

''Περί υποκρισίας το ανάγνωσμα..'' -Δοκίμιον της Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

# Η Φτώχεια Γύρω μας Απλώνεται Καθημερινά #

 

Pablo Picasso

Μπερδεύεσαι στιγμές - στιγμές....δύσκολο το κουβάρι...που η ζωή σου ξετυλίγει..Είσαι γεμάτος ενοχές...αν καθημερινά σωστά ετοποθετήθηκες ...αν τα κατάφερες...μικρός κι αν φάνταζες εσύ ...το χρέος σου να κάνεις...Θα αναρωτιέσαι για ποιό χρέος σας μιλώ...και την ταχτοποιημένη σας ζωή...άξαφνα σας ταράζω...

Θεός δεν είμαι μάτια μου...δικαιοσύνη να μοιράζω...μα ένας άνθρωπος απλός και ταπεινός...που τη δική μου τη ζωή...μα και των γύρω μου εκτιμώ...και στα σκουπίδια αυτήν δεν την πετώ...και δεν την ευτελίζω...
Δεν νιώθεις τάχα ενοχές...μέσα στον τόπο σου...ξεριζωμένες τις καρδιές ανθρώπων να αντικρύζεις ?

Έρχονται μέρες μπρος στα μάτια σου η αγανάχτηση επίσκεψη σου κάνει...Όσο κι αν εσύ εμπόρεσες την καθημερινότητά σου να παλεύεις....εκεί έξω ...εκεί δίπλα σου...χέρια απλωμένα σου ζητούν το μερτικό τους για να πάρουν..Ποιό άραγε απ' τα δυο τα συναισθήματα μπορώ να καταγράψω....του απλωμένου του χεριού...που ελεημοσύνη μου γυρεύει... απαίσιο ..λυπητερό θαρρώ συναίσθημα ...για τον αναγκασμένο ...έτσι εκεί με το κεφάλι της ντροπης ή το δικό σου το συναίσθημα...που αδιαφορία άλλοτε στη μνήμη μου μου φέρνει...

 

Κι έτσι το δρόμο παίρνω αυτόν τον δύσκολο και τον μοναχικό...στην αμμουδιά για να με βγάλει...
τη σκέψη μου να συγκροτήσω ...να σκεφτώ ...να αναρωτηθώ....πολλές φορές...Άραγε εσύ ο ένας... ο μόνος ...ο αδύναμος ...μα τόσο δυνατός με τους άλλους σαν ενωθείς...αν καταφέρεις το αχόρταγο δικό σου το εγώ...στην άκρη εκεί για λίγο να παραμερίσεις..άραγε θα λογίζεσαι άνθρωπος για τάχατες θα παραμείνεις ένα αρπαχτικό?

Πάντα μες στη ζωή μου πίστευα ...πως τις ζωές των πολιτών η οργανωμένη Πολιτεία οφείλει να φροντίζει...
Μα ήρθανε δύσκολοι καιροί...και προδοθήκαμε πολύ...και η πολιτεία ανίκανη πια για τους ανθρώπους της συνολικά δε νοιάζεται...και το συμφέρον των ολίγων πια φροντίζει...Και παρατάς τις θεωρίες σου τις κοινωνιολογικές,τις δίκαιες που αξιοπρέπεια εφαρμοσμένες θα 'πρεπε να μοιράζουν...και σκέφτεσαι ανθρώπινα και απλά....το χρέος σου εσύ ο ταπεινός και από το υστέρημά σου..όσο αντέχεις και μπορείς για την καρδιά σου να το κάνεις...

Και πάντα μες στο νου μου έρχονται κείμενα και μυθιστορήματα της κλασσικής Λογοτεχνίας...ένα αριστούργημα είναι αυτό του Λέοντα Τολστόι....Μιλά για την Ανάσταση...αυτής της Κοινωνίας...ανά τους αιώνες...Υπέροχοι οι στοχασμοί του συγγραφέα για την έννοια Κράτος....Να κάτι που θά 'πρεπε φίλοι μου να διαβάσετε και να μη θεωρηθεί ο χρόνος σας χαμένος...

Τι νόημα έχει στη ζωή...αν δίπλα σου κι εκεί που περπατάς...
την ασχήμια κάθε σου πρωινό.... μπροστά σου αντικρύζεις?

 # Η Φτώχεια Γύρω μας Απλώνεται Καθημερινά # - Δοκίμιον

( Σοφίας Θεοδοσιάδη )

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

«είναι βραδιές»

Είναι βραδιές μες στον καθρέφτη μου
ένα φεγγάρι ανοικτίρμον από το στερέωμα
στίχους απρόσκλητους του έρωτα μου στέλνει
χρυσάφι μελαγχολικό..
την αγρύπνια μου περίτεχνα τυλίγει
για να με τυραγνίσει βασανιστικά
να παίρνω τότες το στρατί αγάλια να με βγάνει
ν' αφήνομαι..να χάνομαι στις ξένες τις αγκάλες...
μέρες τ' Αυγούστου να θυμίζουνε ζεστές
να φέρνουνε το Καλοκαίρι στην ψυχή μου..
κι άλλες βραδιές σκιές σιμώνουνε νοσταλγικά..
σαν συλλογιέμαι εσένα
δρομάκι παίρνω αποσπερνό
στης θύμησης...
αγκάθια στέλνουν οι ουρανοί
μπήγουν μαχαίρι στην καρδιά
ζητώντας ό,τι έχω στα χαμένα
κι αναπολώντας προσδοκώ..
μήπως το βρω καθώς περνώ
κλαίει με παράπονο η ψυχή
δε θα ξανάρθεις πια κι ας σε προσμένω
χαθήκανε τα μύρα κι οι δροσιές
τ' ονείρεμα ήταν ψέμμα!

 «είναι βραδιές» - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
 

⫷ των ανέμων εραστές ⫸

 

 

 

Ποιος άνεμος σου μίλησε..σε σκέπασε
σου φόρεσε παλτό να μην κρυώνεις
και σ' έφερε να σμίξεις τα σκοτάδια σου
με το δικό μου φως..

η ρότα σου σε άραξε
στον ήρεμο γιαλό μου
κύμα εσηκώθη απ' το πέλαγος
βουλιάξαν των ανέμων οι εραστές
παλιά φεγγάρια μπακιρένια οι αγάπες των
δεν πίνουνε αρώματα κρασιά
τώρα με οινόπνευμα ραντίζουν τις πληγές.

Στα σώματά μας είν' κρυμμένα τα ερέβη μας
μα έρχονται οι ροζ οι εποχές
τα παρασέρνουνε οι δυνατοί οι άνεμοι
και βγαίνουνε σεργιάνι για το φως
μην εμπιστεύεσαι τον άνεμο
γίνεται γρήγορα ανεμοστρόβιλος
τσακίζει τα φτερά της πεταλούδας.

 ⫷ των ανέμων εραστές ⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

# τις Άνοιξες μου μείρεται τ' αηδόνι#

Χάρμα η αλητεία μου στ' Απρίλη τις δροσιές
με το φιλί της Γης στο μάγουλο
σιμώνει ένα αηδόνι αχάραγα
ανάκουστο κελαηδησμό μου διαλαλεί
μου φέρνει ρίγος στο κορμί
ρόδα και κρίνους να μαδήσω με καλεί
και μια λιποθυμία στην ψυχή
την παρασέρνει την ψυχή μου!
κάθε που ακούει κελαηδησιά πουλιών
μου μείρεται τ' αηδόνι
χτυπιέται παραδέρνει ανώφελα.
να το αφήσω στα φτερά του να πετά
λεύτερο για να μένει
μα τώρα όλα τα φτερά
που σκόρπισαν στις πλάνες
απελπισμένο τραγουδεί
ξέρει πως μίαν χαραυγή λυπητερήν
με τον κρυφόν του πόθο στην ψυχή
θα αποθάνει λαβωμένο..

# τις Άνοιξες μου μείρεται τ' αηδόνι # -  Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

⫷ μέθεξις⫸

 

Σαν μανιασμένο κύμα εκτοξεύθηκες !
Μου είπες πως συνάντησες τα ακριβά μου μάτια
κι ύστερα τράπηκες στη δίνη μιας φυγής
δεν έψαξες σ' εμέ να βρεις διαμάντια και ζαφείρια
γιατίς ποτές δεν γύρεψες περίφημα στολίδια
γιατί δεν έψαξες σε ποιούς γιαλούς
ευδοκιμούνε ακριβά μαργαριτάρια!

Πικρό το ένα δάκρυ που εκύλησε στις παρειές
πικρή κι η προσδοκία..κι η ελπίδα μου μικρή
το μπόρεσες..με λόγια ανθούς τεχνόπλεχτα
ρόδα και κρίνους να μαδήσεις εις τον κήπον της ψυχής..
ξέρω πως ήσουνα καιρό αέρας θυμωμένος.

Άδεια τα όνειρα..σβηστές της νύχτας οι λυχνίες
οι βόγγοι κι οι ηδονικές κραυγές σβηστά
στον αντικατοπτρισμόν εστάθης ελλειπής
κι εγώ η τρελλή αμετανόητα απέμενα εις το ιδανικόν
εις τα πανώρια κάλλη!!!

Δεν είν' απελπισμένη η καρδιά
που πρόδωσες την μαγικήν εκείνην νύχταν
σαν Ερινύα θα ντύνεται..στον ύπνο σου θα έρχεται συχνά
γλυκείας αναμνήσεως το πρόσφορον..
να σου θυμίζει μες στο ξέψυχο μεθύσι σου
με σίμωσες εν μια νυκτί..για να κλαδέψεις ελαχίστην ευτυχίαν!!!
 

⫷ μέθεξις⫸ - Σοφίας Θεοδοσιάδη 

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# στης περηφάνειας το διάσελο #

Μου ζητάτε μίαν ανάτασιν να φορεθώ
στης περηφάνειας μου το διάσελο
στο υψιπετές για να σταθώ
και την πατρίδα μου σε παιάνες να υμνήσω
σας μολογώ για μίαν στιγμήν ελυγοψύχησα
τους ήρωες και τις έννοιες αδίκησα
μου εθόλωσε τον νουν η αμετροέπεια
με καταρράκωσεν ο ζαμανφουτισμός
ανθρώπων που κρατούν τιμόνια πλαστικά
και ρίχνουνε τη χώρα μου στα βράχια..

 Όχι!
Δεν θα με σύρουν στις στενές τις ατραπούς
την χάριν ετούτην της καταβαράθρωσης
στο πιάτο τους από εμέ δε θα σερβιριστούνε
την περηφάνεια μου ψηλά θε να κρατώ
μου το εδίδαξεν ο ήρωας πατέρας μου
μου το διδάξαν οι γενναίοι προγονοί μου
ετάχθηκα από παιδί
"τας Θερμοπύλας να φυλάγω''
κι όσο κι αν την αλήθεια την θολώνουνε
οι άνοοι του πνεύματος..των εννοιών εξουσιαστές
εμέ στους κύκλους τους δε θα με κατατάξουνε
θα παραμείνω Ελληνίς..............
ακούραστη θιασώτης ..εραστής
του ''Αίεν Αριστεύειν''!!!

 # στης περηφάνειας το διάσελο # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,
 

# εκείνο το φουστάνι το φλοράλ #

 

 

Εκείνο το φουστάνι το φλοράλ
υφάντρες το υφάναν όμοια ξωτικά
να το φορεί η κόρη..να ανθεί
με χρώματα τριανταφυλλί
με τα φτερά στους ώμους..
τώρα κοιτάζει το εβένινον ερμάρι το παλαιόν
βλέπει το ένδυμα εκείνο της ζωής της
στην κάμαρην την σκοτεινήν αναπολεί
τότε που μες στους φρέσκους ροδαμούς
τα ρούχα της τα ροζ και τα μαβιά
Άνοιξες ανεμίζαν...
Αχ! πως θυμάται την μεγάλην εορτήν
στων νιάτων το απαύγασμα
στην προσδοκίαν της λαχτάρας της
πως λάμνει η ψυχή της!

# εκείνο το φουστάνι το φλοράλ # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

#σαν αποκάμνω#

Σαν αποκάμνω..
μονάχη μου μιλώ ψιθυριστά..
στις ερημίες μου τριγυρίζω
μικρές σκιες μου κρύβουνε το φως
γυμνή η ψυχή μετρά τις απουσίες
από τις γρίλλιες μπαίνει μία βροχή σιγαλινή..
νοτίζει την ψυχή μου
στα έρημα τα δάση μου τρέχω για να κρυφτώ
πριν μαραθούν οι βιόλες στο περβάζι μου
στους καταρράχτες του μυαλού
τρέχω για να λουστώ
πριν να γεμίσουν δάκρυα πικρά
οι άκριες απ' τα μάτια...
είναι η ζωή σκληρή..όμοια μακρύς Χειμώνας
πριν γίνω στάχτη και χαθώ..
πριν πέσω στου ερέβους την παγίδα της
στους καταρράχτες λούομαι..
τα ονείρατα της ψυχής δροσοσταλιάζω..

 # σαν αποκάμνω# - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# στα βύθη ένα φεγγάρι#

φωτο : από το διαδίκτυο

 

 

Ανάμεσα στους σκοτεινούς θαλάμους τ' ουρανού
στα κελαηδήματα της χαραυγής των αηδονιών
στα βύθη καθρεφτίζεται ολόγιομο φεγγάρι
Απόψε δε θα κοιμηθώ..
σ' αστροφεγγιάς λιβάδια θε να περιπλανηθώ
με τα αστέρια θα μιλήσω
αμετανόητα τρελλή..αέναα ρομαντική
και το μικρό μου το τσαρδί
στο ουράνιο στερέωμα θα στήσω ...
στα μυστικά των αστεριών να εντρυφώ
το φανερό και το κρυφό τους μυστικό
το ορατό και το αόρατο
να προσπαθήσω να μαντέψω.
να χάνομαι στου χρόνου τις σπηλιές
ένας διαβάτης είμαι εγώ περαστικός
δεν ξέρω αν τα σημάδια μου θ' αφήσω
μα την φεγγαροστόλιστη ετούτη τη βραδιά
κοιτάζοντας τη φεγγαρένια σου σκιά
στη μνήμη της ψυχής μου θα κρατήσω..

 

 # στα βύθη ένα φεγγάρι # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

 
 

# υφάδια της σκέψης#

 

 

 

 

Η αχλή του παρελθόντος μας
μες απ' τους μύθους και τους θρύλλους μας
μέσα απ' τα υφάδια μας στους αργαλειούς
μοιραία ταλανίζουνε το νου..το λογισμό μας..
Ύφαινα..'επλεκα..εξήλωνα
με δυο βελόνες το πουλόβερ της ζωής
έγραφα έσβηνα τις λέξεις να ταιριάξω
να φτιάξω το δικό μου μύθο στη ζωή
μέσα απ' τις γρίλλιες μου περίμενα
να 'ρθουνε οι μνηστήρες μου οι σοφοί
οι μνηστήρες της σιωπής μου
να οργανώσουνε την τάξη της ζωής μου
λες και ωσάν την Πηνελόπη χρόνους προφασίζομουν
μην και παραδοθώ εις την αδυναμίαν της σαρκός μου.

 # υφάδια της σκέψης# - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

« ως ρόδον μυθικόν »

 Ως ρόδον μυθικόν
τριαντάφυλλον αχνόφωτον
ο άνεμος σε έφερεν
στις ποταμιές ν' ανθίζεις
ένα βατομμένο τριαντάφυλλο
που εσκαλώνανε τα πέταλα
στις άκριες στο ποτάμι
και η αγιογραφία σου
εξεπήδαε στα γάργαρα νερά
συνθλίβοντας τα χέρια που σε πήραν..
κι όταν χρυσές αστροφεγγιές
θα ντύνουν χρυσαφένιο το φεγγάρι
μήτε νερού γαργάρισμα
μήτε αηδονιού κελαηδησιά
θα φτάνει στην αυλή σου
θα χαμηλώνουνε οι άγιοι
τις ρομφαίες τ' ουρανού
θα τραγουδούν οι αγαπημένοι σου
ύμνον δοξαστικόν των Χερουβίμ
θα τραγουδούνε κι οι αγγέλοι από ψηλά
τα χρόνια σου που άφησες
κι επήγανε χαμένα
όνειρο ήσουν κι εξεψύχησες
εις το ανάριο αναδίπλωμα του χρόνου!

« ως ρόδον μυθικόν »  - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# λιβάδια μαργαρίτες#

 

 

 

« Κι έτσι καθώς βαρειανασαίνοντας ανέβαινα
στην τσιμεντένια της ζωής την ανηφόρα
στο λίκνο ευρέθην της χαράς
κι ετρίκλισεν η ψυχή μου
έσκυψα κάτω στον ολόδροσον αγρόν
μια μαργαρίτα εκαρφίτσωσα στην κώμη την λευκήν
και άξαφνα......................
στο στήθος μου εφυτρώσανε..λιβάδια μαργαρίτες! »

 # λιβάδια μαργαρίτες# - Σοφίας Θεοδοσιάδη

 ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# ενύχτωσεν η Υδρόγειος#

 

Πολλές φορές όταν στενεύει η ψυχή
βαριά συλλογισμένη
στην ερημία σε οδηγεί
σε μιαν χώραν άϋλην..Υδρόγειον θαμπωμένη
νυχτώνει ο κόσμος φλέγεται
από φωτιές και βόγγους
γεμίζει ο τόπος αίματα
κι ανθρώπινα κουφάρια
μα η μάνα σου γεννήτρα..ζωοδότρα γη
τολμάει σάρκα να σου δώσει και οστά
κι οντότης να σε χρίσει
στα εφηβικά σου ελόχευαν ονείρατα
αγάπες φλογισμένες
της προσδοκίας η ορμή
εγίνονταν λαχτάρες και μεράκια
μα τα μελλούμενα ακράταγα ανάμεναν
ξανά το μέγα κάλεσμα
για τον αιώνιον κύκλον..
Είναι στιγμές..πόσες στιγμές
καθώς βαδίζεις στα άχαρα
εις τα στενά της Υδρογείου σοκάκια
σβήεται το λιγοστό της Δύσης φως
κι οι χώρες της Υδρόγειος
βυθίζονται εμπροστά σου
γυρνάς σκυφτή στην κάμαρη
κλειστά στα σπίτια τα παραθυρόφυλλα
εις τα κατώφλια τους φυτρώνουνε χορτάρια.
Κι άλλες στιγμές..μικρές στιγμές
που σκέφτεσαι κι ευελπιστείς
εις όλην την Υδρόγειον
Θεοί να κατοικούνε...
και τον ανθό της Αρετής
στο σύμπαν να ανθούνε
ν 'ανθίζουν πάλι οι πασχαλιές
και των κατατρεγμένων!

 # ενύχτωσεν η Υδρόγειος # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# μιας εκκλησιάς το σήμαντρο για το στερνό εχτύπα #

φωτο : από το διαδίκτυο

Σε μια κορφούλα ανέβαινες
γιορντάνι εφόραες στα μαλλιά
οι βιόλες και τα γιασεμιά
εις τη λευκή σου τη μαντήλα ανεμίζαν
να φτάνει η μοσχοβολιά εως τα σύννεφα αψηλά
τον ουρανόν ν' αρωματίζει
δεν τράβαες για την χαράν..
ούτε για γλέντι στεφανώματος
μιας εκκλησιάς το σήμαντρο εχτύπαε
για το στερνό αντίο..
Κι εσύ.................
ευχέλαιον σιωπηρόν εκίνησες
για την ψυχήν να στείλεις 

 στην κόρην που δεν εσπλαχνίσθη ο Θεός..
χοές να αποστείλεις..
που την επήρε μακριά..και έγινε αστέρι.
Λυπήσου.. χύσε δάκρυα..μην πλανευτείς
μην πιεις της λήθης το πιοτό
τραγούδα ένα νανούρισμα απαλό
τα νιάτα της να υμνήσεις
με κουρασμένη με βαρειά καρδιά
μες στα λαγκάδια της κορφούλας θε να τραγουδούν
οι διαβάτες που στα μονοπάτια θα διαβαίνουν
τα λόγια που έγραψε ένας άγνωστος..
ένας ευαίσθητος..που τον είπαν ποιητή!

 # μιας εκκλησιάς το σήμαντρο για το στερνό εχτύπα # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

 ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# νύχτες εις της Ροδένιας #

Ετούτη την εαρινή βραδιά όσο ποτέ
στο παλαιοπωλείον της μνήμης μου
ψάχνω για να 'βρω τα κλειδιά
την πόρτα να ανοίξω
καμμιάν από τις πίκρες που με πότισες δε γνώρισες
τις μαύρες πίκρες που με πότισες
με τ' άγριο το φευγιό σου
απόψε δε θα κοιμηθώ..μον' θα σε καρτερέψω
φρεσκοασβέτωσα τα σκαλοπάτια σου
θα κάτσω να συλλογιστώ
και την αχνή σου τη μορφή θα ζωγραφίσω.
Αχ! και τα μάγια να ελύνονταν στα ξαφνικά
στων αστεριών το φέγγος
θα 'ρχόσουν μέσα στη σιωπή
να με γεμίσεις χάδια
τώρα θλιμμένη τριγυρνώ
η μοίρα άγρια με σιμώνει
το ξέρω πως δε θα 'ρθεις πια
τα χέρια μου να σμίξεις
μα μια εικόνα σου μου λέει
άσε το μάταιο να καταγκρημνιστεί
και μια φωνή..αισθαντική φωνή μου το μηνάει
να θυμηθώ αγαπημένε μου
τον μαγεμένον κείνον τον αλλαργινόν καιρόν
πως μ' έρανες..πως με είχες αγαπήσει..

 

 

                                       # νύχτες εις της Ροδένιας #  - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# μοιραίες γυναίκες#

Γυναίκες...
μοιραίες γυναίκες που αγαπηθήκατε βαθιά
κι εσείς που δεν γνωρίσατε αγάπη αληθινά
τις νύχτες ως το γλυκοχάραμα
σώματα αντρών εγεννηθήκατε
εις Παραδείσους ανθηρούς να οδηγείτε
γυναίκες με χείλη τριαντάφυλλο
πότε θεατρικές..κι άλλοτε πόρνες ''ποταπές''
στου έρωτα την ηδονήν να τους μυήσετε
καθώς σας βάφτισαν ενσάρκωση του θηλυκού
τις νύχτες μοιάζετε με υψικάμινον φλεγόμενη
μα σαν το μέρωμα θα ρθεί
χάνεστε μες στους μύριους ρόλους σας
ονειροπόλες..γυναίκες του μοιραίου εσείς..
μητέρες κι ερωμένες κι αδελφές
την ομορφιά του ταξιδιού σας ζείτε αρμονικά
με την εκρηκτική φωνή σας της σιωπής
συνωμοτώντας και με τους Θεούς
αφήνετε αποτύπωμα στη Γης βαθύ....
σας σημαδεύουν εκατόγχειρες συχνά
σας πολεμούν σε μάχες άνισες..σκληρές
δεν περιμένετε ανταλλάγματα..παράσημα..χοές
καταλαγιάζουν όλα μέσα σας
ανάκατα και φύκια και ροδάνθες
το σκότος διώχνετε μελωδώντας τους καημούς
από το βάθος έρχεται το τραγούδι των θεριστριών
γυναίκες άλλοτε ναυάγια...
και άλλοτε το φως της Οικουμένης..

# μοιραίες γυναίκες # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

# Είδα αγγέλους#

Τάγματα αγγέλων είδα να περνούν
σε καταπράσινα λιβάδια
κι έμεινα άφωνη ευθύς
εκόπηκε η λαλιά μου
σκιες μ' ανθρώπινη μορφή
συλλέγαν τα φεγγάρια τους
που κέρδισαν στη Γης.
Μισοί αγγέλοι.. μισοί άνθρωποι
φωτίζανε το δρόμο μας
αστέρια σπέρνοντας στις στράτες..
στη μοναξιά των σύννεφων
εκεί που γέρνουν οι ψυχές
κοιμούνταν κι αναπαύονταν
οι ψίθυροι του πόνου..
η λήθη δε ρωτάει το πως
δε συλλογάται τις επίγειες στιγμές
γίνονται αλάνια οι ψυχές
τα άφεγγα..τα βροχερά τα πρωινά
σταλάζουν στις καρδιές μας..

…«Ετσι μας έκαμ’ ο Θεός»
απ' το πεπερασμένο στο άπειρο
μέσα απ' τις αγγελικές των τις μορφές
να πλησιάζουμε την έδραν του Θεού!!!

# Είδα αγγέλους# - Σοφίας Θεοδοσιάδη
,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# κόρη της μοίρας Λάχεσις#

Κόρη της μοίρας Λάχεσις
στην κούνια μας σκυμμένη
στάζεις το λάδι στο καντήλι μας
και με το χέρι σου το αλάθητο
σ' άλλους τα χρόνια δίνεις τα απλόχερα
και σ' άλλους πρώιμα την τύχη τους κλαδεύεις
εις την ζαριά του παιχνιδιού
έρχεται η αδελφή σου κόρη της νυχτός
σκληρή η Άτροπος..της μοίρας άγρια μορφή
και ένας άνεμος στων άστρων την τροχιά
φέρνει στα απρόσμενα
δυσβάσταχτους σταυρούς
στη μάταιη ξερολιθιά της σύντομης ζωής
στα μαρμαρένια αλώνια.
αν και το εγνώριζεν δεν ήτανε καιρός
να μπούνε αυτοί στο χώμα.
Τα μάτια μου καρφώθηκαν ψηλά
ρωγμή μέσα στα σύννεφα
γέμισε μαυροπούλια ο ουρανός
ψυχές εξαγνισμένες.
Θρήνος τρανός εγένετο
στο αλωνάκι το μικρό
στον τόπο που αγάπησα
στης χώρας μου τα μέρη..
Καρικατούρες του καιρού
οι άνοοι εξουσιαστές
το κούφιο τους σαρκίο περιφέρουνε
χλευάζοντας το πλήθος.
Όχι! δεν έμαθαν ποτές τους να θρηνούν
επέτρωσεν το κέρδος τις ψυχές των.

Εκοντοστάθηκα και κοίταξα
σαν είδα τούτα τα χαλάσματα
εσφίχτηκε η ψυχή μου!
το ξόδι τούτο δεν εταίριαζε
στο όνειρον της νιότης!!!

 
# κόρη της  μοίρας  Λάχεσις # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,, 

Λάχεσις = μοίρα που αντιπροσώπευε το μέλλον της ζωής των ανθρώπων

Άτροπος = μοίρα  που έκοβε τη ζωή των ανθρώπων με τα τρομερά ψαλίδια της.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

 

# πάρε με μαζί σου Άνοιξη#

 

 

 

 

 

« Πάρε με μαζί σου Άνοιξη
το θρύλο σου ν' αξιωθώ να τον γευτώ..
που αιώνες τώρα στους καιρούς σε κατατρέχει
για να ριγήσει ο θρύλος σου
και ο ήλιος ο ηλιάτορας
βλαστάρια νια στην Οικουμένη να γεννήσει.
ονειρεμένη σκέψη παγιδεύει με
στη γέρικη κορμοστασιά ωσάν φυλλοροεί
αγριολούλουδου κορμοστασιά για να φυτέψω..
Αφησέ με Άνοιξη να επισκευάσω τη φθορά
τον θάνατον να βγάλω από το κάδρο
και κεντημένη με χρυσές κλωστές
την αναγέννηση..τη νιότη να υμνήσω»

 # πάρε με μαζί σου Άνοιξη# - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# κόρη του έαρος#

Εν χελινόδισμα της έφερνε μιαν θύμησιν
κάποτε ήταν κόρη λυγερή
παραδομένη εις του έαρος τα κάλλη
τώρα που τράνεψε θαρρεί
ντουμάνι στέλνει..καταχνιά η ζωή
στα ολόδροσα λιβάδια
την αληθινή της ιστορία την κερνάει
θολώνει τις ανταύγειες της
είναι αυτή..είσαι εσύ ..είμαι εγώ..
είμαστε εμείς.............
που ζούμε λαμπερές Ανατολές
κι απύθμενα σκοτάδια
τούτος ο απύθμενος βυθός..
τον είπανε ζωή............
ριζώνει αγέρωχα ένα δεντρί
μα ο θάνατος ωσεί παρόν
συμβαίνει μίαν ημέρα έτσι απλά
κλαδεύει το εκείνο το δεντρί
κι ένας κικάρδιος ρυθμός
αέναα μας καθοδηγεί
παλεύει να κρατήσει ολόρθο το δεντρί
μετράει αδιάκοπα το άρωμα
φυτεύει Άνοιξες μικρές
στέλνει το άρωμα ανθών της νεραντζιάς
σαν έχουμε ανοιχτό το παραθύρι...
οι νεραντζιές θα ανθίσουνε ξανά
με τη ματιά νοσταλγικιά..του έαρος η κόρη
θα σκύψει ευλαβικά..τα άνθια να μυρίσει
κι αν ζήσουμε ως τα βαθιά μας τα γεράματα
ένα αίσθημα ανθηρό αναμονής
θα μας θυμίζει πως υπήρξαμε κι εμείς
μίσχος μικρός..σ' εφήμερον λουλούδι!

#κόρη του έαρος # -Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# το όραμα της κόρης#

Ερόδιζε ο ήλιος το πρωινό
εις το Μετόχι τ' αψηλό
μέσα από την μαγείαν της σιωπής
δεν της απόμενε άλλο καταφύγιο
μέσα σε θάμπος ιερό
την οπτασία Του αναζήταε
σε ένα κάλεσμα για προσευχή
εξαγνισμόν εις τον βυθόν.....
λύτρωσιν της ψυχής να ζητιανέψει.
εις τ' αγκωνάρι ετούτο το μικρόν
σκιές της φανερώναν τη μορφή Του!
Δεν ήξευρε στ' αλήθεια αν ήταν άξια..ικανή
το ίνδαλμα της πίστης της να της φανερωθεί
μα ο πόθος της διακαής..οράματα εγέννα!
Και τότε η Σκιά Του της εμίλησεν
με γλώσσαν αρχαίου μύστη
''κόρη κανείς δε σ' εγκατέλειψε
αν σου 'μεινε η Πίστη!"
με σθένος και με τόλμημα
εδίψαε η ψυχή για εξαγνισμόν
θρηνώντας την κατάντιαν μας του γένους
εις την οικίαν της καρδίας της
εκατοικούσε από γεννήσεως δακρυρροών
ζέφυρος του πελάγου της ψυχής της
εθώπευε τ ' ανήλιαγα
λεβάντες φως και βάλσαμον
έσταζεν εις την καρδίαν...
Αλίμονο εις τους ρηχούς..τους φθονερούς
που δεν καρτέρεψαν στο θάμπος καντηλιού
να συναντήσουν τη μορφήν Του!

# το όραμα της κόρης # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,


 

# η μόνη παραμυθία της#

Η μόνη παραμυθία της να οραματίζεται..
να χάνεται μες στις σελίδες των
μάγεμα τα βιβλία.
Θυμόταν..........
κάποτε ήτανε ένα μικρό..ένα όμορφο
του κάμπου ένα λουλούδι
πότε σε λίμνες εβυθίζονταν
και άλλοτε σε ποταμιές αλάνι
μα ήρθε σκληρή η ζωή..
της φανερώθη..αποζήταε
τους δράκους να σκοτώσει
κι εκείνο το ονείρεμα
απ' την αρχή να ζήσει
καθώς στα χείλη της έρχονταν
εκείνο το τραγούδι απ' τα παλιά
''είναι η ζωή μια θάλασσα
κι εμείς καπεταναίοι''
έβρισκε τρόπον να κωπηλατεί
επένδυε εις την ανάγνωσιν
επαρασέρνονταν........
τις ιστορίες των ηρώων ν' ακολουθεί
να ζήσει την δικήν της ιστορίαν
την λύτρωσιν ν' αποζητεί
μάγεμα η περιπλάνησις..
μάγεμα τα βιβλία!

 # η μόνη παραμυθία  της# - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

#Ξόδεψα χίμαιρες #

Την στένευεν ο εγκλεισμός στο παραθύρι της
την μούσαν επροσκάλεσεν παράκλησιν να κάμνει :
''Έννεπε Μούσα.. Ευλόγα με
του ονείρου τα μηνύματα να βγουν αληθινά
φέρε τα στη μικρή μου τη ζωή
τα επώδυνα να διώξουνε για να την εμορφαίνουν..
Μάγεμα η φύσις γύρω μου
τρέμει η ψυχή και ξαστοχά..
ξόδεψε χίμαιρες για σύννεφα...
εσύσμιγε με τ' ουρανού τα κάλλη!'
Κάποτε εμέτραγε τ' αστέρια τις νυχτιές
τα σύννεφα την παίρνανε μαζί τους
τώρα λιγόστεψαν οι αντοχές
το ένιωσε η ψυχή της..
μια προκαθορισμένη τροχιά για τον καθένα μας
λυμαίνεται την ύλη τη φθαρτή μας..
Χανόμαστε στα σύννεφα..
ένα λευκό αποτύπωμα θ' αφήσουμε
αν επροκάναμε να βγάλουμε φτερά για να πετάξουμε
κι αν πάλι δεν προκάναμε
μας φτάνει που σταθήκαμε στο μπόι του ανθρώπου
μάθαμε να ποθούμε ό,τι ονειρευόμαστε
τα ονείρατα μυρίζουν προφητεία
κι αν θα σβηστούνε τα δαχτυλικά αποτυπώματα
κι αν λιώσουνε στα χώματα της Γης
αιώνια πλανόδιοι ταξιδευτές
των σύννεφων θα μείνουν.. 

 

#Ξόδεψα χίμαιρες # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

# πριν σβήσουν οι εκλάμψεις#

                                                            

                                                                 Αδυνατώντας να υποκριθώ

την εσωτερική μου ακολούθαα φωνή

για να με βγάλει στη δική μου την πατρίδα

του κόσμου τούτου τα στολίδια εδοκίμαζα

εγεύομουν το πανηγύρι της ζωής

κι άξαφνα εβρέθηκα σε όχθες ποταμών

κι έτσι καθώς εβάδιζα στα γάργαρα νερά

είδα ιερές θεές..του δάσους ξωτικά..

με γοητεύσανε του ανέμου τα πηγάδια

αφέθηκα στου ανέμου την πνοή

δε θέλησα στη χώρα αυτή με τα ζιζάνια

στους κούφιους τους ανθρώπους της ξανά να επιστρέψω..

δυστύχησα μονάχη μου στην ακροποταμιά

επήρα το δισάκι μου κι επέστρεψα στον κόσμο

είν' δύσκολο ανάμεσα σε σφάγια να ζεις

πριν σβήσουν οι εκλάμψεις και χαθούν τις εφορέθηκα

καθώς ο κόσμος της φθοράς διόλου σ' εμέ δεν πρέπει

ηθέλησα να αναμετρηθώ 

σκηνές τετελεσμένες να ανατρέψω

ξέρω πως δε με συμπαθείτε apriori δυστυχώς

όντας σε φιλικόν αντίλογον αλήθειες  μολογάω

μα η θυσία  στον δικόν μου ουρανόν

είναι να βρω το κάλλος επί γης

να αξιοποιήσω την ζωήν που μου εχαρίσθη δημιουργικά

και ανεμπόδιστα..διδαχτικά 

να την επαραδώσω εις το μέλλον. 

                                       # πριν σβήσουν οι εκλάμψεις  # - Σοφίας Θεοδοσιάδη

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

«Ρόδα για μίαν εποχήν»

Πάντα λοιπόν θα τρέχομεν
στης νιότης τ' ακρογιάλια
τι κι αν περνούνε γρήγορα οι Άνοιξες
τι και αν σώνεται νωρίς και το μελάνι
παίρνω την φαντασίαν αγκαλιά
σ' αλλοτινών καιρών τις ράγες ταξιδεύω
τότες π' ανθούσαν λούλουδα
καταμεσίς μες στο χιονιά
κι εσκόρπαα τα πέταλα στα χιόνια
όμως απόψε αναθάρρησα
τώρα τα ρόδα της αυλής
μου γδύνουνε τη σκέψη
με βάζουν μίσχος να γενώ
τριαντάφυλλο ν' ανθίσω
κανείς δεν έμαθε ποτές
πως κουρασμένη απ' τους Χειμώνες μου
κι αν ενικήθηκα εις τα σημεία στη ζωή
ο αγέρας μου αδιάκοπα με σπρώχνει
εκείνο το άγνωστο το έρημο νησί να βρω
να συναντήσω μιαν απανεμιά
τα βράδια περιμένοντας εις το ηλιοβασίλεμα
τα ρόδα που εκλάδεψα
στον κήπο της χαμένης μου Εδέμ
νοσταλγικά ν' αναζητήσω
και την μικρή..τη σύντομη επί Γης ζωή
απ' την αρχή..σοφά να ζωγραφίσω.
  

«Ρόδα για μίαν εποχήν» - Σοφίας Θεοδοσιάδη.

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,